Wyrok - II GSK 34/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 274/21 w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. w Ś. na decyzję GłównegoUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 274/21 w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Głównego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., (sygn. akt III SA/Wr 274/21) w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ś. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 marca 2021 r. nr BP.501.2131.2020.1278.DL1.963 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął następujące ustalenia faktyczne:1. Podczas kontroli drogowej w dniu 25 sierpnia 2020 r. na drodze krajowej nr 3, pojazdu marki [...] którego masa całkowita przekraczała 3,5 tony wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne [...] na rzecz i w imieniu Strony. W trakcie kontroli udokumentowanej protokołem kontroli, stwierdzono: wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (lp.1.15. zał. nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.t.d."); niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (lp. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d.); niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień (lp. 6.3.11. zał. nr 3 u.t.d.).2. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 października 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0042/56/20 wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 4.150,00 zł.Uzasadniając decyzję Organ I instancji wskazał, że do naruszenia lp. 1.15. zał. nr 3 u.t.d. doszło z uwagi na okazanie przez kierowcę prawa jazdy wydanego w dniu 28 stycznia 2003 r. bez wpisanego kodu 95 oraz wpisanej daty w rubryce 11 i 12 prawa jazdy. Kierowca oświadczył, co potwierdził prezes firmy, że posiada ważne na dzień kontroli badania lekarskie i psychologiczne oraz świadectwo kwalifikacji zawodowych. W związku z powyższym Organ zobowiązał Stronę do przedłożenia ww. dokumentów. Przesłane do Organu świadectwo kwalifikacji zawodowej nie potwierdziło jednak ww. twierdzeń. Świadectwo wydane w dniu 29 marca 2011 r. nie było ważne na dzień kontroli drogowej, co stanowi o naruszeniu art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 u.t.d. W zakresie naruszenia lp. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d. Organ wskazał, że analiza zapisanych danych na karcie kierowcy i pamięci urządzenia wykazała, że kierowca nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy w dniach: 28, 29, 30, 31.07.2020 r., 3-7, 10-14, 17-21, 24i 25.08.2020 r. w sumie 41 wpisów, co stanowi naruszenie art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014). Odnośnie naruszenia lp. 6.3.11. zał. nr 3 u.t.d. Organ wskazał, że analiza zapisanych danych wykazała, że kierowca nieprawidłowo operował przełącznikiem tachografu cyfrowego umożliwiającego zmianę aktywności kierowcy w dniach 11, 12, 21, 22, 23 i 24 sierpnia 2020 r. Kierowca wyjaśnił, że w czasie gdy tachograf rejestrował "inną pracę" w rzeczywistości kierowca odbierał wymagany przepisami odpoczynek dzienny i tygodniowy. Stwierdzona nieprawidłowość stanowi naruszenie art. 32 ust. 1, art. 33, art. 34 ust. 5 rozporządzenia nr 165/2014.Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., uznając, że Strona nie wskazała na żadne okoliczności, których nie mogła przewidzieć ani na które nie miała wpływu.3. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji.4. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 2 marca 2021 r. nr BP.501.2131.2020.1278.DL1.963 utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 października 2020 r.Organ stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. GITD nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Wskazał, że kwestia naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy jest bezsporna – co potwierdza prawo jazdy kierowcy i przedłożone przez stronę dokumenty. Jako uzasadnione ocenił także nałożenie kary za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis. Wskazał, że obowiązek dokonywania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozów dotyczy jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących transporty drogowe, niezależnie czy są to przewozy krajowe czy międzynarodowe. Zaznaczył, że na podstawie tych wpisów można sprawdzić, czy przedsiębiorstwo wykonuje przewozy zgodnie z posiadanym uprawnieniem. Obowiązki w tym zakresie powinny być znane prawidłowo przeszkolonemu kierowcy i bez znaczenia jest, że kierowca zawsze rozpoczyna i kończy przewóz w tym samym miejscu. Brak wpisów uniemożliwia określenie, czy kierowca wykonywał przewozy zgodnie z posiadanym przez stronę zaświadczeniem na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Odnośnie do naruszenia niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, wskazał GITD, że Strona nie udowodniła, że to tachograf samoczynnie i automatycznie ustawiał "inną pracę" zamiast "odpoczynku", jak również w trakcie kontroli kierowca nie przedstawiał zaświadczeń. Nadto zaświadczenia mogły jedynie potwierdzić, że kierowca wadliwie operował selektorem.5. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 14 lipca 2022 r. orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.).W ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł z tytułu: - naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (lp.1.15. zał. nr 3 u.t.d.).Ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu I instancji, uprawniał Organ do nałożenia kary za naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 u.t.d. zgodnie z lp.1.15. zał. nr 3 u.t.d. Sąd I instancji nie zakwestionował również stanowiska Organu w zakresie naruszenia z lp. 6.3.11. zał. nr 3 u.t.d. dotyczącego niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień. WSA wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy.Sąd I instancji podzielił stanowisko Organów, że obowiązek z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 dotyczy wszystkich przedsiębiorców wykonujących transporty drogowe, niezależnie czy są to przewozy krajowe czy międzynarodowe. Słusznie wskazuje organ, że na podstawie tych wpisów organ ma możliwość sprawdzenia czy przewozy wykonywane są zgodnie z posiadanymi uprawnieniami.Za błędne jednak Sąd I instancji uznał stanowisko Organów odnośnie do kwalifikacji stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN – bardzo poważne przewinienie. Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje, zdaniem WSA, w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej rozporządzenie nr 2016/403). Sporne w sprawie naruszenie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia, tj. brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy, w rozporządzeniu nr 2016/403 to, jak wskazał Sąd I instancji, naruszenie sklasyfikowanie w grupie Przedstawianie informacji pod pkt 22 tabeli i poziom tego przewinienia został określony jako PN (poważne naruszenie).W ocenie Sądu I instancji ujęte pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 u.t.d. naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403; gdzie ustawodawca unijny rozgraniczając poszczególne naruszenia art. 34 (poz. Tabeli od 13 do 23) dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń.Zdaniem Sądu I instancji Organ w sprawie w sposób wadliwy dokonał wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie).Zdaniem Sądu, Organy zasadnie wskazały, że Strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c u.t.d.7. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d w zw. z art. 92a ust. 1, art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. w zw. z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. oraz art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia nr 2016/403, załącznik nr 1 pkt 2 nr w tabeli 17 i 22 do rozporządzenia nr 2016/403 poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że obowiązek wprowadzania symbolów państw, w których kierowca rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy, nie podlega sankcji na podstawie Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy literalne brzmienie normy sankcjonującej Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d nie pozostawia wątpliwości, że zakres jej zastosowania obejmuje każdy przypadek niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, a zatem także przypadek niedokonania wpisów manualnych dotyczących symbolów krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozów, a zasadności nałożenia kary na podstawie Ip. 6.3.8 złącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie obowiązku określonego w art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014, nie może podważać kategoryzacja danego naruszenia wprowadzona rozporządzeniem nr 2016/403, bowiem waga naruszeń wynikająca z przywołanego rozporządzenia dotyczy oceny dobrej reputacji, która nie jest przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 92 a ust. 1 u.t.d., a zatem kwestia wagi naruszeń nie powinna być brana pod uwagę przy ocenie legalności decyzji wydanej w tej sprawie,2) naruszenie przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2021 r. poz. 137), art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz załącznika nr I pkt 2 w tabeli nr 22 do rozporządzenia nr 2016/403 poprzez dokonanie oceny legalności decyzji przez pryzmat normy określonej w załączniku nr 1 pkt 2 nr 22 do rozporządzenia nr 2016/403, która została wprowadzona na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/694 z dnia 2 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/403 w odniesieniu do nowych poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego (Dz.Urz.UE.L.Nr 129, str. 22), a zatem przez pryzmat normy prawnej, która nie obowiązywała w dniu wydania zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu Skarżący Organ przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.8. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga jest zasadna.9. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w świetle zarzutów kasacyjnych.Wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie podniesionych zarzutów, co stanowi przesłankę do wzruszenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.10. Istotą sporu w tej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji kwestionującego zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 marca 2021 r. nr w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia polegające m.in. na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (Ip. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d.). Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżoną decyzję za niezgodną z prawem w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jednocześnie, że podziela pogląd NSA, który wypowiadał się w analogicznej sprawie (por. np. wyrok NSA z 28 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1010/23).11. Na wstępie wskazać należy, że WSA we Wrocławiu do oceny sprawy przywołał przepisy rozporządzenia 2016/403 obowiązujące w chwili orzekania. Rozporządzenie 2016/403 zostało ogłoszone w brzmieniu pierwotnym 19 marca 2016 r. Nowelizacja rozporządzenia 2016/403 dokonana w 2022 r., weszła w życie dnia 23 maja 2022 r. i została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 129 z 3.05.2022, str. 22. Kontrola drogowa w sprawie miała miejsca w dniu 25 sierpnia 2020 r., a Organ wydał zaskarżoną decyzję w dniu 2 marca 2021 r. W związku z tym, skoro postępowanie zostało zakończone przed nowelizacją rozporządzenia 2016/403, to w myśl zasady aktualności, Organ prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na przepisach obowiązujących w dacie orzekania a przepisy w nowym (projektowanym dopiero) brzmieniu nie miały zastosowania w sprawie.12. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są także zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do wymierzonej Skarżącej kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d., tj. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Zasadnie zarzucił Organ, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że kwalifikacja stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania naruszeniu wagi odmiennej od wagi naruszenia określonej w rozporządzeniu 2016/403 ma znaczenie przy prowadzeniu przez organ postępowań na podstawie art. 92a u.t.d., czyli do postępowań w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego.Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jak z kolei wynika z ust. 7 tego artykułu - wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.Załącznik nr 3 do u.t.d. w istocie wskazuje, w odniesieniu do niektórych naruszeń, grupę naruszeń i wagę naruszeń (kolumna 4) według załącznika I do rozporządzenia 2016/403. W przypadku spornej pozycji 6.3.8. jest to grupa 2.17 z przypisaną wagą BPN. W załączniku I do rozporządzenia 2016/403 pod tą pozycją znajduje się: "zapisy nie zawierają symboli państw, których granice przekroczył kierowca w ciągu dziennego okresu pracy" z przypisaną wagą PN.Zdaniem NSA, trzeba zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że na tej podstawie nie można jednak stwierdzić, że wystąpiła niezgodność polskiego prawa z prawem unijnym, skutkująca brakiem możliwości zastosowania odpowiedniego przepisu polskiej ustawy w celu wymierzenia kary pieniężnej.Przypomnieć należy, że rozporządzenia unijne mają charakter generalny (ogólny), wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W związku z powyższym normy zawarte w rozporządzeniach wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także jednostki (tj. osoby fizyczne i podmioty zbiorowe państwa członkowskiego). Należy zauważyć, że zasadniczo regulacje zawarte w unijnych rozporządzeniach powinny być kompletne, tak aby nie musiały być uzupełniane przez prawo krajowe. Istnieje zresztą ścisły zakaz stosowania krajowych środków prawnych o charakterze implementacyjnym (czy też transponującym) względem rozporządzeń. Wynika to także stąd, że w praktyce rozporządzenia mają być instrumentem unifikacji prawa (por. S. Biernat w: Źródła prawa Unii Europejskiej, [w:] Prawo Unii Europejskiej, (red.) J. Barcz, Warszawa 2004, s. 211, A. Bartosiewicz, Nowe unijne rozporządzenie wykonawcze VAT, PP 2011/7/12-19).Już z samego tytułu rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 wynika, że uzupełnia ono rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 - w odniesieniu do kwalifikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą doprowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. W art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia stwierdzono, że państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Z kolei w preambule do rozporządzenia (pkt 5) wskazano, że środki, które mają zostać przyjęte, są niezbędne, aby zapewnić przejrzystość, uczciwość i pewność prawa przy ocenie wagi naruszeń i ich konsekwencji dla dobrej reputacji przedsiębiorców transportowych lub zarządzającego transportem oraz (pkt 6), że przeprowadzenie pełnego krajowego postępowania administracyjnego w celu ustalenia, czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby proporcjonalną reakcję w indywidualnym przypadku, jest jednak obowiązkiem właściwych organów państwa członkowskiego. Taka krajowa procedura kontroli powinna obejmować, w stosownych przypadkach, kontrole w siedzibie danego przedsiębiorcy. Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji państwa członkowskie powinny brać pod uwagę postępowanie przedsiębiorstwa, jego zarządzających i wszystkich innych odpowiednich osób.13. Podkreślenia wymaga jednak, że w rozpoznawanej sprawie nie podlega ocenie spełnienie dobrej reputacji przewoźnika drogowego, lecz naruszenie wymogów prawa w zakresie wpisów na kartę kierowcy danych dotyczących kraju - miejsca zakończenia pracy, za które przewidziana została kara pieniężna. Naruszenie to zostało sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym i jednocześnie niesporne jest, że sankcjonuje niewykonanie obowiązku wyrażonego w prawie unijnym - zgodnie bowiem z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Należy też zauważyć, że przypisane Stronie naruszenie (lp.6.3.8) w załączniku nr 3 do u.t.d. zostało sklasyfikowane do grupy 6 – "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów".Dlatego ma rację autor skargi kasacyjnej, że ocena, czy stwierdzone przez Organ naruszenie określone w załączniku do u.t.d. wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403 miałoby znaczenie, i niezgodność z prawem unijnym mogłaby być podnoszona, ale tylko w postępowaniu w przedmiocie utraty dobrej reputacji, o ile byłoby prowadzone zgodnie z art. 7d u.t.d. Nie jest to natomiast skuteczne w postępowaniu takim jak w tej sprawie, tj. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. W odniesieniu do kar pieniężnych (ich wysokości) za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, UE nie wydała żadnego aktu prawa pochodnego regulującego te zagadnienia. W związku z tym ustanowienie reżimu prawnego w zakresie określenia naruszeń oraz wysokości wymierzanych za nie kar była suwerennym działaniem Państwa Polskiego, działającego w tym wypadku w obszarze nieuregulowanym postanowieniami prawa wspólnotowego.Stwierdzone w sprawie w toku kontroli drogowej naruszenie w postaci niedokonania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozu mieści się dosłownym brzmieniu lp.6.3.8. dotyczącym niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy i taka kwalifikacja tego naruszenia została też trafnie uznana w orzecznictwie sądów administracyjnych za prawidłową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 275/24). Argumentacja zaś WSA powołana na uzasadnienie wyroku uchylającego tę decyzję, dotycząca kwalifikacji naruszenia w kontekście dobrej reputacji, wykracza poza zakres tej sprawy (por. wyroki NSA z: 23 września 2025, sygn. akt II GSK 1179/23; 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 1179/23).Z tych przyczyn należało uznać za skuteczne zarzuty naruszenia prawa materialnego wyrażone w punkcie 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej.14. Mając powyższe na uwadze, skoro za usprawiedliwione należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, na uwzględnienie zasługiwał wniosek o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponieważ istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za zasadne rozpoznać skargę, orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.15. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).