Wyrok - I SAB/Po 13/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Administracyjne postępowanie, Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. Sp. jawna w P. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w przedmiocie zwrotu środków przyznanych na rzecz ochrony miejsc pracy I. stwierdza, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy dopuścił się bezczynności; II. zobowiązuje Dyrektora WojewódzkiStwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Administracyjne postępowanie, Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. Sp. jawna w P. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w przedmiocie zwrotu środków przyznanych na rzecz ochrony miejsc pracy I. stwierdza, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy dopuścił się bezczynności; II. zobowiązuje Dyrektora Wojewódzki
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Barbara Rennert
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
Pismem z 28 października 2024 r. (wpływ do organu 31.102.2024 r.) Z. sp.j. z siedzibą w P. (dalej jako: skarżąca lub spółka) wniosła do tutejszego Sądu skargę – jak wskazano – "na czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) polegającą na odmowie zwrotu przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz spółki nienależnego świadczenia spełnionego przez spółkę z zastrzeżeniem obowiązku zwrotu i w celu uniknięcia przymusu (które to świadczenie polegało na dokonaniu przez spółkę zwrotu części przyznanych jej na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: specustawa) świadczeń, powiększonych o odsetki jak dla zaległości podatkowych, o której to czynności (tj. odmowie dokonania zwrotu) organ poinformował spółkę per facta concludentia". Skarżąca zarzuciła organowi:1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżąca uzyskała na innej podstawie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy co pomoc przyznana przez organ na podstawie art. 15g ust. 1 specustawy, podczas gdy w rzeczywistości uzyskana przez nią pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS dotyczyła innych okresów składkowych, w związku z czym nie była pomocą w zakresie takich samych tytułów wpłat,2) naruszenie art. 15g ust. 18 specustawy poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że uzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, o której mowa w tym przepisie, obejmuje również zwolnienie z opłacania składek ZUS za tych samych pracowników, lecz inne okresy składkowe,3) naruszenie art. 15g ust. 1 specustawy poprzez jego niezastosowanie (tj. poprzez uznanie, że spółka nie wypełniła przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia, o którym mowa w tym przepisie),4) naruszenie art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niezastosowaniu zasady równego traktowania, przejawiające się w dokonaniu interpretacji, zgodnie z którą prawo do otrzymania (zatrzymania) dofinansowania miałoby zależeć wyłącznie od tego, czy przedsiębiorca, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek ZUS za inne okresy składkowe, złożył wniosek przed czy po wejściu w życie art. 15g ust. 18a specustawy.Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów, uchylenie zaskarżonej czynności, uznanie, że na organie ciąży obowiązek dokonania zwrotu na rzecz spółki kwoty [...] zł, powiększonej o odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od dnia 20.09.2023 r. do dnia zapłaty, a spółka jest uprawniona do uzyskania świadczenia z art. 15g ust. 1 specustawy w zakresie objętym wnioskiem – zgodnie z dyspozycją art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdzenie, że zaskarżona czynność jest bezskuteczna oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.Z ostrożności procesowej spółka, na wypadek uznania przez Sąd zachowania organu polegającego na niedokonaniu zwrotu środków w terminie wyznaczonym przez stronę w wezwaniu do zapłaty i jednocześnie na niedokonaniu żadnej innej czynności administracyjnej w reakcji na otrzymane wezwanie (w tym w szczególności niewydaniu decyzji administracyjnej) nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., lecz jest przejawem bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wniosła o potraktowanie skargi jako dotyczącej tejże bezczynności organu i w takim przypadku wniosła o zobowiązanie organu do dokonania stosownej czynności polegającej na dokonaniu zwrotu środków, zgodnie z treścią wezwania do zapłaty wystosowanego przez stronę.W motywach skargi podniesiono, że na jej wniosek z 24.06.2020 r. organ przyznał jej n podstawie art. 15g ust. 1 specustawy dofinansowanie dla 7 pracowników z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy za okres 3 miesięcy, począwszy od 1.06.2020 r. oraz środków na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników od dofinansowania wynagrodzenia za ten sam okres, w łącznej kwocie [...] zł. Na podstawie umowy spółce wypłacono w transzach to świadczenie i zostało ono przez nią wykorzystane zgodnie z celem. Pismem z 31.08.2023 r. organ wezwał spółkę do zwrotu części otrzymanego świadczenia w wys. [...] zł, powiększonego o odsetki jak dla zaległości podatkowych za okres od 20.10.2020 r. do dnia wpłaty włącznie. Wskazano, że spółka uzyskała zwolnienie z obowiązku opłacania składek ZUS za okres 3 miesięcy na podstawie art. 31zo specustawy – zwolnienie to dotyczyło innych okresów składkowych niż przyznane na podstawie art. 15g specustawy. Wzywając do zwrotu dofinansowania przyznanego na podstawie art. 15g specustawy organ wskazał, że nie został spełniony warunek określony w art. 15g ust. 18 specustawy. Organ zarzucił spółce, że nie poinformowała go o uzyskaniu zwolnienia z opłacania składek ZUS. Skarżąca podniosła, że chcąc uniknąć przymusu i obawiając się dalej idących konsekwencji, jak i dążąc do jak najszybszego wyjaśnienia sprawy, zdecydowała się spełnić żądanie organu i zwrócić świadczenie wraz z odsetkami, przy czym w tytule przelewu wskazała, że dokonuje tego z zastrzeżeniem zwrotu i w celu uniknięcia przymusu zgodnie z art. 411 Kodeksu cywilnego. Następnie pismem z 30 września 2024 r. (wpływ do organu 3.10.2024 r.) skarżąca wezwała organ do zwrotu powyższej kwoty w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. Mimo upływu wyznaczonego przez spółkę terminu organ nie dokonał zwrotu, nie udzielił na wezwanie spółki żadnej odpowiedzi, ani nie dokonał żadnej czynności administracyjnej.W dalszej części uzasadnienia skargi spółka wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem niezasadnie organ żądał od niej zwrotu świadczenia na gruncie przepisów art. 15g i art. 31zo specustawy w kontekście pojęcia "takich samych tytułów wypłat" i różnic co do okresów składkowych powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z 5 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Po 15/24 wydanego w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, którym to wyrokiem stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności. Skarżąca podkreśliła, że z tego powodu zdecydowała się dochodzić ochrony prawnej na drodze sądowoadministracyjnej, określając jako przedmiot kontroli czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jednocześnie zaznaczyła, że z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że w istocie zachowanie organu wyczerpuje znamiona bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zawiera wniosek ewentualny o potraktowanie jej jako skargi na bezczynność organu.W odpowiedzi Dyrektor WUP w [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Jego zdaniem niniejsza sprawa nie jest sprawą administracyjną i nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, że sprawa winna być zakwalifikowana jako sprawa administracyjna organ podniósł, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które przysługiwały mu na podstawie K.p.a. Organ wyjaśnił, że art. 15g specustawy przewiduje udzielanie pomocy na podstawie umowy zawartej z wnioskodawcą, a nie na podstawie decyzji administracyjnej. W zakresie nieuregulowanym w umowie stosuje się przepisy K.c. (§ 7 umowy). Ponadto, wedle art. 57 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w sprawach wynikających z art. 15g specustawy dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany. Wolą ustawodawcy było zatem oddanie sporów wynikłych przy udzielaniu pomocy na podstawie art. 15g specustawy oddanie ich pod jurysdykcję sądów cywilnych. Skoro skarga dotyczy czynności wykonywanych w toku wykonywania (rozliczania) umowy, to jest związana ze sferą cywilnoprawną. Skarżący dokonał zapłaty z zastrzeżeniem zwrotu, co wyraźnie sugeruje, że swych roszczeń upatruje w przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu, a więc w instytucji prawa cywilnego. Nadto w uzasadnieniu skargi wprost odwołuje się do przepisów o nienależnym świadczeniu. Mając więc na względzie, że odmowa zwrotu środków, które uiścił skarżący, nie nakłada nań obowiązku, który mógłby być egzekwowany, za niezasadne zdaniem organu należy uznać stanowisko, iż są to akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Odmowa nie ma charakteru władczego i brak tej przesłanki wyklucza możliwość zaskarżenia takiego aktu do sądu administracyjnego. Stąd skarga winna być odrzucona jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Organ zastrzegł, że jeżeliby uznać, że sprawa związana z udzieleniem dofinansowania jest sprawą administracyjną, to skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych w K.p.a. Organem II instancji, do którego winno się złożyć odwołanie od "decyzji" Dyrektora WUP jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący zaś do dnia wniesienia skargi nie złożył odwołania na "decyzję" Dyrektora WUP. Skarga jest więc niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) i powinna być odrzucona. Na wypadek uznania skargi za dopuszczalną organ wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych uznające, że na gruncie art. 15g i art. 31zo specustawy nie mamy do czynienia z pomocą w zakresie takich samych tytułów.Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że skarga dotyczy bezczynności Dyrektora WUP w [...] w przedmiocie zwrotu środków przyznanych na rzecz ochrony miejsc pracy, a pismo skarżącej z 30 września 2024 r. skierowane do organu należy traktować jako ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a.Sąd zważył, co następuje.Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.).W pierwszej kolejności Sąd ustalił, że wniesiona skarga była dopuszczalna. Została ona sporządzona 28 października 2024 r., wpłynęła do organu 31 października 2024 r. i dotyczyła bezczynności organu w zakresie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przyznanych skarżącej na podstawie art. 15g specustawy. Skarżąca wezwana przez organ pismem z 31 sierpnia 2023 r. do zwrotu w terminie 14 dni tychże świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami, w odpowiedzi – w dniu 19 września 2023 r. dokonała czynności zwrotu świadczenia (kwota [...] zł i odsetki w wys. [...] zł) z zastrzeżeniem zwrotu, a tym samym dała wyraz braku zgody na działanie organu.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wedle zaś art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku zobowiązania przez organ strony umowy (obejmującej przyznanie świadczenia na podstawie art. 15g specustawy) do zwrotu stosownej kwoty na rachunek organu wraz z odsetkami mamy do czynienia z identyfikacją obowiązku, który jest sporny, a zatem mamy do czynienia ze sporem o prawo pomiędzy podmiotami funkcjonującymi w sferze prawa publicznego – organem administracji publicznej, który działa w sposób władczy oraz beneficjentem przyznanego przez ten organ świadczenia (por. postanowienie NSA z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 286/24, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, nie można podzielić stanowiska organu, że sprawa ma charakter prywatnoprawny, gdyż dotyczy wykonywania umowy zawartej przez organ ze skarżącą. Przeciwnie, ewentualna czynność zwrotu przez organ bądź odmówienia stronie zwrotu świadczeń nie dotyczy prawidłowego bądź naruszającego jej przepisy wykonania umowy, lecz rozstrzyga władczo o istnieniu ustawowych przesłanek do uzyskania wsparcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 15/24, publ.: jak wyżej).W związku z powyższym dopuszczalna jest skarga na bezczynność organu – Dyrektora WUP dotyczącą braku dokonania władczej czynności zwrotu (zwróconych przez skarżącą) świadczenia przyznanego uprzednio przez ten organ na podstawie art. 15g specustawy. Nie można przy tym uznać, jak zdaje się przekonywać organ w odpowiedzi na skargę, że skoro zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w sprawach wynikających z art. 15g specustawy dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany, to wolą ustawodawcy było oddanie sporów wynikłych przy udzielaniu pomocy na podstawie art. 15g specustawy pod jurysdykcję sądów cywilnych. Fakt bowiem, że ów przepis przyznał zdolność sądową dyrektorowi wup w zakresie spraw wynikłych z art. 15g specustawy, nie oznacza jeszcze, że spór pomiędzy tym organem a beneficjentem świadczenia nie ma charakteru sporu publicznoprawnego. Zważywszy bowiem, że sprowadza się on do władczego rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej, czy dopuszczalne jest jednoczesne uzyskanie przez ten sam podmiot wsparcia na podstawie art. 31zo i art. 15g specustawy, należy uznać, że i skarga na bezczynność organu odnośnie braku podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie jest dopuszczalna na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przez które należy rozumieć w sprawach bezczynności organu – ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., a skarżąca – przed wniesieniem skargi – pismem z 30 września 2024 r. wezwała organ do zwrotu świadczenia (uprzednio zwróconego przez skarżącą) przyznanego na podstawie art. 15g ust. 1 specustawy, tym samym skarżąca spełniła powyższe wymogi formalne poprzedzające wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Dodać w tym miejscu należy, że w świetle zasady szybkości postępowania określonej art. 12 § 1 K.p.a. i konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) byłoby przejawem nadmiernego formalizmu uznanie przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że omawiane pismo skarżącej nie stanowi ponaglenia, skoro zostało inaczej zatytułowane ("ostateczne przesądowe wezwanie do zapłaty") i zaadresowane nie do organu wyższego stopnia (SKO w [...]), lecz do organu, któremu bezczynność skarżąca zarzuca.Sąd miał przy tym na względzie, że po wniesieniu owego ponaglenia, co miało miejsce w dniu 3 października 2024 r., organ w dniu 31 października 2024 r. odnotował wniesienia skargi na jego bezczynność w przedmiotowej sprawie, a pomimo tego i wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązku przekazania w terminie 30 dni sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią organu, przekazał ją do Sądu dopiero w dniu 5 grudnia 2025 r.Oceniając postawę organu do momentu wyrokowania Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Jak już wyjaśniono, termin na załatwienie sprawy rozpoczął swój bieg od daty zwrotu organowi przez skarżącą z zastrzeżeniem środków z tytułu spornego świadczenia przyznanego na podstawie art. 15g ust. 1 specustawy, tj. od dnia 19 września 2023 r. i tego też dnia zaczęły swój bieg terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 K.p.a. Bezwzględnie zaś organ o braku akceptacji owego zwrotu uprzednio przyznanych świadczeń organ dowiedział się w dacie 3 października 2024 r., kiedy to skarżąca pisemnie zażądała zwrotu środków w kwocie [...] zł, przyznanych jej na podstawie art. 15g ust. 1 specustawy.Sąd zauważa, że definicja legalna bezczynności została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stan bezczynności zachodzi wówczas, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.W świetle powołanych przepisów dla oceny, czy organ popadł w bezczynność, kluczowe jest wyłącznie ustalenie, czy sprawa została załatwiona w ustawowym terminie, a w przypadku braku takiej możliwości – czy organ dopełnił bezwzględnego obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 K.p.a., czyli zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podał przyczyny zwłoki, wskazał nowy termin jej załatwienia oraz pouczył o prawie do wniesienia ponaglenia.W niniejszej sprawie od momentu dokonania przez stronę zwrotu środków świadczenia (19.09.2023 r.), czy następnie od wpływu do organu "ostatecznego przesądowego wezwania do zapłaty" (3.10.2024 r.) organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, tj. nie prowadził postępowania wyjaśniającego, jak i zignorował obowiązek poinformowania skarżącej o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. Brak wydania odpowiedniego zawiadomienia na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. sprawił, że po upływie ustawowych terminów z art. 35 K.p.a., organ z mocy samego prawa znalazł się w stanie bezczynności.Sąd był również zobowiązany rozstrzygnąć, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie ciężkie, noszące cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z prawem, będące opóźnieniem pozbawionym jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie naruszenie to nie miało charakteru rażącego, albowiem po zwrocie przez stronę przyznanego jej świadczenia, organ mógł na gruncie omawianego art. 15g specustawy pozostawać w błędnym przekonaniu, że doszło z nią do "rozliczenia" umowy. Również kolejne działania skarżącej – pismo z 30 września 2024 r. zatytułowane "ostateczne przesądowe wezwanie do zapłaty" mogły utrzymywać organ w przekonaniu, że sprawa zostanie rozstrzygnięta w postępowaniu przed sądem powszechnym, o ile beneficjent wsparcia skieruje stosowny pozew. Właściwie do dnia wyrokowania, z uwagi na powyższe okoliczności, a także treść ww. art. 57 ustawy zmieniającej, organ mógł pozostawać w mylnym przeświadczeniu, że jego opieszałość nie nosi cech bezczynności organu administracyjnego w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Powyższe wyklucza tym samym uznanie bezczynności organu za rażącą (pkt III wyroku).Sąd podkreśla, że za rażące naruszenie prawa może zostać uznane naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19, publ.: j.w.). Postawę Dyrektora WUP musiałaby cechować długotrwała i niewytłumaczalna bierność. Tymczasem organ, choć nie podjął żadnych czynności, to mógł pozostawać w błędnym przekonaniu, że sprawa nie ma charakteru administracyjnego.Zważywszy, że do czasu wydania niniejszego wyroku organ nie rozstrzygnął sprawy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy (pkt II. wyroku).W skardze spółka zawarła również wniosek o uznanie, że na organie ciąży obowiązek dokonania na rzecz skarżącej spółki kwoty [...] zł powiększonej o odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 20 września 2023 r. do dnia zapłaty. Tymczasem, zgodnie z art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Przywołany przepis ma charakter uznaniowy. Ratio legis tego rozwiązania jest podyktowane funkcją skargi na bezczynność – służy ona zapobieżeniu dalszemu odwlekaniu załatwienia sprawy (dokonania czynności) przez organ administracji (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1098/23, publ.: j.w.). Sąd stoi na stanowisku, że samo stwierdzenie zaistnienie w sprawie bezczynności organu, przy wyrażonej przez Sąd ocenie charakteru sprawy o zwrot świadczeń uzyskanych na mocy art. 15g specustawy, pozwoli na jej merytoryczne rozstrzygnięcie przez organ. Skoro przepis art. 149 § 1b P.p.s.a. ma charakter uznaniowy, Sąd na gruncie okoliczności niniejszej sprawy stwierdził brak podstaw do jego zastosowania i stwierdzenia istnienia lub nieistnienia uprawnienia skarżącej. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalono (pkt IV wyroku).Z uwagi zaś na uwzględnienie skargi w zasadniczej mierze, Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) orzekł o kosztach postępowania (pkt V wyroku). Na zasądzoną kwotę 597 zł złożył się uiszczony wpis od skargi w wys. 100 zł, koszty wynagrodzenia pełnomocnika (adwokata) w kwocie 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) orzekł o kosztach postępowania (pkt V wyroku). Na zasądzoną kwotę 597 zł złożył się uiszczony wpis od skargi w wys. 100 zł, koszty wynagrodzenia pełnomocnika (adwokata) w kwocie 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.