Wyrok - I SA/Ke 392/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr 9013-00000008477/25 w przedmiocie przyznania nadzwycUchylono decyzję I i II instancji. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr 9013-00000008477/25 w przedmiocie przyznania nadzwyc
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
poszkodowany
prokurator
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
I SA/Ke 392/25UZASADNIENIEZaskarżoną decyzją z 7 sierpnia 2025 r. nr 9013-00000008477/25 Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach (dalej też jako "Dyrektor ARiMR"), po rozpoznaniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej "Kierownik") z 7 listopada 2024 r. nr 0243-2024-001997 w sprawie odmowy przyznania nadzwyczajnego wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw oraz sektorze wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi.W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 20 października 2024 r. do organu I instancji za pośrednictwem aplikacji Platforma Usług Elektronicznych (PUE) wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie powyższego wsparcia finansowego wrazz protokołem nr [...] (skan) z oszacowania zakresu i wysokości szkódw gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego. Organ odmówił przyznania nadzwyczajnego wsparcia finansowego z powodu skutecznego wycofania wnioskuo przyznanie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (zwany dalej "płatnościami bezpośrednimi").Zdaniem Dyrektora ARiMR, kluczowe dla sprawy jest to, że przyznanie płatności w ramach nadzwyczajnego wsparcia finansowego zależne jest od rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2024. Skarżący 18 kwietnia 2024 r. złożył bowiem wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, jednak wniosek ten 5 maja 2024 r. wycofał. Zatem Kierownik decyzją z 16 września 2024 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, wobec czego niniejsze postępowanie zostało zawieszone z urzędu postanowieniem z 20 grudnia 2024 r., do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2024 r.W wyniku ponownej weryfikacji wniosku w zakresie płatności bezpośrednich organ I instancji 7 stycznia 2025 r. ponownie umorzył postępowanie, wskazując, że strona skutecznie wycofała wniosek 5 maja 2024 r. Na skutek odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z 8 kwietnia 2025 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zobowiązując organ do rozpatrzenia całego materiału dowodowego i ustalenia, czy postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich stało się bezprzedmiotowe. Decyzją z 2 czerwca 2025 r. organI instancji umorzył w całości postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2024. Od tej decyzji, w ustalonym prawem terminie, strona złożyła odwołanie. Decyzją z 8 lipca 2025 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Wydanie ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2024 było podstawą do wydania 24 lipca 2025 r. przez Dyrektora ARiMR postanowienia o podjęciu zawieszonego z urzędu postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania A. S. od decyzji Kierownika z 7 listopada 2024 r. w sprawie odmowy przyznania nadzwyczajnego wsparcia finansowego.Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Dyrektor ARiMR podkreślił, że wnioski o udzielenie ww. nadzwyczajnego wsparcia finansowego rozpatrywane sąw oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 września 2024 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z udzieleniem nadzwyczajnego wsparcia finansowego sektorowi owoców i warzyw oraz sektorami wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami (Dz. U. 2024 poz. 1331), zwanego dalej "rozporządzeniem". Rozporządzenie określa zadania realizowane przez ARiMR związane z udzieleniem wsparcia finansowego sektorowi owocówi warzyw oraz sektorowi wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi określonego w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2024/2030 z dnia 23 lipca 2024 r. w sprawie udzielenia nadzwyczajnego wsparcia finansowego sektorowi owoców i warzyw oraz sektorowi wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi w Austrii, Czechach i Polsce, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (Dz. Urz. UE L 2024/2030 z 24.07.2024, zwanego dalej "rozporządzeniem 1308/2013") oraz sposób i tryb realizacji tych zadań. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w tej sprawie płatność została odmówiona, ponieważ zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, pomoc przyznawana jest producentowi rolnemu, który w 2024 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 20 pkt 1 lit. a lub f ustawy z dnia8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 -2027, zwanej dalej "ustawą". Tymczasem ostateczną decyzją z 8 lipca 2025 r. utrzymano w mocy decyzję z 2 czerwca 2025 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego, co oznacza, że wydano ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie.Dyrektor ARiMR, mając na uwadze treść § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia, wyjaśnił, że ponieważ w ramach płatności bezpośrednich nie została zatwierdzona do płatności żadna powierzchnia, płatność w ramach rozpatrywanej sprawy również nie może zostać przyznana. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie spełnił warunku do udzielenia pomocy wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, co w konsekwencji spowodowało odmówienie wnioskowanej pomocy.Odnosząc się do treści odwołania Dyrektor ARiMR podkreślił, że niewątpliwie strona poniosła straty w związku z wystąpieniem niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, co potwierdza protokół strat nr [...]/[...] z 10 czerwca 2024 r.i miały one wpływ na płynność finansową gospodarstwa, niemniej pomoc finansowa, o której mowa w rozporządzeniu została skierowana do ściśle określonej grupy rolników spełniających kryteria dostępu wskazane w rozporządzeniu, nie zaś do wszystkich producentów rolnych, którzy odnieśli straty w produkcji rolnej. Przepisy wyraźnie określają, że warunkiem przyznania pomocy jest złożenie wnioskuo przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 20 pkt 1 lit. a lub f ww. ustawy. Dodatkowo płatność jest naliczana z uwzględnieniem powierzchni zatwierdzonej do płatności bezpośrednich, która w tej sprawie wynosi 0,00 ha.Odpowiadając na zarzuty odwołania, Dyrektor ARiMR powołał się na art. 10a ust. 1, 1a i 1b ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 ze zm.) i wskazał w szczególności, że jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowańw sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. uznał, że wyrażona w tym przepisie zasada zaufania nie została naruszona przez orzekające organy ARiMR.Zdaniem Dyrektora ARiMR, niezgodna z oczekiwaniami strony ocena organI instancji nie oznacza, że przeprowadzone postępowanie było niezgodnez obowiązującymi przepisami prawa. Strona, kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych, w oparciu o które wydano decyzję.Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor ARiMR stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana prawidłowo.A. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow Kielcach na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące i niedostateczne zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydanie decyzji bez należytej staranności orazw sposób sprzeczny ze stanem faktycznym i prawnym, co skutkuje brakiem pogłębienia zaufania do organów administracji publicznej, a także bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Kierownika ARiMR z 7 listopada 2025 r.Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie nadzwyczajnego wsparcia finansowego, ewentualnieo uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowiII instancji.W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że 4 sierpnia 2025 r. złożył skargę do Sądu na decyzję organu II instancji z 8 lipca 2025 r. dotyczącą płatności bezpośrednich, którą organ otrzymał 5 sierpnia 2025 r., natomiast następnie - decyzją z 7 sierpnia 2025 r. - utrzymał w mocy odmowę przyznania nadzwyczajnego wsparcia finansowego. Zdaniem skarżącego oznacza to, że organ II instancji wydał decyzję mimo wniesionej skargi i bez podstaw do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia odmownego.Skarżący podniósł, że od ponad 10 lat składa wnioski o dopłaty bezpośrednie, faktycznie prowadzi działalność rolniczą, uprawia ziemię, podejmuje decyzje i ponosi koszty, a mimo to organ nie orzekł na jego korzyść, nie analizując należycie, czego dotyczy wniosek, ani jakiej wysokości są szkody. Wskazał, że dopłaty mają zapewniać stabilność dochodów rolniczych, a sprawa ma dla niego szczególne znaczenie z uwagi na straty w sadach jabłoniowych i wiśniowych spowodowane przymrozkami w 2024 r. Podkreślił, że pomoc została uruchomiona dla poszkodowanych rolników, jednak organ nie uwzględnił konsekwencji swojej decyzji ani nie wskazał, jaki jest zakres szkód, ograniczając się do przepisów i szybkiego rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócił również uwagę, że postępowanie było zawieszone,a decyzja została wydana przed rozpoznaniem sprawy przez sąd. Wskazał ponadto, że poniósł poważne straty w 2024 r. i nie otrzymał wsparcia, a także, że w 2025 r. wystąpiły kolejne przymrozki powodujące dalsze szkody w uprawach sadowniczych. Podniósł, że jako rolnik pozostaje w trudnej sytuacji, gdyż jego działalność jest uzależniona od warunków atmosferycznych.W ocenie skarżącego powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu jego prawa do uzyskania dopłat bezpośrednich oraz nadzwyczajnego wsparcia finansowego, a decyzja organu wywołuje dla niego poważne skutki, wobec czego skarga jest zasadna i konieczna.W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR podtrzymał argumentację zawartąw uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi w całości.W piśmie procesowym z 5 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie przy rozpoznaniu niniejszej sprawy dowodu z wyroku tut. Sądu z 20 listopada 2025 r. o sygn. akt I SA/Ke 381/25, uwzględniającego jego skargę na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z 8 lipca 2025 r. w przedmiocie umorzenia postępowaniaw sprawie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego.Na rozprawie 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Skarżący dodał, że dochodzi swoich praw przed Sądem. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przychyliła się do skargi, z uwagi na stanowisko tut. Sądu wyrażone w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 381/25 i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.Sąd przeprowadził dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych i administracyjnych sprawy toczącej się przed tut. Sądem pod sygn. akt I SA/Ke 381/25 oraz postanowił zawiesić niniejsze postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 381/25.Postanowieniem z 13 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Ke 392/25 Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.W piśmie procesowym z 23 lutego 2026 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacjii Modernizacji Rolnictwa w Sandomierzu z 9 lutego 2026 r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 - 2027 na rok 2024.Na rozprawie sądowej 26 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego i skarżący podtrzymali swoje stanowisko wyrażone na poprzedniej rozprawie. Pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2026 r. poz. 142 - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.Skarga okazała się niezasadna.Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa.Zaskarżony akt wydany został w szczególności w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 września 2024 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z udzieleniem nadzwyczajnego wsparcia finansowego sektorowi owoców i warzyw oraz sektorami wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami (Dz. U. 2024 poz. 1331), zwanego dalej "rozporządzeniem". A. S. złożył bowiem 20 października 2024 r. wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia finansowego w sektorze owoców I warzyw oraz w sektorze wina dotkniętym niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi. Wraz z wnioskiem dostarczył skan protokołu z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego.W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomoc jest udzielana producentowi rolnemu w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023 r. poz. 885), zwanemu dalej "producentem rolnym":1) który wyraził zgodę, o której mowa w art. 10c ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;2) który w 2024 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 20 pkt 1 lit. a lub f ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 261 i 885), zwanej dalej "ustawą o PS WPR", i zadeklarował w tym wniosku powierzchnię co najmniej jednej z upraw, których wykaz jest określony w załączniku do rozporządzenia, zwanych dalej "uprawami", a powierzchnia działki rolnej w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o PS WPR, na której prowadzi tę uprawę, wynosi co najmniej 0,1 ha;3) który poniósł szkody w uprawie spowodowane wystąpieniem:a) gradu w okresie od dnia 1 maja 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. lubb) przymrozków wiosennych w okresie od dnia 15 kwietnia 2024 r. do dnia 30 kwietnia 2024 r.;4) w którego gospodarstwie rolnym w 2024 r. wystąpiły szkody w roślinnej produkcji rolnej wynoszące powyżej 30 % średniej rocznej roślinnej produkcji rolnej w tym gospodarstwie z lat 2021-2023 albo z trzech lat w okresie 2019-2023, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości tej produkcji.Organy ARiMR odmówiły A. S. przyznania wnioskowanej pomocy, albowiem pomoc przyznawana jest ona tylko producentowi rolnemu, który w 2024 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 20 pkt 1 lit. a lub f ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Tymczasem w dniu 8 lipca 2025 r. ostateczną decyzją numer 9013-2025-001557 Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Sandomierzu o umorzeniu postępowania administracyjnego, co w efekcie spowodowało, że w ramach płatności bezpośrednich nie została zatwierdzona do płatności żadna powierzchnia, a więc również płatność w ramach rozpatrywanej sprawy nie mogła zostać przyznana.W toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego Sąd ustalił jednak, że powołana wyżej decyzja Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach z 8 lipca 2025 r. nr 9013-2025-001557 została również zaskarżona do tut. Sądu i skarga rozpoznawana była w sprawie o sygn. akt 381/25. Sąd w niniejszej sprawie zawiesił zatem postępowania sądowe do czasu prawomocnego zakończenia powołanej sprawy, której wynik ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotyczy złożenia wniosku w 2024 r. o przyznanie płatności bezpośrednich, a kwestia ta ma istotne znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanek z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.Wyrokiem z 20 listopada 2025 r. Sąd uchylił ww. decyzję Dyrektora z 8 lipca 2025 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W realiach tamtej sprawy Sąd nie zaakceptował stanowiska organu, że złożony 18 kwietnia 2024 r. wniosek (o przyznanie płatności bezpośrednich) został cofnięty. Sąd uznał, że materiał dowodowy objęty aktami administracyjnymi nie potwierdza stanowiska organu i wyjaśnił, że fakt wycofania wniosku musi znaleźć jednoznaczne potwierdzenie w dowodach, przy wykluczeniu również mogących dotyczyć takiej sytuacji wad oświadczenia woli (błąd, groźba, przymus). W materiale dowodowym kontrolowanego postępowania brak było jednoznacznych dowodów, że 5 maja 2024 r. wnioskodawca wycofał wniosek, a tym samym jego wolą było umorzenie postępowania, czyli nieuzyskanie płatności. Wobec tego Sąd zważył, że z punktu widzenia zupełności postępowania wymagane jest dokładne ustalenie aktywności i jej rodzaju na koncie skarżącego, czemu może posłużyć też jego przesłuchanie. Uzupełnienie postępowania dowodowego m.in. w zakresie przesłuchania strony postępowania, jak również analizy systemu informatycznego pozwoli organowi na prawidłową ocenę zachowania strony skarżącej i jej świadomości działań w aplikacji i ich konsekwencji procesowych.Przywołany wyrok uprawomocnił się. Skutkiem powyższego uznanie w tej sprawie przez organy ARiMR, że A. S. w 2024 r. nie złożył wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich było ustaleniem przedwczesnym.Naruszenie przez organy przepisów postępowania (art. 10a ust. 1 i 1a ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 1363 ze zm. w zw. z art. 6, art. 8 i art. 80 k.p.a.) poprzez niedokonanie prawidłowego ustalenia faktycznego w zakresie skuteczności złożenia przez skarżącego wniosku o płatności bezpośrednie w 2024 r. spowodowało odmowę przyznania wnioskowanej w tej sprawie pomocy. Odmowa ta jednak okazała się nieuzasadniona w kontekście wyroku sądowego z 20 listopada 2025 r. Organy ARiMR mają obowiązek przestrzegać przepisów prawa, w szczególności prowadząc postępowanie i wydając decyzje administracyjne, organy te winny budować zaufanie obywateli do władzy publicznej. Dowolna ocena dowodów i błędne ustalenia faktyczne prowadzą do naruszenia powyższych zasad postępowania.Z tych przyczyn Sąd uchylił decyzje obu instancji, działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi (pkt 2 wyroku).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania i ocenę prawną Sądu.., na które złożył się wpis od skargi (pkt 2 wyroku).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania i ocenę prawną Sądu.