Wyrok - III SA/Wr 407/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę w całości. Inspekcja sanitarna, Nadzór sanitarny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na pkt 3 i uzasadnienie postanowienia Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r. Nr HP.3151.1.2025.AK1 w przedmiocOddalono skargę w całości. Inspekcja sanitarna, Nadzór sanitarny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na pkt 3 i uzasadnienie postanowienia Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r. Nr HP.3151.1.2025.AK1 w przedmioc
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Chołuj
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
W dniu 29 października 2024 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Legnicy (dalej: organ I instancji, PPIS) przeprowadzili kontrolę sprawdzającą w zakresie wykonania przez P. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona, strona skarżąca, spółka) obowiązków wynikających z pkt 1,2,3,4, decyzji z dnia 24 sierpnia 2023 r. wydanej przez ten sam organ, w trakcie której ustalono, że nakazy wynikające z pkt 1, 2 i 3 tej decyzji zostały wykonane, natomiast nie został wykonany nakaz z pkt 4 decyzji, tj. że przedłożone przez pełnomocnika strony rejestry czynników szkodliwych dla zdrowia występujących na wskazanych stanowiskach pracy nie zostały zaprowadzone zgodnie ze wzorem załączonym do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. W dniu 17 grudnia 2024 r. PPIS wystawił upomnienie, w którym wezwał stronę do wykonania obowiązku wynikającego z pkt 4 decyzji z dnia 24 sierpnia 2023 r., a w dniu 20 stycznia 2025 r. wydał tytuł wykonawczy nr [...] oraz postanowienie nr 10/25 o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Strona złożyła zarzuty do powyższego tytułu wykonawczego oraz zażalenie na powyższe postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zarzuty te zostały oddalone postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r. numer HP.9020.22.111.1.2023.MO, na które strona złożyła zażalenie. Natomiast po rozpoznaniu zażalenia strony na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, DPWIS wydał postanowienie z dnia 23 kwietnia 2025 r. numer HP.3151.2.2025.AK1 o utrzymaniu tego postanowienia w mocy, wobec nie stwierdzenia w tym zakresie uchybień.Strona zaskarżyła powyższe postanowienie DPWIS z dnia 23 kwietnia 2025 r. numer HP.3151.2.2025.AK1 o utrzymaniu w mocy postanowienia PPIS o nałożeniu na nią grzywny w celu przymuszenia (w całości) do tutejszego Sądu.W ramach autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), DPWIS we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 lipca 2025 r. numer HP.3151.2.2025.AK1 uwzględnił w całości skargę strony i dokonał rozstrzygnięcia, tj. uchylił w całości zaskarżone postanowienie DPWIS z dnia 23 kwietnia 2025 r., uchylił w całości postanowienie PPIS o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia 20 stycznia 2025 r. i umorzył postępowanie administracyjne organu I instancji; a w pkt 3. stwierdził, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.Z kolei po rozpatrzeniu zażalenia strony na postanowienie PPIS z dnia 17 marca 2025 r. o oddaleniu zarzutów strony wobec tytułu wykonawczego nr [...], organ podzielił stanowisko strony o braku skuteczności doręczenia tytułu wykonawczego i postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r. numer HP.3151.2.2025.AK1 uchylił to postanowienie w części i uznał zarzuty w części w przedmiocie naruszenia art. 32 u.p.e.a. i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że w sprawie doszło do nieprawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego. W postanowieniu tym stwierdzono, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa w jednym postępowaniu nie wywołuje skutku w każdym postępowaniu prowadzonym z udziałem strony, nawet przed tym samym organem i nie zwalnia pełnomocnika od obowiązku złożenia takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Podniesiono, że, zważywszy na odrębność postępowania egzekucyjnego i administracyjnego, nie można domniemywać kontynuacji istniejącego pełnomocnictwa i w konsekwencji w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy należało doręczyć zobowiązanemu, mimo, iż ustanowił on pełnomocnika do sprawy administracyjnej.W dniu 7 lipca 2025 r. do DPWIS wpłynęła skarga strony na pkt II powyższego postanowienia tego organu z dnia 21 maja 2025 r., w którym to punkcie organ orzekł o "utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia w pozostałym zakresie".Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2025 r. DPWIS sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w powyższym postanowieniu z dnia 21 maja 2025 r. poprzez wpisanie prawidłowego numeru postanowienia.W ramach autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2025 r. numer HP.3151.1.2025.AK1 DPWIS uwzględnił w całości skargę strony i uchylił pkt II postanowienia z dnia 21 maja 2025 r. (błędnie wskazano: 25 maja 2025 r.) o treści "w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie", uchylił w pozostałym zakresie postanowienie PPIS z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie rozpoznania zarzutów zobowiązanego i umorzył postępowanie organu I instancji, a w pkt 3 stwierdził, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że uwzględnia żądanie strony w całości, a pozostałe zarzuty zawarte w piśmie strony są bezprzedmiotowe, ponieważ stronie nie został doręczony tytuł wykonawczy w prawidłowy sposób.Powyższe postanowienie organu z dnia 5 sierpnia 2025 r. wydane w ramach autokontroli zostało zaskarżone przez stronę do tutejszego Sądu w części, tj. co do jej pkt 3, w którym organ stwierdził, że jego działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Strona zaskarżyła również uzasadnienie tego postanowienia, wskazując, że chociaż uzyskała korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, to jednak w uzasadnieniu tego postanowienia DPWIS wyraził stanowisko, które jej zdaniem nie jest prawidłowe, a które może być uznane za wiążące dla organu I instancji.W ocenie strony w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, gdyż mimo uchylenia w całości własnego rozstrzygnięcia z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie zgłoszonych przez stronę zarzutów wobec tytułu wykonawczego, DPWIS zaniechał wskazania, że czynności organu I instancji nastąpiły bez podstawy prawnej, a nawet z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony organ nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi, a za takie należy uznać działanie organu, który z jednej strony potwierdził argumentację strony skarżącej, a z drugiej nie zdecydował się na jednoznaczne potwierdzenie nieprawidłowości czynności podjętych przez organ I instancji, bagatelizując fakt, iż niezbędnym warunkiem nałożenia grzywny jest uprzednie prawidłowe i skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego. Zdaniem strony zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone również z uwagi na fakt wykonania przez nią nałożonych obowiązków. Strona wskazała także, iż DPWIS nie stwierdził, aby organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 32 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a. poprzez dokonanie jego wadliwej wykładni i błędne uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio stronie. Strona zarzuciła także naruszenie przez organ I instancji art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i zaniechanie doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio stronie celem wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, lecz błędne dokonanie doręczenia osobie zastępującej stronę w postępowaniu rozpoznawczym. Dalej zarzucono naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 80 w zw. z art. 126 k.p.a., stosowanym odpowiednio w zw. z przepisem art. 17 i 18 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie lub/i dokonanie błędnej wykładni w niniejszej sprawie. Zdaniem strony w sprawie nie przeprowadzono w sposób wnikliwy postępowania wyjaśniającego i dokonano wadliwej oceny, jaki charakter mają uchybienia organu I instancji, naruszając tym samym naczelne zasady postępowania administracyjnego. Zarzuciła także strona, że wskutek wydania zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 i 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Strona zwróciła uwagę, że w sprawie organ II instancji z jednej strony uchylił swoje postanowienie z dnia 21 maja 2025 r. oraz postanowienie PPIS z dnia 17 marca 2025 r., wyrażając jednocześnie w uzasadnieniu stanowisko, które dla strony jest niejasne, zarzucając tym samym, że nie jest ono prawidłowe. Wskazała strona, że organ II instancji zbagatelizował wyjaśnienia strony, że na etapie czynności kontrolnych organowi I instancji przesłane zostały rejestry czynników szkodliwych dla zdrowia na wskazanych stanowiskach pracy zaktualizowane i zaprowadzone zgodnie ze zmienionym wzorem wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 października 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, obowiązującym od dnia 5 listopada 2019 r. Zdaniem strony, pomimo wykonania przez nią powyższego obowiązku, organy błędnie uznały, że nie została dokonana przez nią aktualizacja rejestrów zgodnie ze wzorem do rozporządzenia, a przy tym kontrolujący nie podali żadnych informacji odnoszących się co do zgodności lub niezgodności przedłożonych im rejestrów z aktualnym wzorem załączonym do powyższego rozporządzenia. Strona podniosła, że organy zarzuciły, iż nieprawidłowo zaktualizowała ona ilość pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy, przy czym w żaden sposób i na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniły, w jaki sposób miałaby na użytek uzupełnienia w rejestrach liczby osób dokonywać przyporządkowania pracowników do poszczególnych lokalizacji. Strona stanęła na stanowisku, że przedmiotowy obowiązek został przez nią wykonany, a stwierdzenie organów odnośnie niewykonania przez nią tego obowiązku nie polegało na prawdzie. Ponadto w takiej sytuacji zdaniem strony nie tylko zaskarżone postanowienie ale również i tytuł wykonawczy nie powinien był zostać wydany.W oparciu o powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, tj. co do jego pkt 3 i zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Na wstępie trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu zostało wydane z powołaniem się na treść przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. i na przewidziany w tym przepisie tryb tzw. autokontroli, przy czym strona zaskarżyła to postanowienie wyłącznie w zakresie jego punktu 3, w którym stwierdzono, że działanie organu (skutkujące uchyleniem postanowień w ramach uwzględnienia skargi) nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Strona zaskarżyła również uzasadnienie tego postanowienia, wskazując na zawarte w nim, nieprawidłowe jej zdaniem stwierdzenia.Należy więc przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 54 § 3 p.p.s.a. - w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.W ocenie Sądu, treść tego przepisu nie budzi wątpliwości i wynika z niego jednoznacznie, że organ jest uprawniony zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. tylko w takiej sytuacji, w której zamierza uwzględnić skargę w całości, a więc wyłącznie wówczas, kiedy zgadza się w pełni ze stanowiskiem skarżącego zaprezentowanym w skardze. W konsekwencji prawidłowe zastosowanie art. 54 § 3 p.p.s.a. może prowadzić wyłącznie do wydania rozstrzygnięcia przez organ zgodnego dokładnie z oczekiwaniami skarżącego.W tym kontekście nie jest jednak zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia powyższego przepisu, a odnoszący się do braku stwierdzenia działania organu bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Strona wskazywała na istniejącą jej zdaniem niespójność w działaniu organu wydającego zaskarżone postanowienie w trybie autokontroli. Mianowicie, zdaniem strony, organ, mimo uchylenia w żądanym zakresie (pkt II) własnego rozstrzygnięcia z dnia 21 maja 2025 r., zaniechał wskazania, że czynności organu I instancji nastąpiły bez podstawy prawnej, a nawet z rażącym naruszeniem prawa. Strona traktowała powyższe jako niedopuszczalne wybiórcze uwzględnienie skargi.W ocenie Sądu fakt, iż organ stwierdził, że jego działanie, polegające na zamieszczeniu w sentencji wskazanego postanowienia z dnia 21 maja 2025 r. punktu II o treści "w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie" (tj. postanowienie organu I instancji z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie rozpoznania zarzutów strony skarżącej w postępowaniu egzekucyjnym), zamiast jego uchylenia w tym pozostałym zakresie i umorzenia postępowania przed organem I instancji, nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, nie oznacza, że w sprawie miałoby dojść do wskazywanego przez stronę naruszenia przepisu art 54 § 3 p.p.s.a.W szczególności Sąd stoi na stanowisku, że uwzględnienie skargi w całości, tak jak jest mowa w tym przepisie, polega na podzieleniu argumentacji strony zawartej w skardze i wydaniu rozstrzygnięcia, które zgodne jest z jej oczekiwaniem, nie odnosi się jednak do kwestii stwierdzenia, czy działanie organu było nacechowane rażącym naruszeniem prawa i czy odbyło się bez podstawy prawnej. Orzeczenie w tym przedmiocie podejmowane jest przez organ w ramach samodzielnego stwierdzenia powyższej kwestii i nie musi pokrywać się ze stanowiskiem strony wyrażonym w skardze, która zostaje uwzględniona. Rzecz jasna stanowisko organu w tej mierze podlega kontroli Sądu, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie ale nie sposób uznać, że dla prawidłowego zastosowania przez organ przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. wymagane jest, aby organ zgodził się ze stroną skarżącą również w tym konkretnym zakresie.Zdaniem Sądu nie sposób podzielić także stanowiska strony skarżącej o istnieniu niespójności w stanowisku organu, który – jak wskazywała strona - z jednej strony potwierdził argumentację strony skarżącej, a z drugiej nie zdecydował się na jednoznaczne potwierdzenie nieprawidłowości czynności podjętych przez organ I instancji, poprzez stwierdzenie działania bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przeciwnie, z treści art. 54 § 3 p.p.s.a., wprost wynika, że organ jest uprawniony do wydania takiego rozstrzygnięcia, w którym podziela argumentację skargi i ją uwzględnia ale stwierdza, że wcześniejsze jego działanie nie zostało podjęte bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.Przechodząc zatem do oceny prawidłowości zaskarżonego pkt 3 postanowienia organu uwzględniającego skargę w zakresie stwierdzenia braku wcześniejszego działania bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, trzeba zauważyć, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja (postanowienie) nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, Nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, Nr 1, poz. 37). W wyroku z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1092/06 (CBOSA), NSA wyraził pogląd, iż: "(...) do rażącego naruszenia dochodzi, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Zauważono również, iż o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie". Ponadto przyjmuje się, że postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgnięcia po inne metody wykładni poza językową (zob. wyrok NSA z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1204/05, CBOSA).Zatem przekroczenie normy prawnej musi mieć charakter jednoznaczny, co ma miejsce w sytuacji oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rzecz jasna powyższe uwagi odnoszą się również w całości do postanowień.Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, Sąd wskazuje, że w pełni popiera pogląd, zgodnie z którym nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa naruszenie będące wynikiem błędnej wykładni w sytuacji, gdy chociażby wstępnie wydaje się możliwe zastosowanie różnych wykładni.Na wstępie wskazać należy, że kwestia doręczenia tytułu wykonawczego osobie, której zostało udzielone pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu rozpoznawczym, nie jest jednolicie traktowana w orzeczeniach sądów administracyjnych. Zarzuty skargi koncentrowały się na tej właśnie kwestii i choć nie była ona w sposób bezpośredni związana z wydaniem zaskarżonego postanowienia, to zdaniem Sądu wymaga ona omówienia.Sąd uznał za zasadne przytoczenie w tym miejscu przeciwstawnych poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do możliwości doręczenia upomnienia i tytułu wykonawczego pełnomocnikowi strony. Według jednego z nich, możliwość ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym jest ograniczona i nie obejmuje możliwości doręczenia do rąk pełnomocnika upomnienia oraz tytułu wykonawczego, albowiem jest to czynność relacji wierzyciel-zobowiązany. Nadto, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., doręczenie tytułu wykonawczego zobowiązanemu stanowi moment wszczęcia egzekucji administracyjnej (por: wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2782/11; wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 365/06; czy wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1483/07, CBOSA). Drugi zaś z poglądów wskazuje, że skoro art. 18 u.p.e.a., stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów k.p.a. w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 k.p.a., to organ ma obowiązek doręczyć upomnienie lub tytuł wykonawczy temu pełnomocnikowi. Od chwili bowiem ustanowienia pełnomocnika strona działała za jego pośrednictwem i wszelkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie (por wyrok NSA z dnia 11.09.2007, sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 991/06,; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 1199/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 209/08; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 704/12; wyrok NSA z dn. 30 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1199/07;CBOSA).Z podobnych przyczyn Sąd uważa, że nie można również mówić o działaniu organu bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, skoro podstawa prawna istniała, lecz organ, doręczając tytuł wykonawczy pełnomocnikowi z postępowania głównego, zamiast bezpośrednio stronie, dokonał niewłaściwej interpretacji przepisu prawnego.Zdaniem Sądu nie stanowi również działania bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa zawarcie przez organ w treści postanowienia w sprawie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (w którym organ podzielił stanowisko strony o braku skuteczności doręczenia tytułu wykonawczego stronie i jednocześnie uznał zarzuty w części dotyczącej naruszenia art. 32 i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) stwierdzenia, że w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie zostaje utrzymane w mocy, zamiast jego uchylenia w tym zakresie i umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd dostrzega, że w tym zakresie strona w zasadzie nie postawiła organowi żadnych zarzutów, a zdaniem Sądu działanie to jawi się jako omyłkowe potraktowanie kwestii wpływu stwierdzonych nieprawidłowości na zakres uchylenia postanowienia organu I instancji, które – wobec stwierdzenia uchybienia polegającego na nieprawidłowym doręczeniu tytułu wykonawczego osobie, której udzielono pełnomocnictwa wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym, zamiast bezpośrednio stronie – powinno zostać uchylone w całości, bez pozostawiania jakiegokolwiek jego zakresu w mocy.Powyższe potwierdza prawidłowość stanowiska organu co do stwierdzenia zawartego w pkt 3 zaskarżonego postanowienia, odnoszącego się do braku działania organu bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.Za niezasadne uznaje zatem Sąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 32 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a. i art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a. Sąd zwraca przy tym uwagę, że organ nie mógł dopuścić się naruszenia powyższych przepisów, skoro zgodził się ze stanowiskiem strony, że w sprawie tytuł wykonawczy nie został prawidłowo doręczony (strona zarzucała, że naruszenie tych przepisów polegało na dokonaniu ich wadliwej wykładni i błędnym uznaniu, że doszło do skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego). W ocenie Sądu nie sposób także mówić o naruszeniu przez organ przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 80 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 17 i 18 u.p.e.a., ponieważ wbrew twierdzeniom skargi organ należycie wyjaśnił okoliczności sprawy i dokonał – jak to wyżej wywiedziono - prawidłowej oceny w zakresie charakteru uchybień, których stwierdzenie doprowadziło do uwzględnienia skargi.Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 i 140 k.p.a., odnoszącego się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Strona w tym zakresie wskazywała, że w sprawie organ II instancji z jednej strony uchylił (we wskazanym zakresie) swoje postanowienie z dnia 21 maja 2025 r. oraz postanowienie PPIS z dnia 17 marca 2025 r., wyrażając jednocześnie w uzasadnieniu stanowisko, które dla strony jest niejasne, a przez to nieprawidłowe. Strona w tym zakresie próbowała wykazać, że wykonała obowiązek nałożony przez organ, polegający na zaktualizowaniu i zaprowadzeniu rejestrów czynników szkodliwych dla zdrowia na wskazanych stanowiskach pracy i że uczyniła to zgodnie ze zmienionym wzorem wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 października 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, obowiązującym od dnia 5 listopada 2019 r. Zdaniem strony, pomimo wykonania przez nią powyższego obowiązku, organy błędnie uznały, że nie została dokonana przez nią aktualizacja rejestrów zgodnie ze wzorem do rozporządzenia, a przy tym kontrolujący nie podali żadnych informacji odnoszących się co do zgodności lub niezgodności przedłożonych im rejestrów z aktualnym wzorem załączonym do powyższego rozporządzenia. Strona podniosła, że organy zarzuciły, iż nieprawidłowo zaktualizowała ona ilość pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy, przy czym w żaden sposób i na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniły, w jaki sposób miałaby na użytek uzupełnienia w rejestrach liczby osób dokonywać przyporządkowania pracowników do poszczególnych lokalizacji.Odnosząc się do powyższego zarzutu, Sąd w pierwszej kolejności pragnie wskazać, że, jak wskazuje się w orzecznictwie, stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie jest częścią składową decyzji i z uwagi na funkcję zewnętrzną uzasadnienia, tzn. jego wpływ na postępowanie w innych sprawach, czy też funkcję wewnętrzną, uwidaczniającą się szczególnie w decyzjach kasacyjnych wydanych w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1896/97; wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 890/18, CBOSA). Sąd w pełni podziela taką wykładnię. Zatem dopuszczalne było w niniejszej sprawie zaskarżenie uzasadnienia postanowienia.W tej mierze Sąd stoi na stanowisku, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest rozpoznanie merytoryczne w zakresie zagadnień związanych z wykonaniem bądź niewykonaniem przez stronę obowiązku określonego w punkcie 4 decyzji PPIS numer 681/23 z dnia 24 sierpnia 2023 r. W ocenie Sądu strona, poprzez zaskarżenie uzasadnienia postanowienia wydanego w trybie autokontroli, próbuje de facto w niniejszej sprawie wykazać, że wykonała nałożony na nią obowiązek. Zaskarżenie uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie nie może jednak iść tak daleko, aby Sąd miał potwierdzić stanowisko strony odnośnie wykonania przez nią przedmiotowego obowiązku. Może to być bowiem ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania, a uwzględnienie skargi dotyczyło kwestii formalnych związanych z wydaniem postanowienia o uwzględnieniu zarzutów strony w postępowaniu egzekucyjnym (po stwierdzeniu wadliwości doręczenia tytułu wykonawczego) i było konsekwencją podzielenia argumentacji strony w tym właśnie zakresie. Sąd zwraca przy tym uwagę, że niezbędnym warunkiem (formalnym) wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest uprzednie prawidłowe i skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego, a wydanie postanowienia organu odwoławczego, w którym uchylono postanowienie organu I instancji i uwzględniono zarzuty strony w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczące braku dokonania takiego doręczenia, powinno odbyć się w sposób formalnie poprawny, a więc całościowo, tj. bez pozostawiania w mocy postanowienia organu I instancji "w pozostałym zakresie". Wokół tych kwestii musiało zatem w pierwszej kolejności koncentrować się – i koncentrowało się – działanie organu, który, podzielając w tym zakresie argumentację strony, stwierdził istnienie naruszeń i dokonał autokontroli.Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości jako niezasadną.. oddalił skargę w całości jako niezasadną.