Wyrok - II SA/Sz 951/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 października 2025 r. nr SKO Ma 420/2058/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę . . UZASADNIENIE PostOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 października 2025 r. nr SKO Ma 420/2058/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę . . UZASADNIENIE Post
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
budownictwo mieszkaniowe
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Krzysztof Szydłowski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r., nr GN.6730.55.2025.MT, Wójt Gminy K. (dalej: "Wójt", "organ I instancji"), na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), w związku z art. 103 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie W., gmina K. - na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 26 września 2026 r.W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 27 marca 2025 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek P. L. (dalej: "skarżący", "inwestor") o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 25 października 2024 r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [...] r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego m.in. obręb W. oraz że na mocy uchwały nr [...], z dnia 16 listopada 2015 r., dla przedmiotowej działki obowiązuje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., które wskazuje kierunek zagospodarowania - strefa produkcji rolniczej. Informacja o przystąpieniu do sporządzania planu została ogłoszona w prasie oraz opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicach ogłoszeń. Termin składania wniosków wyznaczono do dnia 7 marca 2025 r. Równocześnie rozpoczęto działania w zakresie zamówienia publicznego na wykonanie projektu. Ogłoszenie o zamówieniu publicznym na sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogłoszono w dniu 16 kwietnia 2025 r. i ponownie w dniu 10 czerwca 2025 r. Dnia 10 lipca 2025 r. została podpisana umowa z wykonawcą na sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której warunki przewidują jego uchwalenie do 10 września 2026 r.Działka nr [...] przeznaczona jest pod strefę produkcji rolniczej (kolor żółty na legendzie mapy części graficznej Studium). Lokalizacja dziewięciu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na tym terenie, w stosunku do którego podjęto prace planistyczne, pozostaje w ewidentnej sprzeczności z utrzymaniem rolnego charakteru tego gruntu. Organ I instancji zaznaczył ponadto, że teren inwestycyjny nie posiada żadnej infrastruktury technicznej w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W ocenie organu I instancji, realizując własną politykę kształtowania przestrzeni publicznej, w ramach przyznanego na mocy ustawy władztwa planistycznego, zmierzając do uchwalenia planu miejscowego, który jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem jej kształtowania, ma on prawo decydować o modelowaniu przestrzeni publicznej w zakresie poszczególnych funkcji czy parametrów zabudowy w przypadku braku uzbrojenia terenów.Zdaniem Wójta spełnione zostały ustawowe przesłanki do zawieszenia postępowania wynikające z art. 62 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p.W ocenie organu I instancji dodatkowymi przesłankami przemawiającymi za zawieszeniem postępowania są:- zasada racjonalnego planowania przestrzennego - zawieszenie postępowania zapobiega kolizjom między decyzją o ustaleniu warunków zabudowy a planem miejscowym, chroniąc spójność i ład przestrzenny oraz pozwala uniknąć chaosu urbanistycznego;- ochrona interesu publicznego - decyzje administracyjne powinny być zgodne z polityką przestrzenną gminy; wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed zakończeniem prac planistycznych mogłoby uniemożliwić realizację założeń planu;- zaawansowanie procesu planistycznego - trwają już czynności proceduralne i merytoryczne nad planem; zawieszenie pozwala na spokojne zakończenie tych działań i rozstrzyganie spraw inwestycyjnych w oparciu o nowe przepisy prawa miejscowego;- tymczasowy charakter zawieszenia - postępowanie zostaje zawieszone maksymalnie do 14 października 2026 r., co nie narusza interesu inwestora i zapewnia równowagę między interesem jednostkowym a zbiorowym;- zapobieżenie potencjalnym konfliktom społecznym - zawieszenie pozwala uniknąć napięć wynikających z decyzji sprzecznych z oczekiwaniami lokalnej społeczności, która może brać udział w konsultacjach planistycznych;- utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15; WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 127/24).Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 16 października 2025 r., nr SKO.Ma.420/2058/25, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.Według organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie zawieszenie postępowania jest uzasadnione i mieści się w ramach władztwa planistycznego gminy. Jak wyjaśniło Kolegium, w zamierzeniach ustawodawcy to właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozostaje podstawowym instrumentem kształtowania polityki przestrzennej gminy. Plan ten stanowi powszechne na danym obszarze obowiązujące prawo miejscowe i wyznacza urbanistyczne standardy, zaś z założenia ustawodawcy decyzja o warunkach zabudowy miała stanowić swoistą protezę do czasu uchwalenia planów miejscowych. W sytuacji zatem, gdy gmina realizuje własną politykę przestrzenną, w ramach przyznanego na mocy ustawy władztwa planistycznego i zmierza do uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia pozostają zdecydowanie odmienne, niż treść złożonego wniosku o warunki zabudowy, nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu art. 62 u.p.z.p., czy zasad postępowania administracyjnego.Kolegium podało dalej, że okres zawieszenia postępowania w wyniku nowelizacji art. 62 u.p.z.p. został wydłużony z 9 do 18 miesięcy i dodatkowo wydłużony o 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. W tych okolicznościach ukształtowane poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego na kanwie 9-cio miesięcznego terminu zasadności zawieszenia postępowania, jako realnego do uchwalenia planu miejscowego, uległo pewnej prawnej deprecjacji.Niezależnie od powyższego Kolegium jednak uznało, że uchwalenie planu miejscowego, a co najmniej wyłożenie projektu planu w okresie zawieszenia jest realne, na co wskazuje istnienie projektu samej uchwały planistycznej i spodziewany postęp prac planistycznych. W tych warunkach podjęte zawieszenie pozostaje zasadne. Przedmiotowy teren działki nr [...] na rysunku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. pozostaje oznaczony jako strefa produkcji rolniczej. Z zasad i wytycznych szczegółowych dla tego gruntu (11.3.2) wynika, że "Na gruntach produkcji rolnej wyklucza się możliwość lokalizacji nowej zabudowy niezwiązanej z produkcją rolną. Realizację zabudowy zagrodowej, obiektów związanych z obsługą rolnictwa oraz obiektów produkcyjnych w gospodarstwach rolnych, dopuszcza się wyłącznie jako rozwój istniejących zainwestowanych terenów lub na działkach przekraczających średnią wielkość gospodarstwa w gminie. Zabudowę należy lokalizować na terenach rolnych o niskiej przydatności rolniczej. Obszary zalesienia obejmują tereny o niskiej przydatności rolniczej predysponowane do rezygnacji z funkcji rolniczej na rzecz funkcji leśnej. Wskazuje się realizację zalesień jako uzupełnienie istniejących kompleksów leśnych oraz tworzenia między nimi elementów łącznikowych."Nie bez znaczenia w ocenie Kolegium dla tak dużej, bo dotyczącej 9-ciu budynków zabudowy pozostaje fakt, że wnioskowany teren nie posiada uzbrojenia technicznego, co będzie wymagało zgodnie ze złożonym wnioskiem uzbrojenia zastępczego. Przedmiotowa okoliczność w ramach uznania administracyjnego w tym przypadku stanowi zatem dodatkową przesłankę dla zawieszenia tego postępowania. W interesie gminy jako całości wspólnoty mieszkańców jest bowiem kierowanie budownictwa mieszkaniowego na te tereny, które pozostają przygotowane pod taką właśnie działalność. Takiemu przygotowaniu gruntów służą właśnie prowadzone prace planistyczne, i takie też jest i było założenie ustawodawcy przeświecające tworzeniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym procedura decyzji o warunkach zabudowy miałaby być jedynie etapem przejściowym.Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł P. L., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, czym rażąco naruszono zasadę prawdy obiektywnej i zasadę należytego zebrania materiału dowodowego, polegające na:- odrzuceniu zarzutu skarżącego o pozorności czynności planistycznych bez przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie i bez weryfikacji faktycznego zaawansowania prac planistycznych w okresie 5 miesięcy od podjęcia uchwały, tj. według stanu na dzień złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy;- utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu wyłącznie na podstawie formalnego faktu podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi brak wykonania funkcji kontrolnej organu II instancji i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia wydanego z przekroczeniem granic uznania administracyjnego;2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które opiera się na argumentach irrelewantnych prawnie (sprzeczność ze Studium, powołanie się na brak infrastruktury – pomimo jej istnienia), które nie mają zastosowania do aktu zawieszenia postępowania, lecz do jego merytorycznej oceny;3. art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów władzy publicznej oraz poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty przesłanek, którymi kierował się organ II instancji, akceptując instrumentalne wykorzystanie instytucji zawieszenia postępowania do zablokowania zgodnej z prawem inwestycji;4. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i naruszenie zasady proporcjonalności, polegające na przyjęciu, że samo formalne spełnienie przesłanki w postaci podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego automatycznie uzasadnia zawieszenie postępowania, z pominięciem zasady proporcjonalności i konieczności wykazania realnego a nie domniemanego konfliktu między inwestycją, a przyszłym planem;5. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, naruszenie hierarchii aktów prawnych oraz rażąco błędną wykładnię prawa, polegającą na:- uznaniu ustaleń Studium, które nie jest aktem prawa miejscowego, za wiążącą przesłankę do zawieszenia postępowania, wbrew zasadzie, że jedyną podstawą merytorycznej oceny wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest zamknięty katalog z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;- oparciu rozstrzygnięcia na przesłance pozaustawowej (rzekomej sprzeczności ze Studium - sprzeczność z utrzymaniem rolnego charakteru), co doprowadziło do bezprawnego ograniczenia prawa własności;6. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i bezprawne wstrzymanie możliwości wykazania spełnienia ustawowych warunków zabudowy.Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku tej kontroli, stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby naruszało ono przepisy prawa w stopniu uzasadniającym – zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami p.p.s.a. – wyeliminowanie go z obrotu prawnego.Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie Wójta o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z przystąpieniem do procedury planistycznej.Kwestię ewentualnej kolizji postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z postępowaniem dotyczącym uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma obowiązek podjąć postępowanie i wydać decyzję, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu lub jego zmiany (pkt 2).Konstrukcja prawna art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przyznaje organowi kompetencję do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stawiając przy tym dodatkowych wymogów procesowych. Uprawnienie to ściśle wiąże się z władztwem planistycznym gminy. Skoro plan miejscowy stanowi podstawowy instrument kształtowania ładu przestrzennego, uzasadnione jest przyznanie prymatu pracom nad jego uchwaleniem. Pozwala to na czasowe wstrzymanie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, aby umożliwić dokończenie prac nad nowym aktem prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 608/22 i przywołane tam orzecznictwo, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15). W ocenie Sądu zawieszenie postępowania jest szczególnie uzasadnione, gdy istnieje realne ryzyko sprzeczności między zamierzeniem inwestycyjnym a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu.W ocenie Sądu, działania Rady Gminy K. oraz Wójta jako organu wykonawczego nie noszą znamion pozorności, o czym świadczą konkretne, podjęte już czynności procesowe i finansowe, tj.:- podjęcie uchwały nr [...] z dnia 25 października 2024 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest oficjalnym aktem woli organu stanowiącego, który nadaje bieg procedurze przewidzianej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;- dopełnienie obowiązków informacyjnych (prasa, BIP, tablice ogłoszeń) oraz wyznaczenie terminu składania wniosków (do 7 marca 2025 r.), co świadczy o faktycznym zaangażowaniu gminy w proces konsultacji z mieszkańcami i właścicielami gruntów.- ogłoszenie z dnia 16 kwietnia 2025 r. o zamówieniu publicznym na wykonanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz podpisanie w dniu 10 lipca 2025 r. umowy z wykonawcą na sporządzenie projektu planu. Wydatkowanie funduszy gminnych i wejście w relacje kontraktowe z wykonawcą zewnętrznym jest dobitnym dowodem na realność (brak pozorności) działań i jednoznacznie wyklucza tezę o działaniach pozorowanych jedynie w celu blokowania inwestycji.Podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia postanowienia, uznać należy za bezzasadny.Skarżący upatruje wadliwości uzasadnienia w przywołaniu przez organ argumentów dotyczących sprzeczności inwestycji ze Studium oraz braków w infrastrukturze, wskazując, iż są to kwestie merytoryczne, a nie procesowe. Podnosi również, że działka nr [...] posiada dostęp do infrastruktury technicznej. Na działce [...] stanowiącej jego własność i [...]/ znajdują się trzy domy jednorodzinne (dwa zamieszkałe i jeden w budowie). Nadto działka [...] stanowi grunty sklasyfikowane jako pastwiska a nie grunty orne. Co więcej w drodze nr [...] znajduje się infrastruktura techniczna pozwalająca na dalszą rozbudowę (prąd, gaz, woda).Zdaniem Sądu zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie nie miało charakteru czysto technicznego. Organ, podejmując decyzję o zawieszeniu postępowania, nie ograniczył się jedynie do stwierdzenia faktu przystąpienia do sporządzania planu miejscowego, lecz dokonał oceny czy wstrzymanie biegu postępowania jest uzasadnione z punktu widzenia ochrony ładu przestrzennego. W tym kontekście, powołanie się przez organ na zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowiło merytorycznej oceny wniosku o warunkach zabudowy, lecz służyło wykazaniu, że projektowane w nowym planie miejscowym rozwiązania (które z mocy prawa muszą być zgodne ze Studium) będą odmienne od zamierzenia inwestora. Wskazanie na sprzeczność ze Studium jest zatem dopuszczalnym i racjonalnym sposobem uzasadnienia, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w tym momencie mogłoby doprowadzić do powstania zabudowy sprzecznej z przyszłym aktem prawa miejscowego.Co prawda, jak wynika z akt sprawy, do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy skarżący dołączył zapewnienia części dysponentów sieci o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji jednak wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, aby było możliwe wykorzystanie sieci wodnej i kanalizacyjnej znajdującej się na działce drogowej nr [...]. W powyższym zakresie Zakład Wodociągów i Kanalizacji w K. w piśmie z 18 marca 2025 r. stwierdził brak możliwości przyłączenia planowanych 9 budynków jednorodzinnych na działce [...] do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Przy czym kwestia opisanego wyżej uzbrojenia technicznego jest kwestią drugorzędną, gdyż zasadniczą podstawą zawieszenia postępowania było podjęcie procedury planistycznej i sprzeczność zamierzenia inwestora z kierunkiem rozwoju i zagospodarowania przestrzennego przewidzianym w Studium.Zdaniem Sądu objęcie uzasadnieniem postanowienia o zawieszeniu szerszego kontekstu faktycznego – w tym odniesienie się do Studium i stanu infrastruktury – nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., lecz jest przejawem dbałości organu o wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek celowościowych zawieszenia. Okoliczność, że argumenty te mogą być również przedmiotem analizy w postępowaniu głównym, nie czyni ich irrelewantnymi na etapie postępowania wpadkowego, o ile służą one uzasadnieniu potrzeby ochrony przyszłych ustaleń planistycznych.W konsekwencji, uzasadnienie zaskarżonego aktu pozwala na odczytanie motywów organu i poddaje się kontroli sądowej, co czyni zarzut naruszenia przepisów postępowania bezpodstawnym.Również zarzut instrumentalnego wykorzystania instytucji zawieszenia jest nieuzasadniony. Działanie organu, polegające na wstrzymaniu biegu postępowania do czasu wyjaśnienia kluczowych uwarunkowań (np. wejścia w życie nowego aktu prawa miejscowego), stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej i dbałości o ład przestrzenny, a nie przejaw złej woli.Zasada zaufania (art. 8 k.p.a.) nie oznacza obowiązku wydawania rozstrzygnięć zgodnych z oczekiwaniami inwestora, lecz obowiązek działania przewidywalnego i opartego na prawie. Nie można mówić o braku należytego wyjaśnienia przesłanek (art. 11 k.p.a.), gdy organ wprost wskazuje na konkretne uwarunkowania, które wymuszają przerwę w procedowaniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Działanie to chroni system prawny przed chaosem inwestycyjnym, co w ujęciu długofalowym buduje, a nie podważa zaufanie do organów władzy publicznej.Organ nie naruszył zasady proporcjonalności, ponieważ zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest ograniczone sztywnym terminem ustawowym (18 miesięcy). Jest to środek najmniej uciążliwy, a zarazem jedyny skuteczny, aby gmina mogła zrealizować swoje ustawowe uprawnienie do władztwa planistycznego. Inwestor nie traci prawa do zabudowy na zawsze (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), a jedynie doznaje czasowego ograniczenia w celu zapewnienia spójności urbanistycznej całego obszaru, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyznanie Studium roli wiążącej jest bezzasadny. Choć Studium nie jest aktem prawa miejscowego, to w systemie planowania przestrzennego pełni ono funkcję aktu kierownictwa wewnętrznego, kształtującego politykę przestrzenną gminy, której organ nie może ignorować przy wykładni pojęć niedookreślonych, takich jak "ład przestrzenny" (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.).Jednocześnie Sąd wskazuje, że prawo własności chronione art. 64 ust. 3 Konstytucji RP nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom ustawowym w celu ochrony ładu przestrzennego. Skoro ustawodawca w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprost dopuszcza zawieszenie postępowania w celu zapewnienia zgodności przyszłej zabudowy z przygotowywanym planem miejscowym (opartym na Studium), to działanie organu zmierzające do ochrony tych założeń jest w pełni legalne i proporcjonalne. Przyjęcie argumentacji skarżącego prowadziłoby do chaosu urbanistycznego i całkowitego zniweczenia polityki planistycznej gminy, co byłoby sprzeczne z ratio legis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawieszenie postępowania nie jest "bezprawnym wstrzymaniem" możliwości wykazania spełnienia przesłanek zabudowy, lecz legalnym mechanizmem zabezpieczającym przyszłe ustalenia planistyczne. To właśnie hierarchiczna wyższość aktu prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) nad decyzją administracyjną (o warunkach zabudowy) uzasadnia priorytet prac nad planem. Skoro z ustaleń Studium wynika konieczność utrzymania rolnego charakteru terenu, to organ, zawieszając postępowanie, działa w celu uniknięcia wydania decyzji, która mogłaby stać się rażąco sprzeczna z projektowanym ładem przestrzennym.Sąd podkreśla, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. znajdzie zastosowanie po upływie okresu zawieszenia lub w przypadku uchwalenia planu, o ile inwestycja będzie z nim zgodna. Tym samym organ nie "odmówił" zastosowania ustawy, lecz zastosował ją w sposób systemowy, uwzględniając dynamikę procesu planistycznego. Działanie takie chroni interes publiczny i zapobiega nadużyciu prawa podmiotowego do zabudowy kosztem trwałej degradacji struktury przestrzennej gminy.Na marginesie Sąd wskazuje, że z urzędu wiadomo mu (sprawy sygn. akt II SA/S 920/25, II SA/Sz 952/25, II SA/Sz 953/25), że skarżący złożył kilka wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy łącznie 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej na działkach sąsiadujących z działką nr [...], dla których w Studium również przewidziano rolny kierunek zagospodarowania – co w ocenie Sądu – dodatkowo przemawia za słusznością argumentacji organów obu instancji.W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.., oddalił skargę.Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.