Wyrok - IV SAB/Wr 1303/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 wStwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Makowska-Hrycyk
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 30 września 2025 r. B. P. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Fabryczna we Wrocławiu o udostępnienie za pośrednictwem platformy ePUAP informacji publicznej i przesłanie 20 najnowszych, prawomocnych decyzji wydanych przez urzędnika I. C. w U. W., dotyczących wniosków o rozłożenie zadłużenia na raty (jeśli decyzje były wydane w dwóch instancjach lub sprawy trafiły do WSA, to wszystkie te uzasadnienia należy potraktować jako 1 decyzję).Pismem z dnia 6 października 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Wnioskowane dane nie odnoszą się do ogólnych spraw publicznych; w tym przypadku prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na odrębne akty prawa, tj. Ordynację podatkową, która stanowi o tajemnicy skarbowej. W związku z tym, żądane informacje nie mogą zostać przekazane innym podmiotom niż stanowi ustawa.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2025 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący wskazał, że jego wniosek dotyczy zarządzania finansami publicznymi przez organ, a konkretnie zarządzania przez wydawanie decyzji i przyznanie publicznej ulgi w spłacie zaległości wobec finansów publicznych, czyli rozłożenie zadłużeń wobec finansów publicznych na raty. Skoro zawnioskowane decyzje odnoszą się wprost do finansów publicznych, zarządzanych przez urząd skarbowy, to decyzje te mają walor informacji publicznej. Jak wyjaśnił skarżący, zanonimizowane decyzje z uzasadnieniami zostaną podane do publicznej wiadomości w celu poszerzania wiedzy obywatela w zakresie przestrzegania prawa i ulg w sprawie rozłożenia zadłużenia na raty wobec Skarbu Państwa. Zostaną również przesłane do redakcji tytułów prasowych celem wytworzenia na ich podstawie artykułów prasowych, dzięki którym zwiększy się wiedza tzw. Przeciętnego zadłużonego klienta urzędów skarbowych. Wobec powyższego skarżący wniósł o zbadanie: 1. czy wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, 2. czy urząd skarbowy i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej są podmiotami zobowiązanymi do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek, 3. czy Naczelnik Urzędu Skarbowego dopuściła się złamania prawa, tj. k.p.a. i dlaczego, dlatego też należy stwierdzić rażące naruszenie prawa i nałożenie grzywny na Naczelnika Urzędu Skarbowego, 4. czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dopuścił się złamania prawa, dopuścił się przewlekłości i bezczynności. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji w terminie 7 dni od prawomocności wyroku.Decyzją z dnia 21 listopada 2025 r. nr 0224-SWW.0151.1.2025 Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 w związku z art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Początkowo organ uznał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej z uwagi na tajemnice skarbową. W wydanej decyzji organ jednak uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, ale odmówił jej udostępnienia z uwagi na ograniczenia ustawowe. Organ mylnie zakwalifikował wniosek skarżącego i w konsekwencji zastosował niewłaściwą formę załatwienia wniosku. Działanie to nie miało jednak znamion działania celowego.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej i przewlekłość tego postępowania. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 30 września 2025 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 6 października 2025 r. poinformował skarżącego w ustawowym 14 – dniowym terminie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, a prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę skarbową.Natomiast skarżący w skardze do WSA z dnia 10 listopada 2025 r. zarzucił organowi bezczynność w udostępnieniu żądanej informacji i przewlekłe prowadzenie postępowania.Po otrzymaniu skargi, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 21 listopada 2025 r. odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie m. in. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, powołując się na tajemnicę ustawowo chronioną, tj. tajemnicę skarbową. Zgodność z prawem tej decyzji podlega kontroli instancyjnej w odrębnym toku postępowania.Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. informację publiczną stanowi treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Również akty administracyjne – decyzje wydawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowią informację publiczną. Zatem organ nieprawidłowo poinformował skarżącego w piśmie z dnia 6 października 2025 r., że żądane przez niego akty administracyjne nie stanowią informacji publicznej. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej m. in. ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną, w tym tajemnicę skarbową, organ zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną. W związku z powyższym, organ prawidłowo zareagował, wydając w dniu 21 listopada 2025 r. decyzję odmawiającą udostępnienia, ze względu na tajemnicę skarbową, żądanej informacji publicznej. Wydanie decyzji nastąpiło jednak po wniesieniu skargi do WSA, po okresie ok. 1,5 miesiąca od dnia złożenia wniosku, a więc po upływie 14 – dniowego terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek.Wobec udzielenia skarżącemu odpowiedzi na wniosek w wydanej decyzji z dnia 21 listopada 2025 r. zarzucany stan bezczynności i przewlekłości ustał już po dniu wniesienia skargi przez skarżącego w dniu 10 listopada 2025 r., jednakże przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd.W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, o którą zawnioskowała, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności i przewlekłości przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność i przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono w pkt II i pkt III sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa czy też opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek już w piśmie z dnia 6 października 2025 r. (w szóstym dniu po złożeniu wniosku) jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Następnie błędne działanie organu zostało skorygowane przez wydanie decyzji administracyjnej w dniu 21 listopada 2025 r. Bezczynność i przewlekłość organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów prawa.Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia na organ grzywny z uwagi na niestwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ. Sąd nie dopatrzył się w sprawie także naruszenia godności skarżącego wskutek udzielenia prawidłowej odpowiedzi na wniosek z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i oddalił jego skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.; pkt IV sentencji wyroku.O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt V sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).. w pkt V sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).