Wyrok - I SA/Op 946/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 listopada 2023 r., nr IF-O.7840.1.48.2022.PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją deUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 listopada 2023 r., nr IF-O.7840.1.48.2022.PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją de
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
UZASADNIENIE
Z. B. (zwany dalej też skarżącym) zaskarżył decyzję Wojewody Dolnośląskiego (zwanego dalej też: organem odwoławczym lub Wojewodą) z dnia 16 listopada 2023 r., nr IF-O.7840.1.48.2022.PF, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (zwanego dalej też: organem pierwszej instancji) z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 17/2022, wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. S. (zwanemu dalej też: inwestorem lub uczestnikiem postępowania) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. [...] we W., działka nr a, [...], obręb O.Skarga została wniesiona i rozpoznana w następującym stanie faktycznym:Wnioskiem z dnia 8 lipca 2020 r. (data wpływu do organu) A. S. wystąpił o zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na ww. budowę.W toku wszczętego postępowania organ pierwszej instancji podjął działania m.in. w zakresie: wezwania inwestora do uzupełnienia braków wniosku, ustalenia stron postępowania - stosownie do określonego przez projektanta obszaru oddziaływania inwestycji, nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym (postanowienie z dnia 14 września 2020 r., nr [...]) i wobec ustalenia, że planowana inwestycja znajduje się w "[...]", ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków, wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. o zaopiniowanie projektu budowlanego i zastosowanych w nim rozwiązań. Inwestor uzupełnił braki wniosku i w wykonaniu nałożonego obowiązku złożył 3 egzemplarze projektu budowlanego, a Miejski Konserwator Zabytków nie wniósł zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań (pismo z dnia 20 grudnia 2021 r.).Decyzją z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 17/2022, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) zwanej dalej: ustawą lub p.b., Prezydent Wrocławia zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę uznając, że projekt spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy, jak również spełniony został wymóg z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Wrocławia stwierdził m.in., że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy), a w tym: spełnia wymagania przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) w zakresie § 12, czyli odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Projektowany budynek przylega od strony południowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz znajduje się w odległości 1,7 m od parterowych budynków o konstrukcji stalowej. Ze względu na takie położenie projektowanego budynku, uwzględniono następujące warunki ochrony przeciwpożarowej, wynikające z § 271-273 warunków technicznych: klasa odporności ogniowej ścian zewnętrznych projektowanego budynku w granicy działki REI 60, klasa odporności ogniowej wszystkich okien o oznaczeniach Oz03, Oz08, Oz09 - El 60 oraz część ściany, w której znajdują się wskazane na rysunkach otwory okienne - REI 60.Od powyższej decyzji skarżący oraz inne strony postępowania wniosły odwołanie, w którym zwrócili uwagę na to, że inwestor trzykrotnie poprawiał projekt budowlany. Podnieśli, że lokalizacja budynku stanowi zagrożenie dla budynków położonych przy ul. [...] nr [...] oraz [...], w projekcie budowlanym zostały wprowadzone nieprawdziwe dane dotyczące wysokości sąsiednich budynków, a głębokość posadowienia fundamentów będzie na poziomie wód gruntowych. Ponadto, futurystyczny wygląd budynków jest niezgodny z zaleceniami konserwatora zabytków, a w trakcie realizacji robót budowlanych dojdzie do wymiany gruntu przy użyciu ciężkiego sprzętu oraz wywrotek na małej działce konsekwencją czego będą drgania, które mogą mieć negatywny wpływ na działkę położoną przy ul. [...] nr b. Dodatkowo w piśmie z dnia 7 lipca 2023 r. skarżący podnosił, że projekt budowlany jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy.Decyzją z dnia 16 listopada 2023 r., nr IF-O.7840.1.48.2022.PF, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu ustalając stan prawny wyjaśnił, że wobec daty złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, na podstawie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., w sprawie stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu sprzed wskazanej zmiany. Następnie, powołał regulację art. 35 ust. 1 ustawy i dokonując analizy z perspektyw przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego wskazał, że na terenie objętym planowaną inwestycją budowlaną nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono natomiast warunki zabudowy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 15 marca 2017 r. Oceniając zgodność planowanej inwestycji budowlanej z ustalonymi w tej decyzji warunkami zabudowy Wojewoda uznał, że: został spełniony wymóg co do funkcji planowanego budynku; odnośnie do obowiązującej linii zabudowy z projektu zagospodarowania terenu (k. 22 projektu budowlanego) zachowany został wymóg odległości 5 m, a jako punkt początkowy przyjęto budynek znajdujący się na działce sąsiedniej (nr c); wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,44 (k. 16 projektu budowlanego); szerokość elewacji frontowej wynosi 14,81 m (k. 17 i 22 projektu budowlanego), przy czym w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy wprowadza dwie wartości ok. 14 m oraz pełna szerokość działki nr a, posługiwanie się zwrotem "około" nie oznacza, że ta szerokość ma wynosić max. 14 m, zwłaszcza, że w dalszej części decyzji o warunkach zabudowy wprowadzono zwrot "pełna szerokość działki nr a" (k. 121 projektu budowlanego); wysokość planowanego budynku, liczona do dolnej krawędzi dachu, będzie wynosiła 5,56 m.n.p.t. (k. 65 i 70 projektu budowlanego), wysokość budynku do kalenicy (równoległej do frontu działki) wynosić ma 8,82 m.n.p.t., a kąt nachylania dachu 37°, co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy (k. 70 projektu budowlanego); na terenie działki nr d przewidziano jedno miejsce postojowe przed planowanym budynkiem oraz w obrębie planowanego budynku.Dalej, dokonując oceny zgodności z warunkami techniczno-budowanymi, posiłkując się rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ odwoławczy stwierdził, że skoro wysokość budynku do kalenicy ma wynosić 8,82 m.n.p.t., to zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wg stanu prawnego stosowanego w sprawie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 - zwanego dalej: rozporządzeniem) winien on być sklasyfikowany jako budynek niski. W odniesieniu do § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dostrzegł, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość od granicy z działką nr e będzie wynosił 5,80 m, od działki nr f - 5 m (działka drogowa - ul. [...]), a wobec działek nr g i nr c, rzeczony budynek będzie zlokalizowany przy granicy działki. Przytaczając § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, dostrzegł, że od strony działki nr c, planowany budynek będzie przylegał do budynku istniejącego (k. 22 i 65 projektu budowlanego). Takie rozwiązanie, jak wskazał, jest natomiast zgodne z § 12 ust. 3 rozporządzenia. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że mimo odstępstw od generalnej zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia, lokalizacja planowanego budynku na działce nr a, jest zgodna z § 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Dodał przy tym, że planowany budynek będzie zlokalizowany w odległości ok. 13 m (pomiar własny) od budynku dwukondygnacyjnego znajdującego się na działce nr g, co jest zgodne z § 271 ust. 1 rozporządzenia w kwestii odległości pomiędzy budynkami zaliczonymi do strefy pożarowej ZL wynoszącej min. 8 m (§ 209 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Następnie, w kwestii dojścia i dojazdu do planowanego budynku Wojewoda wskazał, że przewidziano lokalizację miejsca postojowego przy granicy z działką nr f (ul. [...]) oraz dojazd do części budynku, w której znajduje się miejsce postojowe o szerokości ok. 4 m (pomiar własny), co należy uznać za zgodne z § 14 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. W przypadku obsługi komunikacyjnej działki nr a, z projektu zagospodarowania terenu wynika też, że na jej terenie znajduje się już zjazd na drogę publiczną (k. 22 projektu budowlanego). Poza oceną jest z kolei lokalizacja miejsca postojowego przy planowanym budynku. Zgodnie z § 19 ust. 5 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. 7 m liczonych od m.in. okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym) nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. W odniesieniu do przewidzianej na projekcie zagospodarowania terenu lokalizacji miejsc na potrzeby gromadzenia odpadów stałych organ odwoławczy wskazał na regulację § 23 ust. 4 rozporządzenia, a co do zaznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu (k. 22 projektu budowlanego) przebiegu sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, deszczowej, gazu oraz elektrycznej uznał, że autor projektu wykazał uzbrojenie działki, o czym jest mowa w § 26 ust. 1 rozporządzenia.Następnie, oceniając kompletność projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy) i posiłkując się w tym zakresie rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2021 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm. - dalej jako: rozporządzenie z 25 kwietnia 2021 r.) wskazał na spełnienie wymagań wynikających z zapisów § 3, 5-6 oraz § 8 ust. 2 pkt 1-6 i 9 tego rozporządzenia. W kwestii części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu uznał z kolei, że o poszczególnych, ustalonych w niej zapisach, jest mowa w § 8 ust. 2 pkt 1-4, oraz 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2021 r. Architektoniczno-budowlana część projektu budowlanego zawiera część opisową oraz rysunkową (§ 11 ust. 1 pkt 1-4 oraz 10 rozporządzenia z 25 kwietnia 2021 r.), a część rysunkowa zawiera rysunki i rzuty (§ 12 ust. 1 pkt 1 - 3 oraz 5 rozporządzenia z 25 kwietnia 2021 r.). W projekcie budowlanym, jak wskazał Wojewoda zostały też określone warunki geotechniczne posadowienia budynku, jak również dołączono do niego ekspertyzę techniczną dotyczącą oceny stanu technicznego istniejących budynków oraz wpływ nowoprojektowanego budynku na obiekty sąsiednie. Wszystkie rysunki posiadają stosowne metryki oraz w przypadku części architektoniczno-budowlanej są sporządzone w skali 1:100 (§ 4 oraz § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2021 r.).Analizując kompletność projektu budowlanego organ odwoławczy wskazał na dołączone do niego dokumenty, w tym zaznaczył, że znajdują się w nim dokumenty potwierdzające uprawnienia zawodowe jego autorów, zaświadczenia o przynależności ich do samorządu zawodowego jak też oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do okoliczności wskazanych w odwołaniu wyjaśnił, że przeprowadził analizę dotyczącą zgodności dokumentacji projektowej z decyzja o warunkach zabudowy i nie stwierdził aby doszło naruszenia jej postanowień. Ponadto inwestor przedstawił stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. oraz Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. pozytywnie opiniujące projekt budowlany. W przypadku realizacji planowanej inwestycji budowy oraz wykonywania wykopów, które mogą mieć negatywny wpływ na działki sąsiednie, faktyczna realizacja inwestycji budowlanej nie mieści się natomiast w zakresie oceny wynikającej z art. 35 ust. 1 ustawy, określającego zakres kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Gdy dojdzie do niewłaściwej realizacji robót budowlanych z negatywnymi skutkami dla właścicieli działek sąsiednich, zastosowanie może mieć np. art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczący realizacji robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Jednakże w tym przypadku organem właściwym dotyczącym oceny, czy takowa sytuacja ma miejsce, jest organ nadzoru budowlanego (art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy).W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podniósł, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawa osób trzecich (sąsiadów). Wskazał, że realizacja inwestycji może negatywnie oddziaływać na sąsiednie budynki mieszkalne (w tym należący do skarżącego) w postaci np. pękania ścian, co w konsekwencji grozi katastrofą budowlaną. Akcentował, że w projekcie budowlanym podano niewłaściwe dane dotyczące wysokości budynków sąsiednich oraz przewidziano wysoki strych, który może być zaadaptowany na dodatkowy lokal mieszkalny, co będzie niezgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy dopuszczającą możliwość realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto, jak zaznaczył, lokalizacja płyt fundamentowych będzie na poziomie wód gruntowych. Dodatkowo skarżący przedstawił również uwagi dotyczące uzgodnienia konserwatorskiego oraz sposobu realizacji rzeczonej inwestycji budowlanej, jak również podniósł niezgodność planowanej budowy domu z przepisami o ochronie zabytkowej zabudowy.W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi wskazując, że merytorycznie do uwag zawartych w skardze odniósł się w zaskarżonej decyzji.Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OW 16/24, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania wniosków sędziów i asesorów sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie.W dniu 26 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wydał postanowienie, sygn. akt I SO/Op 7/24, w przedmiocie wyłączenia sędziów i asesorów sądowych orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu od orzekania w sprawie.Następnie, postanowieniem z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II OW 26/24, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania sprawy.Pismem procesowym z dnia 16 października 2025 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pełnomocnik ustanowiony dla skarżącego - w osobie radcy prawnego A. P., wskazał, że skarżący podtrzymuje dotychczas wyrażone stanowisko w szczególności podkreślając, iż: w wyniku przyjęcia błędnych założeń, w szczególności co do wysokości budynków położonych na nieruchomościach sąsiednich, sporna budowa zagraża budynkom na sąsiednich posesjach; budowa budynku mieszkalnego o znacznych gabarytach na stosunkowo niewielkiej działce stwarza realne ryzyko naruszenia bezpieczeństwa oraz stabilności sąsiednich nieruchomości, w związku z tym, że może prowadzić do przeciążenia gruntu, naruszenia stosunków wodnych oraz oddziaływań konstrukcyjnych związanych z prowadzonymi robotami ziemnymi i fundamentowaniem, a to z uwagi na niewielkie odległości od granic działek i istniejących obiektów; zaskarżona decyzja oraz decyzja o warunkach zabudowy zostały wydane na podstawie nieprawidłowych danych dotyczących w szczególności wysokości budynków sąsiadujących; skarżący wraz z innymi osobami dwukrotnie, skutecznie zaskarżył analogiczne decyzje Prezydenta Wrocławia o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu zezwolenia na budowy, co wskazuje na zasadność jego twierdzeń; stosownie do podstawie art. 140, art. 144 k.c. w zw. z art. 28 k.p.a., to że inwestycja zagraża budynkom sąsiednim, przekracza dopuszczalny minimalny poziom negatywnego wpływu na nieruchomość sąsiednią; inwestycja stanowi zagrożenie dla integralności sąsiednich budynków, co jest naruszeniem chociażby art. 144 k.c.; obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zapewnienie, aby już na etapie projektu inwestycja była zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i nie powodowała nadmiernego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym zagrożenia dla ich konstrukcji, użytkowania, czy bezpieczeństwa mieszkańców; nieruchomość objęta sporem położona jest w obszarze, na którym znajduje się historyczna zabudowa, a zatwierdzony projekt jest zbyt futurystyczny.W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2026 r. swoje stanowisko w sprawie wyraził również inwestor (reprezentowany przez pełnomocnika). Wnosząc o oddalenie skargi jako pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych wywodził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi przeprowadzenia pełnej i rzetelnej kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji. Z jego treści wynika, że organ odwoławczy zbadał sprawę w granicach właściwych dla przedmiotu postępowania i nie sposób zarzucić mu dowolności, pominięcia istotnych okoliczności czy braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Wskazał, że w istocie argumentacja skargi zmierza do zastąpienia oceny legalności decyzji oceną celowości, słuszności lub ostrożności inwestycji z punktu widzenia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Taki kierunek argumentacji nie może odnieść skutku, gdyż nie sposób skutecznie kwestionować legalności decyzji jedynie przez wskazywanie na możliwe obawy związane z przyszłym procesem budowlanym. Stąd istotne dla rozpoznania sprawy jest odróżnienie interesu prawnego od interesu faktycznego. Nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie strony, że planowana inwestycja może w przyszłości wywołać pewne niedogodności lub że jest dla niej niekorzystna z punktu widzenia faktycznego komfortu korzystania z nieruchomości. Jeżeli pełnomocnik skarżącego formułuje tezę o możliwym zagrożeniu dla istniejącej zabudowy, to powinien wykazać naruszenie konkretnych norm technicznych lub procesowych, podczas gdy operuje głównie kategorią niebezpieczeństwa potencjalnego. Także odwoływanie się do wcześniejszych etapów sprawy i do wcześniejszych rozstrzygnięć nie może przesądzać o ocenie aktualnie zaskarżonej decyzji. Całość materiału sprawy prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy wydał decyzję odpowiadającą wymogom prawa materialnego i procesowego.W kolejnym piśmie procesowym z dnia 23 marca 2026 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podtrzymał swoje stanowisko i odnosząc się do argumentacji inwestora, wskazał, że nie jest ona słuszna i polemizował z jego stanowiskiem.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).Przeprowadzona przez Sąd, w tak ustalonych granicach, kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja wydana w pierwszej instancji - poddana kontroli na podstawie art. 135 p.p.s.a podjęte bowiem zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.Przedmiotem postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.Tryb tego postępowania określają przepisy art. 32 - 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (stosowanej w niniejszej sprawie w brzmieniu przyjętym w Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) zwanej dalej ustawą lub p.b. Słusznie organ odwoławczy ustalił przy tym, że stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zwanej ustawą zmieniającą, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przepisy regulujące postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, zmienione tą ustawą, w niniejszej sprawie znajdowały zastosowanie w brzmieniu dotychczasowym, a więc sprzed tej zmiany.Wskazać w związku z tym przyjdzie, że w przepisach regulujących zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę określone zostały odpowiednio:- w przepisach art. 32 p.b. warunki wydania pozwolenia na budowę - w tym w ust. 4 pkt 1 i pkt 2 przewidziano, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;- w przepisach art. 33 p.b. zakres przedmiotowy pozwolenia na budowę oraz wymagane załączniki do wniosku o pozwolenie na budowę;- w przepisach art. 34 p.b. m.in. wymagania co do projektu budowlanego i jego elementów oraz warunki dotyczące jego zatwierdzenia.Na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. nałożone z kolei zostały na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązki w zakresie sprawdzenia - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego:1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b.W art. 35 ust. 4 p.b. wprost wskazano przy tym, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dyspozycja tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W praktyce oznacza to, że właściwy organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni. Jednocześnie jednak nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań.Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy dostrzec należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dokonał, na podstawie i w granicach ww. przepisów, oceny w zakresie spełnienia warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.Sąd zasadniczo podziela ustalenia faktyczne opisane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu inkryminowanej decyzji i ocenę prawną tych ustaleń dokonaną przez organ z zastrzeżeniem jednak dwóch istotnych kwestii, które - jak się zdaje - umknęły uwadze Wojewody i które skutkowały uchyleniem przez Sąd decyzji organów obu instancji.Pierwsza, związana z usytuowaniem projektowanego budynku w ostrej granicy działki, to kwestia zacienienia (przesłaniania) terenu działek sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżący konsekwentnie, w toku całego postępowania, sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu zarzucając, że narusza ono jego prawo własności w związku z możliwym, negatywnym oddziaływaniem. Druga, dotyczy zgodności z warunkami określonym w decyzji lokalizacyjnej z 15 marca 2017 r. w zakresie szerokości elewacji budynku.Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zacienienia (przesłaniania) terenu działek sąsiednich Sąd zauważył, że:Rozpoznając sprawę i dokonując oceny w granicach art. 35 ust. 1 p.b., organy obu instancji nie dokonały prawidłowo, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., sprawdzenia zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym zakresie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zostały poprzedzone wymaganymi ustaleniami i oceną.Wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. przepisy techniczno-budowlane to m.in. przywołany przez Wojewodę § 12 rozporządzenia dotyczący odległości sytuowania budynku od granicy działki.Zgodnie z § 12 rozporządzenia:"1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się:1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi".Wyjaśnić należy, że podstawową zasadę sytuowania budynków określa § 12 ust. 1 rozporządzenia. W § 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia określone zostały natomiast wyjątki od tej zasady, które - jako stanowiące odstępstwo od ogólnej zasady sytuowania budynków względem granicy sąsiedniej działki - wymagają zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w tych przepisach. Dostrzec należy, że niewątpliwie powołane regulacje dają możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki niemniej użyte przez ustawodawcę sformułowania "dopuszcza się" jednoznacznie wskazuje, że są to rozwiązanie wyjątkowe, które wymagają nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w przepisie ale również szczególnej staranności i dbałości organu w zakresie poszanowania interesów osób trzecich. Organy winny mieć na uwadze, że w tego rodzaju sytuacjach, usytuowanie budynku w granicy budzi, często uzasadniony, sprzeciw właścicieli sąsiedniej działki. Dlatego też powinny rzetelnie zbadać (ustalić i ocenić) przesłanki przemawiające za dopuszczeniem takiego usytuowania ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania praw właścicieli sąsiednich nieruchomości. Dodatkowo powinny też uwzględnić, że każdego z wymienionych przypadków określających sytuowanie nieruchomości bezpośrednio przy granicy dotyczy zastrzeżenie, że możliwość takiego usytuowania istnieje ale przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz przepisów § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273 rozporządzenia. Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania budynku jednorodzinnego bezpośrednio przy granicy, nie zwalnia inwestora z zachowania, a organu administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku sprawdzenia spełnienia, innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, w tym z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej, która przewidziana została w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.W takiej sytuacji wszelkie przepisy, które dopuszczają sytuowanie budynku w granicy lub blisko granicy należy interpretować w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae) (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1150/22).Powyższe stanowisko znajduje swoje umocowanie w regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. W orzecznictwie dostrzega się, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (wyroki NSA z dni: 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 368/22; 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2803/19; 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2738/18; 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3090/13; 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2816/12; 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1277/08; 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3090/13).Również w piśmiennictwie wskazano, że w myśl konstytucyjnej zasady równej dla wszystkich ochrony własności, każdy właściciel działki budowlanej ma prawo dokonać budowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego, A. Plucińskiej-Filipowicz, LEX a Wolters Kluwer business. Warszawa 2014, s. 66 i powołane tam orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego).Wskazuje się przy tym, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu "uzasadnionych interesów osób trzecich" na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia, przy czym nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy. Zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w sposób obiektywny, który sprawia, że uwzględnieniu mogą podlegać jedynie takie interesy osób trzecich, które znajdują oparcie w przepisach prawa (por. wyroki NSA z dni: 5 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1170/23; 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 2795/24; 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2426/24).W rozpoznawanej sprawie, na rysunkach projektowych pn. rysunek zagospodarowanie terenu Nr [...] oraz pn. rysunek zagospodarowanie terenu uszczegółowienie Nr [...] przedstawione zostało usytuowanie obiektów i elementów zagospodarowania. Zgodnie z § 14 pkt 8 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu winna zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu została zawarta w pkt 14 w części opisu technicznego do projektu architektoniczno - budowlanego. Inwestor za obszar oddziaływania obiektu uznał sąsiadujące działki: nr c i nr g oraz działkę objęta inwestycja nr a. W projekcie wskazano, że posadowienie nowoprojektowanego budynku nie będzie miało negatywnego wpływu na istniejące obiekty przy zachowaniu zalecanego zabezpieczenia wykopu oraz zachowania zalecanego sposobu posadowienia, a szczegółowe sposoby zabezpieczenia przed negatywnym wpływem na istniejące sąsiadujące obiekty opisane zostały w Ekspertyzie Technicznej na str. 133 - 139 opracowania (str. 60 projektu). Ekspertyza Techniczna koncentruje się z kolei na kwestiach posadowienia nowoprojektowanego budynku w zakresie zalecanego w niej zabezpieczenia wykopu oraz zachowania zalecanego sposobu posadowienia. W projekcie, w pkt. 3.5 pn. spełnienie wymagań zawartych w art. 5 ust. 1 p.b. stwierdzono, że obiekt budowlany oraz jego poszczególne części został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tych techniczno-budowlanych (str. 26 projektu).W żadnej części przedłożony przez inwestora projekt nie zawiera analizy kwestii dotyczącej oddziaływania projektowanej inwestycji na tereny sąsiednie w zakresie zachowanie przepisów rozporządzenia co do dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajdujących się na działkach sąsiednich oraz braku wystąpienia tzw. przesłaniania w zakresie umożliwienia optymalnej i prawidłowej zabudowy tychże działek.W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy nie przeprowadziły takich dowodów.Dokonane z tego punktu widzenia badanie uzasadnienia decyzji organów obu instancji wskazuje, że organ pierwszej instancji w ogóle, a organ odwoławczy częściowo i pobieżnie, tj. w sposób niewystarczający, odniósł się do kwestii spełnienia w sprawie warunków dopuszczalności określonych w § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie zacieniania i przesłaniania (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Określając w tym względzie, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16 m ustalił i ocenił jedynie, że wobec działki skarżącego nr g planowany budynek będzie zlokalizowany przy granicy działki, a od strony działki nr c będzie przylegał do istniejącego na niej budynku wobec czego, pomimo odstępstwa od generalnej zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia, lokalizacja planowanego budynku na działce nr a będzie zgodna z § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia. Budynek będzie zlokalizowany w odległości 13 m (wg pomiaru własnego Wojewody) od budynku znajdującego się na działce nr g, co jest zgodne z § 271 ust. 1 rozporządzenia (w kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego).Niespornie planowana inwestycja została zaprojektowana w taki sposób, że jej elewacje boczne zostały usytuowane bezpośrednio w granicy działki budowlanej nr a, tj.: elewacja boczna południowa usytuowana jest w granicy z działką nr c, a elewacja północna usytuowana jest w granicy z działką nr g (działka skarżącego). Przy czym elewacją boczną, od strony południowej, projektowany budynek będzie przylegał całą długością swojej ściany do ściany budynku już istniejącego na działce nr c. Jak prawidłowo przy tym ustalono wysokość projektowana budynku (max: - do okapu - 5,56 m; - do kalenicy 8,92 m) jest zgodna z decyzją lokalizacyjną (max: - do okapu - 6,20 m; - do kalenicy 10,70 m.). Jest to zatem usytuowanie odbiegające od normatywnych odległości z § 12 ust. 1 rozporządzenia, ale zgodne z podstawą dopuszczalności sytuowania ściany zewnętrznej określoną w ww. § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 ab initio rozporządzenia. Organ odwoławczy w swej decyzji wprawdzie dostrzegł lokalizację w zbliżeniu do działek nr g i nr c, jednak w zakresie oceny tej kwestii stwierdził jedynie, że takie usytuowanie jest zgodne z § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia, co jest oceną dowolną, naruszającą art. 80 k.p.a., bo dokonaną bez przeprowadzenia niezbędnych w tym zakresie ustaleń i ocen w zakresie zacieniania i przesłaniania (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia), co narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z wskazanymi przepisami Prawa budowlanego.Można przyjąć, że usytuowanie ściany zewnętrznej od strony działki nr c nastąpiło z poszanowanie interesów osób trzecich (tj. właścicieli działki nr c). W tym miejscu, tj. przy granicy działki nr c, znajduje się już bowiem budynek, od strony południowej i nie można wykluczyć, że podobne zagospodarowanie przez inwestora jego działki budowlanej nr a, tj. bezpośrednio przy jej granicy, nie narusza samej zasady równości wobec prawa i nie przekracza oddziaływań ponad przeciętną miarę, to i tak nie zwalniało to Wojewody od przeprowadzenia w tym zakresie ustaleń i ocen w celu weryfikacji kwestii zacieniania i przesłaniania. Organ nie był od tego zwolniony także w zakresie usytuowania ściany zewnętrznej od strony działki skarżącego nr g, położonej od strony północnej, którego budynek jest odsunięty od działki nr a. Sąd uznał, że w wyniku zaniechania przeprowadzenia w tym zakresie ustaleń i ocen w celu weryfikacji kwestii zacieniania i przesłaniania doszło do naruszenia prawa procesowego tak w zakresie ustaleń (których jest brak) jak i w zakresie oceny sprawy (które nie zostały wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Z zaskarżonej decyzji Wojewody nie wynika, aby organy prowadziły postępowanie wyjaśniające i czyniły ustalenia w zakresie spełnienia wymagań wskazanych w § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 ab initio rozporządzenia, tj. co do kwestii spełnienia zapisów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tzw. przesłaniania (§ 13 rozporządzenia) oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 rozporządzenia). Nie wyjaśniono i nie wykonano analizy nasłonecznienia i przesłaniania dla projektowanej inwestycji dla działki skarżącego nr g oraz nr c, w celu wykazania zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu, mając na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Nie przedstawiono analizy uwzględniającej nie tylko obecny stan zagospodarowania ww. działek sąsiednich z terenem inwestycji, ale również potencjalną, hipotetyczną zabudowę. W szczególności takiej analizy nie przeprowadzono w odniesieniu do działki nr g badając, czy w odległościach normatywnych od granicy działki nr a, projektowana inwestycja spełnia warunki techniczne dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń w istniejącym budynku należącym do skarżącego jak i nie uniemożliwi skarżącemu hipotetycznej zabudowy terenu jego działki budowlanej nr g, pozbawiając ją niezbędnego czasu nasłonecznienia i braku wystąpienia tzw. przesłaniania. Tym samym nie ustalono i nie oceniono, czy projektowana inwestycja nie ograniczy realnie możliwości zabudowy działki sąsiedniej nr g, mając na uwadze także to, że jest ona działką budowlaną, położoną na północ od projektowanego budynku, a tym samym czy nie zachodzi konieczność odsunięcia ewentualnego projektowanego budynku od granicy tak, aby w związku z realizacją objętej postępowaniem inwestycji nie naruszyć przepisów rozporządzenia.Jakkolwiek § 13 rozporządzenia ma generalne zastosowanie do istniejącej zabudowy, to Sąd podziela stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym nowa inwestycja powinna być projektowana z uwzględnieniem zakresu przesłaniania także potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej o takich parametrach, jakie dopuszczają przepisy przyjęte dla danego obszaru. Innymi słowy, przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem funkcji i parametrów dopuszczonych prawem. Mają obowiązek sprawdzić projektowaną inwestycję pod kątem zacienienia (przesłaniania) przez nią potencjalnej zabudowy na sąsiedniej działce budowlanej (zob. wyroki NSA z dni: 19 grudnia 1991 r., IV SA 1129/91; 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1277/08; 30 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3105/12; 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1629/15; 10 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2207/17; 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2738/18; 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1259/22, z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 368/22; z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2080/21; 10 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1819/22; 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1737/24; 17 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2207/23).Nie do zaakceptowania jest w szczególności sytuacja, by zabudowa projektowana przez inwestora doprowadziłaby do braku możliwości zabudowy działek sąsiednich budowlanych.W rozpoznawanej sprawie tak Prezydent Wrocławia, jak i organ odwoławczy (w ramach obowiązku ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy) nie ustaliły i nie oceniły należycie, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do zezwolenia na usytuowania zaplanowanego budynku w granicach z działkami nr g i nr c oraz czy łączyć się to będzie z nadmiernymi ograniczeniami w korzystaniu z sąsiedniej nieruchomości.Zauważyć natomiast trzeba, że inwestor planując budowę objętego postępowaniem budynku w granicy z działką skarżącego kierował się oczywiście własnym interesem, jednak w sytuacji gdy nie zostało jednak wykazane, aby mógł być on spełniony jedynie przy takim usytuowaniu budynku jak przez niego zaproponowany. Nie rozważono, czy takie potrzeby inwestora w tym względzie mogłyby być zaspokojone gdyby ograniczył on zakres inwestycji przez usytuowanie budynku np. w dalszej odległości od granicy działki sąsiednich, co także byłoby zgodne z treścią § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia, a jednocześnie ograniczyłoby negatywny wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie (w tym skarżącego) i nie ograniczało możliwości realizacji zabudowy także na jego działce. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, z powodu braków w zakresie ustaleń faktycznych i oceny, nie sposób przyjąć, że sporne usytuowanie budynku wypełnia zasadę równej dla wszystkich stron, ochrony własności.Mając na uwadze powyższe, tj. brak wymaganych ustaleń, zdaniem Sądu nie można zgodzić się z oceną organu odwoławczego co do zgodności a priori projektowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia, tj. § 12 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia. W konsekwencji też stwierdzić należy, że organy na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. nie dokonały wystarczających ustaleń czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji też uzasadnienia decyzji nie spełniły wymogów wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a.Druga kwestia dostrzeżona przez Sąd związana jest z wadliwą oceną, że projektowany budynek spełnienia wymagania określone w decyzji lokalizacyjnej w zakresie szerokości elewacji frontowej.Jak wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.Jak słusznie zauważył Wojewoda dla przedmiotowej inwestycji ustalono warunki zabudowy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 15 marca 2017 r. Oceniając zgodność planowanej inwestycji budowlanej z ustalonymi w tej decyzji warunkami Wojewoda zasadniczo prawidłowo uznał, że: został spełniony wymóg co do funkcji planowanego budynku; odnośnie obowiązującej linii zabudowy z projektu zagospodarowania terenu (k. 22 projektu budowlanego) zachowany został wymóg odległości 5 m, a jako punkt początkowy przyjęto budynek znajdujący się na działce sąsiedniej (nr c); wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,44 (k. 16 projektu budowlanego). Sformułowane w skardze zarzuty o braku takiej zgodności są wadliwe. Decyzja lokalizacyjna nie określa w szczególności parametrów, których naruszenie skarżący zarzuca (np. co do liczby kondygnacji). Przeciwne stanowisko skarżącego nie ma umocowania w treści decyzji lokalizacyjnej z dnia 15 marca 2017 r. Nie mogą być wzięte pod uwagę zarzuty, co do wadliwości samej decyzji lokalizacyjnej (nie tego dotyczy postępowanie przed Sądem) i hipotetycznej zmiany w przyszłości funkcji budynku na wielorodzinny. Analiza dotycząca zgodności dokumentacji projektowej z decyzją lokalizacyjną z dnia 15 marca 2017 r. zasadniczo nie potwierdza aby doszło naruszenia jej postanowień jednak za wyjątkiem kwestii szerokości elewacji frontowej.Otóż Sąd dostrzegł, że wadliwym jest ustalenie i ocena Wojewody, że decyzja lokalizacyjna z dnia 15 marca 2017 r. dopuszcza przyjętą w projekcie szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynoszącą 14,81 m (str. 17 i 22 projektu budowlanego).Decyzja lokalizacyjna z dnia 15 marca 2017 r. w zakresie analizowanego parametru zabudowy stwierdza w osnowie: "szerokość elewacji frontowej: od 9,75 m do ok. 14 m - tj. pełnej szerokości działki nr a". Nie wprowadza zatem dwóch parametrów w zakresie maksymalnej wartości granicznej ale jeden złożony z wyrażenia: "do ok. 14 m - tj. pełnej szerokości działki nr a", w którym wartość "do ok. 14 m" odnosi się do "pełnej szerokości działki nr a".Wbrew temu co podnosi organ odwoławczy posłużenie się w osnowie decyzji lokalizacyjnej z dnia 15 marca 2017 r. zwrotem "do ok. 14 m - tj. pełnej szerokości działki nr a" nie oznacza, że maksymalna szerokość elewacji frontowej nie została w niej określona. Nie dostrzegł bowiem Wojewoda, że w uzasadnieniu decyzji lokalizacyjnej z dnia 15 marca 2017 r. Kolegium wprost wskazało, na str. 6: "Szerokość frontu działki będącej przedmiotem inwestycji wynosi 14 m". Dodatkowo, że "(...) ustalenie szerokości elewacji frontowej ma charakter widełkowy od 9,75 m do 14 m" (str. 5 uzasadnienia decyzji lokalizacyjnej) i jako taka mieści się w średniej wartości obserwowanej w obszarze analizowanym, tj. "od 9,6 m do 14,4 m" (str. 7 uzasadnienia).Uzasadnienie decyzji jest elementem składowych decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią.Decyzja lokalizacyjna z dnia 15 marca 2017 r. jest ostateczna i na mocy art. a k.p.a. wiąże organy.Skoro uzasadnienie decyzji lokalizacyjnej z dnia 15 marca 2017 r. jednoznacznie przesądza, że przyjęta w niej szerokość frontu działki będącej przedmiotem inwestycji wynosi 14 m oraz, że ustalenie szerokości elewacji frontowej ma w niej charakter widełkowy, tj. od 9,75 m do 14 m, to można postawić organowi architektoniczno-budowlanemu zarzut, że będąc związany postanowieniami tej decyzji, pominął jej uzasadnienie. W ocenie Sądu, przy takiej konstrukcji osnowy decyzji lokalizacyjnej, posługującej się wyrażeniem "do ok. 14 m - tj. pełnej szerokości działki nr a" określającym maksymalną szerokość elewacji frontowej, dla prawidłowego odczytania treści rozstrzygnięcia niezbędne było sięgnięcie do jej uzasadnienia. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z dni: 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 385/11; 27 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1330/11; 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1724/16). W tym przypadku maksymalna szerokość elewacji frontowej "do ok. 14 m - tj. pełnej szerokości działki nr a" wynosi według uzasadnienia decyzji 14 m. I taką wartość należało przyjąć w sprawie.Jeszcze raz podkreślić należy, że wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości stanowi istotny wyjątek i jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Innymi słowy, inwestycja projektowana w granicy działki jest poniekąd podejrzana o naruszenie interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej. Dlatego też organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny w takich przypadkach przyjąć inną perspektywę. Muszą szczegółowo zbadać kwestię dopuszczalności takiej zabudowy i co najmniej równoważnie potraktować interes właściciela nieruchomości sąsiedniej.Reasumując brak prawidłowych ustaleń faktycznych w przedstawionym powyżej zakresie stanowi podstawę do postawienia organowi odwoławczemu skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena jest niepełna i nie uzasadnia wystarczająco stanowiska do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 4 p.b., co stanowi również o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Jak bowiem wskazano na wstępie, sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Nadto sąd administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnianiu podstaw prawnych do poczynionych przezeń ustaleń. W konsekwencji ujawnionych nieprawidłowości doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem bez przeprowadzenia wyczerpującej oceny istotnych okoliczności sprawy oraz wskutek braku zgromadzenia i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.Organ odwoławczy nie dostrzegł identycznej wadliwości tkwiącej w utrzymanej w mocy decyzji Prezydenta Wrocławia. W konsekwencji decyzje obu instancji podlegały uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań. Rzeczą organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi. Część z nich była podnoszona już w odwołaniu. Wojewoda prawidłowo odniósł się do nich w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.Słusznie wskazał m.in. na stanowisko wyspecjalizowanego organu ochrony zabytków, który pozytywnie zaopiniował projekt budowlany. Miejski Konserwator Zabytków we W., w związku z prowadzonym postępowaniem dotyczącym pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, zlokalizowanej na obszarze zabytkowym ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków ([...].), prowadzonej na podstawie zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia 24 listopada 2014 roku, działając w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy w związku z porozumieniem nr [...] pomiędzy Wojewodą i Prezydentem Wrocławia w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 września 2011 r., uzgodnił projekt budowlany dla ww. inwestycji w dniu 17 grudnia 2021 r. (k. 62 w aktach admin. organu I instancji - pismo Prezydenta Wrocławia z dnia 19 listopada 2021 r.).Prawidłowo też pouczył, że w przypadku realizacji planowanej inwestycji budowy oraz wykonywania wykopów, które mogą mieć negatywny wpływ na działki sąsiednie, faktyczna realizacja inwestycji budowlanej nie mieści się natomiast w zakresie oceny wynikającej z art. 35 ust. 1 ustawy, określającego zakres kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Gdy dojdzie do niewłaściwej realizacji robót budowlanych z negatywnymi skutkami dla właścicieli działek sąsiednich, zastosowanie może mieć np. art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczący realizacji robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Jednakże w tym przypadku organem właściwym dotyczącym oceny, czy takowa sytuacja ma miejsce, jest organ nadzoru budowlanego (art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy).W kontekście zarzutów związanych z komunikacją słusznie wskazał Wojewoda, że w przypadku dojścia i dojazdu do planowanego budynku przewidziano lokalizację miejsca postojowego przy granicy z działką nr f (ul. [...]) oraz dojazd do części budynku w której znajduje się miejsce postojowe o szerokości ok. 4 m (pomiar własny), co należy uznać za zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia. W przypadku obsługi komunikacyjnej działki nr a należy dodać, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, ze na jej terenie znajduje się już zjazd na drogę publiczną (k. 22 projektu budowlanego). Poza oceną jest lokalizacja miejsca postojowego przy planowanym budynku. Zgodnie z § 19 ust. 5 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. 7 m liczonych od m.in. okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym) nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zrealizowanie przedmiotowego budynku nie będzie skutkowało pozbawieniem skarżącego dostępu do drogi publicznej.W toku postępowania sprawdzono też zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Wojewoda utrzymał w mocy ocenę organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w § 271-273 rozporządzenia, co potwierdza projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją i zastosowanie klas odporności ogniowej: ścian zewnętrznych budynku w granicach działki o parametrach REI 60, okien o oznaczeniach: Oz09, Oz08, Oz09 o parametrach EI 60, części ściany w której znajdują się wskazane otwory okienne - REI 60 (zob. pkt 8 projektu - opis zagospodarowania terenu). Sąd zaznacza, że za rozwiązania projektowe odpowiada projektant. W zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej projektant oświadczył, że rozwiązania te nie wpłyną negatywnie na bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo zdrowia i życia dla opracowywanego budynku oraz obiektów sąsiednich (zob. oświadczenie projektanta w pkt 8 projektu - opis zagospodarowania terenu). Przepisy ustawy pozwalają organom oceniać racjonalności i słuszności rozwiązań projektowych przyjętych w projekcie. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone dla organu administracji architektoniczno-budowlanej do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy). Organ nie jest zatem upoważniony do podważania rozwiązania techniczno-wykonawczego wybranego przez inwestora i ani organ, ani Sąd nie mogą ingerować w rozwiązania techniczne przyjęte przez projektanta. To projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za kształt inwestycji i użycie takich rozwiązań, aby były zgodne z przepisami prawa i nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu.Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl.Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi. Część z nich była podnoszona już w odwołaniu. Wojewoda prawidłowo odniósł się do nich w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.Słusznie wskazał m.in. na stanowisko wyspecjalizowanego organu ochrony zabytków, który pozytywnie zaopiniował projekt budowlany. Miejski Konserwator Zabytków we W., w związku z prowadzonym postępowaniem dotyczącym pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, zlokalizowanej na obszarze zabytkowym ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków ([...].), prowadzonej na podstawie zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia 24 listopada 2014 roku, działając w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy w związku z porozumieniem nr [...] pomiędzy Wojewodą i Prezydentem Wrocławia w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 września 2011 r., uzgodnił projekt budowlany dla ww. inwestycji w dniu 17 grudnia 2021 r. (k. 62 w aktach admin. organu I instancji - pismo Prezydenta Wrocławia z dnia 19 listopada 2021 r.).Prawidłowo też pouczył, że w przypadku realizacji planowanej inwestycji budowy oraz wykonywania wykopów, które mogą mieć negatywny wpływ na działki sąsiednie, faktyczna realizacja inwestycji budowlanej nie mieści się natomiast w zakresie oceny wynikającej z art. 35 ust. 1 ustawy, określającego zakres kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Gdy dojdzie do niewłaściwej realizacji robót budowlanych z negatywnymi skutkami dla właścicieli działek sąsiednich, zastosowanie może mieć np. art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczący realizacji robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Jednakże w tym przypadku organem właściwym dotyczącym oceny, czy takowa sytuacja ma miejsce, jest organ nadzoru budowlanego (art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy).W kontekście zarzutów związanych z komunikacją słusznie wskazał Wojewoda, że w przypadku dojścia i dojazdu do planowanego budynku przewidziano lokalizację miejsca postojowego przy granicy z działką nr f (ul. [...]) oraz dojazd do części budynku w której znajduje się miejsce postojowe o szerokości ok. 4 m (pomiar własny), co należy uznać za zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia. W przypadku obsługi komunikacyjnej działki nr a należy dodać, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, ze na jej terenie znajduje się już zjazd na drogę publiczną (k. 22 projektu budowlanego). Poza oceną jest lokalizacja miejsca postojowego przy planowanym budynku. Zgodnie z § 19 ust. 5 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. 7 m liczonych od m.in. okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym) nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zrealizowanie przedmiotowego budynku nie będzie skutkowało pozbawieniem skarżącego dostępu do drogi publicznej.W toku postępowania sprawdzono też zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Wojewoda utrzymał w mocy ocenę organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w § 271-273 rozporządzenia, co potwierdza projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją i zastosowanie klas odporności ogniowej: ścian zewnętrznych budynku w granicach działki o parametrach REI 60, okien o oznaczeniach: Oz09, Oz08, Oz09 o parametrach EI 60, części ściany w której znajdują się wskazane otwory okienne - REI 60 (zob. pkt 8 projektu - opis zagospodarowania terenu). Sąd zaznacza, że za rozwiązania projektowe odpowiada projektant. W zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej projektant oświadczył, że rozwiązania te nie wpłyną negatywnie na bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo zdrowia i życia dla opracowywanego budynku oraz obiektów sąsiednich (zob. oświadczenie projektanta w pkt 8 projektu - opis zagospodarowania terenu). Przepisy ustawy pozwalają organom oceniać racjonalności i słuszności rozwiązań projektowych przyjętych w projekcie. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone dla organu administracji architektoniczno-budowlanej do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy). Organ nie jest zatem upoważniony do podważania rozwiązania techniczno-wykonawczego wybranego przez inwestora i ani organ, ani Sąd nie mogą ingerować w rozwiązania techniczne przyjęte przez projektanta. To projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za kształt inwestycji i użycie takich rozwiązań, aby były zgodne z przepisami prawa i nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu.Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl.