Wyrok - II SA/Gd 960/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 września 2025 r., nr SKO Gd/1656/24 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy 1. uchylaUchylono zaskarżone postanowienie. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 września 2025 r., nr SKO Gd/1656/24 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy 1. uchyla
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Diana Trzcińska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
L. C. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 17 września 2025 r., nr SKO Gd/1656/24, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska (dalej jako: Prezydent)z 10 października 2017 r., nr WlJiA-1.6730.125-13.2016.LJ.92435, o warunkach zabudowy.Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:Decyzją z 10 października 2017 r., nr WlJiA-1.6730.125-13.2016.LJ.92435, Prezydent ustalił na wniosek D. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działkach nr: [...]-[....] i części dz. nr [...], obręb [...], z dojazdem od ul. E. H. w G. Decyzja ta została następnie przeniesiona na rzecz A. S.A. (decyzja Prezydenta z 14 maja 2019 r.).Decyzją z 7 lipca 2020 r., nr WUiA-V.6730.125.33.2016,MAK.92435, Prezydent odmówił we wznowionym postępowaniu (wszczętym m.in. na wniosek L.C.) uchylenia swojej decyzji z 10 października 2017 r. o warunkach zabudowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 10 grudnia 2020 r., nr SKO Gd/3215/20. Oba organy uznały, iż wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 102/21 oddalił skargi K. Ł., J.Ł. oraz A. K. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 2832/21.Pismami z 23 lutego 2024 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z 10 października 2017 r. oraz postanowienia tego organuz 31 lipca 2019 r.We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta skarżąca wskazała na wadę nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako: "k.p.a.", wyjaśniając, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem:art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa,art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej,art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku istniejącego lub planowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego,art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez objęcie ustaleniami decyzji obszaru, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588), dalej jako: "rozporządzenie w sprawie wymagań nowej zabudowy", poprzez nieprawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego,§ 4, § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy poprzez ustalenie poszczególnych parametrów planowanej inwestycji w sposób odbiegający od zasad określonych w ww. przepisach.W uzasadnieniu wnioskodawczyni w pierwszej kolejności wskazała, że na mocy załączonego postanowienia sądu powszechnego nabyła od 1 stycznia 2013 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, współwłasność działki nr [...], i że współwłaścicielką tej nieruchomości pozostaje niezmiennie do dnia dzisiejszego. Z mapy stanowiącej załącznik do postanowienia sądu wynika ponadto jednoznacznie, że działka ta bezpośrednio graniczy z działkami nr [...] i [...], które objęte zostały zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy. W tej sytuacji powinna być ona uznana za stronę tego postępowania.Zaskarżonym postanowieniem z 17 września 2025 r. Kolegium odmówiło wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie nieważności decyzji Prezydenta z 10 października 2017 r. o warunkach zabudowy.W uzasadnieniu wskazano, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego wystąpiła osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego decyzją z 10 października 2017 r., wobec czego należało zbadać, czy wnioskodawczyni jest podmiotem, który ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Natomiast kwestia ta została szczegółowo rozważona na etapie postępowania wznowieniowego, zakończonego decyzją Kolegium z 10 grudnia 2020 r. W postępowaniu tym stwierdzono, że osobom wnoszącym o wznowienie, w tym również skarżącej, nie przysługuje status strony postępowania. Zauważono bowiem, że teren inwestycji nie przylega bezpośrednio do działek wnioskodawców – w przypadku skarżącej przy ul. P. jest to odległość 58 m. Natomiast argumenty odnoszące się do przewidywanych możliwych zagrożeń i uciążliwości związanych z realizacją inwestycji nie mogą stanowić o przymiocie strony w postępowaniu zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy.Orzekające w przedmiotowej sprawie Kolegium w całości podtrzymało stanowisko wyrażone na etapie wznowienia postępowania i wskazało, że wnioskodawczyni wywiodła swój interes prawny z faktu, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku z 29 lutego 2022 r., sygn. akt XII Ns 966/20 nabyła od dnia 1 stycznia 2013 r. poprzez zasiedzenie w udziale 1/3 prawo własności nieruchomości poł. w G., stanowiącej część działkio nr [...], będącej własnością Gminy G., oznaczonej w projekcie podziału do celów sądowych jako działka nr [...]. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 18 października 2022 r. Działka ta bezpośrednio graniczy z działkami nr [...] i [...], które zostały objęte zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy.W ocenie Kolegium z faktu tego nie można jednak automatycznie wnioskować, iż skarżącej przysługuje interes prawny w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta z 10 października 2017 r., i że w oparciu o ten interes prawny może złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wnioskodawczyni nie legitymowała się prawem własności działki nr [...] (graniczącej z terenem inwestycji) w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i w postępowaniu dotyczącym wznowienia. Natomiast o tym, że zarówno skarżącej, jak i pozostałym wnioskującym o wznowienie, nie przysługuje status strony, przesądziły wyroki WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 102/21 i NSA sygn. akt II OSK 2832/21. W wyrokach tych podkreślano, że źródłem interesu prawnego, legitymującego właściciela działki sąsiedniej do uzyskania statusu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia tychże warunków, nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości, jakie może nieść realizacja planowanej inwestycji. Jednocześnie skarżąca we wniosku nie powołała się na żadne przepisy administracyjnego prawa materialnego, z którego można by było wywodzić jej interes prawny w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy.Wyrażona w art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych uzasadnia więc, zdaniem Kolegium, stanowisko, iż takie nadzwyczajne postępowania nie mogą być wszczynane przez podmioty, którym nie przysługiwał status strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej, a które swój interes prawny wywodzą z późniejszych zdarzeń, czy też czynności prawnych.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona skarżąca zarzuciła:1. naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego; art. 6 ust. 2 pkt 2 i 61 u.p.z.p.; § 13, § 28, § 23, § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz § 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, mimo że legitymuje się takim interesem prawnym, opartym o normy prawa materialnego (cywilnego oraz administracyjnego);2. naruszenie art. 61a k.p.a., przez odmowę wszczęcia postępowania bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń i rozważań pozwalających na ustalenie czy skarżącej przysługuje status strony.Stawiając te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kolegium oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu zarzutów skarżąca wskazała, że zgodnie z wyrokiem sądu powszechnego jest współwłaścicielką działki nr [..], która bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji objętej warunkami zabudowy, od 2013 r., a zatem również w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji odmówienie jej statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest bezzasadne.Jak podkreśliła strona skarżąca, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zagospodarowania działki sąsiedniej, może potencjalnie dojść do ograniczenia zakresu możliwości korzystania z normatywnie chronionych praw przysługujących właścicielowi, wynikających w szczególności z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Regulacje te - przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy - mogą być źródłem interesu prawnego decydującego o uczestniczeniu jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy sąsiedniego terenu należącego do innej osoby. Dla uzyskania statusu strony wystarcza zatem uprawdopodobnienie, że realizacja objętej decyzją o warunkach zabudowy inwestycji spowoduje ponadprzeciętne utrudnienia w korzystaniu z własnej nieruchomości. Przypadek taki w niniejszej sprawie zachodzi.Mianowicie, należąca do skarżącej działka znajduje się na stoku skarpy, zdecydowanie poniżej średniej wysokości terenu objętego planowaną inwestycją, w dodatku znajdującego się na południe od niej. Jest zatem oczywistym, że posadowienie na terenie objętym inwestycją czterech kilkunastometrowej wysokości budynków z całą pewnością ograniczy działce skarżącej dostęp do światła słonecznego. Oczywiście, ograniczenie to nie musi przekroczyć norm z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tym niemniej dla ustalenia czy skarżącej przysługuje status strony nie ma to znaczenia - liczy się to czy realizacja inwestycji może powodować takie ryzyko. Ponadto w wyniku realizacji planowanej inwestycji na jej terenie, ponad wszelką wątpliwość, zmniejszy się jej powierzchnia biologicznie czynna. Taka sytuacja niewątpliwie będzie miała wpływ na zmianę okolicznych stosunków wodnych - mniejsza niż dotychczas ilość wód roztopowych oraz opadowych będzie mogła wsiąknąć w grunt. Sytuacja ta, w połączeniu ze znaczącą różnicą poziomów oraz nachyleniem stoku, może spowodować zalewanie terenów położonych poniżej obszaru objętego kwestionowaną decyzją, w tym działki należącej do skarżącej.Dalej strona skarżąca podnosiła, że w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż inwestycja planowana jest na terenie zagrożonym masowymi ruchami ziemi i zagrożenie to ponad wszelką wątpliwość wzrośnie w wyniku prac ziemnych (podcięcia stoku) objętych inwestycją. W tej sytuacji racjonalne zagospodarowanie działki skarżącej na cele zgodne z jej przeznaczeniem (budowlane), może stać się w wyniku realizacji inwestycji albo w ogóle niemożliwe, albo wymagałoby poniesienia ponadprzeciętnych kosztów związanych z budową muru oporowego.Realizacja inwestycji spowodowałaby też, że działka skarżącej, która aktualnie położona jest w pobliżu zabudowy jednorodzinnej i terenów zielonych, w pewnym oddaleniu od drogi publicznej, graniczyłaby z osiedlem mieszkaniowym z towarzyszącą mu infrastrukturą drogową i parkingową. Oczywistym jest zatem, że nowo powstałe sąsiedztwo radykalnie podniosłoby poziom docierającego do niej hałasu. Planowana intensywna zabudowa (wielorodzinna) wpływałaby też na dopuszczalny sposób zagospodarowania działki skarżącej, ponieważ z całą pewnością znajdowałaby się w minimalnym, 50-metrowym obszarze analizowanym.Wreszcie skarżąca zauważyła, że jej status jako strony został potwierdzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. aktII SA/Gd 565/24, którym uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną dla spornej inwestycji. Skoro Sąd przyjął do rozpoznania jej skargę, jako strony postępowania o pozwolenie na budowę, to odmawianie jej przymiotu strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy oznacza w istocie, że planowana inwestycja narusza, co prawda, jej interes prawny w sposób rzeczywisty (w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę), ale jednocześnie nie stwarza zagrożenia jej interesu prawnego w sposób potencjalny (w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy). W istocie krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy powinien być szerszy, niż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.Końcowo skarżąca zauważyła, że zastosowanie regulacji art. 61a k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty, nie wymaga specjalnych ustaleń i rozważań. Nie można więc bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego stwierdzić, że skarżąca nie ma interesu prawnego w domaganiu się wszczęcia postępowania nieważnościowego w odniesieniu do decyzji ustalającej warunki zabudowy. W takiej sytuacji jednostce należy zapewnić czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym, a podejmowanie czynności wyjaśniających poza postępowaniem w sprawie narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego, z której wynika prawo jednostki do obrony interesu prawnego na drodze prawa, a zatem na drodze regulowanej przepisami prawa procesowego, w których ustanowione są zasady prawa do obrony. Kolegium natomiast odmówiło wszczęcia postępowania bez przeprowadzenia jakichkolwiek czynności wyjaśniających, bazując i obficie kopiując uzasadnienia wcześniejszych decyzji i wyroków, zapadłych w stosunku do innych niż skarżąca osób i w innych okolicznościach (dotyczyły one osób, których nieruchomości są położone od kilkudziesięciu do stu kilkudziesięciu metrów od terenu objętego inwestycją). Takie działanie jest nieuprawnione.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli zaś podczas tej kontroli sąd nie dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 17 września 2025 r. odmawiające wszczęcia na wniosek L. C. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 10 października 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na wskazanych działkach. Organ rozpoznający wniosek stanął na stanowisku, że skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, co zostało już przesądzone w postępowaniu wznowieniowym skontrolowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 102/21. Organ uznał nadto, że również wskazywane przez skarżącą orzeczenie sądu powszechnego nie przesądza o tym, że powinna ona zostać uznana za stronę postępowania. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest nieprawidłowe, co wynika z błędnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W szczególności organ wyciągnął nietrafne wnioski z faktu wydania wyroku sygn. akt II SA/Gd 102/21 oraz nienależycie ocenił postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku z dnia 29 lutego 2022 r., sygn. akt XII Ns 966/20 w kontekście art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 k.p.a.W pierwszej kolejności wskazać należy, że stwierdzenie nieważności jest instytucją prawną stwarzającą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji zapadłych w postępowaniu zwykłym, dotkniętych jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy braku przesłanek negatywnych, o których mowa w § 2 tego artykułu lub przepisach szczególnych. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji toczy się na ogólnych zasadach przewidzianych w przepisach k.p.a., z uwzględnieniem odrębności wynikających z art. 156 - 159 k.p.a.W myśl art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiące wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Należy mieć jednak na względzie, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie czynności wyjaśniające, które w tej fazie nie mogą jeszcze obejmować badania czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, a dotyczą jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony. Taka konieczność wynika z treści art. 157 § 2 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.Redakcja art. 61a § 1 k.p.a. stwarza podstawy do wyodrębnienia dwóch różnych grup przesłanek odmowy wszczęcia postępowania: podmiotowych, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną postępowania oraz przedmiotowych, gdy zachodzą inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiają wszczęcie postępowania. Przesłanka podmiotowa odmowy wszczęcia postępowania zachodzi, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty, a więc w przypadku niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r., sygn. aktI OSK 1201/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, że oczywistość ta albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 21 października 2014 r., II SA/Kr 1199/14, CBOSA).W związku z tym zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04; z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05;z 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08; z 10 marca 2010 r., sygn. aktII GSK 433/09; z 28 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/11; wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1771/12, CBOSA). Zatem odmowa wszczęcia postępowania powinna być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy, bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1060/15, CBOSA).Na gruncie art. 157 § 2 k.p.a., co do zasady, stroną w postępowaniu nieważnościowym, a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia, jest osoba, która była uznana za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Kwestie te jednakże należy zawsze rozważyć indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu - prawnego lub faktycznego - mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji (zob. wyroki NSA:z 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 932/09 i z 2 marca 2007 r., sygn. aktII OSK 347/06, CBOSA). Dla ustalenia czy danym osobom przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nieważności decyzji znaczenie ma wyłącznie okoliczność, czy skutki stwierdzenia nieważności decyzji będą miały wpływ na sferę ich interesu prawnego.W związku z tym podmiot, który żąda stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu, w którym nie był uznany za stronę, powinien wykazać, że ma interes prawny w domaganiu się stwierdzenia jego nieważności. Przy czym chodzi tu o interes prawny oparty na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, co nie oznacza, że można go wywodzić wyłącznie z norm prawa materialnego administracyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych i poglądami doktryny, źródłem interesu prawnego mogą być również inne gałęzie prawa, w tym prawa cywilnego, prawa pracy, czy prawa finansowego. Z uwagi na szeroko rozumianą podstawę legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym oraz brak legalnej definicji pojęcia interesu prawnego nie może ulegać wątpliwości, że kwestie zdolności administracyjnoprawnej danej osoby w konkretnym postępowaniu administracyjnym powinny być rozważane bardzo wnikliwie.W niniejszej sprawie decyzją, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca w swoim wniosku z 23 lutego 2024 r., jest decyzja o warunkach zabudowy. Jako że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; w skrócie "u.p.z.p.") nie posiada własnej regulacji pojęcia strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to ustalenia, czy dany podmiot jest jego stroną dokonuje się na podstawie treści art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niewątpliwie przymiot strony w takim postępowaniu posiada inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Mogą go jednak mieć również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, o ile wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a.W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie - przymiocie strony, innych - poza inwestorem - osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem i rozmiarem zamierzonej inwestycji oraz stopniem i zakresem oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Przy czym należy podkreślić, że oddziaływanie planowanej inwestycji należy w sprawie dotyczącej warunków zabudowy ustalać biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazywane przez skarżącą przepisy art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.; w skrócie " k.c.").Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., ustawa ta określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o ładzie przestrzennym - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.Przepis art. 140 k.c. stanowi natomiast, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z art. 144 k.c. wynika zaś, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.Należy dodać, że w świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. warunku polegającego na istnieniu co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (vide art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) Zgodnie z cytowanym przepisem dotyczącym zasady dobrego sąsiedztwa, przez działkę sąsiednią w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć nieruchomość zabudowaną, położoną w najbliższym otoczeniu nieruchomości objętej inwestycją, a przede wszystkim dostępną z tej samej drogi publicznej. Zasada dobrego sąsiedztwa, jak z samej jej nazwy wynika, odwołuje się do zapewnienia "dobrego sąsiedztwa" poszczególnych nieruchomości, w różnych aspektach - funkcji znajdujących się na nich obiektów, cech zagospodarowania terenu oraz cech architektonicznych obiektów budowlanych. Pierwszym warunkiem tej zasady jest dostosowanie funkcji projektowanego obiektu do funkcji obiektów istniejących. Wynika z niego wykluczenie możliwości wprowadzenia na danym terenie funkcji niezgodnej z funkcją już istniejących obiektów. Wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenie jest celowe. Postulat uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań prawa własności oznacza m. in. takie zagospodarowanie przestrzeni, które umożliwi harmonijne, optymalne w danym przypadku warunki korzystania z prawa własności nieruchomości. Wynikająca z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zasada kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, w sąsiedztwie nieruchomości, rozumianym jako najbliższa okolica nieruchomości, w rzeczywistości wywiera skutek w postaci ochrony interesów właścicieli nieruchomości w zakresie tożsamości funkcji nieruchomości położonych w pobliżu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Gd 447/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).Interesu prawnego skarżącej w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji należy zatem dopatrywać się w opisanych powyżej normach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określających zasady kształtowania ładu przestrzennego z wykorzystaniem elementów zasady dobrego sąsiedztwa, oraz w normach prawa cywilnego, dotyczących prawa własności i granic korzystania z tego prawa. Przesądza o nim także zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącej, która bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji, oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (zob. m. in. wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 1094/18; z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1358/14, CBOSA). W wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zagospodarowania działki sąsiedniej może bowiem potencjalnie dojść do ograniczenia zakresu możliwości korzystania z normatywnie chronionych praw przysługujących właścicielowi działki sąsiedniej, wynikających w szczególności z art. 140 i 144 k.c. Regulacje te - przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, które organ powinien szczegółowo przeanalizować, mogą być źródłem interesu prawnego decydującego o uczestniczeniu jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy sąsiedniego terenu należącego do innej osoby (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 892/15, CBOSA).W niniejszej sprawie Kolegium, uzasadniając swoje stanowisko, że wnioskodawczyni nie miała przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i w związku z tym nie może domagać się stwierdzenia nieważności tych warunków, w swoim postanowieniu z 17 września 2025 r. oparło się na ustaleniach poczynionych w toku wznowionego postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z 10 października 2017 r. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem m.in. skarżącej i w decyzji Prezydenta z 7 lipca 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji własnej o warunkach zabudowy stwierdzono, że rodzaj inwestycji, jej wysokość, zacienienie i odległość od istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie pozwalają na przyznanie wnioskodawcom statusu strony. Następnie, na skutek rozpoznania skargi K. Ł., J. Ł. i A. K. (współwnioskujący o wznowienie postępowania; skarżąca tych rozstrzygnięć organów nie skarżyła), tut. Sąd w wyroku sygn. akt II SA/Gd 102/21 stwierdził, że teren inwestycji nie przylega bezpośrednio do nieruchomości skarżących, funkcja planowanej zabudowy nie odbiega w sposób istotny od funkcji zabudowy już istniejącej, działki skarżących i teren inwestycji mają inny dostęp do drogi publicznej, zaś kwestie generowanego hałasu i zacienienia nie są przedmiotem postępowania w sprawie warunków zabudowy, wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, że zaplanowane zamierzenie będzie oddziaływać na nieruchomości skarżących. Z powyższego orzekające obecnie Kolegium wywiodło, że skoro również w postępowaniu nieważnościowym bada się, czy wnioskodawca miał status strony w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym, a prawomocnie przesądzono już w ww. wyroku, że skarżąca nie mogła być stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...]-[...] i części działki nr [...] i nie mogła występować o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy, to również nie może – jako strona – domagać się stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zaplanowanej ww. działkach.Kolegium nie dostrzegło jednak, że decyzja Prezydenta z 7 lipca 2020 r. w postępowaniu wznowieniowym oraz powoływany wyrok sygn. akt II SA/Gd 102/21 zostały wydane w innym stanie faktycznym i prawnym, niż zaistniały w momencie składania przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności z 23 lutego 2024 r. Mianowicie, w dacie wydawania powołanej decyzji i wyroku skarżąca (podobnie jak skarżący w sprawie II SA/Gd 102/21) nie była właścicielką żadnej z działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. W tej sytuacji uzasadnione było przyjęcie przez organy, że nie jest ona stroną postępowania, ponieważ - ze względu na swój charakter - decyzja o warunkach zabudowy z 10 października 2017 r. nie ma wpływu na prawa i obowiązki właścicieli działek niegraniczących bezpośrednio z inwestycją lub osób, które nie posiadają prawa własności jakiejkolwiek działki w otoczeniu inwestycji. Jednakże już po zakończeniu postępowania wznowieniowego i wydaniu wyroku przez tut. Sąd, na mocy postanowienia z Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku z 29 lutego 2022 r., sygn. akt XII Ns 966/20, skarżąca nabyła prawo własności działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Co szczególnie istotne, prawo to nabyła z dniem 1 stycznia 2013 r., nie zaś z dniem wydania postanowienia przez sąd powszechny, bowiem orzeczenie to ma charakter deklaratoryjny, tj. potwierdza wstecznie stan prawny, który powstał już w styczniu 2013 roku.Powyższe oznacza, że w dacie procedowania przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności stan faktyczny i prawny sprawy różnił się od sytuacji analizowanej w powoływanym przez Kolegium wyroku sygn. akt II SA/Gd 102/21 i organ powinien tę okoliczność uwzględnić. Niewątpliwie natomiast fakt, że skarżąca od dnia 1 stycznia 2013 r. była właścicielką działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, na której ma być realizowana kilkubudynkowa zabudowa wielorodzinna, wpływa na ocenę jej statusu jako strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia i jako podmiotu mogącego wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności takich warunków zabudowy. Potwierdził to zresztą sam Prezydent w decyzji z 7 lipca 2020 r. (wydanej w postępowaniu wznowieniowym), w której wskazał, że z uwagi na występujące w obszarze inwestycji oraz na działce sąsiedniej tereny zagrożone ruchami masowymi, za strony postępowania uznani zostali właścicieli nieruchomości przylegających do terenu inwestycji (str. 3 decyzji; k. 364 akt organu I instancji). Tak więc, gdyby przysługujące skarżącej prawo własności działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z kwestionowaną inwestycją, zostało ujawnione na etapie postępowania zwykłego, byłaby ona stroną tego postępowania.W świetle przedstawionych wyżej okoliczności niezasadne jest więc stanowisko Kolegium, że skoro w postępowaniu wznowieniowym nie potwierdzono statusu skarżącej, jako podmiotu mającego interes prawny w sprawie przedmiotowych warunków zabudowy, to oznacza, że nie może ona również domagać się stwierdzenia nieważności tych warunków zabudowy. Interes prawny skarżącej wynika bowiem z nowych okoliczności prawnych (potwierdzenie jej prawa własności do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją i to istniejącego od 2013 roku) i to takich, które organ procedujący wniosek o warunki zabudowy wprost uznawał za uzasadniające przyznanie statusu strony w tym postępowaniu. Jednocześnie Kolegium nie wskazało na żadne inne okoliczności, które wskazywałyby na "oczywistość" braku interesu prawnego wnioskodawczyni.Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że wyrokiem z 20 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 565/24, tut. Sąd uchylił, na skutek skargi m.in. L. C., decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 kwietnia 2024 r., nr WI-I.7840.1.239.2023.ZK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji objętej spornymi warunkami zabudowy. W wyroku tym skład orzekający uwzględnił, że skarżąca jest właścicielką działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, a przeprowadzona w sprawie analiza oświetlenia (przesłaniania) i nasłonecznienia (zacienienia) nie uwzględniała wpływu inwestycji na teren niezabudowanej działki nr [...] pod kątem możliwego jej zagospodarowania. Przyjęcie do merytorycznego rozpoznania skargi L. C. i wskazanie na kwestie wpływu inwestycji na możliwość zagospodarowania jej działki potwierdza dodatkowo wniosek, że sposób zagospodarowania działek nr [...]-[...] i części działki nr [...], niewątpliwie wpływa na sposób zagospodarowania działki skarżącej, a tym samym, że ma ona interes prawny w stwierdzeniu nieważności warunków zabudowy ustalonych dla tych działek. Jak już bowiem wskazano, dla stwierdzenia, czy danym osobom przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, znaczenie ma okoliczność, czy skutki stwierdzenia nieważności decyzji będą miały wpływ na sferę ich interesu prawnego.Co więcej, jeszcze raz podkreślić trzeba, że prawidłowa wykładnia art. 61a § 1 k.p.a. wskazuje, iż przepis ten może mieć zastosowanie tylko, gdy w sposób oczywisty – tj. bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, analizowania zebranego materiału dowodowego czy prowadzenia rozważań w zakresie wpływu poszczególnych parametrów (wysokość, gabaryty, funkcja, odległość od granic działek sąsiednich) inwestycji – z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca nie może mieć interesu prawnego. Jeżeli jednak wykazane zostaje, że działka wnioskodawcy znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie spornego zamierzenia budowlanego, a organ stwierdza, że bezpośrednie sąsiedztwo nie przesądza o interesie prawnym, to konieczne jest przeprowadzenie analizy ewentualnego wpływu tej inwestycji na działkę wnioskodawcy. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, iż zachodzi przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy jego interesu prawnego. Zatem organ powinien wszcząć wnioskowane postępowanie w trybie nadzwyczajnymi w jego ramach dokonać pogłębionej analizy kwestii interesu prawnego wnioskodawcy. Stanem sprzecznym z art. 61a § 1 k.p.a. jest prowadzenie takiej analizy przed wszczęciem postępowania lub błędne przyjęcie, że brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty.Tak więc, w ocenie Sądu, w świetle powyższych okoliczności oraz treści art. 61a § 1 k.p.a. niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego z wniosku skarżącej, albowiem ocena, czy wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z 10 października 2017 r., powinna zostać dokonana po wszczęciu postępowania nieważnościowego, co stworzyłoby możliwość szczegółowego zbadania legitymacji skarżącej w ramach procesowych. Wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko Kolegium o braku legitymacji skarżącej było zatem co najmniej przedwczesne, gdyż zostało oparte na lakonicznej ocenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, przy pominięciu istotnych dowodów, których prawidłowe uwzględnienie miałoby wpływ na wynik sprawy, winno bowiem doprowadzić do uznania skarżącej za stronę postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane z istotnym naruszeniem art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 28 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przez ten organ art. 61a § 1 k.p.a.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, skutkiem czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, związane oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, ponownie rozważy status prawny skarżącej i jej uprawnienie do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 157 § 2 k.p.a.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenia pełnomocnika.Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.