Wyrok - I SA/Po 722/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z 23 kwietnia 2025 r.Oddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z 23 kwietnia 2025 r.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik / pozorność umowy o pracę
Typ sprawy
sprawa cywilna gospodarcza, procesowa
Etap
pierwsza instancja - proces gospodarczy o zapłatę
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
odwołujący
organ rentowy / ZUS
uczestnik postępowania
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Barbara Rennert
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wnioskiem z 23 kwietnia 2025 r. J. H. (dalej zwany jako: "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący"), wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.Przedstawiając opis stanu faktycznego wnioskodawca wskazał, że jest obywatelem kraju, zamieszkałym w [...], na mocy umowy darowizny w maju 2015 r. uzyskał udział w prawie własności do nieruchomości w wysokości [...]. Darowizna została dokonana przez ówczesną małżonkę wnioskodawcy. Wnioskodawca i M.H. pozostawali w związku małżeńskim według prawa zagranicznego od czerwca 1991 r. do stycznia 2016 r., w którym obowiązywał ustrój ustawowej wspólności majątkowej. Nieruchomość ta została nabyta przez M.H. dnia 10 czerwca 2003 r. za środki pochodzące z jej majątku osobistego. W akcie notarialnym dokumentującym nabycie nieruchomości określono ją jako działkę nr [...] o powierzchni 1 hektar i 38 arów, położoną w D. , obręb T. (dalej: "Nieruchomość"). Była to działka rolna niezabudowana i nieuzbrojona, klasy [...], [...] i [...] M.H. nabyła Nieruchomość w celu długoterminowej alokacji nadwyżek finansowych pochodzących z jego majątku osobistego. Dodatkowym celem było wykorzystanie wartości Nieruchomości na potrzeby rodziny. Darowizna na rzecz wnioskodawcy miała na celu koncyliacyjne rozliczenie między małżonkami w związku z planowanym zakończeniem małżeństwa. Do roku 2019 nieruchomość była oddana w nieodpłatną dzierżawę. Wnioskodawca początkowo czynił starania do sprzedaży całości Nieruchomości, jednak z uwagi na uwarunkowania rynkowe i brak zainteresowania ze strony potencjalnych nabywców (nieruchomość nie nadawała się w całości oraz stanie pierwotnym dla deweloperów), zdecydował się na podział gruntu. Propozycja podziału na dziewięć działek wynikała z koncepcji zaproponowanej przez Gminę D.. Wójt Gminy D. dnia 12 czerwca 2018 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy, przewidującą budowę dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z zastrzeżeniem, że decyzja nie mogła być przenoszona na pojedyncze działki wydzielone po podziale. Decyzja ta została sprostowana postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r., w którym dostęp do drogi publicznej określono poprzez gminną drogę wewnętrzną o nr ewid.[...] (dalej: "Droga gminna"). Początkowo Droga gminna nie była przejezdna, co stanowiło istotną przeszkodę dla potencjalnych kupujących oraz wręcz uniemożliwiało prezentację działek. Wnioskodawca podejmował działania na rzecz gminy, aby doprowadzić do udrożnienia Drogi gminnej. Droga gminna była zarośnięta, zasypana ziemią i żwirem oraz w najmniejszym stopniu nieprzejezdna. Wnioskodawca uzyskał od gminy zgodę na wyrównanie i niwelację terenu, przeznaczonego na Drogę gminną. Prace te wykonał, aby uzyskać jakikolwiek dostęp do własnej działki, bez konieczności przechodzenia przez działki sąsiadów.Dnia 2 marca 2020 r. Wnioskodawca otrzymał od gminy pismo, w którym gmina informuje, że utwardzenie Drogi gminnej kruszywem naturalnym (co umożliwiłoby poruszanie się po niej autem) będzie możliwe dopiero w momencie przeprowadzenia przez niniejszy odcinek sieci uzbrojenia w postaci wodociągu, gazociągu i linii energetycznej. W związku z takim a nie innym stanowiskiem gminy W. zawarł odpowiednie umowy z dostawcami ww. mediów na wykonanie przyłączy do sieci wodociągowej, gazowej i energetycznej.Dnia 22 lipca 2020 r. Wnioskodawca i M.H. ustanowili na Działkach drogowych nieodpłatną służebność przesytu na rzecz Z. U. K. sp. w D., obejmującą m. in. przeprowadzenie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz zapewnienie dostępu w celu konserwacji infrastruktury. Dnia 22 lipca 2020 r. zawarto umowę, na mocy której zniesiona została współwłasność Nieruchomości w ten sposób, że Wnioskujący nabył prawo własności całych niezabudowanych działek gruntu o numerach [...], [...], [...] i [...], o łącznym obszarze 0,4924 hektara (dalej jako: "Działki własne") oraz stał się współwłaścicielem działek wydzielonych w decyzji o warunkach zabudowy na drogi wewnętrzne. Wnioskodawca i M.H. dokonali również darowizny swoich udziałów obejmujących łącznie własność całej działki gruntu [...] oraz [...] części we własności działek drogowych na rzecz swojego wspólnego syna. Z prowadzonej przez Wnioskodawcę ewidencji KPiR wynika, że suma nakładów o charakterze inwestycyjnym związanych ze sprzedażą Działek własnych wyniosła jedynie 35 735 zł. Wydatki te poniesione zostały tylko w momencie, gdy były konieczne, tj. na przestrzeni dwóch miesięcy i były to głównie usługi geodezyjne, wykonanie przyłączy do działek oraz niezbędne nakłady w celu zapewnienia przejezdności dróg w postaci usług koparką i transportu gruzu. Były to de facto jednorazowe nakłady, które nie były rozciągane w dłuższym okresie, gdyż Wnioskodawca na żadnym etapie nie zakładał szerszych inwestycji, a ograniczał się jedynie do tych niezbędnych. Krótki okres nakładów był również uwarunkowany chęcią jak najszybszego zbycia nieruchomości bez rozciągania w czasie poszczególnych czynności w celu potencjalnego zwiększania zysku. Działki o nr ewid. [...] i [...] sprzedane zostały 8 lipca 2021 r., natomiast działki o nr ewid. [...] [...] dnia 27 sierpnia 2021 r. W przypadku dwóch działek Wnioskodawca, na prośbę nabywców, zobowiązał się do uzyskania pozwolenia na budowę, a następnie do przeniesienia tego pozwolenia na tych nabywców. Wnioskodawca nie zarejestrował działalności gospodarczej. Z daleko posuniętej ostrożności po sprzedaży działek Wnioskodawca odprowadził jednak do właściwego urzędu skarbowego nienależny według Wnioskodawcy podatek VAT, a także podatek PIT tak jak od działalności gospodarczej. Po uzyskaniu pozytywnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku PIT, gdzie uznano, iż działał on w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie natomiast jako przedsiębiorca, Wnioskodawca uzyskał zwrot nadpłaconego podatku PIT. W celu pozyskania nabywców Wnioskodawca zatrudnił profesjonalnego pośrednika oraz nie prowadził profesjonalnych działań marketingowych.Pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. Wnioskodawca uzupełnił i doprecyzował swoje stanowisko. Wyjaśnił, że został zarejestrowany do podatku VAT dnia 24 maja 2021 r., wykreślony 31 grudnia 2021 r., rejestracja była jedynie zabiegiem ostrożnościowym na wypadek negatywnej interpretacji indywidualnej. Wykreślenie od razu po uregulowaniu podatku VAT za sprzedane działki tylko potwierdza brak ciągłości działalności. Rejestracja miała związek tylko ze sprzedażą otrzymanych na skutek rozwodu działek. Przedmiotem zapytania są działki sprzedane - o numerach [...], [...], [...], [...]. Podziału działki nr [...] dokonano decyzją z 3 grudnia 2018 roku, na mocy której zatwierdzono projekt podziału". "Działka ewidencyjna nr [...] posiadała formalny dostęp do drogi publicznej, jako że w dacie podziału przylegała do działki drogowej oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako droga publiczna. Należy jednak jednoznacznie podkreślić, że w dacie dokonywania podziału brak było realnego, funkcjonalnego i technicznego dostępu do tej drogi, w rozumieniu umożliwiającym cywilizowane, rzeczywiste korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. w sposób odpowiadający elementarnym standardom infrastrukturalnym. W szczególności:- droga, mimo że formalnie istniejąca, nie była urządzona - miała charakter nieutwardzonej, dzikiej drogi gruntowej, miejscami całkowicie zarośniętej roślinnością uniemożliwiającą przejazd,- nie była utrzymywana ani dostępna w sposób umożliwiający przejazd pojazdów mechanicznych (w tym ciężarowych i osobowych) - faktyczny dostęp do działki był możliwy wyłącznie poprzez przechodzenie - za zgoda lub milczącym przyzwoleniem właścicieli - przez nieruchomości sąsiednie, co oznacza, że dostęp ten miał charakter okazjonalny, nieformalny i nieusankcjonowany żadnym tytułem prawnym. W konsekwencji, mimo formalnego kontaktu z działką drogową, dostęp ten nie spełniał minimalnych warunków umożliwiających korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem.Z uwagi na powyższe, dostęp do działki nr [...] w dacie podziału miał charakter czysto teoretyczny, zaś realnie był niewykonalny lub nadmiernie utrudniony.Wnioskodawca wyjaśnił, że 3 grudnia 2018 r. Wójt Gminy D. wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału Nieruchomości, pod warunkiem, że w momencie zbycia wydzielanych działek gruntu bez bezpośredniego dostępu do drogi publicznej zostaną ustanowione dla nich odpowiednie służebności drogowe lub zostaną one zbyte wraz z udziałem w prawie do drogi wewnętrznej, jednocześnie wydzielając następujące działki gruntu: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (dalej łącznie jako: "Działki"), [...], [...] - pod drogę wewnętrzną (dalej łączenie jako: "Działki drogowe")". Decyzja o podziale działki ewidencyjnej nr [...] została wydana na wniosek Wnioskodawcy, jednakże koncepcja i szczegółowy sposób dokonania podziału - w tym liczba oraz konfiguracja wydzielanych działek (9 działek) - została opracowana z inicjatywy i według wytycznych Gminy. Wnioskodawca, jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności deweloperskiej ani gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, nie miał wpływu ani nie przejawiał inicjatywy w zakresie projektowania podziału pod kątem spełnienia wymagań planistyczno-urbanistycznych, w tym szczegółowych parametrów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Dla Wnioskodawcy kluczowym celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy było umożliwienie sprzedaży nieruchomości. Podkreślono, że nieruchomość w stanie poprzedzającym decyzję o warunkach zabudowy nie cieszyła się zainteresowaniem. Nie miał natomiast znaczenia docelowy sposób zagospodarowania poszczególnych działek, ich wielkość, przeznaczenie czy też liczba - kryteria te zostały pozostawione do swobodnego rozstrzygnięcia przez organ. Innymi słowy. Wnioskodawca zdał się całkowicie na propozycję i doświadczenie organu gminy w zakresie podziałów planistycznych, traktując sam fakt przeprowadzenia podziału jako środek do zrealizowania zamiaru jednorazowego, cywilnoprawnego zbycia nieruchomości.Wnioskodawca nie prowadził - ani w dacie podziału, ani w późniejszym okresie - jakiejkolwiek zorganizowanej działalności w zakresie nabywania, dzielenia i sprzedaży nieruchomości, ani też nie występował wobec nabywców w charakterze profesjonalisty świadczącego usługi w obrocie nieruchomościami, co potwierdza fakt braku własnej inicjatywy w ramach procesu podziału działki. Sprostowanie decyzji nastąpiło z urzędu - gmina zorientowała się, że popełniła błąd w kwestii numeracji działek i sprostowała to z własnej inicjatywy. Działki będące przedmiotem zapytania zostały nabyte przez Wnioskodawcę w wyniku zdarzenia o charakterze osobistym, tj. rozwodu, jako element podziału majątku dorobkowego. Tym samym, nabycie to nie było wynikiem jakiejkolwiek kalkulacji ekonomicznej czy inwestycyjnej, lecz skutkiem okoliczności życiowych, niezależnych od Wnioskodawcy. Z uwagi na długoterminowy pobyt Wnioskodawcy za granicą, nieruchomości były nieodpłatnie udostępniane osobie trzeciej, celem ich utrzymania, zabezpieczenia oraz zapobieżenia degradacji gruntu - co potwierdza wolę zachowania nieruchomości w celach prywatnych, a nie w celu osiągnięcia bieżących korzyści finansowych - w przeciwnym razie dzierżawa ta z całą pewnością byłaby odpłatna. Dodatkowo, działka po podziale została przekazana przez Wnioskodawcę jego synowi, co stanowi kolejne potwierdzenie rodzinnego i osobistego charakteru zarządu majątkiem, motywowanego więziami osobistymi, a nie zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej. Działki te służyć miały zaspokajaniu prywatnych potrzeb mieszkaniowych i rodzinnych Wnioskodawcy, nie byty wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie były nabywane z zamiarem odsprzedaży, ani nie były przedmiotem czynności powtarzalnych o charakterze profesjonalnym. Decyzja o sprzedaży części nieruchomości nie nastąpiła natychmiastowo, lecz po pewnym czasie. Działki do momentu sprzedaży służyły jedynie celom prywatnym, a co za tym idzie niepodlegającym w żadnym stopniu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nie wykorzystywał działek do celów działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775; w skrócie: "u.p.t.u."). Z działek będących przedmiotem zapytania przez Wnioskodawcę nie były sprzedawane żadne płody rolne ani inne produkty pochodzenia rolniczego, które podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Umowa przedwstępna była konieczna dla każdej ze sprzedanych działek, w której nabywcy wymagali przeniesienia pozwolenia na budowę tj. [...], [...] i zawierała dokładnie taki sam wzór. Umowy te były niezbędne w celu skutecznego prawnie przeniesienia pozwoleń na budowę w ramach posiadanej przez Wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy, co zostanie szczegółowo opisane w następnym punkcie. W ramach umowy:- Strony uzgodniły cenę sprzedaży w wysokości zawartej w umowie. Kwota ta obejmowała wszystkie podatki, w tym ewentualny podatek VAT.- Zawarcie umowy przyrzeczonej zostało uzależnione od spełnienia przez Sprzedającego następujących warunków:- Uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - na podstawie projektu przedłożonego przez Kupujących. Sprzedający zobowiązał się również uzyskać pozwolenie od Powiatowego Konserwatora Zabytków na prowadzenie badań archeologicznych i pokryć wszelkie związane z tym koszty (wnioski, usługi archeologiczne, usunięcie zabytków).- Zapewnienie swobodnego dostępu do działki, tj. zobowiązanie do podjęcia czynności administracyjnych przed Wójtem Gminy D. celem wytyczenia drogi gminnej nr [...], udrożnienia dojazdu (usunięcie krzaków do 28 lutego 2021 r. i zwałów ziemi do 2 miesięcy - pod warunkiem zgody Gminy). W razie opóźnień z winy gminy - umowa miała wygasnąć za porozumieniem stron.- Uzyskanie warunków technicznych przyłączy: kanalizacji sanitarnej, deszczowej, wodnej, gazowej i energetycznej - do dnia 30 czerwca 2021 r. (z możliwością przedłużenia do 31 sierpnia w razie opóźnień urzędowych).Sprzedający: zobowiązał się do sprzedaży nieruchomości po spełnieniu ww. warunków, miał ponieść wszelkie koszty związane z procedurą archeologiczną oraz zapewnieniem dostępu do drogi publicznej, miał powstrzymać się od jakichkolwiek czynności obciążających nieruchomość lub powodujących zmianę jej stanu prawnego faktycznego do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej, zobowiązał się do przedstawienia aktualnych zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach i składkach ZUS, miał obowiązek zawrzeć umowę przyrzeczoną w kancelarii wskazanej przez Kupujących.Kupujący: zobowiązali się do zakupu nieruchomości po spełnieniu warunków, mieli ponieść koszty urzędowe dotyczące pozwolenia na budowę (z wyjątkiem wątku archeologicznego), zobowiązali się do zapłaty zadatku w wysokości 5.000 zł, a pozostałej kwoty - w terminie 3 dni roboczych po podpisaniu umowy przyrzeczonej.Postanowienia dodatkowe:- Wskaźnik inflacji: jeżeli CPI przekroczyłby 5% w 2021 r., Sprzedający mał prawo żądać renegocjacji ceny - w razie braku porozumienia możliwe było rozwiązanie umowy za porozumieniem stron i zwrot zadatku.- Zadatek: w razie niewykonania umowy bez winy stron - Sprzedający miał obowiązek zwrotu zadatku w wysokości nominalnej. W innych przypadkach - z potrąceniem części prowizji dla pośrednika.Wyjaśniono, że pełnomocnictwa udzielono w ograniczonym zakresie. W odniesieniu do działek objętych uprzednio zawartymi umowami przedwstępnymi sprzedaży, tj. działek nr [...] oraz [...], zostały również przeniesione pozwolenia na budowę. Zostało to zrobione, bo w zaistniałej sytuacji było niemal pewne, że nabywcy nie uzyskają decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na przepisy o "dobrym sąsiedztwie". Bez dokonania omawianych dalej czynności zbycie działek było by niemożliwe. Z uwagi na większy "obszar analizowany" (w rozumieniu art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), dla działki pierwotnej (przed podziałem) Wnioskodawca otrzymał decyzję o warunkach zabudowy. Z kolei dla działek po podziale, dużo mniejszych i w związku z tym z mniejszym obszarze analizowanym", z-uwagi na brak w tym mniejszym "obszarze analizowanym" zabudowań, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy przez nabywców byłoby niemożliwe. Warunkiem sprzedaży tych działek postawionym przez nabywców było uzyskanie pozwoleń na budowę przez Wnioskodawcę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla działki przed podziałem, a następnie przeniesienie tych pozwoleń na nabywców. Bez przeniesienia pozwoleń na budowę i udzielenia pełnomocnictw pośrednikom sprzedaż działek była niemożliwa. Pozostali nabywcy (działki ([...], [...]) planują budowę budynków później, stąd nie potrzebowali pozwoleń na budowę, gdyż w momencie, gdy na omawianych działkach nr [...] oraz [...] postawione zostaną budynki, uzyskanie warunków zabudowy będzie znacznie prostsze i nie będzie wymagało bezpośredniego udziału Wnioskodawcy ani udzielania pełnomocnictw z tym związanych. Przedstawiona sytuacja pokazuje, że przenoszenie pozwoleń i wszelkie pełnomocnictwa z tym związanych nie były działaniami intencjonalnymi, lecz wymuszonymi. Zarówno w kwestii pełnomocnictw związanych z pozwoleniami na budowę jak i pozostałych - były one niezbędne również ze względu na miejsce zamieszkania Wnioskodawcy. Pozostałe udzielone pełnomocnictwa dotyczyły ściśle określonych celów praktycznych i administracyjnych, niezbędnych do skutecznego przeniesienia własności zgodnie z oczekiwaniami nabywców, i obejmowały wszystkie działki ([...], [...], [...], [...]). Dotyczyły one tylko działań, które nie mogły być fizycznie wykonane przez Wnioskodawcę zamieszkałego w [...] lub czynności, w zakresie których Wnioskodawca nie miał odpowiedniej wiedzy. Pełnomocnictwo dla biura nieruchomości - dotyczyło wyłącznie składania wniosków i odbioru dokumentów związanych z rejestrem gruntów, księgą wieczystą i innymi dokumentami niezbędnymi w procedurze sprzedaży nieruchomości. Zachowanie decyzji WZ w mocy wnioskodawcy miało zasadnicze znaczenie praktyczne - nowi nabywcy mogliby nie uzyskać analogicznych decyzji w trybie nowego postępowania, ze względu m.in. na zmiany w uwarunkowaniach planistycznych, kryteriach zabudowy i braku spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" ze względu na różnice w powierzchni i konfiguracji działek, co zostało opisane na początku.Pełnomocnictwa były udzielane:- pośrednikowi w obrocie nieruchomościami - wyłącznie w zakresie kontaktu z potencjalnymi nabywcami oraz organizacji czynności wykonywanych "na miejscu"- doradcy podatkowemu - wyłącznie w celu przygotowania i złożenia wniosku o interpretację indywidualną w zakresie oceny, czy sprzedaż działek może podlegać opodatkowaniu VAT jako działalność gospodarcza - tj. w celu ochrony prawnej opodatkowaniu VAT jako działalność gospodarcza - tj. w celu ochrony prawnej Wnioskodawcy: osobie reprezentującej nabywców (lub samego nabywcy) - w celu umożliwienia skutecznego przeniesienia pozwoleń na budowę i w celu kontynuacji postępowania administracyjnego w zakresie pozwolenia na budowę.Wnioskodawca mieszka na stałe w [...], co uniemożliwiało mu osobiste uczestnictwo w większości z procedur. Wydanie pełnomocnictw było więc konieczne i podyktowane wyłącznie względami organizacyjnymi oraz logistycznymi, a nie zamiarami prowadzenia działalności deweloperskiej czy zawodowej. Pełnomocnictwa miały charakter incydentalny, ściśle celowy i dotyczyły wyłącznie koniecznych czynności administracyjnych związanych z działkami objętymi zawartymi umowami przedwstępnymi. Nie obejmowały one czynności handlowych, marketingowych ani nie miały na celu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Ich udzielenie wynikało wyłącznie z miejsca zamieszkania Wnioskodawcy i utrudnień związanych z przeniesieniem omawianych pozwoleń na budowę.Wnioskodawca: nie prowadził innych niż wskazane w stanie faktycznym robót budowlanych, ziemnych, uzbrojeniowych ani infrastrukturalnych na działkach, nie ponosił nakładów związanych z zagospodarowaniem terenu, jego waloryzacją handlową, podziałem funkcjonalnym, czy przygotowaniem projektów budowlanych z własnej inicjatywy, nie podejmował działań marketingowych ani komercyjnych zmierzających do wypromowania lub zwiększenia atrakcyjności nieruchomości na rynku. Wyrównania i niwelacji terenu, przeznaczonego na drogę gminną, wnioskodawca dokonał w okolicach grudnia 2021, co potwierdzają faktury. Wnioskodawca wyjaśnił także, że z praktycznego punktu widzenia poza utrudnieniami wobec sąsiadów konieczne było również przejście przez różnego rodzaju krzaki i zarośla. Gmina w odpowiedzi z dnia 8 maja 2019 r. wytyczyła drogę oraz wskazała na aktualny brak budżetu. W dalszej kolejności prośba została ponowiona, na co zostało wystosowane omawiane pismo z dnia 2 marca 2020 r. Warto w tym miejscu jeszcze raz zaznaczyć, że utwardzenie drogi było niezbędne w celu jakiegokolwiek dostępu do działki. Do tego momentu wnioskodawca był zmuszany przeprowadzać potencjalnych nabywców do nieruchomości poprzez działki sąsiadów za ich milczącą zgodą, co w sposób oczywisty było dużym utrudnieniem i zasadniczo uniemożliwiało sprzedaż na tym etapie. Pozwolenie na budowę wnioskodawca uzyskał w odniesieniu do działek [...] i [...].Wnioskodawca wyjaśnił następnie, że wskazane w opisie sprawy przeprowadzenie wodociągu, gazociągu i linii energetycznej było wymagane w celu realizacji budowy drogi, co z kolei stanowiło wymóg ze strony Gminy. Sama droga była natomiast niezbędna, aby możliwe było w ogóle przedstawienie nieruchomości potencjalnym nabywcom. Budowa drogi była inicjatywą Wnioskodawcy, wymuszoną realiami - nieruchomość w istniejącym stanie nie była w praktyce zbywalna, gdyż nie można jej było zaprezentować bez przejścia przez działki sąsiadów, krzaki oraz nasypy. Z kolei przyłącza były warunkiem technicznym postawionym tylko i wyłącznie przez gminę, koniecznym do rozpoczęcia prac drogowych - ich wykonanie było wymagane przed budową drogi. Podkreślono, że nieruchomość przed podziałem w ogóle nie cieszyła się zainteresowaniem potencjalnych nabywców. Po podziale natomiast głównym problemem stał się brak dostępu do przejezdnej drogi publicznej, co bezpośrednio wiąże się z koniecznością wykonania uzbrojenia terenu (obejmującego wodociąg, gazociąg i linie energetyczną), z tego jednak wyłącznie powodu, iż od istnienia tej infrastruktury Gmina uzależniła wykonanie drogi gminnej (pismo Gminy z dnia 2 marca 2020 r.). Faktyczny dostęp do drogi gminnej był z kolei niezbędny do umożliwienia sprzedaży nieruchomości i to na absolutnie elementarnym poziomie. Podejmowane zatem przez Wnioskodawcę czynności były zatem działaniami koniecznymi, nieplanowanymi uprzednio, a ich genezą była zastana sytuacja faktyczno-prawna, a nie intencja zwiększania wartości inwestycyjnej nieruchomości czy prowadzenia działalności gospodarczej. Działki będące przedmiotem zapytania nie były nigdy oddzielnie wynajmowane lub dzierżawione, natomiast nieruchomość jako całość oddana była w nieodpłatną dzierżawę, co trwało od roku 2004 w celu zachowania odpowiedniego stanu nieruchomości. Potwierdza to również brak profesjonalnego charakteru - inwestor kierujący się ciągłymi celami zarobkowymi nie pozwoliłby sobie na brak spieniężenia dzierżawy nieruchomości przez tak długi czas (w tym przypadku 15 lat bez żadnego dochodu z tytułu dzierżawy po stronie Wnioskodawcy). W omawianej sytuacji nie wystąpił w żadnym momencie obowiązek wykazania i zapłaty podatku VAT należnego. Wnioskodawca z zawodu jest nauczycielem zamieszkującym na stałe w [...] i nigdy nie wykonywał działalności przedsiębiorczej, a tym bardziej deweloperskiej.Na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego sformułowano następujące pytanie: czy uwzględniając opisany stan faktyczny wnioskodawca dokonując sprzedaży działek własnych działał jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.?Wyrażając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca stwierdził, że dokonując sprzedaży działek własnych nie działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. W uzasadnieniu stanowiska wnioskodawca podkreślił, że nabycie nieruchomości oraz późniejsze transakcje sprzedaży miały na celu zarządzanie majątkiem prywatnym, nabytym m.in. w wyniku rozwodu, a nie prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca, przedstawiając stan faktyczny, podkreślił, że podejmowane działania, takie jak podział nieruchomości i uzyskanie warunków zabudowy, miały na celu umożliwienie sprzedaży nieruchomości, a dopiero w dalszej kolejności zwiększyły jej wartość. Wnioskodawca wskazuje, że te czynności były racjonalnymi działaniami osoby prywatnej, mającymi na celu odpowiednie zarządzanie majątkiem, a nie prowadzenie działalności gospodarczej. Początkowo Wnioskodawca próbował sprzedać całość nieruchomości w pierwotnym stanie, jednak żaden deweloper nie był skłonny do zakupu nieruchomości w tej formie, co wskazuje na to, że sprzedaż nieruchomości w formie podzielonej była wynikiem sytuacji na rynku nieruchomości, a nie chęcią maksymalizacji zysku. Ponadto przez cały czas unikano dodatkowych nakładów, ograniczono się jedynie do tych niezbędnych, co potwierdzają stosunkowo niskie wydatki wynikające z ewidencji KPiR Wnioskodawcy. Przedmiot i kwota nakładów poczyniona przez Wnioskodawcę nie przerasta nakładów, jakie dokonałaby osoba prywatna budując np. dom jednorodzinny w systemie gospodarczym. Standardem w praktyce rynku nieruchomościowego jest sprzedaż nieruchomości w stanie zdatnym do użytku, czynności mające nadać tę zdatność są często wykonywane nawet przez osoby fizyczne zarządzające majątkiem prywatnym o charakterze nieprofesjonalnym. Fakt, iż dana osoba fizyczna nie prowadzi działalności gospodarczej, nie może implikować obowiązku całkowitego zaniechania nakładów, czy czynności podejmowanych w związku z nieruchomością, zwłaszcza jeśli mają one charakter zwyczajowy lub są podyktowane potrzebą zachowania jej stanu technicznego i użytkowego. Takie podejście mogłoby negatywnie wpłynąć na integralność oraz spójność systemu prawnego, ponieważ zgodnie z utrwalonymi standardami prawnymi oraz nieformalnymi zasadami obrotu gospodarczego przyjmuje się, iż przedmiot sprzedaży, niezależnie od tego, czy jest to towar, czy nieruchomość, powinien posiadać cechy umożliwiające jego normalne użytkowanie już w chwili dokonania transakcji. Ponadto, podstawowe nakłady finansowe i organizacyjne, mające na celu zapewnienie tej użyteczności oraz zwiększenie prawdopodobieństwa skutecznej sprzedaży, nie powinny automatycznie prowadzić do kwalifikacji działań sprzedającego jako prowadzenia działalności gospodarczej. Potwierdza to linia orzecznicza, np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 2068/22, wyrok WSA w Kielcach z 27 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Ke 219/24, wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. (sygn. akt C-180/10 i C-181/10). Powołano także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 894/23, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 kwietnia 2025 r., C-213/24.W podsumowaniu wnioskodawca skonfrontował swoje działania z działaniami, które wykonałoby większość podmiotów profesjonalnych. Stwierdzono, że wszelkie działania Wnioskodawcy sprowadziły się jedynie do tych niezbędnych. W pierwszej kolejności kierowano się łatwością zbycia, a maksymalizacja wartości działek nie była celem samym w sobie. Zasadniczym tutaj jest fakt, że Wnioskodawca deklaruje, iż gdyby mógł natychmiast sprzedać nieruchomość w całości bez podziału i dodatkowych nakładów z całą pewnością by to zrobił, czego potwierdzeniem są mailowe kontakty z deweloperami celem sprzedaży całości nieruchomości.Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 30 lipca 2025 r., nr [...] stwierdził, że stanowisko, które wnioskodawca przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.W motywach rozstrzygnięcia organ odwołując się do treści przepisów u.p.t.u., jak i stanowiska judykatury – wyjaśnił, że w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zbycia majątku osobistego, wykluczone są z grona podatników VAT.W przedmiotowej sprawie w stosunku do dostawy działek nr [...], [...], [...], [...] wnioskodawca podjął cały ciąg działań w celu ich sprzedaży, tj.: wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości i dokonał podziału działek; wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; starał się o zapewnienie faktycznego dostępu do drogi publicznej; poniósł wydatki na usługi geodezyjne; zawarł odpowiednie umowy z dostawcami mediów na wykonanie przyłączy do sieci wodociągowej, gazowej i energetycznej; uzyskał przyłącza prądu, gazu i wody do działek; w odniesieniu do działek nr [...] i [...] uzyskał pozwolenie na budowę (co było warunkiem sprzedaży postawionym przez nabywców); poniósł koszty w celu zapewnienia przejezdności dróg w postaci usług koparką i transportu gruzu; w celu pozyskania nabywców zatrudnił profesjonalnego pośrednika w zakresie kontaktu z potencjalnymi nabywcami oraz organizacji czynności wykonywanych na "miejscu".Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że taki zakres dokonywanych czynności prowadzący do przygotowania wydzielonych nieruchomości do sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zbycia majątku osobistego. Opisane działania są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności sprzedawcy działek, której nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym. Według stanowiska organu, powyższe czynności zostały wykonane w celu przygotowania do sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr [...], tj. działek [...], [...], [...], [...]. Wykonanie szeregu ww. czynności, świadczy o zamiarze sprzedaży przez wnioskodawcę przedmiotowych działek z zyskiem. Wykonanie ww. czynności wskazuje na podjęcie przez Pana świadomych działań zmierzających do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży, a w konsekwencji do zwiększenia atrakcyjności wydzielonych działek i wzrostu ich wartości w rezultacie zwiększenie szans sprzedaży gruntu w celu osiągnięcia korzyści finansowej.W konsekwencji, zdaniem organu, przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują na aktywność wnioskodawcy w przedmiocie zbycia tych nieruchomości, która to aktywność jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Tym samym, w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności wnioskodawca zaangażował środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniach w sprawach [...] i [...] W ocenie organu sprzedaż działek nr [...], [...], [...], [...] powstałych z podziału działki [...] była dostawą dokonywaną przez wnioskodawcę jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., a więc przez podatnika podatku od towarów i usług. Nie można zatem uznać, aby w tej konkretnej sytuacji dostawa ta stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym wnioskodawcy.W skardze z 29 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono:1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p.") przez ich niewłaściwe zastosowanie i oparcie interpretacji indywidualnej na subiektywnym i błędnym założeniu organu jakoby skarżący działał w intencji "uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży" w celu "osiągnięcia korzyści finansowej", zamiast na przedstawionym przez skarżącego opisie zaistniałego stanu faktycznego, gdzie wyraźnie wskazano, że nie taki cel skarżącemu przyświecał, co w efekcie doprowadzić mogło do uznania skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług,b) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. w zw. z art. 2 Konstytucji R. P. poprzez dokonanie przez organ interpretacji kluczowych aspektów sprawy w sposób niezgodny z interpretacją tych samych aspektów dokonaną na bazie niemal identycznego stanu faktycznego przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, co w efekcie doprowadzić mogło do uznania skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług;2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.t.u. poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania i uznanie, że w sprawie będącej przedmiotem skarżonej interpretacji indywidualnej skarżącego uznać należy za osobę wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą i podatnika podatku od towarów i usług (w rozumieniu tych przepisów). Gdyby jednak sąd uznał, że naruszenie nie polegało na niewłaściwej ocenie co do zastosowania ww. przepisów, postawiono zarzut ewentualny naruszenia tych samych przepisów, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej skarżącego uznać należy za osobę wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą i podatnika podatku od towarów i usług (w rozumieniu tych przepisów);b) art. 15 ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten stanowi implementację art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.; w skrócie: "Dyrektywa 112") i pozwala na uznanie skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług pomimo wyraźnie okazjonalnego charakteru przedstawionych w opisie zaistniałego stanu faktycznego transakcji.W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła i umotywowała sformułowane zarzuty, odnosząc się szczegółowo do stanu sprawy.Odnośnie do zarzutu 1a, podniesiono, że skarżący we wniosku niejednokrotnie wskazywał, że podjęte przez niego działania były konieczne, aby w ogóle skutecznie doprowadzić do sprzedaży posiadanych działek. Taka właśnie intencja skarżącego wskazana została jako istotny element przedstawionego stanu faktycznego. Na [...] stronie interpretacji organ wyliczył czynności, wykonanie których (w ocenie organu) wskazuje na podjęcie przez skarżącego świadomych "działań zmierzających do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży, a w konsekwencji do zwiększenia atrakcyjności wydzielonych działek i wzrostu ich wartości". Skarżący odniósł się do tych czynności i stwierdził, że organ w zaskarżonej interpretacji wyraźnie łączy działania sprzedawcy podjęte w celu osiągnięcia większej korzyści finansowej z przypisaniem temu sprzedawcy roli profesjonalisty, handlowca i tym samym podatnika podatku od towarów i usług. Skoro zatem skarżącemu przyświecał cel inny, co zostało wskazane w stosownej części wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uznać należy, iż uchybienie organu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Odnośnie do zarzutu 1b, podniesiono, że w interpretacji indywidualnej organ wywiódł, że szereg podjętych czynności (m.in. podział nieruchomości, uzbrojenie terenu, budowa drogi dojazdowej, zatrudnienie pośrednika) świadczy o zamiarze sprzedaży działek z zyskiem, były to świadome działania zmierzające do podniesienia wartości nieruchomości w celu osiągnięcia korzyści finansowej. W ocenie organu czynności te nie miały charakteru incydentalnego i nie można uznać ich za działania sporadyczne, typowe dla prywatnego zarządu majątkiem. Organ uznał, że zakres i sposób tych działań odpowiada aktywności podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami, a nie osobie fizycznej sprzedającej majątek osobisty. Według skarżącego odmiennie te same okoliczności ocenił NSA w wyroku z 23 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1016/21.Odnośnie do zarzutu 2a, według skarżącego organ dopuścił się również błędu subsumpcji art. 15 ust. 1 oraz 2 u.p.t.u. (ewentualnie ich błędnej wykładni). Według skarżącego zaskarżona interpretacja oparta została głównie o "uniwersalne" tezy z wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10. Tezy te jednak użyte zostały w sposób wybiórczy, a niektóre z nich wręcz nie przystawały do realiów niniejszej sprawy. Według skarżącego fakt, iż w swoim wyroku TSUE podał przykłady właśnie aktywnych działań (np. uzbrojenie terenu, działania marketingowe), nie podając jednocześnie przykładów przywołanych angażowanych środków, nie zwalniał organu z całościowego zastosowania twierdzenia, na które przecież sam się powołał. Zdaniem skarżącego:i. podejmowane przez niego działania nie były nakierowane na maksymalizację zysku, a były one konieczne, aby w ogóle skutecznie doprowadzić do sprzedaży posiadanych działek (vide uzasadnienie zarzutu 1a),ii. chęć uzyskania jak najlepszych warunków finansowych nie jest elementem odróżniającym osobę fizyczną podejmującą działania w ramach zarządu majątkiem prywatnym od przedsiębiorcy (vide uzasadnienie zarzutu lb),iii. skarżący podejmował działania w sposób okazjonalny i brak im było cech powtarzalności (vide uzasadnienie zarzutu 1b i 2b),iv. cel nabycia nieruchomości nie był związany z działalnością handlową. Przed wyrokiem TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 kryterium celu nabycia gruntu uznawane było za istotne.Odnośnie do zarzutu 2b, podniesiono, że z uwagi na błędną interpretację art. 15 ust. 2 u.p.t.u. polegającą na uznaniu, że przepis ten stanowi implementację do krajowego porządku prawnego art. 12 ust. 1 Dyrektywy, organ uznał skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług, pomimo wyraźnie okazjonalnego charakteru przedstawionych w opisie zaistniałego stanu faktycznego transakcji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem skargi jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, organ interpretacyjny uznał skarżącego za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że wskazany we wniosku zakres dokonywanych czynności prowadzący do przygotowania wydzielonych działek do sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zbycia majątku osobistego. W ocenie organu opisane działania są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności sprzedawcy działek, której nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym. W konkluzji organ interpretacyjny uznał, że skarżący podejmując te czynności zaangażował środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, a sprzedaż spornych działek była dostawą dokonywaną przez skarżącego jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., a więc przez podatnika podatku od towarów i usług.Według przeciwnego poglądu skarżącego, nie można go uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 u.p.t.u., w odniesieniu do opisanej we wniosku transakcji sprzedaży gruntów. Skarżący podkreślił, że nabycie nieruchomości oraz późniejsze transakcje sprzedaży miały na celu zarządzanie majątkiem prywatnym, nabytym m.in. w wyniku rozwodu, a nie prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego podejmowane działania, takie jak podział nieruchomości i uzyskanie warunków zabudowy, miały na celu umożliwienie sprzedaży nieruchomości, a dopiero w dalszej kolejności zwiększyły jej wartość. W ocenie skarżącego podjęte czynności były racjonalnymi działaniami osoby prywatnej, mającymi na celu odpowiednie zarządzanie majątkiem, a nie prowadzenie działalności gospodarczej.W świetle tak zarysowanej płaszczyzny sporu na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że istotne elementy przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, w tym rodzaj podjętych przez skarżącego czynności w odniesieniu do wydzielonych działek gruntu, i ich znaczenie z punktu widzenia statusu skarżącego jako podatnika VAT w związku ze sprzedażą tych działek, były już przedmiotem oceny przez tut. Sąd w toku sądowej kontroli wydanych uprzednio interpretacji, a także w toku kontroli wydanych wyroków przez Sąd drugiej instancji.Wyrokiem z 31 marca 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Po 97/21 dotyczącej podatku od towarów i usług, tut. Sąd oddalił skargę. Wyrokiem z 24 marca 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 1750/21, NSA oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Sąd II instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził m.in., że w sprawie wystąpił ciąg wskazanych w orzeczeniach okoliczności związanych z planowanymi dostawami działek. Skarżący podjął aktywne działania w celu sprzedaży działek, a ciąg aktywnych działań strony przyjął charakter czynności właściwych dla profesjonalnej działalności handlowca, gdyż w celu sprzedaży nieruchomości skarżący dokonał jej podziału na mniejsze działki, wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (przy czym warunki zabudowy dotyczyły budowy dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących), starał się o zapewnienie faktycznego dostępu do drogi publicznej, podjął działania zmierzające do uzbrojenia działek w wodociąg, gazociąg i linię energetyczną. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że w planowym modelu sprzedaży działek własnych zobowiąże się wobec każdego z nabywców do uzyskania pozwolenia na budowę, a następnie podejmie działania zmierzające do przeniesienia pozwolenia na budowę na tego nabywcę. Co więcej, w celu pozyskiwania nabywców wnioskodawca zatrudnił profesjonalnego pośrednika. Zdaniem NSA, powyższe czynności, składające się na okoliczności sprawy, jednoznacznie wskazują na zamiar sprzedaży przez skarżącego opisanych działek w sposób profesjonalny i z zyskiem, bowiem strona podjęła ww. czynności celem uatrakcyjnienia i przygotowania przedmiotowych działek do sprzedaży. W przeciwnym bowiem razie ponoszenie wskazanych w opisie sprawy nakładów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione.W konkluzji NSA uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż podejmowane przez skarżącego działania nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, lecz stanowią aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, właściwe dla handlowców. W związku z powyższym przedstawione okoliczności sprawy pozwoliły na uznanie, że działalność skarżącego w zakresie sprzedaży działek przybrała formę zawodową (profesjonalną), a aktywność strony w przedmiocie ich zbycia jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, co skutkuje koniecznością uznania skarżącego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy.Z kolei wyrokiem z 31 marca 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Po 91/21 dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, tut. Sąd oddalił skargę. Powołanym przez skarżącego wyrokiem z 23 maja 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1016/21, NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Na wstępie rozważań NSA zaznaczył, że rozstrzygając sprawę znany mu był powołany wyżej wyrok z dnia 24 marca 2023 r. (I FSK 1750/21). W tym kontekście Sąd II instancji zauważył, że definicje działalności gospodarczej zamieszczone w obydwu ustawach podatkowych, tj. ustawie o podatku od towarów i usług oraz u.p.d.o.f. - art. 5a pkt 6, różnią się od siebie, co może mieć wpływ na ocenę konkretnych działań danego podatnika. Ponadto w tym pierwszym przypadku, czyli na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, kierunek i kształt orzecznictwa krajowego w powyższej kwestii w istotnym stopniu determinowany jest orzecznictwem TSUE, która to okoliczność nie występuje na gruncie autonomicznej definicji działalności gospodarczej z u.p.d.o.f. Tak więc dokonanej oceny działań skarżącego w zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych nie należy traktować w kategorii podzielenia, bądź nie, stanowiska wyrażonego w ww. wyroku NSA wydanym w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego NSA stwierdził, że aby ustalić granicę pomiędzy działalnością gospodarczą a odpłatnym zbyciem składników majątku osobistego, należy przeprowadzić kompleksową analizę działań już podjętych względnie dopiero zamierzonych przez skarżącego w świetle definicji działalności gospodarczej, zamieszczonej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. NSA zauważył, że Sąd pierwszej instancji w swojej argumentacji posługiwał się "uniwersalnymi" tezami zaczerpniętymi z orzecznictwa sądowego dotyczącego tego rodzaju spraw, jednakże tezy te nie zawsze przystawały do realiów rozstrzyganej sprawy, a niektóre argumenty i wskazywane przez Sąd kryteria pozwalające uznać zachowanie skarżącego za prowadzenie działalności gospodarczej, w zestawieniu z opisem zdarzenia przyszłego, wręcz przemawiały przeciwko przyjęciu takiej tezy. Zdaniem NSA, trudno dopatrzyć się w działaniach skarżącego wszystkich niezbędnych cech konstytuujących działalność gospodarczą. Chodzi tu zwłaszcza o powtarzalność określonych działań. Z treści wniosku wynika raczej coś zgoła odmiennego. W żadnym razie nie miała miejsca powtarzalność nabywania nieruchomości. Skarżący nabył je jednorazowo w ramach czynności i rozliczeń z byłą żoną i zamierzał je sprzedać. Nie było też powtarzalności, jeżeli chodzi o podejmowanie czynności i działania wobec tychże nieruchomości. Czynności tych, wspomnianych wyżej było wiele, ale każda z nich była inna. Poza tym, czynności te polegające na doprowadzeniu do podziału nieruchomości, czy też mające za przedmiot uzyskanie określonych decyzji administracyjnych, czy też wreszcie mające na celu wzbogacenie dostępnej infrastruktury, nie są na tyle złożone i specjalistyczne, aby charakteryzowały one wyłącznie działalność o charakterze profesjonalnym. Ponadto NSA stwierdził, że również skala przedsięwzięcia nie była duża, jako że chodziło ostatecznie o cztery nieruchomości (działki gruntu). Opisane we wniosku skarżącego jego dokonane i zamierzone działania nie wykazywały też znamion charakterystycznych dla działania profesjonalnego handlowca, a więc naprzemiennego, rozciągniętego w czasie nabywania nieruchomości, ich przygotowywania do sprzedaży i następnie dokonywaniu tej sprzedaży oraz inwestowaniu uzyskanych w ten sposób przychodów do nabywania kolejnych nieruchomości i poddawaniu ich analogicznym zabiegom. W przypadku skarżącego było to jednak działanie jednorazowe, mające na celu spieniężenie aktywów uzyskanych w ramach rozliczeń małżeńskich.Odnosząc się do spornej kwestii zarobkowego charakteru działań podejmowanych przez skarżącego NSA zauważył, że nie jest to kryterium pozwalające oddzielić prowadzenie działalności gospodarczej od zbycia składnika majątku osobistego. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego oraz Sądu pierwszej instancji, nie można oczekiwać od osoby, która zbywa składnik swojego majątku, aby nie kierowała się rachunkiem ekonomicznym i powstrzymywała się od działań, które pozwolą jej uzyskać jak najwyższą cenę, tylko w obawie przed opodatkowaniem transakcji z racji uznania, że stanowi to wyraz prowadzonej działalności gospodarczej. Nie sposób więc przyjąć, że kryterium rozgraniczającym prowadzenie działalności gospodarczej od niestanowiącej takiej działalności sprzedaży składników majątku osobistego, które w przeszłości mogły być nabyte właśnie w celach tezauryzacyjnych (o takim celu wspominał skarżący wskazując na nabycie nieruchomości przed co najmniej 17 lat przez małżonkę), jest w pierwszym przypadku sprzedaż po jak najniższej cenie "w stanie niezmienionym", a w drugim "podniesienie atrakcyjności działek" i "dążenie do maksymalizacji zysku". W ocenie NSA, przyjęcie takiego założenia i posługiwanie się tego rodzaju argumentacją jest nierzeczywiste i przeczy doświadczeniu życiowemu.Mając na uwadze powyższe stanowiska oraz badając kwestię dopuszczalności ponownej sądowej oceny tych samych okoliczności, Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę zwrócił uwagę, że w powołanym wyroku z 24 marca 2023 r. (I FSK 1750/21) NSA stwierdził, że podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności, z których ma wynikać, że podjęte czynności w celu sprzedaży działek podyktowane zostały sytuacją rodzinną skarżącego (kwestie rozliczenia między byłymi małżonkami, chęć obdarowania syna), co mieści się w pojęciu zarządzania majątkiem prywatnym, nie mogą zostać uwzględnione na tym etapie postępowania, albowiem nie było o nich mowy we wniosku o wydanie interpretacji, którym – jak akcentowano wyżej – zarówno organ, jak i Sąd są związane.Z powyższego wynika, że przedmiot sądowej kontroli w tamtej sprawie w zakresie okoliczności faktycznych był węższy, niż w sprawie niniejszej. Zauważyć tu należy, że w wyniku dodatkowych pytań zadanych skarżącemu przez organ interpretacyjny, stan faktyczny przedstawiony we wniosku został uzupełniony i doprecyzowany. Mimo zbieżności stanów faktycznych, przede wszystkim w zakresie rodzaju podjętych czynności, nie ma podstaw do uznania, że zarówno organ jak i Sąd, orzekają w ramach tego samego stanu faktycznego.Ponadto, w przypadku przedstawionej argumentacji w sprawie niniejszej, skarżący dodatkowo powołał się na wyrok TSUE z 3 kwietnia 2025 r. (C-213/24), który w ocenie skarżącego ma w tej sprawie znaczenie z uwagi na wskazany we wniosku fakt działania przez profesjonalnego pośrednika na rynku nieruchomości.Przystępując zatem do oceny zasadności stanowiska organu interpretacyjnego w tej sprawie, na wstępie tej części rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle zaś art. 15 ust. 2 powołanego aktu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.Dla oceny, czy skarżący, zbywając przedmiotowe działki działa w charakterze podatnika VAT w rozumieniu powołanych powyżej przepisów istotne są kryteria określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W wyroku tym stwierdzono, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE nr 347 poz. 1 ze zm. – dalej w skrócie: "dyrektywa 112"), kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.W konsekwencji konieczne dla wydania prawidłowej interpretacji indywidualnej było ustalenie czy skarżący, realizując opisaną transakcję zbycia tych działek podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112. Na gruncie powołanego wyroku wskazano przykładowe okoliczności przydatne dla oceny czy podmiot realizujący określone transakcje działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (pkt 37). Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (pkt 38). Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy (pkt 39). Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (pkt 40).W orzecznictwie wskazuje się również na brak możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli przy ocenie tego, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT. Ocena powyższego zagadnienia następuje każdorazowo na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy (np. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., I FSK 100/17). Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy uwzględnić wszystkie etapy aktywności. Ocena podejmowanych działań powinna uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Nie mają też znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy profesjonalności, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma też znaczenia w jakich celach grunt ten został nabyty. Po wyroku TS w sprawach C-180/10 i C-181/10 stracił więc na aktualności odmienny pogląd w tej mierze zaprezentowany w wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07 (tak: wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., I FSK 1390/21; wyrok WSAw Poznaniu z 17 lutego 2026 r., I SA/Po 819/25).Wychodząc z powyższych założeń ponownie wymienić w tym miejscu należy uwzględnione przez organ interpretacyjny poszczególne czynności podjęte przez skarżącego, które zdaniem organu wskazują na jego działania jako podatnika VAT.W stosunku do dostawy działek nr [...], [...], [...], [...] skarżący podjął cały ciąg działań w celu ich sprzedaży, tj.:- wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości i dokonał podziału działek,- wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,- starał się o zapewnienie faktycznego dostępu do drogi publicznej,- poniósł wydatki na usługi geodezyjne,- zawarł odpowiednie umowy z dostawcami mediów na wykonanie przyłączy do sieci wodociągowej, gazowej i energetycznej,- uzyskał przyłącza prądu, gazu i wody do działek,- w odniesieniu do działek nr [...] i [...] uzyskał pozwolenie na budowę (co było warunkiem sprzedaży postawionym przez nabywców);- poniósł koszty w celu zapewnienia przejezdności dróg w postaci usług koparką i transportu gruzu,- w celu pozyskania nabywców zatrudnił profesjonalnego pośrednika w zakresie kontaktu z potencjalnymi nabywcami oraz organizacji czynności wykonywanych na "miejscu".W ocenie Sądu, w świetle tych bezspornych faktów za uzasadnione uznać należy stanowisko organu, zgodnie z którym, przedstawione powyżej okoliczności wskazują na aktywność skarżącego, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Trafnie organ uznał, że taki zakres dokonywanych czynności prowadzący do przygotowania wydzielonych nieruchomości do sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zbycia majątku osobistego. Opisane działania są zatem przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności sprzedawcy działek (skarżącego), której nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym.W orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do tej problematyki wskazuje się, że przejawem aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być ciąg okoliczności, takich np. jak: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze, ale tylko wtedy gdy działania sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną (por. wyrok NSA z 27 listopada 2025 r., I FSK 1433/22).W ocenie Sądu o zawodowym (profesjonalnym) charakterze działań skarżącego świadczy także wystąpienie przez skarżącego o udzielenie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu nie jest to czynność charakterystyczna dla zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, oceniana w kontekście podjęcia koniecznych i niezbędnych czynności do jego zbycia. Ponadto na ocenę wskazanych przez skarżącego okoliczności nie może mieć istotnego wpływu akcentowana przez skarżącego "przymusowość" podjętych działań, które miały być wymuszone określoną sytuacją faktyczną. Sąd zauważa, że decyduje tutaj obiektywna ocena podjętych przez zbywcę czynności, z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów. Istotne znaczenie mają tu obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2020 r., I FSK 1888/17). Nie mają tutaj znaczenia zamiar, czy motywy jakimi kieruje się zbywca, dlatego nie mogą odnieść zamierzonego skutku twierdzenia skarżącego, który wskazuje na okoliczności związane z rozliczeniem małżonków po rozwodzie, czy dokonanie darowizny części działek na rzecz syna.Wbrew twierdzeniom skarżącego decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie miała kwestia "maksymalizacji wartości działek", na co zwraca uwagę skarżący. Organ nie akcentował tej okoliczności jako kluczowej w tej sprawie.Podobnie rozstrzygającego znaczenia nie miała też kwestia korzystania przez skarżącego z zawodowego pośrednika. Udzielenie pełnomocnictwa i działanie przez pośrednika było w przedstawionych okolicznościach uzasadnione, skoro skarżący mieszka za granicą. Z tych względów Sąd uznał, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie miało ostatecznie istotnego znaczenia stanowisko TSUE zajęte w powołanym przez skarżącego wyroku wydanym w sprawie C-213/24.W wyroku tym Trybunał stwierdził, że "artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: można uznać za podatnika do celów podatku od wartości dodanej (VAT) prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu tego przepisu".W uzasadnieniu TSUE wskazał m.in, że zwroty użyte w art. 9 Dyrektywy 112, a w szczególności sformułowanie "każda osoba", nadają pojęciu "podatnika" szerokie znaczenie, wskazujące na samodzielność prowadzenia działalności gospodarczej w tym sensie, że wszelkie osoby fizyczne i prawne, zarówno prawa publicznego, jak i prawa prywatnego, a nawet jednostki pozbawione osobowości prawnej, które obiektywnie spełniają kryteria zawarte w tym przepisie, są uznawane za podatników VAT.W podsumowaniu tej części rozważań Sąd uznał, że mimo przedstawienia przez skarżącego w tej sprawie szerszego kontekstu faktycznego, nie ma uzasadnionych podstaw do odstąpienia od stanowiska zajętego przez NSA w powołanym wyżej wyroku wydanym w sprawie I FSK 1750/21. Sąd miał też na uwadze, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153 i 190 p.p.s.a.) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Ponadto podkreślić należy, moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15).Wobec powyższego Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi.Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W kontekście sformułowanych w tym zakresie zarzutów, Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska skarżącego zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13).Wobec powyższego nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 121 o.p.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.., Sąd orzekł jak w sentencji.