Wyrok - II GSK 26/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 384/22 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 20Oddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 384/22 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 384/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] (strona, skarżący, strona skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ II instancji, GITD, organ) z dnia 1 marca 2022 r., nr BP.501.1659.2020.0949.PO15.49, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.W dniu 11 maja 2020 r. na parkingu w [...] (punkt MOP) autostrady [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr re j[...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...]. W toku kontroli ustalono, że zespołem pojazdów kierowali [...] i [...], którzy wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Niemiec w imieniu przedsiębiorcy [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], przewożąc ładunek mrożonego mięsa, które zgodnie z dokumentami CMR powinno być przewożone w temp. -18⁰ C i posiadać ważne świadectwa ATP, zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), przyjętą w Genewie dnia 1 września 1970 r. (umowa ATP), jednak kierujący świadectwa takiego nie posiadali, okazując świadectwo ATP nr PLPP614/2017, które utraciło ważność w kwietniu 2020 r. Przebieg i ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z 11 maja 2020 r.Wielkopolski Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego (WWITD, organ I instancji) pismami z 29 maja 2020 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w zakresie naruszenia określonego w lp. 3.7 w zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.). Strona w piśmie z 8 czerwca 2020 r. wskazała, że świadectwo ATP utraciło ważność w kwietniu 2020 r., a więc w trakcie pandemii, a zgodnie z ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2020 r. poz. 568) badania, których termin wypadł na okres pandemii "zostały przesunięte do czasu jej zakończenia". Wskazano też, że certyfikację ATP wykonuje m.in. Politechnika Poznańska (PP), która jest uczelnią i od wprowadzenia stanu epidemii działa w ograniczonym stopniu. Strona wyjaśniła, że pracownik PP na złożony wniosek przyjeżdża i sprawdza stan naczepy, co w okresie IV i V 2020 r. "fizycznie było niemożliwe" z powodu pandemii. Do naruszenia doszło więc wskutek siły wyższej, a chłodnia cały czas spełniała wymagane parametry, co potwierdziło świadectwo ATP z dnia 5 czerwca 2020 r. z terminem ważności do czerwca 2023 r. Strona wniosła o umorzenie postępowania. WWITD pismem z 21 lipca 2020 r. w trybie art. 10 § 1 i art. 61 § 1 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) zawiadomił stronę o rozszerzeniu postępowania z uwagi na fakt, iż w jego trakcie stwierdzono naruszenie dalszych przepisów u.t.d. (lp. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d.) w zakresie obowiązku zgłoszenia w formie pisemnej, papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i 8 u.t.d. w wymaganym terminie.Organ I instancji decyzją z 25 sierpnia 2020 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.800 zł. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.Organ II instancji zaskarżoną decyzją z dnia 1 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie organ przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, a następnie wskazał, że strona posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego przewodu drogowego rzeczy nr [...] wydaną przez GITD 2 stycznia 2019 r. (ważna od 30.01.2019 r. do 29.01.2024 r.). Skontrolowany przewóz drogowy wykonywany był pojazdem marki [...] o nr rej. [...], który zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. powinien zostać zgłoszony przez stronę do posiadanego przezeń zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej. Tego zgłoszenia strona powinna dokonać w terminie 28 dni od dnia uzyskania od właściciela możliwości użytkowania pojazdu. Do dnia kontroli pojazdu nie zgłoszono do ww. licencji. Z pisma Starostwa [...] z 12 kwietnia 2021 r. wynika, że pojazd ten zgłoszono do posiadanej przez stronę licencji na krajowy transport drogowy rzeczy 14 maja 2020 r. W ocenie organu, analiza materiału dowodowego potwierdziła, że w dniu kontroli strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy szybko psujących się artykułów żywnościowych (mrożone mięso z Polski do Niemiec), bez aktualnego świadectwa ATP. GITD podkreślił, że dwa dokumenty przewozowe (dokument CMR i dokument handlowy) okazane do kontroli wskazują, że strona naruszyła przepisy umowy ATP i nałożył karę zgodnie z art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z lp. 3.7 zał. nr 3 do u.t.d. Zdaniem GITD wbrew twierdzeniom strony zarówno przepisy rozporządzenia (UE) nr 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U. L 165 z 27.05.2020 r. s. 10), jak i ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa COVID-19) nie przewidują możliwości odstąpienia od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za popełnione naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się pojazdem niespełniającym warunków określonych w umowie ATP, w tym także wykonywanie takiego przewozu bez ważnego świadectwa ATP. Ponadto, jak wynika z notatki służbowej z 15 czerwca 2020 r., sporządzonej przez inspektora WWITD, w czasie pandemii COVID-19 Instytut Maszyn Roboczych i Pojazdów Samochodowych PP (laboratorium ATP) prowadził działalność "normalnie", tj. przyjmował wnioski i je realizował bez opóźnień. Strona miała więc możliwość uzyskania nowego ważnego świadectwa ATP.Skarżący wystąpił ze skargą na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.Sąd I instancji wskazał, że spór pomiędzy organami ITD a skarżącym sprowadza się w istocie do stwierdzenia: 1) czy faktycznie doszło do naruszenia polegającego na nieposiadaniu w trakcie przedmiotowego przewozu aktualnego świadectwa ATP (skarżący twierdzi, że przedłużone zostały terminy świadectw/badań), a jeśli tak, czy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący jako podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie tego naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; 2) czy zgłoszenie przez skarżącego jako przedsiębiorcę przedmiotowego pojazdu marki [...] nr rej. [...] po dacie kontroli, tj. 14.05.2020 r. Staroście [...] do licencji na krajowy transport drogowy rzeczy jest wystarczające, aby uznać, że nie doszło do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie. Sąd Wojewódzki przytoczył następnie i omówił przepisy mające zastosowanie w sprawie, wskazując, że organy orzekające prawidłowo przyjęły, że skarżący jako podmiot wykonujący w dniu 11 maja 2020 r. międzynarodowy przewóz drogowy szybko psujących się artykułów żywnościowych dopuścił się naruszenia polegającego się na wykonywaniu tego transportu pojazdem niespełniających wymogów umowy ATP, tj. bez posiadania ważnego (aktualnego) świadectwa ATP. Zdaniem WSA w Poznaniu rację ma GITD, wskazując, że w dacie popełnienia przedmiotowego deliktu administracyjnego, do którego doszło w trakcie stanu epidemii, nie obowiązywały regulacje przedłużające ważność świadectw ATP, a tym samym żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie zwalniały podmioty świadczące międzynarodowy przewóz drogowy szybko psujących się artykułów żywnościowych od uzyskania (potwierdzenia) świadectwa ATP dla samochodu ciężarowego, przyczepy, czy naczepy, którą ów przewóz był świadczony. Sąd Wojewódzki przypominał, że WWITD wszczynając postępowanie w niniejszej sprawie doręczył skarżącemu protokół kontroli z 11 maja 2020 r. i wezwał skarżącego do ewentualnego wskazania faktów oraz przedstawienia dowodów na ich poparcie, które wskazują na ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. W piśmie z 8 czerwca 2020 r. skarżący wskazał, że ważność świadectwa zakończyła się z końcem kwietnia 2020 r., natomiast w tym okresie dokonująca certyfikacji ATP Politechnika Poznańska działała "w ograniczonym stopniu". Jednocześnie skarżący wskazał, że w dniu 8 czerwca 2020 r. uzyskał świadectwo ATP na przedmiotową chłodnię (ze wzmocnioną izolacją klasą C). W ocenie Sądu I instancji, organy trafnie nie uwzględniły powyższej argumentacji, albowiem skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił ani nie wykazał, by w okresie kwietnia lub maja 2020 r. podjął próbę uzyskania świadectwa ATP od instytucji certyfikującej. Równocześnie skarżący nie przedstawił wyjaśnień instytucji certyfikującej, w szczególności PP, które potwierdzałyby, że faktycznie w powyższym okresie istniały rzeczywiste przeszkody w uzyskaniu świadectwa ATP. Sąd Wojewódzki wskazał, że w tym stanie sprawy działanie polegające na uzyskaniu od PP świadectwa ATP 8 czerwca 2020 r. jawi się jedynie jako reakcja na stwierdzone przez WWITD uchybienie. Sąd Wojewódzki podzielił ocenę GITD zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 3.7 zał. nr 3 do u.t.d. W ocenie WSA w Poznaniu, organy orzekające prawidłowo również przyjęły, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegających na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 800 zł za każdą zmianę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, bądź umorzenie postępowania w sprawie, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej "poza rozprawą".Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:a) błędne zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jako okoliczności wyłączającej wymierzenie kary, na wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, mając na względzie "największe nasilenie pandemii COVID-19 w okresie od marca 2020 r.";b) błędne zastosowanie art. 14 oraz art. 7a i art. 7 u.t.d., w sytuacji gdy przedsiębiorca w dniu 14.05.2020 r. zgłosił pojazd do licencji na krajowy transport drogowy rzeczy do Starosty [...], czyli "tam gdzie przedsiębiorca posiada zezwolenie na transport drogowy rzeczy";2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie;a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 7, 8 i 77 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnieniu pisma (30.03.2022 r.) skarżącego do Politechniki Poznańskiej oraz odpowiedzi "potwierdzającej fakt, który strona podnosiła od początku wszczętego postępowania, że w drugim kwartale 2020 r. wyjazdy służbowe pracowników Politechniki Poznańskiej nie były realizowane z powodu pandemii COVID-19", co skutkowało "spowolnieniem pracy Politechniki i brakiem wyjazdów pracowników do firm, celem oględzin naczep przed wydaniem certyfikatu ATP";b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego "wraz z oddaleniem i nie przyjęciem najważniejszego dokumentu w sprawie" – pisma Politechniki Poznańskiej z dnia 04.04.2022 r. Nr IR-076/10/22/12, potwierdzającego fakt, że "w drugim kwartale 2020 r. wyjazdy służbowe pracowników Politechniki Poznańskiej nie były realizowane z powodu pandemii COVID-19", a zatem "wystawienie świadectw ATP uległo spowolnieniu", co zdaniem skarżącego stanowi jeden z najważniejszych dowodów w sprawie, potwierdzony na piśmie.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpatrzenie sprawy na rozprawie.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. oraz w granicach kontrolno-orzeczniczych postępowania kasacyjnego – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku.4. Oddaleniu podlegały wskazane w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego.Zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. – przez zaniechanie "wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego", w szczególności w zakresie pisma skarżącego z dnia 30 marca 2022 r. skierowanego do Politechniki Poznańskiej oraz pisma z dnia 4 kwietnia 2022 r. pełnomocnika Dyrektora Instytutu Maszyn Roboczych i Pojazdów Samochodowych Politechniki Poznańskiej, stanowiącego odpowiedź na to pierwsze pismo – niezależnie od wadliwości konstrukcyjnej, nie stanowi podstawy do podważenia prawidłowości pozytywnej oceny legalności przeprowadzenia przez kontrolowane organy postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie.Przede wszystkim, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, dołączone do skargi ww. pismo z dnia 4 kwietnia 2022 r. zostało sporządzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a jego treść nie pozostaje w bezpośredniej sprzeczności lub niezgodności z treścią notatki urzędowej z dnia 15 czerwca 2020 r., z której wynika, że w okresie pandemii COVID-19 laboratorium ATP prowadziło działalność "w sposób normalny". Nie przeczy to prawdziwości oświadczenia zawartego w piśmie z dnia 4 kwietnia 2022 r., w którym stwierdzono, że w drugim kwartale 2020 r. "wyjazdy służbowe pracowników Politechniki Poznańskiej nie były realizowane", a "wystawianie świadectw ATP uległo spowolnieniu".Na uwzględnienie nie zasługiwały również wadliwie skonstruowane zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej).Zarzut błędnego zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) z jednej strony wadliwie odwołuje się do niepodważonego skutecznie stanu faktycznego sprawy, który został przyjęty przez Sąd a quo jako miarodajny przedmiot odniesienia dla oceny legalności zastosowania prawa materialnego, z drugiej zaś – został on sformułowany w sposób na tyle ogólny ("nasilenie pandemii COVID-19 w okresie od marca 2020 r." jako okoliczność, która spowodowała powstanie naruszenia prawa i której skarżący jako podmiot wykonujący przewozy "nie mógł przewidzieć", a jednocześnie skarżący "nie miał wpływu na powstanie naruszenia"), że jego merytoryczna weryfikacja kasacyjna nie jest możliwa. Odnosząc się jedynie skrótowo do tak wyrażonej ekscepcji, należy zauważyć, że z niepodważonego skutecznie i wiążącego w postępowaniu kasacyjnym stanu faktycznego sprawy nie wynika, że skarżący jako podmiot wykonujący przewozy "nie mógł przewidzieć" powstania naruszenia prawa.Bezskuteczny okazał się także zarzut błędnego zastosowania "art. 14 oraz art. 7a i art. 7 u.t.d.", w sytuacji gdy "przedsiębiorca w dniu 14.05.2020 r. zgłosił pojazd do licencji na krajowy transport drogowy rzeczy do Starosty [...], czyli tam gdzie przedsiębiorca posiada zezwolenie na transport drogowy rzeczy".Zarzut ten podlegał formalnemu oddaleniu ze względu nieusuwalną wadę konstrukcyjną polegającą na ogólnym wskazaniu przepisu podzielonego na niższe jednostki redakcyjne i zawierającego odrębne treści normatywne (art. 7 i art. 14 w zw. z art. 7a u.t.d.), bez precyzacji zakresu odniesienia żądanej kontroli kasacyjnej. Nie dopełniono zatem formalnego obowiązku precyzyjnego określenia wzorca kontroli kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a.) przez zakresowe wskazanie niższych jednostek redakcyjnych przepisów, które miały zostać naruszone.Uwzględniając bezzasadność zarzutu 2.a) oraz oddalenie zarzutów naruszenia prawa materialnego, oddaleniu podlegał również zarzut konsekwencyjny wskazany w pkt 2.b) petitum skargi kasacyjnej.5. Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz uznając, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. – oddalił skargę kasacyjną, zasądzając od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu 450 (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w pozostałym zakresie – wobec stwierdzenia niewłaściwego sposobu wykonywania przez organ uprawnień procesowych (żądanie rozprawy, pomimo braku wniosku strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie i niewystępowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych) – odstępując od ich zasądzenia.-----------------------2. – oddalił skargę kasacyjną, zasądzając od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu 450 (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w pozostałym zakresie – wobec stwierdzenia niewłaściwego sposobu wykonywania przez organ uprawnień procesowych (żądanie rozprawy, pomimo braku wniosku strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie i niewystępowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych) – odstępując od ich zasądzenia.-----------------------2