Wyrok - II SA/Wr 670/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę w całości. Gospodarka gruntami, Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 5 maja 2025 r. nr SKO 4141/24/2025 w przedmiocie waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytOddalono skargę w całości. Gospodarka gruntami, Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 5 maja 2025 r. nr SKO 4141/24/2025 w przedmiocie waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użyt
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
budownictwo mieszkaniowe
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Malwina Jaworska-Wołyniak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
P. SA w W. (dalej: "skarżąca spółka") zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 05.05.2025 r. (nr SKO 4141/242025), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z 31.01.2025 r. (nr WMK.6826.44.2025), ustalającą na dzień 01.01.2024 r. zwaloryzowaną opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Ś. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obowiązującej od 01.01.2024 r.Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym.Działając na podstawie art. 10 ustawy z 20.07.2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2023 r., poz. 904) – dalej: ustawa o przekształceniu w związku z art. 5 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023r., poz. 344 ze zm.) - dalej: u.g.n., pismem z 05.10.2023 r. Prezydent Miasta Ś. zawiadomił P. o dokonaniu z urzędu waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej (zwanej dalej "opłatą"), położnej w Ś. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Wskazano, że opłata w nowej wysokości obowiązuje od 01.01.2024 r. Powyższe zawiadomienie zostało sprostowane przy piśmie z 16.02.2024 r. z uwagi na oczywistą omyłkę polegającą na błędnym podaniu kwoty zwaloryzowanej opłaty.Wnioskiem z 03.11.2023 r. skarżąca spółka wystąpiła o wydanie decyzji w przedmiocie waloryzacji opłaty rocznej wskazując, że waloryzacja powinna zostać dokonana w oparciu o pojedynczy wskaźnik cen i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez Prezesa GUS.Pismem z 04.01.2024 r. Prezydent Miasta Ś. odmówił wydania decyzji orzekającej o waloryzacji rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Stanowisko Prezydenta zostało podzielone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu w postanowieniu z 26.03.2024r., wydanym w wyniku rozpatrzenia ponaglenia P. na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez spółkę na bezczynność Prezydenta Miasta Ś., prawomocnym wyrokiem z 06.08.2024 r., sygn. akt II SAB/Wr 506/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, stwierdzając bezczynność Prezydenta Miasta Ś., zobowiązał organ do wydania aktu w przedmiocie waloryzacji opłaty rocznej w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawyW wykonaniu powyższego wyroku Prezydent Miasta Ś. wydał opisaną na wstępie decyzję z 31.01.2025 r. (nr WMK.6826.44.2025) o ustaleniu zwaloryzowanej opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własność nieruchomości gruntowej.Od powyższej decyzji skarżąca spółka wywiodła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa procesowego mających istotny wpływ na treść decyzji, tj.:- art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie waloryzacji opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji, w której w sposób błędny ustalono wysokość zwaloryzowanej opłaty (w zbyt dużej wysokości), nie uwzględniając interesu strony postępowania;- art. 7a k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie waloryzacji opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, bez rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 5 ust. 4 u.g.n., na korzyść strony, co skutkowało wydaniem decyzji, w której w sposób błędny ustalono wysokość zwaloryzowanej opłaty (z wykorzystaniem kilku wskaźników - za lata 2019, 2020, 2021 i 2022 - zamiast jednego, a więc w zbyt dużej wysokości), nie uwzględniając interesu strony postępowania.Ponadto zarzucono organowi naruszenie przepisów prawa materialnego:- art. 10 ust. 2 in fine ustawy o przekształceniu poprzez ustalenie w decyzji z 31.01.2025 r., że opłata ta będzie obowiązywać od 01.01.2024 r., podczas gdy zwaloryzowana opłata obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji,- art. 10 ust. 2 ab initio ustawy o przekształceniu, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy powinien zostać zastosowany i dokonanie waloryzacji przy wykorzystaniu wskaźników zmian cen za lata 2019, 2020, 2021 i 2022, co doprowadziło do faktycznej sytuacji, jakby opłata została zwaloryzowana raz na rok, a nie raz na trzy lata, a tym samym do waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zbyt dużej wysokości,- art. 5 ust. 4 u.g.n. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu poprzez błędne dokonanie waloryzacji opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, tj. w ten sposób, że zastosowano przy waloryzacji wskaźniki zmian cen za lata 2019, 2020, 2021 i 2022, podczas gdy waloryzacja winna opierać się o pojedynczy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS, co doprowadziło do waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zbyt dużej wysokości.Decyzją z 05.05.2025 r. (nr SKO 4141/24/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało na związanie przy rozpoznaniu sprawy oceną prawną wyrażoną w wydanym w sprawie wyroku tut. Sądu z 06.08.2024 r. sygn. akt II SAB/Wr 506/24. Powołując się z kolei na regulację z art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu, Kolegium wyjaśniło, że opłata może podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 u.g.n. Z kolei po myśli art. 10 ust. 2 ustawy o przekształceniu, waloryzacji dokonuje właściwy organ z urzędu albo na wniosek właściciela nieruchomości, nie częściej niż raz na 3 lata od dnia dokonania ostatniej waloryzacji, przy czym zwaloryzowana opłata obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji. Z brzmienia art. 5 ust. 1 u.g.n. wynika natomiast, że waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, zaś z mocy ust. 4 u.g.n., w przypadku, gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, wówczas waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa GUS.W przedstawionym stanie prawnym Kolegium wskazało, że ze względu na brak opublikowania wskaźnika zmian cen gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, organ I instancji prawidłowo zastosował wymieniony w art. 5 ust. 4 u.g.n., wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych. Przyznając przy tym, że pomimo odwołania się w tym przepisie do tego wskaźnika, to jednocześnie ustawodawca nie wskazał w sposób precyzyjny mechanizmu ani metodyki obliczania zwaloryzowanej opłaty. W takiej sytuacji Kolegium zgodziło się z organem I instancji, co do prawidłowości zastosowania metody nawiązań łańcuchowych, która pozwala na skalkulowanie stopnia zmiany cen w okresie, dla którego nie obliczono jednego wskaźnika, a co za tym idzie, w odniesieniu do którego konieczne jest uwzględnienie szeregu wskaźników cząstkowych odzwierciedlających zmiany cen w odpowiednich krótszych okresach, które się na ten okres składają. W takiej sytuacji organ uznał za prawidłowe ustalenie wskaźnika waloryzacji za okres, jaki upłynął od ustalenia pierwotnej wysokości opłaty, która obowiązywała począwszy od 01.01.2019 r. aż do roku poprzedzającego rok, od którego miała obowiązywać nowa, zwaloryzowana wysokość tej należności. Za cały ten okres nie ogłoszono jednego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, zasadne było wzięcie pod uwagę szeregu wskaźników odzwierciedlających zmiany cen w krótszych odstępach czasowych, które na ten okres się składały.Wobec przedstawionego stanowiska nie podzielono zarzutu odwołania, że zwaloryzowana opłata powinna być ustalona w oparciu o jeden wskaźnik, a nie przy wykorzystaniu wskaźników zmian cen za lata 2019, 2020, 2021 i 2022. Kolegium nie podzieliło również stanowiska, że o zastosowaniu jednego wskaźnika zmiany cen towarów i usług konsumpcyjnych świadczy redakcja art. 5 ust. 4 u.g.n., gdyż użyto tam zwrotu "wskaźnik" w liczbie pojedynczej. Przyjęcie tylko jednego wskaźnika, na podstawie brzmienia art. 5 ust. 4 u.g.n., co byłoby możliwe przy zastosowaniu wyłącznie literalnej wykładni tego przepisu, a nie celowościowej, doprowadziłoby do ustalenia nowej wartości tej opłaty, która nie uwzględniałaby wszystkich zmian siły nabywczej pieniądza, do jakich doszło w okresie jaki upłynął, od momentu, kiedy opłata została ustalona w pierwotnej wysokości, co byłoby sprzeczne z samą istotą waloryzacji (podobnie J. Jaworski, A. Prusaczyk, A Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Warszawa 2023). Kolegium nie podzieliło również poglądu, że art. 10 ust. 2 ustawy o przekształceniu pozwala na dokonywanie waloryzacji spornej opłaty nie częściej niż raz na 3 lata od dnia dokonania ostatniej waloryzacji, a przyjęcie waloryzacji opłaty przy zastosowaniu wskaźników zmian cen za poszczególne lata okresu za jaki dokonywana jest waloryzacja prowadzi do tego, że waloryzacja jest dokonywana co roku, a nie raz na trzy lata. W przekonaniu Kolegium, właśnie wykorzystanie metody nawiązań łańcuchowych pozwoliło określić jeden wskaźnik zmiany cen. Z uwagi na powyższe oraz na fakt, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest waloryzacja opłaty, która polega na zastosowaniu przez organ administracyjny określonych działań matematycznych przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników, Kolegium nie podzieliło poglądu spółki, że przed wydaniem decyzji naruszono art. 7 oraz art. 7a k.p.a. Kolegium nie podzieliło również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 ust. 2 ustawy o przekształceniu, poprzez dokonanie waloryzacji decyzją z 31.01.2025 r. i ustaleniu w tej decyzji, że opłata ta będzie obowiązywać od 01.01.2024 r., podczas gdy zwaloryzowana opłata obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji, a zatem winna obowiązywać dopiero od 01.01.2026 r. W ocenie Kolegium, z treści art. 10 ust 2 ustawy o przekształceniu wprost wynika, że waloryzacja opłaty powoduje, że zmienia się kwota należna do zapłaty z tytułu tej opłaty od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji. Tym samym przewidziana w art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu możliwość złożenia wniosku o ustalenie kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji obejmuje również przypadek zmiany kwoty należnej do zapłaty na skutek waloryzacji opłaty w trybie art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o przekształceniu. Ponadto Kolegium zauważyło, że art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu określa termin 2 miesięcy do złożenia wniosku, a momentem początkowym biegu tego terminu jest dzień doręczenia informacji. Z przepisu art. 10 ust. 2 ustawy o przekształceniu wynika natomiast, że o wysokości zwaloryzowanej opłaty właściwy organ zawiadamia właściciela nieruchomości, doręczając informację na piśmie. Zatem forma zawiadomienia o waloryzacji w postaci doręczenia informacji tożsama jest z czynnością wskazaną w art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu, która wyznacza bieg początkowy terminu do złożenia wniosku o ustalenie kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji. Doręczenie informacji, o której mowa w art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu dotyczy również informacji o waloryzacji opłaty przekształceniowej. Wobec tego Kolegium zauważyło, że pismem z 05.10.2023 r. Prezydent zawiadomił spółkę o dokonaniu waloryzacji opłaty z tytułu przekształcenia, obowiązującej od dnia 01.01.2024 r. Tym samym na podstawie art. 7 ust. 8a i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o przekształceniu Kolegium uznało za prawidłowe ustalenie okresu obowiązywania zwaloryzowanej opłaty od 01.02.2024 r. Złożenie wniosku przez stronę o ustalenie kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji, nie powoduje odroczenia terminu obowiązywania nowej opłaty, ustalonej w zawiadomieniu organu z 05.10.2023 r.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję skarżąca spółka powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia, a także o zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji rozpoznającej sprawę co do jej istoty zgodnie z wnioskiem skarżącej i zasądzenie kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi jej autor zauważył, że organ I instancji (a za nim również organ II instancji) wskazał, że zwaloryzowana opłata będzie obowiązywać od 01.01.2024 r., co jest sprzeczne z art. 10 ust 2 in fine ustawy o przekształceniu. Tymczasem, mając na uwadze, że waloryzacji dokonano dnia 31.01.2025 r, zwaloryzowana opłata winna obowiązywać od dnia 01.01.2026 r. Autor skargi podkreślił przy tym, że waloryzacji dokonuje się nie tylko z urzędu, ale również na wniosek właściciela nieruchomości. W momencie złożenia przez właściciela wniosku o wydanie decyzji, informacja w sprawie ustalenia zwaloryzowanej opłaty rocznej przestaje obowiązywać i ustalana jest na nowo w postępowaniu administracyjnym. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest przesunięcie daty waloryzacji. Skutkiem wydania ostatecznej decyzji o waloryzacji opłaty rocznej jest zmiana okresu jej obowiązywania, co wiąże się z wnoszeniem jej przez właściciela nieruchomości przez dłuższy czas w kwocie niezwaloryzowanej. Zwaloryzowana opłata roczna obowiązywać może więc dopiero od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji (czyli w którym wydano decyzje waloryzacyjną).W dalszej kolejności skarżąca spółka wskazała, że organ I instancji dokonał waloryzacji w oparciu o wskaźniki zmian cen za lata 2019, 2020, 2021 i 2022, co narusza art. 10 ust. 2 ab initio ustawy o przekształceniu, który wyklucza zastosowanie przez organ waloryzacji przy wykorzystaniu wskaźników za ostatnie trzy lata, a tym bardziej za ostatnie cztery lata, licząc od 2019 roku, ponieważ taka waloryzacja oznaczałaby w istocie waloryzację roczna, tj. wzrost opłaty następowałby z roku na rok. Waloryzacja dokonywana powinna być zatem raz na trzy lata przy wykorzystaniu wskaźnika, a nie wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS. Dlatego organ I instancji powinien uwzględnić jedynie wskaźnik za ostatni rok. Skarżąca zauważyła przy tym, że ustawodawca zastosował tu podobne ograniczenie, jak w przypadku aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Z tego powodu skarżący nie zgodził się z organem Il instancji, który stwierdził, że dzięki zastosowaniu metody nawiązań łańcuchowych określono jeden wskaźnik zmiany ceny. Faktycznie bowiem skutkiem tego jest zastosowanie waloryzacji rocznej, ponieważ wykorzystano wskaźniki za każdy koleiny rok.Zdaniem skarżącej spółki również z innych powodów jest niedopuszczalnym przyjęcie kilku wskaźników do dokonania waloryzacji, to jest wskaźników za lata 2019, 2020, 2021 i 2022. W szczególności skarżący zauważył, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu opłata może podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 u.g.n. Przepis ten odsyła więc do całości art. 5 u.g.n. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 5 ust. 4 u.g.n. Powołując się na treści tego ostatniego przepisu skarżący wskazał, że stanowi on, iż waloryzacji dokonuje się przy uwzględnieniu pojedynczego wskaźnika. Uwzględniając pierwszeństwo wykładnia językowa, tym samym odczytując prawidłowo ten przepis, zdaniem skarżącej spółki, przyjąć należało, że ustawodawca ma na myśli pojedynczy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS. Omawiany przepis nie odnosi się do "wskaźników", a tym bardziej ich sumy lub średniej wskaźników z ostatnich trzech lat bądź też przemnożenia przez kilka wskaźników. W ocenie skarżącej spółki nie jest prawidłowym dokonanie opłaty rocznej w sposób odmienny niż poprzez zwaloryzowanie tej opłaty o pojedynczy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS. Takie działanie jest niezgodne z ustawą, tj. z art. 5 ust. 4 u.g.n. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu. W przekonaniu spółki, interpretowanie art. 5 ust. 4 u.g.n. jako pozwalającego na dokonanie waloryzacji w oparciu o sumę wskaźników albo ich średnią bądź też poprzez przemnożenie przez wszystkie dotychczas obowiązujące wskaźniki (od roku dotychczas obowiązującej opłaty) jawi się jako wykładnia sprzeczna z przepisami prawa. Ponadto takie postępowanie stanowi nie tylko naruszenie wymienionych przepisów prawa materialnego, ale również narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 7a k.p.a. W sytuacji gdy pojawiła się wątpliwość, czy należy zastosować pojedynczy wskaźnik za ostatni rok, czy też wskaźniki za wszystkie lata przed dokonaniem waloryzacji, zastosować należało rozwiązanie bardziej korzystne dla strony, a więc skutkujące w efekcie waloryzacją o mniejszą kwotę. Jeżeli sam organ II instancji w uzasadnieniu wskazuje na sprzeczność pomiędzy wynikami wykładni językowej (z której nie wiadomo dlaczego należałoby zrezygnować) i wykładni celowościowej, to ewidentnie ma miejsce sytuacja, gdy pomimo użycia różnych reguł wykładni wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu.W odpowiedzi na skargę SKO w Wałbrzychu podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała brak podstaw do podjęcia orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Z tego też powodu akceptując w całości argumentację organu odwoławczego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że zaskarżona decyzja czyni zadość wydanemu w granicach niniejszej sprawy prawomocnemu wyrokowi WSA we Wrocławiu z 06.08.2024 r., sygn. akt II SAB/Wr 506/24, jako wiążącemu na zasadzie art. 153 p.p.s.a. W wyroku tym Sąd uznał, że art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu odnosi się zarówno do opłaty jednorazowej, jak i do kwoty ustalonej w wyniku waloryzacji tej opłaty, o której mowa w art. 10 tej ustawy. Stosownie do tego, wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia zwaloryzowanej opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej jest zgodne z oceną prawną i wskazaniami Sądu wynikającymi z tego wyroku.Podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie istota sporu ma charakter prawny i dotyczy wykładni oraz zastosowania art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o przekształceniu w związku z art. 5 ust. 1 i 4 u.g.n. Dotyczy nie samego dokonania waloryzacji lecz zastosowanego przez organy sposobu oraz metody waloryzacji przedmiotowej opłaty rocznej, a ponadto daty obowiązywania ustalonej w drodze decyzji zwaloryzowanej wysokości opłaty.Mając na uwadze tak zarysowany spór wskazać przyjdzie, że opłata może podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 u.g.n. (art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu). Waloryzacji opłaty właściwy organ dokonuje z urzędu albo na wniosek właściciela nieruchomości, nie częściej niż raz na 3 lata od dnia dokonania ostatniej waloryzacji. O wysokości zwaloryzowanej opłaty właściwy organ zawiadamia właściciela nieruchomości, doręczając informację na piśmie na adres, o którym mowa w art. 4 ust. 6. Doręczenie na taki adres uważa się za dokonane. Zwaloryzowana opłata obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji (art. 10 ust. 2 ustawy o waloryzacji).Na gruncie art. 5 u.g.n., do którego odsyła art. 10 ust. 1 ustawy o przekształceniu, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 u.g.n.). Wskaźniki te ogłasza Prezes GUS (art. 5 ust. 2 u.g.n.). W przypadku gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa GUS (art. 5 ust. 4 u.g.n.).Stosownie do tego zauważyć przyjdzie, że do tej pory nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, wobec czego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 5 ust. 4 ustawy. W tej sytuacji waloryzacji opłat, do których stosuje się art. 5 u.g.n., w tym opłaty przekształceniowej, dokonuje się w oparciu o tzw. wskaźniki inflacyjne, czyli wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa GUS.W tak ukształtowanym stanie prawnym rozstrzygając kwestię sporną Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, zgodnie z którym waloryzacja opłaty rocznej powinna uwzględniać wszystkie średnioroczne wskaźniki inflacyjne ogłoszone w danym okresie, w tym przypadku był to wskaźnik zmian cen za lata 2019, 2020, 2021 r i 2022, i przemnożenia pierwszego wskaźnika w takim łańcuch przez kolejny wskaźnik, pamiętając o podzieleniu przez 100, aż do ostatniego wskaźnika, tj. do obliczenia opłaty zwaloryzowanej metodą nawiązań łańcuchowych.W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca spółka wywodząc, że prawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów polega na dokonaniu waloryzacji w oparciu o wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszony przez Prezesa GUS tylko za jeden rok. Sąd w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje jako własny pogląd prezentowany w orzecznictwie w odniesieniu do tożsamego problemu prawnego, a wyrażony w wyroku WSA w Lublinie z 30.10.2025r., sygn. akt II SA/Lu 417/25, zgodnie z którym celem waloryzacji jest dostosowanie wysokości opłaty przekształceniowej do zmian wartości siły nabywczej pieniądza następujących w okresie od ustalenia jej pierwotnego rozmiaru (lub od jej poprzedniej waloryzacji). Waloryzacja stanowi wyjątek od przyjętej na gruncie prawa cywilnego zasady nominalizmu, polegającej na wymogu spełnienia świadczenia przez zapłatę sumy pieniężnej o takiej samej wartości nominalnej, jaką reprezentowało ono w chwili powstania zobowiązania. Waloryzacja, jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, ma służyć przywróceniu ekonomicznej wartości świadczenia pieniężnego na dzień jego spełnienia (M. Wolanin, w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2023, wer. el. SIP Legalis, Komentarz do art. 5 pkt 1; P. Czechowski (red.), Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wer. El. SIP LEX, Komentarz do art. 5, pkt 1). Z istoty waloryzacji wynika więc, że powinna ona prowadzić do tego, by nowa wartość świadczenia uwzględniała wszelkie zmiany siły nabywczej pieniądza, do jakich doszło w czasie trwania całego okresu, jaki upłynął od dnia ustalenia pierwotnej jego wartości.Z tego względu Sąd zgadza się z tym, że zastosowana przez organy metoda wyliczenia opłaty, uwzględniająca wskaźniki inflacyjne za poszczególne lata jest prawidłowa. Skoro za cały ten okres nie ogłoszono jednego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, zasadne było wzięcie pod uwagę szeregu wskaźników odzwierciedlających zmiany cen w krótszych odstępach czasowych, które na ów okres się składały. Tylko taki sposób mógł doprowadzić do ustalenia miarodajnej skali zmian siły nabywczej pieniądza, jaka nastąpiła na przestrzeni całego okresu, za który dokonano waloryzacji. W konsekwencji, obliczając zwaloryzowaną kwotę opłaty zasadnie uwzględniono średnioroczne wskaźniki inflacyjne ogłoszone w poszczególnych latach pomiędzy rokiem ustalenia pierwotnej opłaty a rokiem, od którego zwaloryzowana kwota miała obowiązywać, opublikowane w Monitorze Polskim w formie komunikatów Prezesa GUS. Tego rodzaju mechanizm czyni zadość istocie waloryzacji, sprowadzającej się do przywrócenia ekonomicznej wartości świadczenia pieniężnego na dzień jego spełnienia a zarazem odpowiada systemowej i celowościowej wykładni art. 5 u.g.n.W ocenie Sądu nie można zaakceptować prezentowanego przez skarżącą stanowiska, jakoby waloryzacja mogła być dokonywana wyłącznie przy użyciu tylko jednego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, to znaczy tego, który ogłoszony został w ostatnim okresie (roku) bezpośrednio poprzedzającym waloryzację. Konkluzji takiej, nie można wywodzić z treści art. 5 ust. 4 u.g.n. jedynie dlatego, że użyto tam zwrotu "wskaźnik" w liczbie pojedynczej. Tego rodzaju wykładnia literalna pozostaje w sprzeczności nie tylko z ratio legis waloryzacji, lecz także z zasadami logiki, gdyż waloryzacja na takiej zasadzie w żaden sposób nie korespondowałaby ze zmianami inflacyjnymi na przestrzeni całego okresu, który upłynął pomiędzy ustaleniem opłaty a jej waloryzacją, lecz jedynie tą zmianę, jaka nastąpiła w ostatnim okresie, który waloryzację poprzedzał. W rezultacie, należy przyjąć, że intencją ustawodawcy, który użył w powyższym przepisie liczby pojedynczej było odniesienie się do jednego rodzaju wskaźnika a nie do wskaźnika dotyczącego jednego konkretnego roku lub jednego konkretnego miesiąca.Za przyjętą przez skarżącą spółkę wykładnią powyższego przepisu nie przemawia argument, że w przypadku przepisów art. 5 ust. 1 i 4 u.g.n. zastosowanie jednego z nich wyklucza zastosowanie drugiego z uwagi na to, iż pierwszy przepis mówi o wskaźnikach, a drugi o pojedynczym wskaźniku. Przepis ust. 1 odczytywać bowiem należy jako nawiązujący do wskaźników określonych dla konkretnych nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen nieruchomości, natomiast pojęcie wskaźnika z ust. 4 odnosi się do sytuacji braku ogłoszenia wskaźnika dla danego rodzaju nieruchomości, kiedy to zamiast takiego wskaźnika do waloryzacji należy stosować wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa GUS.Podobne stanowisko, które Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wyrażone zostało przez WSA w Poznaniu w wyrokach z: 20.03.2025 r., sygn. akt IV SA/Po 110/25, 06.03.2025 r., sygn. akt IV SA/Po 72/25, WSA w Gliwicach w wyroku z 14.05.2025r., sygn. akt II SA/Gl 1617/24 oraz WSA we Wrocławiu w wyroku z 13.05.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 41/25).W ocenie Sądu za niezasadny uznać również należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 in fine ustawy o przekształceniu poprzez ustalenie w decyzji z 31.01.2025 r., że opłata ta będzie obowiązywać od 01.01.2024 r., podczas gdy zwaloryzowana opłata obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dokonano waloryzacji. W kontekście tego zarzutu skargi Skład orzekający podziela stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku z 13.05.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 41/25, gdzie stwierdzono, że złożenie wniosku o wydanie decyzji nie zmieniło okoliczności dotyczącej okresu obowiązywania nowej wysokości opłaty podanej w zawiadomieniu z 05.10.2023 r., tj. od dnia 01.01.2024 r. Akceptując bowiem stanowisko strony skarżącej, aprobowane było działanie podmiotów zobowiązanych, które składałyby wniosek o wydanie decyzji, tylko w celu uniknięcia podwyższenia opłaty za jeden rok.Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na korzyść skarżącej spółki, dostrzec z kolei należy, że przytoczona wykładnia omawianych przepisów, stosowanych w niniejszej sprawie, nie budzi w orzecznictwie sądowym wątpliwości interpretacyjnych. Przyjęte w tej sprawie przez organy stanowisko, podzielone przez Skład orzekający, nawiązuje bowiem do poglądów wyrażanych już wcześniej w orzecznictwie sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, dotyczących waloryzacji opłaty rocznej z tytułu przekształcenia (por. wyrok WA we Wrocławiu z 13.05.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 41/25, wyrok WSA w Lublinie z 26.06.2025 r., sygn. akt II SA/Lu 227/25, z 30.10.2025 r., sygn. akt II SA/Lu 417/25, WSA w Warszawie z 16.01.2026 r., sygn. akt I SA/Wa 1175/25, wyrok wSA w Opolu z 27.01.2026 r., sygn. akt I SA/Op 793/25 i powołane w nim wyroki sądów administracyjnych). Sąd orzekając w sprawie nie znalazł natomiast podstaw do wyrażenia stanowiska odmiennego.Uwzględniając powyższe, wobec braku podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.. Sąd orzekł jak w sentencji.