Wyrok - II SA/Ke 514/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność uchwały w części. Planowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi U. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy Wilczyce z dnia 14 listopada 2011 r. Nr IX/46/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały wStwierdzono nieważność uchwały w części. Planowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi U. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy Wilczyce z dnia 14 listopada 2011 r. Nr IX/46/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność uchwały w części
UZASADNIENIE
II SA/Ke 514/25UzasadnienieDnia 14 listopada 2011 r. Rada Gminy Wilczyce, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g.", art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.", w związku z uchwałą Rady Gminy Wilczyce nr XIII/74/2004 z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy oraz stwierdzając, że plan jest zgodny z treścią uchwały Rady Gminy Wilczyce nr XXXVI/190/2006 z dnia 27 października 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wilczyce, podjęła uchwałę nr IX/46/2011 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy.U. K. i R. K. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę w zakresie, w jakim na działkach nr [...] Wilczyce W. plan w części oznaczonej symbolem 50 ZL- ustala ich przeznaczenie jako tereny lasów, bez prawa zabudowy.Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ut. 2 pkt 9, art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), jak również:- art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji poprzez nieuwzględnienie, że przy przyjmowaniu planu miejscowego istotnie naruszone zostały zasady jego sporządzania poprzez;- uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dla celów kształtowania polityki przestrzennej, o czym stanowi art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ale w celu zablokowania zamierzeń inwestycyjnych w tym budowlanych,- naruszenie własności prywatnej (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.), jak i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.), jak również ich nierozważenie (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.), ponieważ interesowi skarżących został przeciwstawiony nieaktualny interes publiczny, niezgodny z pozostałym obszarem sąsiednim,- naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) ze względu na brak jakiegokolwiek uzasadnienia planistycznych ograniczeń.W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o :1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały,2) przeprowadzenie dowodu z wezwania Wójta Gminy Wilczyce nadanego listem poleconym nr [...], wypisu z ustaleń planu z dnia 7 lipca 2025r. na okoliczność treści tych dokumentów.3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo i wymaga weryfikacji. Powołując się na orzecznictwo zaznaczono, że poza regulacjami ustawodawstwa zwykłego organy gminy przy stanowieniu treści aktu planistycznego muszą uwzględniać również normy konstytucyjne statuujące m.in. zasadę równości, czy proporcjonalności. Gminy, wprowadzając ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnie chronionego prawa własności, obowiązane są stosować takie środki prawne, które będą najmniej uciążliwe dla poszczególnych podmiotów oraz pozostaną w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów.W ocenie skarżących Rada Gminy w Wilczycach stosując oznaczenie 50ZL, ograniczyła prawo własności poprzez oznaczenie terenów ww. działek jako teren lasów bez prawa zabudowy i przekroczyła wyżej opisane zasady. Tereny te nigdy nie były zalesione i znajdują się w bliskim sąsiedztwie działek o zupełnie innym przeznaczeniu. Nadto zostały de facto wyrwane z układu urbanistycznego, bez jakikolwiek argumentów rzeczywistego zagospodarowania. W ocenie skarżących przyjęte przez Radę Gminy środki, są rażąco nieproporcjonalne do osiągnięcia powyższego celu, co powoduje przekroczenie władztwa planistycznego. Rada Gminy dopuściła się przekroczenia władztwa planistycznego. Przyjęcie tych terenów jako lasy jest oderwane od rzeczywistości (obecnie intensywna uprawa rolnicza sady jabłoniowe) a tym samym ochrona terenu przed zabudową, nie jest proporcjonalna do pozostałego obszaru intensywnej zabudowy siedliskowej. Co więcej, nie może być traktowane jako środek racjonalny i niezbędny, a przy tym najmniej uciążliwy, służący osiągnięciu celu planistycznego.Dodatkowo w piśmie procesowym z 6.02.2026 r. rozszerzono zarzuty w zakresie w jakim:- na terenach o symbolu 17 RM ustala tereny zabudowy zagrodowej – adaptacja istniejącej zabudowy, bez możliwości wznoszenia nowych budynków,- na terenach o symbolu 48 RZ ustala się tereny upraw rolniczych tereny łąk i pastwisk. Podkreślono bowiem, że w § 150 pkt 2 lit. d tiret pierwszy i drugi m.in. dla terenu 17 RM Plan wprowadza zakaz wznoszenia nowych budynków. W § 156 pkt 2 lit. d tiret pierwszy i drugi Plan wprowadza całkowity zakaz zabudowy dla terenów oznaczonych symbolem 48RZ. Ponadto w obu przypadkach uwzględniając zapis § 32 ust. 9 uchwały istnieje całkowity zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych trwale związanych z gruntem.Zgodnie ze stanowiskiem skarżących, zakaz zabudowy zagrodowej, związanej z rolniczym wykorzystaniem terenu uniemożliwia lokalizowanie tam zabudowy, która jest niezbędna do uprawiania rolnictwa, podczas, gdy ustawa wprowadzająca zasady ochrony gruntów rolnych przewiduje na gruntach podlegających ochronie zabudowę związaną z rolnictwem (produkcja rolniczą, przetwórstwem rolno-spożywczym). Oznacza to, że te postanowienia uchwały wprowadzają ograniczenia dalej idące niż te przewidziane w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka sytuacja zaś powoduje przekroczenie granic władztwa planistycznego z uwagi na naruszenie zasad proporcjonalności.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Wilczyce uznała skargę za zasadną i wniosła o jej uwzględnienie w całości oraz nieobciążanie jej kosztami. Organ przyznał, że zasadnie jest stanowisko skarżących, że zmiana przeznaczenia wskazanych działek na których występuje intensywna uprawa rolnicza w postaci sadów jabłoniowych na lasy bez prawa zabudowy nie znajduje uzasadnienia i stanowi przejaw nadużycia planistycznego, biorąc pod uwagę, że działki te nie są w ogóle zalesione. Tereny te są w bliskim sąsiedztwie działek o zupełnie innym przeznaczeniu, co uzasadnia również przyjęcie, że ochrona tego terenu przed zabudową nie jest proporcjonalna do pozostałego obszaru intensywnej zabudowy siedliskowej. Z uwagi na powyższe skarżący znajdują się w gorszej sytuacji niż właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich.Dodatkowo w piśmie z 28 stycznia 2026 r. Rada wskazała, że uchwała nr XXXVI/190/2006 z 27.10.2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wilczyce została podjęta na podstawie dokumentacji planistycznej powielanej od 2001 r. Jak wynika z analizy powyższej dokumentacji sposób zagospodarowania terenu obejmującego działki skarżących nr ewid. [...] położonych w miejscowości W. oznaczonych symbolem 50ZL wskazuje, że nie jest on zgodny z ujawnionym obecnie sposobem zagospodarowania, a oznaczonym jako 50ZL. Jak wynika z dokumentacji pozyskanej ze Starostwa Powiatowego w Sandomierzu - dokumentacji klasyfikacyjnej od momentu prowadzenia ewidencji gruntów obszar ten miał przeznaczenie rolne. Powyższe potwierdza także wypis z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej. Z kolei mapa ewidencyjna z roku 1969 sporządzona przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych w Kielcach wskazuje w analizowanym obszarze wyłącznie przeznaczenie rolne. Wynika z powyższego, że dokumentacja planistyczna pierwotnie sporządzona dla Gminy Wilczyce przez zewnętrzny podmiot oparta była na błędnych danych wyjściowych, powielanych w kolejnych uchwałach Rady Gminy Wilczyce dla analizowanego obszaru i przyjętych rozwiązań urbanistycznych. Powyższe wskazuje, iż w związku z podjęciem w/w uchwały doszło do zmiany przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu obejmującego analizowane działki. Wobec czego należy przychylić się do twierdzeń skarżących.Do pisma Rady załączono: Wykaz zmian gruntowych, plan klasyfikacyjny z 1960 r., kopię z zasobu operatu 2537-25/2010 P.2609.1967.221-2; 2537 25/2010 P.2609.1967.221-3, wypis z rejestru gruntów z dnia 27.01.2026 r., oraz wyrys z mapy ewidencyjnej oraz mapę ewidencyjną - kserokopię z roku 1969 wraz z pieczęcią jako materiał źródłowo - poglądowy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.z 2024 r., poz.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Wilczyce z dnia 14 listopada 2011 r., nr IX/46/2011, w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy (dalej też jako "Plan"), obejmująca swym zakresem działki należące do skarżących nr ewid. [...], położone na terenie miejscowości W.Niniejsza skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153, a na datę podjęcia uchwały – Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała jest uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem uchwała ta podjęta została na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Ponadto skarżący przed wniesieniem skargi wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z 9 lipca 2025 r.), tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na ww. uchwałę. Skarga wniesiona została również z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.).Sąd za dopuszczalne uznał rozszerzenie zakresu skargi, biorąc pod uwagę okoliczność, że regulacje odnoszące się do terenów o symbolu 17RM oraz 48RZ dotyczyły przeznaczenia tych samych działek, dla których skarżący sformułował zarzuty w zakresie uregulowań planistycznych oznaczonych jako tereny lasów bez prawa zabudowy - 50ZL. Nadto tut. Sąd w sprawach o sygn. akt: II SA/Ke 439/19, II SA/Ke 308/21, II SA/Ke 296/22, II SA/Ke 965/21, II SA/Ke 630/24 i II SA/Ke 274/25, rozpatrując skargi na tą samą uchwałę, stwierdzał jej nieważność w zakresie tych regulacji, które odnosiły się do terenów oznaczonych w Planie symbolem: 50ZL, 17RM, 48RZ. W tych okolicznościach rozszerzenie granic sprawy, w ocenie Sądu, najlepiej wyraża w praktyce realizację prawa do realnej kontroli sądowej uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, bez potrzeby wnoszenia nowych skarg odnoszących się do tych samych działek, które pierwotnie zostały już objęte skargą.Kolejna przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oznacza, że skarżący powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego "interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo - jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Interes ten musi być konkretny, indywidualny i aktualny.Skarżący są właścicielami nieruchomości stanowiących działki oznaczone w ewidencji numerami [...], położonych na terenie miejscowości W., a których to nieruchomości dotyczy uchwalony zaskarżoną uchwałą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalający przeznaczenie terenu i zasady gospodarowania tymi nieruchomościami na terenach oznaczonych w Planie symbolami: 50ZL, 17 RM i 48RZ.Skarżący wskazali, że ich interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w części dotyczącej wskazanych działek wynika z przysługującego prawa własności do tych działek, a naruszenie tego interesu polega na pozbawieniu ich prawa zabudowy tych działek, ustalenie w całości ochrony terenów leśnych i nie dopuszczenie rolniczego wykorzystania terenu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Niewątpliwie skarżący, jako właściciele nieruchomości objętych postanowieniami skarżonego Planu, mają zatem legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworzącą ten Plan. Ustalenia w Planie dotyczące zagospodarowania i sposobu użytkowania nieruchomości skarżących, w tym zakazu ich zabudowy, wpływają na sytuację prawnomaterialną skarżących związaną z istotnym ograniczeniem sposobu wykonywania przysługującego im prawa własności do przedmiotowych nieruchomości.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przy tym pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") - którego dochowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08; z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08, publ. www.orzeczemia.nsa.gov.pl). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się - obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. - również ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 7 marca 2019 r., IV SA/Po 1189/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Trzeba zauważyć, że prawidłowość trybu, w jakim doszło do uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy była już przedmiotem oceny tut. Sądu przy rozpatrywaniu skarg na powyższą uchwałę w sprawach o sygn. akt: II SA/Ke 439/19, II SA/Ke 308/21, II SA/Ke 296/22, II SA/Ke 965/21, II SA/Ke 630/24 i II SA/Ke 274/25. Sąd orzekając merytorycznie w ww. sprawach dokonał już kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem w zakresie objętym hipotezą art. 28 u.p.z.p. stwierdzając, że tryb podjęcia tej uchwały nie został naruszony. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie również wad w ww. zakresie nie dostrzegł.W niniejszej sprawie zdaniem skarżących, Rada Gminy, podejmując uchwałę, zgodnie z którą na terenie działek nr ewid. nr [...] Wilczyce W. ustalono przeznaczenie terenu: tereny zalesień bez prawa zabudowy, ustalono w całości ochronę terenów leśnych i zakaz zabudowy, nie dopuszczono rolniczego wykorzystania terenu, naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego i przekroczyła granice przysługującego Gminie władztwa planistycznego.Zgodnie z m.p.z.p. działka :1) nr ewid. [...] położona w miejscowości W., leży na terenie oznaczonym symbolem:- 17RM- tereny zabudowy zagrodowej- adaptacja istniejącej zabudowy;- 48RZ -tereny upraw rolniczych, tereny łąk i pastwisk;- 50ZL- tereny lasów bez prawa zabudowy;- 01KDZ- bez nazwy, droga zbiorcza Z, w liniach rozgraniczających wg rysunku planu;2) nr ewid. [...] położona w miejscowości W., leży na terenie oznaczonym symbolem:- 17RM- tereny zabudowy zagrodowej- adaptacja istniejącej zabudowy;- 48RZ -tereny upraw rolniczych, tereny łąk i pastwisk- 50ZL- tereny lasów bez prawa zabudowy;- 01KDZ- bez nazwy, droga zbiorcza Z, w liniach rozgraniczających wg rysunku planu;3) nr ewid. [...] położona w miejscowości W., leży na terenie oznaczonym symbolem:- 50ZL- tereny lasów bez prawa zabudowy;- 48RZ -tereny upraw rolniczych, tereny łąk i pastwisk;4) nr ewid. [...] położona w miejscowości W., leży na terenie oznaczonym symbolem:- 50ZL- tereny lasów bez prawa zabudowy;- 13KDD- bez nazwy, droga dojazdowa D, w liniach rozgraniczających wg rysunku planu;5) nr ewid. [...] położona w miejscowości W., leży na terenie oznaczonym symbolem:- 50ZL- tereny lasów bez prawa zabudowy;- 01KDZ- bez nazwy, droga zbiorcza Z, w liniach rozgraniczających wg rysunku planu;Jednocześnie wymienione wyżej działki znajdują się na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.Jak stanowi § 158 zaskarżonej uchwały, obowiązujący dla Sołectwa i miejscowości R. i W.:"Na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 50 ZL ustala się:1) Przeznaczenie terenu:a) Tereny lasów bez prawa zabudowy.2) Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:d) Zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów:- na terenie ustala się zakaz zabudowy,- nie dopuszcza się rolniczego wykorzystania terenu,- dla terenów 50ZL obowiązują ograniczenia w strefach ochronnych pod liniami elektroenergetycznymi, zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale 5.- dla terenów 50ZL położonych w obrębie stref ochrony terenu zamkniętego o promieniu 500m, 700m, 1000m, 3000m, obowiązują ustalenia zgodnie z rozdziałem 13) Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego:a) Obiekty i tereny chronione:- dla terenów 50ZL znajdujących się w granicach Proponowanego Obszaru Chronionego Krajobrazu, obowiązują ustalenia zgodnie z rozdziałem 3;b) Obowiązują ustalenia zgodnie z rozdziałem 3.4) Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej:a) obowiązują ustalenia zgodnie z rozdziałem 2,Z § 150 m.p.z.p. wynika, że tereny oznaczone w rysunku planu symbolem: 09RM, 12RM, 13RM, 16RM, 17RM, 18RM, 20RM, 21RM, 24RM, 26RM, 29RM - to tereny zabudowy zagrodowej – adaptacja istniejącej zabudowy (pkt 1 lit a). W pkt. 2 lit d tego zapisu określono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego tj. zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, według których, dopuszcza się wyłącznie adaptacje budynków mieszkalnych, gospodarczych, garażowych lub inwentarskich wolnostojących z możliwością ich rozbudowy, nadbudowy i przebudowy, bez możliwości wnoszenia nowych budynków.W § 156 pkt 1 lit. a i b m.p.z.p. przewidziano, że dla terenów oznaczonych symbolem 48RZ ustala się przeznaczenie: tereny upraw rolniczych, tereny łąk i pastwisk. Dopuszcza się użytkowanie terenu wyłącznie na cele rolnicze, na terenie ustala się zakaz zabudowy (§ 156 pkt 2 lit d tiret pierwszy i drugi m.p.z.p.).Zgodnie z § 150 pkt 9, § 156 pkt 7 i § 158 pkt 7 Planu w stosunku do obszarów 17RM, 48 RZ i 50ZL narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, obowiązują ustalenia zgodnie z rozdziałem 3. Według zawartego w tym rozdziale § 32 ust. 9 m.p.z.p., w proponowanym zasięgu obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi zaznaczonych na rysunkach planu ustala się:1) Zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych trwale związanych z gruntem;2) Zakaz wprowadzania poprzecznych zadrzewień i zakrzewień oraz zwartych przegród i nasypów;3) Zakaz usuwania istniejących kompleksów leśnych i zaroślowych oraz roślinności drzewiastej i krzewiastej o charakterze wodochronnym;4) Zakaz niszczenia chronionych gruntów naturalnych (torfów niskich, namułów torfiastych);5) Zakaz lokalizacji składowisk, a w szczególności odpadów ze środków chemicznych i nawozów sztucznych;6) Zakaz lokalizacji zbiorników gnojowicy, szamba, zbiorników paliw płynnych;7) Nakaz pryzmowania nawozów na płytach szczelnych;8) Zachowanie naturalnego kształtu i charakteru koryta rzeki oraz jej starorzeczy;9) Utrzymanie rolniczego sposobu użytkowania jako łąki i pastwiska;10) Dopuszcza się wprowadzanie urządzeń służących rozbudowie infrastruktury technicznej gminy zgodnie z rysunkami planu.Plan w zakresie zaskarżonym, zakazuje zatem skarżącym na działkach nr ewid. [...] położonych na terenie oznaczonym w tym Planie symbolem 50ZL, 17RM i 48RZ wszelkiej zabudowy, ustala w całości ochronę terenów leśnych i nie dopuszcza rolniczego wykorzystania terenu. W konsekwencji zaskarżone postanowienia uchwały na terenie ww. działek faktycznie uniemożliwiają skarżącym lokalizowanie tam zabudowy, która jest niezbędna do prowadzenia działalności rolniczej w zakresie sadownictwa, którą skarżący od lat na tych terenach prowadzą.W świetle danych urzędowych z ewidencji gruntów, grunty skarżących, których dotyczy kwestionowany Plan, są gruntami rolnymi i leśnymi w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu na datę podjęcia uchwały – Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej jako u.o.g.r.l.Ochrona gruntów rolnych i leśnych uregulowana omawianą ustawą przejawia się w szczególności w tym, że – jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Przy budowie, rozbudowie lub modernizacji obiektów związanych z działalnością przemysłową, a także innych obiektów budowlanych należy stosować takie rozwiązania, które ograniczają skutki ujemnego oddziaływania na grunty (art. 6 ust. 2 tej ustawy). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.), gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r.l.), pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l.). Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego powyższych zgód dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Stosownie zaś do art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ilekroć w ustawie mowa jest o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych.Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.g.r.l. gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są w szczególności grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Z kolei gruntami leśnymi, w rozumieniu ww. ustawy (art. 2 ust. 2), są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach (pkt 1); zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej (pkt 2); pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (pkt 3).Z przepisów u.g.r.l. wynika po pierwsze, że grunty te korzystają ze szczególnej ochrony przewidzianej przepisami rangi ustawowej, przy czym ochroną tą objęte są użytki rolne klas I-III oraz grunty leśne. Po drugie, zasadom ochrony gruntów rolnych, których dotyczy ustawa, nie sprzeciwia się takie wykorzystanie tych gruntów, że lokalizowane są na nich budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także budynki, urządzenia służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny. Nie narusza wobec tego zasad ochrony gruntów rolnych takie użytkowanie tych gruntów, gdy na gruntach tych lokalizowane są obiekty budowlane związane z rolniczym wykorzystaniem tego terenu.W odniesieniu do możliwości zabudowy zagrodowej na gruntach rolnych wypowiedział się tut. Sąd w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ke 965/21, która dotyczyła tej samej uchwały. W uzasadnieniu sąd wskazał, że stosownie do § 7 pkt 25 zaskarżonej uchwały, ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o zabudowie jednorodzinnej, wielorodzinnej, zagrodowej, wysokości budynków, poziomie terenu, kondygnacji - należy przez to rozumieć pojęcia według definicji określonych w prawie budowanym i właściwych rozporządzeniach wykonawczych w brzmieniu na dzień uchwalenia niniejszego planu. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia uchwały - Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) jako zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Sąd przyjął, że zaskarżony plan zakazuje na działkach, w granicach terenów oznaczonych jako 48RZ i 58RZ wszelkiej zabudowy. Zakazuje się tym samym również na tych terenach definiowanej wyżej zabudowy zagrodowej, związanej z rolniczym wykorzystaniem tego terenu. Zakaz ten dotyczy w szczególności zabudowań gospodarczych, inwentarskich i związanych z nimi zabudowań mieszkalnych dla osób uprawiających teren rolniczo. W konsekwencji zatem postanowienia zaskarżonej uchwały na terenie działek oznaczonych na rysunku planu symbolami 48RZ i 58RZ, przeznaczające ten teren na cele rolnicze i tereny zabudowy zagrodowej, uniemożliwia lokalizowanie tam zabudowy, która jest niezbędna do uprawiania rolnictwa. Podczas gdy - jak wyjaśniono powyżej - ustawa wprowadzająca zasady ochrony gruntów rolnych przewiduje na gruntach podlegających ochronie zabudowę związaną z rolnictwem (produkcją rolniczą, przetwórstwem rolno-spożywczym). Oznacza to, że postanowienia uchwały wprowadzają ograniczenia prawa własności dalej idące, niż te przewidziane w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka sytuacja stanowi zaś przekroczenie granic władztwa planistycznego z uwagi na naruszenie zasad równości i proporcjonalności. Brak jest bowiem uzasadnienia, w każdym razie ani w uzasadnieniu uchwały, ani w dokumentach planistycznych Sąd nie odnalazł wyjaśnienia powodów tak daleko idącego ograniczenia uprawnień właścicielskich skarżącego na terenie jego działek, w granicach oznaczonych w planie symbolami 48RZ i 58RZ. W każdym razie, jak stwierdził Sąd, takich ograniczeń nie może uzasadniać to, że są to tereny, na których występują podlegające ochronie użytki rolne.Powyższe rozważania znajdują w pełni zastosowanie do działek skarżących obejmujących tereny oznaczone w Planie symbolem 48RZ i Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela. Podobna argumentacja dotyczy terenów oznaczonych symbolem 17RM (w zw. z § 150 Planu), przeznaczonych pod tereny zabudowy zagrodowej, gdzie zakaz dotyczy wznoszenia nowych budynków i dopuszcza wyłącznie adaptację istniejących zabudowań.Nie przesądza o słuszności wprowadzonych na działkach skarżącego ograniczeń w wykonywaniu prawa własności także okoliczność, że na terenach 48 RZ i 50ZL proponuje się utworzenie obszaru chronionego krajobrazu. Nawet bowiem na obszarach chronionego krajobrazu, w świetle regulacji ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 1614, w dacie podjęcia uchwały – Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 – zob. art. 24), nie obowiązuje generalny zakaz zabudowy - taki zakaz obowiązuje wyłącznie na ściśle określonych w ustawie terenach położonych w obszarze chronionego krajobrazu. W wyroku z dnia 22 września 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1222/11, lex nr 965174, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wprowadzenie w akcie prawa miejscowego zakazów dalej idących od dopuszczalnych przepisami z zakresu ochrony przyrody narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W kolejnym natomiast zasadnie podkreślił, że "przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zawierają generalnych zakazów zabudowy na terenach strefy ochronnej parku krajobrazowego. Tym samym z faktu umiejscowienia działek skarżącej na terenie otuliny parku krajobrazowego nie można wywodzić znacznego zróżnicowania w przyjmowanych rozwiązaniach planistycznych w odniesieniu do dziełek sąsiednich" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2244/12, lex nr 1367344).W ocenie Sądu, dopuszczenie na terenie działek skarżących znajdujących się na terenach oznaczonych na rysunku Planu symbolem 48RZ zabudowy zagrodowej umożliwi im rolnicze wykorzystanie tego terenu (dopuszczone Planem) nie naruszając zasad ochrony przewidzianych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skoro bowiem w świetle ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych realizacja zabudowy zagrodowej nie powoduje zmiany sposobu użytkowania gruntu i w świetle tej ustawy nadal pozostaje on gruntem rolnym, to brak jest podstaw do przyjęcia, że realizacja zabudowy zagrodowej na działce spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r., IV SA/Wa1267/17, lex nr 2425373).W świetle powyższego usprawiedliwione podstawy znajdują te zarzuty, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu działek skarżących zakazując na nich zabudowy zagrodowej, albowiem ograniczenia te gmina wprowadziła w nieodpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego, zwłaszcza, że Plan przewiduje na innych terenach oznaczonych symbolem RM, RZ zabudowę zagrodową. Ustawowa regulacja planowania i zagospodarowania przestrzennego ma w stosunku do własności i potrzeb publicznych pełnić rolę instrumentu, zapewniającego wszechstronne poszukiwanie optymalnego rozwiązania nieuchronnych konfliktów związanych z gospodarowaniem przestrzenią. Skoro ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu, więc każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych granic wykonywania prawa własności musi być adekwatnie, szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1510/08, Lex nr 597314). W przypadku zaskarżonej uchwały w kontrolowanej części brak jest uzasadnienia przez organ planistyczny tak daleko idącej ingerencji w prawo własności w tym zakresie, w jakim wprowadza zakaz zabudowy zagrodowej na terenie działek skarżących. Wprowadzenie w akcie prawa miejscowego zakazów dalej idących od dopuszczalnych przepisami ustawowymi (ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych i ustawa o ochronie przyrody) w tym przypadku narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności.Z niekwestionowanych twierdzeń zarówno organu jak i skarżących wynika, że na terenie obejmującym wymienione w skardze działki, oznaczone symbolem 50ZL nie występowało i nie występuje zalesienie, natomiast istnieje tam intensywna uprawa rolnicza w postaci sadów jabłoniowych, tereny te są w bliskim sąsiedztwie działek o zupełnie innym przeznaczeniu. Dokumentacja klasyfikacyjna wskazuje, że od momentu prowadzenia ewidencji gruntów obszar ten miał przeznaczenie rolne, zaś dokumentacja planistyczna pierwotnie sporządzona dla Gminy Wilczyce przez zewnętrzny podmiot oparta była na błędnych danych wyjściowych, powielanych w kolejnych uchwałach Rady Gminy Wilczyce, dla analizowanego obszaru i przyjętych rozwiązań urbanistycznych. Sama zatem Rada przyznaje, że wprowadzona ustaleniami Planu ochrona terenu obejmującego działki skarżących przed zabudową, nie jest proporcjonalna do pozostałego obszaru intensywnej zabudowy siedliskowej. Brak również jakichkolwiek dowodów potwierdzających potrzebę ochrony tych gruntów przed powodzią.W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w części, w jakiej na działkach skarżących na terenie oznaczonym w Planie symbolem 50ZL, 48RZ i 17RM zakazuje zabudowy zagrodowej, została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego.Równocześnie jednak, w świetle powyżej omówionej ochrony gruntów rolnych, Sąd nie znalazł podstaw do unieważnienia uchwały w zakresie, w jakim uchwała ta na terenie nieruchomości skarżących zakazuje zabudowy innej niż zagrodowa. Należy bowiem zauważyć, że brak zgodności zamierzeń skarżących co do sposobu wykorzystania działki z treścią projektu planu nie oznacza, że zapisy planu i podjęta uchwała są niezgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 5 września 2003 r., IV SA 514/03, niepubl.). W szczególności nie oznacza to, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania są sprzeczne z Konstytucją, która choć chroni własność indywidualną, to dozwala nawet na wywłaszczenie nieruchomości na cel publiczny za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2). Podkreślenia wymaga, że z art. 21 Konstytucji, statuującego zasadę ochrony własności, nie można wyprowadzać przyzwolenia dla nieograniczonego wykorzystania wszelkich gruntów pod zabudowę, a w istocie tak należy rozumieć żądania skarżących. Uwzględnienie stanowiska skarżących byłoby zasadne wówczas, gdyby naruszenie ich interesów prawnych pociągało za sobą równoczesne naruszenie porządku prawnego. Natomiast samo naruszenie prawem chronionego interesu prawnego, w tym uprawnień właścicielskich, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutów, jeśli rada gminy działa w ramach przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienia do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy i uznania wynikającego z tego przepisu nie nadużywa.W rozpoznawanej sprawie Sąd nie ocenił jako niezgodnych z prawem tych postanowień Planu, zgodnie z którymi zakazuje się zabudowy (nie zaś zabudowy zagrodowej) na terenie wymienionych działek skarżących oznaczonych symbolem 50ZL, 17 RM i 48RZ.W konsekwencji Sąd stwierdził, że uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w zakresie tej części planu, która na ww. terenach zakazuje zabudowy nie zostały nadużyte. Rada Gminy przyjęła rozwiązania planistyczne z poszanowaniem zasad wynikających z Konstytucji, w szczególności art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64, zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym i obowiązującym ustawodawstwem dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych, czyniąc nieuzasadnionymi zarzuty skargi w tej mierze.Z tych wszystkich powyższych powodów Sąd, na podstawie art. 147 §1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części (pkt I lit a, b i c wyroku), zaś w pozostałym zakresie - nieuwzględnionym - w punkcie II wyroku oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.O kosztach, na które składają się wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).Sąd nie odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących wobec uwzględnienia skargi przez organ, wieloletniego okresu obowiązywania sprzecznych z prawem postanowień zaskarżonej uchwały, ale także nakładu pracy strony skarżącej w zaskarżeniu tego aktu do sądu administracyjnego.O kosztach, na które składają się wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).Sąd nie odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących wobec uwzględnienia skargi przez organ, wieloletniego okresu obowiązywania sprzecznych z prawem postanowień zaskarżonej uchwały, ale także nakładu pracy strony skarżącej w zaskarżeniu tego aktu do sądu administracyjnego.