Wyrok - II OSK 2127/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 228/23 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru BudoOddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 228/23 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Żak
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 228/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uwzględniając skargę R. W., uchylił zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 17 lutego 2023 r., nr WOA.7721.342.2019.RD, którą – w związku z wyrokami Sądów Administracyjnych (tj. WSA w Poznaniu z 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Po 264/20, oraz NSA z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 671/21) i po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. i R. W. z dnia 12 października 2019 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", dla Miasta Poznania z dnia 26 września 2019 r., znak: PINB/OOA/70035/3328/2016 – uchylono ww. decyzję PINB w części, w jakiej powołana została podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia, i orzekając w tym zakresie WINB powołał podstawę prawną wydanego nakazu, tj. "Na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.)", zwanej dalej "K.p.a.", a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, tj. w zakresie nakazania inwestorom budowy prawego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanego w P. przy ul. [...], tj. S. Ś., M. Ś., A. W. i R. W., doprowadzenie części tego obiektu do stanu poprzedniego, wynikającego z projektu zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Poznania nr 1380/2015 z dnia 13 lipca 2015 r., znak: UA-V-A05.6740.1121.2015, poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu otworu okiennego (przedstawionego na zdjęciu stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji Inspektora powiatowego) wraz z zamontowaniem ocieplenia, tj. do zrealizowania robót budowlanych w taki sposób, że po wykonaniu powyższego zamurowania przedmiotowy otwór będzie częścią ściany pełnej, usytuowanej od strony nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...], wykonanej zgodnie z projektem budowlanym.Wymieniony wyżej nakaz został nałożony przez PINB po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1665/19 oraz dokonaniu ustaleń przez ten organ co do tego, że inwestorzy nie wykonali obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr 625/2017 z dnia 23 października 2017 r. znak PINB/OOA/70035/3328/2016, wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", nakazującej zamurowanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej prawego segmentu jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, posadowionego na działce nr [...], ark. [...], obr. [...], położonej przy ul. [...] w P.(oznaczonego w załączniku graficznym do decyzji), czyli w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią (położoną przy ul. [...]). Jednocześnie organ zaznaczył, że dopuszcza się zamurowanie tego otworu materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne, jeżeli powierzchnia zamurowanego otworu nie przekroczy 10% powierzchni ściany, w której znajduje się przedmiotowy otwór okienny, a materiał przepuszczający światło będzie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż E30.Jak wynikało z ustaleń PINB w ścianie zewnętrznej budynku znajduje się otwór, a w nim "element zbudowany (...) z ramy z kształtowników aluminiowych, w ramie zamontowano mleczne przeszklenie", który na znajdującej się na nim tabliczce został określony mianem "MORAD Nienośna przeciwpożarowa ściana wewnętrzna i zewnętrzna (witryna stała) systemu SAPA BUILDING SFB 3074 z kształtowników aluminiowych z przekładką termiczną)", a wokół tego "elementu" ściana od zewnątrz została ocieplona i otynkowana oraz ściana ta została otynkowana od wewnątrz. Od strony zewnętrznej nad tym "elementem" zamontowana została roleta elektryczna, a pod nim parapet.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB stwierdził, że choć Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 671/21, wskazał, że decyzja organu I instancji nie odnosi się wprost do zachowania wnęki okiennej czy też likwidacji rolety nad wykonanym otworem okiennym, to jednak w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należało stwierdzić, że nie zamurowano otworu okiennego, a zastosowane przez inwestorów wypełnienie przedmiotowego otworu nie doprowadziło do skutku zbliżonego do ściany. Pozostawiony został taki sam otwór, tylko że poddany "pewnej konstrukcyjnej modyfikacji" (nieotwieralność okna, zastosowanie jednej nieprzeziernej warstwy szyby), a uzyskany efekt nie jest zbliżony do "litej ściany". Organ II instancji wskazał, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 22 grudnia 2022 r. ustalono, że w sprawie nie zastosowano "innego przeszklenia", którym zamurowano przedmiotowy otwór, lecz jest to wypełnienie będące witryną (tzw. "fixem", czyli oknem pozbawionym mechanizmów odpowiedzialnych za pracę skrzydła, w którym przeszklenie osadzone jest w ramie).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 228/23, uwzględniając skargę, wskazał na wiążącą w niniejszej sprawie, na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", ocenę prawną zawartą w wyrokach WSA w Poznaniu z 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Po 264/20, oraz NSA z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 671/21.Mając to na względzie Sąd I instancji stwierdził, że NSA wyrokiem o sygn. akt II OSK 671/21, "utrzymując w mocy" wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 264/20, uznał za istotne to zalecenie WSA, aby w wyniku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy ustalił, czy ponownie zainstalowany przez inwestorów element wypełniający otwór, składający się z ramy aluminiowej i przeszklenia z dodatkową szybą mleczną dodaną od strony wewnętrznej otworu okiennego, stanowi trwałe i prawidłowe wypełnienie obowiązku wynikającego z decyzji nakazowej PINB z 23 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny akcentował potrzebę dokonania jednoznacznych ustaleń odnośnie technicznej trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej, a ściślej użycia jej w taki sposób, że wyklucza się np. jej demontaż, bez możliwości zdemontowania samego wypełnienia otworu okiennego, tj. nienośnej ściany przeciwpożarowej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trafne było stanowisko WSA co do potrzeby uzyskania takiego efektu nakazanych robót, które również od strony sąsiadującej nieruchomości wskazują na trwałą nieprzezierność, zwracając przy tym uwagę na pozostawienie przez inwestorów wnęki okiennej oraz rolety nad wykonanym otworem w ścianie. Jednocześnie NSA zastrzegł, że decyzja nakazowa PINB z 23 października 2017 r. nie odnosi się wprost do kwestii zachowania wnęki okiennej, czy też likwidacji rolety nad wykonanym otworem.W ocenie Sądu I instancji, WINB, wydając zaskarżoną decyzję, nie wyprowadził właściwych wniosków ze wskazań zaakcentowanych w ww. wyroku NSA. Sądy obu instancji w rozważaniach swych podkreślały, że ówczesna decyzja organu odwoławczego była zbyt pochopna – nie zostały wówczas ustalone wszystkie istotne okoliczności sprawy. Z tego też powodu w uzasadnieniu wyroku WSA wskazano, jakich ustaleń powinien dokonać organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę. Według Sądu, rolą organu odwoławczego było dokonanie oceny, czy konstrukcja i cechy wypełnienia zamontowanego w otworze okiennym pozwalają na uznanie, że w sprawie doszło do zamurowania otworu okiennego przy zastosowaniu materiału przepuszczającego światło w warunkach spełniających dyspozycję przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Organ II instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, jednak wyniki tego postępowania zostały przez organ ocenione w oderwaniu od wskazań zawartych w wiążących go wyrokach WSA i NSA.Podstawowym nakazem, zawartym w decyzji PINB z 23 października 2017 r. był obowiązek zamurowania otworu okiennego w ścianie zewnętrznej prawego segmentu przedmiotowego budynku. W ramach sposobu jego realizacji organ wskazał wówczas, że dopuszcza się zamurowanie tego otworu materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne, jeżeli powierzchnia zamurowanego otworu nie przekroczy 10% powierzchni ściany, w której znajduje się przedmiotowy otwór okienny, a materiał przepuszczający światło będzie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż E30. Pozostawienie przez inwestorów wnęki okiennej z parapetem oraz rolety nad wykonanym otworem w ścianie nie może przesądzać o niewykonaniu obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Techniczna trwałość i nieprzezierność zastosowanego wypełnienia to warunki, które mają decydujące znaczenie na gruncie zapadłych w sprawie orzeczeń.Jak podkreślił NSA w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku, istniała potrzeba dokonania jednoznacznych ustaleń odnośnie do technicznej trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej, a ściślej użycia jej w taki sposób, że wyklucza się np. jej demontaż, bez możliwości zdemontowania samego wypełnienia otworu okiennego, tj. nienośnej ściany przeciwpożarowej. Jeżeli wypełnienie otworu okiennego zainstalowane przez inwestorów wypełnia dyspozycję z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, jak również jest nieprzezierne i technicznie trwałe, to rolą organu odwoławczego było zestawienie tych cech otworu okiennego z wymogami określonymi w decyzji PINB z 23 października 2017 r. Sąd I instancji podkreślił, że przy ocenie konstrukcji wypełnienia skupić należy się na jego funkcji, a nie tylko na samym jego wyglądzie. Jeżeli zatem na skutek przeprowadzonej kontroli ustalono, że wypełnienie otworu okiennego spełnia cechy nieprzezierności i jest trwale zespolone ze ścianą, to należy przyjąć, że ziściły się przesłanki do stwierdzenia zrealizowania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z 23 października 2017 r.Sąd I instancji podkreślił, że te fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 264/20, które akcentują, że efekt zamurowania otworu okiennego ma być "zbliżony do litej ściany, a nie do otworu z zamontowanym oknem", a "materiał budowlany użyty do wypełnienia otworu w zewnętrznej ścianie oddzielenia pożarowego powinien mieć w tym względzie podobne cechy, jak materiał budowlany, z którego wybudowano całą ścianę" oraz, że "Roboty te powinny polegać (...) co do zasady na takim jego wypełnieniu, aby otwór ten stał się rodzajowo taki jak ściana, w której się znajduje", nie mogą być uznane za objęte związaniem z art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku NSA o sygn. akt II OSK 671/21 expressis verbis stwierdzono bowiem, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał jednakże na czym ów błąd uzasadnienia polegał, zatem przyjąć trzeba a contrario, że błędne były te rozważania WSA, które nie znalazły wyraźnej aprobaty w treści uzasadnienia NSA. Jak wyżej wskazano, NSA zaakcentował konieczność jednoznacznego wyjaśnienia przez organ II instancji kwestii trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej oraz uzyskania trwałej nieprzezierności. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił wprawdzie uwagę na pozostawienie wnęki okiennej, skonstatował jednakże, że decyzja PINB z 23 października 2017 r. do tej kwestii się nie odnosi.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył R. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.- art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że fragmenty uzasadnienia WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 264/20, które akcentują, że efekt zamurowania otworu okiennego ma być "zbliżony do litej ściany, a nie do otworu z zamontowanym oknem, a materiał budowalny użyty do wypełnienia otworu w zewnętrznej ścianie oddzielenia pożarowego powinien mieć w tym względzie podobne cechy, jak materiał budowlany, z którego wybudowano całą ścianę", oraz, że "roboty te powinny polegać co do zasady na takim jego wypełnieniu aby otwór ten stał się rodzajowo taki, jak ściana, w której się znajduje" nie mogą być uznane za objęte związaniem z art. 153 p.p.s.a. z uwagi na brak wyraźnej aprobaty dla tego fragmentu uzasadnienia wyroku WSA w uzasadnieniu wyroku NSA, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku odmiennego, a mianowicie, iż mimo braku wyraźnego wyrażenia aprobaty dla tego fragmentu uzasadnienia, z uwagi na brak wskazania, iż rozumowanie to jest błędne, fragment ten jest objęty związaniem z art. 153 p.p.s.a.;- § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 P.b. przez pominięcie, że tylko usunięcie poprzez zamurowanie otworu okiennego, pozbawi otwór ten cech okna, co pozwoli na doprowadzenie do stanu zgodności z prawem budowlanym i przepisami przeciwpożarowymi, i zapewni poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności (widoczność, akustyka).W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na wniosek pełnomocnika R. W. Naczelny Sąd Administracyjny poinformował, że rozprawa odbędzie się wyłącznie w formie stacjonarnej (nie ma możliwości przeprowadzenia jej w trybie zdalnym – hybrydowym).W pismach procesowych z dnia 7 marca 2026 r. wraz z załącznikami R. W. i A. W. przedstawili swoje stanowisko w sprawie oraz wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym obejmujących koszty dwóch podróży z P. do Warszawy i z powrotem (dniu 25 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny odroczył termin rozprawy, dlatego w sprawie został wyznaczony kolejny termin rozprawy na 26 marca 2026 r.).Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie adw. K. W. (z substytucji adw. P. F.) podtrzymała skargę kasacyjną, argumenty i wnioski w niej zawarte, a R. W. oraz M. Ś. poparli odpowiedź na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 P.b.Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazany w podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 153 p.p.s.a. ma wyłącznie charakter procesowy, a podnoszone w ramach tego przepisu naruszenie prawa w istocie dotyczy oceny na ile w niniejszej sprawie wiążąca jest ocena prawna zawarta w wyroku o sygn. akt II SA/Po 264/20 z uwagi na to, że modyfikacji tej oceny dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 671/21. Natomiast wskazany w podstawie tegoż zarzutu art. 64e p.p.s.a., nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., lecz – art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie mogło zatem dojść do naruszenia art. 64e p.p.s.a.Wracając do problematyki prawnej wynikającej z art. 153 p.p.s.a., ma rację Sąd I instancji, że te fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 264/20, które akcentują, że efekt zamurowania otworu okiennego ma być "zbliżony do litej ściany, a nie do otworu z zamontowanym oknem", a "materiał budowlany użyty do wypełnienia otworu w zewnętrznej ścianie oddzielenia pożarowego powinien mieć w tym względzie podobne cechy, jak materiał budowlany, z którego wybudowano całą ścianę" oraz, że "Roboty te powinny polegać (...) co do zasady na takim jego wypełnieniu, aby otwór ten stał się rodzajowo taki jak ściana, w której się znajduje" – nie mogą być uznane za objęte związaniem z art. 153 p.p.s.a. Co do tej oceny Sądu I instancji należy podkreślić, że w ww. wyroku o sygn. akt II OSK 671/21 Naczelny Sąd Administracyjny nie wykluczył zastosowania rozwiązania technicznego, polegającego na wypełnieniu otworu okiennego nieotwieralną ramą aluminiową wraz z szybami, w tym szybą mleczną, jako spełniającego warunek § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia. Stąd NSA położył nacisk na jednoznaczne wyjaśnienie przez WINB kwestii trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej oraz uzyskania trwałej nieprzezierności, argumentując, że najistotniejszym argumentem przemawiającym za trafnością stanowiska sądu [w wyroku o sygn. akt II SA/Po 264/20] a quo jest potrzeba dokonania jednoznacznych ustaleń odnośnie technicznej trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej, a ściślej użycia jej w taki sposób, że wyklucza się np. jej demontaż, bez możliwości zdemontowania samego wypełnienia otworu okiennego, tj. nienośnej ściany przeciwpożarowej. W innym wypadku byłyby zbędne ww. wskazania NSA, przy jednoczesnym uznaniu, że zastosowanie w otworze okiennym ramy aluminiowej i szyb expicite nie spełnia wymogu z art. 232 ust. 6 ww. rozporządzenia. Taką ocenę potwierdza m.in. przywoływany w skardze kasacyjnej passus z uzasadnienia ww. wyroku NSA, zgodnie z którym "Trafnie także co do reguły sąd pierwszej instancji eksponuje potrzebę uzyskania takiego efektu nakazanych robót, które również od strony sąsiadującej nieruchomości wskazuje na trwałą nieprzezierność, słusznie przy tym zwracając uwagę na pozostawienie przez inwestorów wnęki okiennej oraz rolety nad wykonanym otworem w ścianie. Odwołując się do argumentacji sądu pierwszej instancji, dokonującemu wykładni § 232 ust. 6 rozp. MI 2002, wypadnie jednak zauważyć, że decyzja nakazowa PINB z 23 października 2017 r. nie odnosi się wprost do kwestii zachowania wnęki okiennej czy też likwidacji rolety nad wykonanym otworem". Nie wynika bowiem z przywołanych w skardze kasacyjnej fragmentów uzasadnienia NSA aby wykluczone było wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z 23 października 2017 r. w inny sposób niż poprzez klasyczne zamurowanie otworu okiennego. W tym miejscu należy podnieść, że w treści nakazu PINB zaakcentował, że dopuszcza się zamurowanie tego otworu materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne. Z punktu widzenia normy zawartej w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia decydujące znaczenie dla prawidłowości wypełnienia otworu okiennego ma nie tylko spełnienie wymogów ognioodporności, a te także czy zastosowane wypełnienie posiada cechy przezroczystości, przejrzystości, dając możliwość obserwacji terenu na zewnątrz budynku i do jego wnętrza (por. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1665/19 – jako prawomocny wiążący w innych sprawach na podstawie art. 170 p.p.s.a. – dotyczący oceny legalności nakazu wynikającego z decyzji PINB z 23 października 2017 r., przy wydaniu którego wątpliwości budził jedynie sposób wypełnienia otworu materiałem przepuszczającym światło przy ustaleniu, że powierzchnia wypełnienia otworu nie przekraczała 10% powierzchni ściany, a klasa odporności ogniowej była odpowiednia). Dlatego w skardze kasacyjnej nie stanowi przekonującej argumentacji odwoływanie się do słownikowej definicji "zamurowania", celem podważenia wypowiedzianej przez Sąd I instancji oceny prawnej co do zakresu związania wyrokiem WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 264/20 w związku z wyrokiem NSA o sygn. akt II OSK 671/21.Stąd też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.W świetle przedstawionej powyżej oceny nie zawiera usprawiedliwionych podstaw kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 P.b. Z zaprezentowanej powyżej oceny nie wynika, że w wiążących ww. wyrokach Sądów Administracyjnych przesądzono aby tylko usunięcie poprzez zamurowanie otworu okiennego pozbawiało otwór ten cech okna, co miałoby pozwolić na doprowadzenie do stanu zgodności z prawem i poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności i zgodności z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi. Poza tym taki ferowany w skardze kasacyjnej wniosek nie znajduje akceptacji w świetle § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia. Otóż, rozpatrując przedmiotową sprawę w kontekście zastosowania "innego przeszklenia", o jakim mowa w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, oczywiście, że nie bez znaczenia jest, czy zastosowane wypełnienie posiada cechy przezroczystości, przejrzystości, dając możliwość obserwacji terenu na zewnątrz budynku i do jego wnętrza. Istotne jest więc czy posiada ono cechy okna i czy w istocie taką też pełni funkcję. Takie stanowisko posiada usprawiedliwione podstawy wynikające z wykładni przepisów § 12 ust. 1 i § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia z uwzględnieniem wskazówek interpretacyjnych zawartych w art. 5 ust. 1 P.b., w tym z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który wymaga poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane jest uwzględnienie obowiązujących przepisów, w tym przede wszystkim przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także wzięcie pod uwagę kwestii związanych z poszanowaniem stosunków sąsiedzkich (zapewnienie intymność i spokoju właściciela sąsiedniej działki). W związku z obowiązującymi przepisami prawa przedmiotowy otwór w ścianie może być wypełniony materiałem, który podobnie jak luksfery czy cegła szklana, nie powinien posiadać cech przezroczystości i umożliwiać obserwacji czy otwierania. Nadto istotne jest aby użyte wypełnienie otworów tworzyło w konsekwencji taką ścianę, która spełnia rolę ściany pełnej dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o jakiej mowa w § 235 ww. rozporządzenia (por. wyrok NSA z 19 marca 2024 r., II OSK 136/23). Taka zaś ocena posiada usprawiedliwione podstawy m.in. w świetle wiążącego w niniejszej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 671/21, skoro Sąd ten wskazał, że zachodzi potrzeba dokonania jednoznacznych ustaleń odnośnie do technicznej trwałości zastosowania dodatkowej szyby mlecznej, a ściślej użycia jej w taki sposób, że wyklucza się np. jej demontaż, bez możliwości zdemontowania samego wypełnienia otworu okiennego, tj. nienośnej ściany przeciwpożarowej, oraz co do uzyskania efektu trwałej nieprzezierności zrealizowanego wypełnienia istniejącego otworu okiennego. W tych warunkach organ nadzoru budowlanego ponownie oceni, czy inwestorzy prawidłowo wykonali obowiązek wynikający z decyzji PINB z 23 października 2017 r.Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a..