Wyrok - III SA/Wr 418/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr SKO.FP/41/3/25 w przedmiocie określenia i zwrotu nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu dotUchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr SKO.FP/41/3/25 w przedmiocie określenia i zwrotu nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu dot
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
997.998,30 zł · składnik roszczenia z pożyczki
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Chołuj
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej SKO, Kolegium, Organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania C. "[...]" sp. z o.o. w Ł. (dalej: spółka, strona, skarżąca) od decyzji Starosty Zgorzeleckiego z dnia z 6 lutego 2025 r. nr 1/2025 znak BF.3032.1.2025.2 w sprawie określenia nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 wraz z oprocentowaniem oraz odmowy zwrotu nadpłaty w kwocie 1.022.682, 47 zł wraz z oprocentowaniem:I. uchyliło zaskarżoną decyzję w części punktu 2/ dotyczącego odmowy zwrotu nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w kwocie 1.022.682,47 zł oraz oprocentowania nadpłaty od tej kwoty w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa za okres od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia 5 września 2024 r. w kwocie 280.901, 00 zł i w tym zakresie:1) odmówiło zwrotu dalszej nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w kwocie 24.684,17 zł oraz oprocentowania od nadpłaty w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, liczonego:- od kwoty 997.998,30 zł - za okres od 25 listopada 2022 r. do 26 maja 2024 r. - w kwocie 234 078,00 zł,- od kwoty 24.684,17 zł - za okres od 25 listopada 2022 r. do 5 września 2024 r. w kwocie 6.780,00 zł;2) umorzyło postępowanie w zakresie orzeczenia o odmowie zwrotu nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w kwocie 997.998,30 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości równej odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, pobieranych od zaległości podatkowych przysługującym za okres od dnia 27 maja 2024 r. do dnia dokonania zwrotu nadpłaty, tj. do dnia 5 września 2024 r. w kwocie 40.043,00 zł.II. w pozostałym zakresie (tj. puntu 1/ decyzji) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.Jako podstawę swojej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 74a, art. 76 § 1, art. 77 § 1 pkt 3, art. 77b § 1 pkt 1, art. 78 § 1, § 3 pkt 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 3 pkt 4, art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej u.f.p.)Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia 12 lutego 2018 r. Starosta Zgorzelecki ustalił obwiązek zwrotu przez spółkę do budżetu Powiatu Zgorzeleckiego jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w łącznej kwocie 606.986,42 zł tj.: za 2014 r.: 210.228,05 zł, za 2015 r.: 308.319,57 zł, za 2016 r.: 88.438,80 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Organ pierwszej instancji określił też terminy naliczania należnych odsetek.W trakcie postępowania administracyjnego, które zakończyło się powyższą decyzją, spółka była reprezentowana przez pełnomocnika adwokata W. O. Oryginał decyzji został doręczony spółce (z pominięciem pełnomocnika) w dniu 15 lutego 2018 r. Tego samego dnia kserokopia decyzji została doręczona pełnomocnikowi strony. Pismem z 1 marca 2018 r. spółka - reprezentowana przez pełnomocnika – wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji tj. doręczenie pełnomocnikowi decyzji w kserokopii, zamiast w oryginale.SKO postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr SKO/41/FP-5/2018, stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Po rozpoznaniu skargi na to postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. (sygn. akt III SA/Wr 278/18), oddalił skargę. Od wyroku WSA we Wrocławiu strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2022 r. (sygn. akt I GSK 8/19) umorzył postępowanie z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej przez spółkę. Wraz z pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu doręczył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Jeleniej Górze prawomocny wyrok z dnia 12 września 2018 r. o oddaleniu skargi na postanowienie organu odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2018 r. i zwrócił akta administracyjne sprawy (data wpływu do organu: 20 czerwca 2022 r.).W czasie gdy przed WSA we Wrocławiu i przed NSA toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na postanowienie z dnia 20 kwietnia 2018 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania, decyzja Starosty Zgorzeleckiego z dnia 12 lutego 2018 r. (doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 7 maja 2018 r.) została ponownie zaskarżona przez spółkę odwołaniem z dnia 15 maja 2018 r. Wobec złożenia odwołania, SKO zwróciło się do WSA we Wrocławiu o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy, bez posiadania których nie mogło rozpatrzyć odwołania. Jak wskazało SKO, Sąd - w odpowiedzi – poinformował, że nie jest możliwe wypożyczenie akt sprawy. W konsekwencji SKO postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r. zawiesiło postępowanie w sprawie, a następnie po zwrocie akt administracyjnych SKO postanowieniem z dnia 8 lipca 2022 r. podjęło postępowanie.Decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr SKO/41/FP-4/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie Starosty Zgorzeleckiego z dnia 12 lutego 2018 r. nr 1/2018. Kolegium uznało, że toczące się przed WSA we Wrocławiu i przed NSA postępowania sądowoadministracyjne ze skarg Spółki na postanowienie o niedopuszczalności odwołania, spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji i spowodowało, że termin ten nie upłynął.Decyzja Kolegium nr SKO/41/FP-4/2022 została doręczona organowi w dniu 12 października 2022 r. i na tej podstawie podjęto czynności zmierzające do wyegzekwowania należności, tj. sporządzono i przekazano Spółce upomnienie, a następnie przekazano organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi I Urzędu Skarbowego Łódź Góra tytuł wykonawczy nr [...]/[...], obejmujący należność główną w wysokości 606.986,42 zł wraz z odsetkami w łącznej kwocie 373.100,73 zł oraz kosztami upomnienia w kwocie 16,00 zł. Całość zobowiązania na dzień 16 listopada 2022 r. wyniosła 980.103,15 zł. Organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne i dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki 25 listopada 2022 r. Pełnomocnik spółki pismem wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, w związku z czym, organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne. Z postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wynika, że dłużnik zajętej wierzytelności przekazał całą kwotę na pokrycie zaległości objętej tytułem wykonawczym [...]/[...], a środki pieniężne zostały zdeponowane na rachunku bankowym organu egzekucyjnego. Starosta Zgorzelecki nie wnioskował o podjęcie zawieszonego postępowania, ponieważ w toku analizy wniesionych zarzutów uznał jeden z nich, dotyczący błędnego wskazania siedziby Spółki i w związku z tym, poinformował organ egzekucyjny o zaistnieniu przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Finalnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2023 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu egzekucyjnego nr [...]/[...]. Stąd wynika jednoznacznie, że wierzyciel nie został zaspokojony w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, gdyż postępowanie to zostało zawieszone, a następnie umorzone. Sam fakt zajęcia rachunku bankowego Spółki nie jest równoznaczny z zaspokojeniem wierzyciela, gdyż środki pieniężne znajdowały się na rachunku bankowym organu egzekucyjnego i nie zostały wierzycielowi przekazane. W dniu 8 sierpnia 2023 r. Starosta Zgorzelecki wystawił tytuł wykonawczy nr [...]/[...] i wniósł do tego samego organu egzekucyjnego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W dniu 30 sierpnia 2023 r. na rachunek bankowy Starosta Powiatowego w Zgorzelcu wpłynęła kwota 997.998,30 zł na poczet tytułu wykonawczego nr [...]/[...], która zgodnie z dyspozycją organu egzekucyjnego została zaliczona na poczet należności głównej w kwocie 573.176,14 zł, odsetek w kwocie 424.806,16 zł oraz kosztów upomnienia w kwocie 16 zł.Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2022 r. nr SKO/41/FP-4/2022 została zaskarżona przez Spółkę skargą do WSA we Wrocławiu. Po jej rozpatrzeniu, wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 960/22 WSA, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego o tym, że toczące się przed WSA we Wrocławiu i przed NSA postępowanie sądowoadministracyjne ze skarg Spółki na postanowienie o niedopuszczalności odwołania z dnia 20 kwietnia 2018 r. nr SKO/41/FP-5/2018 spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności objętych kontrolowaną decyzją. WSA stwierdził, że sporne dotacje oświatowe były przyznane i przekazane Spółce kolejno w latach 2014, 2015 i 2016, a zatem termin przedawnienia powinien być liczony odpowiednio od końca 2014, 2015 i 2016 r. i tym samym upływał odpowiednio z dniem: 31 grudnia 2019 r., 31 grudnia 2020 r. i 31 grudnia 2021 r. W sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 30 września 2022 r. i doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 27 października 2022 r., a zatem po upływie ustawowych terminów przedawnienia. W rezultacie powyższego, decyzją z dnia 27 maja 2024 r. znak SKO.FP/41/1/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty Zgorzeleckiego i umorzyło w całości postępowanie w sprawie, z uwagi na przedawnienie należności z tytułu zwrotu dotacji oświatowej. Starosta wyjaśnił dalej, że po otrzymaniu ww. decyzji Kolegium Starosta Zgorzelecki poprzez zawiadomienie wierzyciela do organu egzekucyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r. poinformował Naczelnika I Urzędu Skarbowego Łódź Górna o zaistnieniu przesłanki do umorzenia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]/[...] r.Następnie pismem z dnia 23 grudnia 2023 r., pełnomocnik spółki wniósł o stwierdzenie nadpłaty i wypłatę na rzecz spółki kwoty 1.022.682,47 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości równej odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 O.p. od dnia powstania nadpłaty, tj. 25 listopada 2022 r., a więc od dnia zajęcia przedmiotowej należności w ramach postępowania egzekucyjnego toczącego się przed Naczelnikiem I Urzędu Skarbowego Łódź Górna. Pełnomocnik przedłożył jako dowód w sprawie m.in: historię rachunku bankowego prowadzonego w P. S.A. z dnia 25 listopada 2022 r. - obciążenie na kwotę 415.696,05 zł i 606.986,42 zł dokonane przez Pierwszy Urząd Skarbowy Łódź Górna.Starosta Zgorzelecki decyzją z dnia z 6 lutego 2025 r. nr 1/2025 znak BF.3032.1.2025.2:1. określił nadpłatę z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w łącznej kwocie 997.998,30 zł przysługującą do zwrotu skarżącej wraz z oprocentowaniem w wysokości równej odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, pobieranych od zaległości podatkowych przysługującym za okres od dnia 27 maja 2024 r. do dnia dokonania zwrotu nadpłaty, tj. do dnia 5 września 2024 r. w kwocie 40.043, 00 zł.2. odmówił zwrotu nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 w kwocie 1.022.682, 47 zł oraz oprocentowania nadpłaty od tej kwoty w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa za okres od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia 5 września 2024 r. w kwocie 280 901, 00 zł.W uzasadnieniu decyzji organ przywołał podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, tj. art. 60 pkt 1 u.f.p. i art. 67 ust. 1 u.f.p. w części dotyczącej odpowiedniego zastosowania w sprawach dotyczących kwot dotacji podlegających zwrotowi przepisów działu III O.p. Kolejno organ przywołał art. 72 § 1 i § 2 pkt 2 lit. b O.p., definiujące nadpłatę, art. 73 § 1 pkt 1 O.p., regulujący dzień powstania nadpłaty, art. 77 § 1 pkt 3 O.p. regulujący termin zwrotu nadpłaty, a także art. 78 § 3 pkt 1 O.p. regulujący zasady oprocentowania nadpłaty.Odnosząc powyższe uregulowania do stanu sprawy organ wskazał, że nadpłata w niniejszej sprawie powstała wskutek uchylenia decyzji Starosty Zgorzeleckiego z 12 lutego 2018 r. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 maja 2024 r. znak SKO.FP/41/1/2024, a więc w trybie art. 77 § 1 pkt 3 O.p., tj. w dniu 30 sierpnia 2023 r" kiedy organ egzekucyjny przekazał wyegzekwowane środki w wysokości 997.998,30 zł na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu. Starosta podał, że w związku z tym, że nie dokonał zwrotu nadpłaty w terminie wynikającym z art. 77 § 1 pkt 3 O.p. oraz nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, stronie - zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 - przysługuje oprocentowanie w wysokości równej odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 O.p., pobieranych od zaległości podatkowych, za okres od dnia 27 maja 2024 r. do dnia dokonania zwrotu środków na rachunek bankowy Spółki, z zastrzeżeniem, że za dzień zapłaty uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu, co wynika z art. 77b § 2 pkt 1 O.p.Organ wyjaśnił dalej, że w oparciu o powyższe argumenty nie można się przychylić do wniosku pełnomocnika Spółki i ustalić nadpłatę w kwocie 1.022.682,47 zł, gdyż środki w takiej wysokości nie zostały wpłacone na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu i nie zostały przekazane wierzycielowi do dyspozycji, wobec czego, nie stanowią nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p. Ponadto, Starosta wskazał, że poinformował organ egzekucyjny o okolicznościach mających wpływ na umorzenie zawieszonego postępowania egzekucyjnego, a więc uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 32aa § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W zakresie środków zdeponowanych na rachunku bankowym organu egzekucyjnego, które nie zostały przekazane na poczet zaspokojenia wierzyciela, wniosek Spółki jest bezprzedmiotowy.Zdaniem organu, nie jest zasadne również przyznanie spółce oprocentowania od powstałej nadpłaty za okres, jaki wskazano w jej wniosku, tj. od 25 listopada 2022 r. do 26 maja 2024 r. W tym zakresie organ wyjaśnił, że z historii rachunku bankowego spółki wynika, że w dniu 25 listopada 2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia środków pieniężnych w wysokości 1.022.682,47 zł, co jednak nie jest równoznaczne z powstaniem nadpłaty w tej dacie.Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Starosta wskazał, że w jego ocenie, nie przyczynił się on, jako organ I instancji, do powstania nadpłaty. Podkreślił, że decyzja w sprawie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego nr 1/2018 została wydana w dniu 12 lutego 2018 r., tj. w dacie, kiedy wszystkie określone nią należności były wymagalne, gdyż przedawniały się odpowiednio z dniem 31 grudnia 2019 r., 31 grudnia 2020 r., 31 grudnia 2021 r.. W wyniku wniesienia odwołania przez pełnomocnika spółki od decyzji Starosty, sprawa toczyła się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym aż do 30 września 2022 r. Przyczyną tak przewlekłego postępowania przed organem odwoławczym był fakt, że pełnomocnik spółki, pomimo prawidłowego wniesienia odwołania od decyzji z 12 lutego 2018 r., zaskarżał postanowienie o niedopuszczalności odwołania do WSA we Wrocławiu, a następnie do NSA, uniemożliwiając jednocześnie rozpatrzenie sprawy przez SKO w Jeleniej Górze, gdyż udostępnienie akt sprawy było niemożliwe.W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o zmianę decyzji i stwierdzenie nadpłaty przysługującej do zwrotu na rzecz Spółki w kwocie 997.998,30 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości równej odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, pobieranych od zaległości podatkowych od dnia 25 listopada 2022 r., tj. od dnia zajęcia przedmiotowej należności w ramach postępowania egzekucyjnego toczącego się przed Naczelnikiem I Urzędu Skarbowego Łódź - Górna, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez Starostę Powiatu Zgorzeleckiego nr [...].Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zasadniczej kwestii spornej jaką jest wysokość oprocentowania nadpłaty wskazało, że nie można w sprawie dopatrzyć się przyczynienia organów do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja z 12 lutego 2018 r. w sprawie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu zgorzeleckiego została wydana przez Starostę w dniu 12 lutego 2018 r., tj. w dacie, kiedy wszystkie określone nią należności były wymagalne. Decyzja została więc wydana także w terminie, w którym w normalnym toku postępowania co do zasady możliwe było załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym jeszcze przed upływem nominalnego terminu przedawnienia należności z art. 70 § 1 O.p.Organ odwoławczy podkreślił, że do przedawnienia należności w toku postępowania odwoławczego doszło, ponieważ rozpoznanie sprawy nie było możliwe przez okres prawie 4 lat, z uwagi na niedostępność akt administracyjnych, które przesłane zostały do WSA we Wrocławiu razem ze skargą spółki na postanowienie w sprawie niedopuszczalności pierwszego odwołania spółki od decyzji Starosty Powiatu Zgorzeleckiego z 12 lutego 2018 r. Do sytuacji tej doprowadziła zatem niecelowa, cofnięta finalnie (już po upływie terminów przedawnienia!) skarga kasacyjna pełnomocnika Spółki od wyroku WSA we Wrocławiu prawidłowo oddalającego skargę a postanowienie Kolegium w przedmiocie niedopuszczalności pierwszego odwołania Spółki od decyzji Starosty z 12 lutego 2018 r. Aktualnie zaś całą odpowiedzialność i finansowe skutki niecelowego działania swojego pełnomocnika, niezasadnie kwestionującego wyrok WSA we Wrocławiu (co potwierdził cofając skargę kasacyjną), Spółka pragnie przerzucić na organy - a w rezultacie na wspólnotę samorządową. Sytuacja, w której z powodu powyższego organ odwoławczy ze względu na brak akt administracyjnych nie miał możliwości terminowego rozpoznania odwołania, nie może być poczytana jako przyczynienie organów do przedawnienia. Uwzględnić należy przy tym, że uchylenie ostatecznej decyzji określającej spółce wysokość dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi przez WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 960/22, a następnie decyzji Starosty Powiatu Zgorzeleckiego z 12 lutego 2018 r. decyzją Kolegium z dnia 27 maja 2024 r. znak SKO.FP/41/1/24, nastąpiło wyłącznie z uwagi na przedawnienie, nie zaś z innego powodu niezasadności określonej Spółce należności z tytułu dotacji podlegającej zwrotowi.Zdaniem organu tak w dacie wszczęcia egzekucji, jak i w dacie zaspokojenia wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w obrocie prawnym pozostawała wszak ostateczna i wykonalna decyzja Kolegium z 30 września 2022 r., zaś Starosta realizował jedynie prawny obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z tego też względu, zdaniem Kolegium, prawidłowo organ I instancji przyznał Spółce oprocentowanie nadpłaty od dnia 27 maja 2024 r., tj. od dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji Starosty z 12 lutego 2018 r. do dnia zwrotu nadpłaty w dniu 5 września 2024 r. Organ prawidłowo wyliczył kwotę tego oprocentowania - od nadpłaty w kwocie 997 998,30 zł - w kwocie 40.043 zł.W skardze spółka wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zarzuciła naruszenie art. 78 § 3 pkt 1 O.p. w zw. z art. 60 pkt 1 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie o odsetkach należnych od nadpłaty przysługującej skarżącej w kwocie niższej, niż właściwie należna kwota, błędnie oceniając przesłankę przyczynienia się organu podatkowego do powstania nadpłaty.W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w niniejszej sprawie organy przyczyniły się do powstania przedmiotowej nadpłaty, bowiem organ wszczął egzekucję przedawnionych wierzytelności i wyegzekwował je w sposób nienależny, mając o tym pełną wiedzę. Zdaniem Strony, w zakresie oprocentowania zastosowanie powinien mieć art. 78 § 3 pkt 1 i art. 55 § 2 O.p., co skutkuje tym, że odsetki od kwoty nadpłaty powinny być liczone od dnia powstania nadpłaty, tj. od dnia 25 listopada 2022 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.Skargę należało uwzględnić.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd jest decyzja SKO w sprawie określenia nadpłaty z tytułu zwrotu do budżetu powiatu dotacji oświatowej za lata 2014, 2015 i 2016 wraz z oprocentowaniem. Kwestią sporną jest od jakiej daty należne jest oprocentowanie i w jakiej wysokości. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni przepisu art. 78 § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym oprocentowanie nadpłaty przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.Posługując się w poniższych wywodach argumentacją zawartą w wyroku WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 355/25 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać należy, że kwestia, czy przedawnienie zobowiązania podatkowego może być traktowane jako przesłanka zmiany lub uchylenia decyzji, do powstania której przyczynił się organ podatkowy budzi pewne wątpliwości zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie. Z jednej strony prezentowane jest stanowisko, że jeżeli przyczyną uchylenia decyzji organu podatkowego przez organ odwoławczy było przedawnienie zobowiązania podatkowego, do którego doszło już po wydaniu (i doręczeniu) rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, to nie ma jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy działaniem organu podatkowego pierwszej instancji. Aż do ostatniego dnia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale i obowiązek, podejmować wszelkie przewidziane prawem działania procesowe, ukierunkowane na uzyskanie należności podatkowej (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 971/15). Przedawnienie zobowiązania podatkowego, będące podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy, należy uznać za przesłankę obiektywną, którą organy podatkowe były zobowiązane uwzględnić z mocy prawa. Okoliczność ta nie wymaga żadnego dalszego badania i przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie "przyczynienia się" (por. wyrok NSA z 21 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 66/21). Podobnie uważa L. Etel wskazując, że jeżeli podstawą uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie jest upływ terminu przedawnienia po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, to nie może to przesądzać o uznaniu takiej decyzji za wadliwą w momencie jej wydania. Upływ terminu przedawnienia już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji jest sytuacją obiektywną, niezależną od tegoż organu. Co za tym idzie, uchylenie decyzji z tej przyczyny, że rozstrzygnięta sprawa stała się bezprzedmiotowa w następstwie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez jego przedawnienie, nie może być postrzegane jako sytuacja, w której do przesłanki uchylenia decyzji przyczynił się organ podatkowy (L. Etel, teza 4 komentarza do art. 78 o.p. w: L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023).Z drugiej strony prezentowany jest pogląd, że choć upływ terminu przedawnienia jest okolicznością obiektywną i niezależną od organu podatkowego, niemniej jednak jako zdarzenie przyszłe i pewne jest przewidywalne. Organ podatkowy musi zdawać sobie sprawę, że zwlekanie z wszczęciem postępowania podatkowego, czy też prowadzenie go w sposób opieszały, bądź wadliwy z dużą dozą prawdopodobieństwa prowadzić będzie do niemożności wydania decyzji, która korzystać będzie z przymiotu ostateczności. Zwłoka organu podatkowego w ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego zmierzającego do określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego i w konsekwencji konieczność umorzenia takiego postępowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może zostać uznana za przyczynienie się przez organ podatkowy do uchylenia decyzji, na podstawie której podatnik zapłacił podatek (por. wyroki NSA z 29 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 2287/21 oraz III FSK 2192/21). Przedawnienie zobowiązania podatkowego, skutkujące uchyleniem, a następnie umorzeniem postępowania, nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Działania organów podatkowych prowadzące do przedawnienia zobowiązania podatkowego muszą być przedmiotem oceny z punktu widzenia przyczynienia się do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 28 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 1799/21). Również w literaturze wskazuje się, że przedawnienie zobowiązania podatkowego nie zawsze może być podstawą do odmowy wypłaty oprocentowania nadpłaty, nawet jeżeli nadpłata została zwrócona w terminie (I. Krawczyk, Oprocentowanie nadpłat. Uwagi na tle wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1599/21, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2022, nr 10, s. 36-38).Do tego ostatniego stanowiska przychyla się również skład orzekający w niniejszej sprawie. Badając pod kątem art. 78 § 3 pkt 1 O.p., czy organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji", nie chodzi o to, co było podstawą samego uchylenia decyzji, np. przedawnienie, lecz o to, co doprowadziło do zaistnienia takiej podstawy. Nie można przy tym postawić generalnej tezy, że w każdym przypadku uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i umorzenia postępowania podatkowego z uwagi na przedawnienie, możliwym będzie przypisanie organowi "przyczynienia się do uchylenia decyzji". Zawsze należy badać konkretne okoliczności, które spowodowały, że wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia przed upływem terminu przedawnienia, było niemożliwe. Ustalenie, że do powstania przesłanki przedawnienia przyczynił się organ podatkowy wymaga zatem odniesienia się okoliczności danej sprawy.W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że do uchylenia decyzji z związku z przedawnieniem należności z tytułu dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za lata 2014, 2015 i 2016 przyczynił się organ podatkowy, m.in. wskutek błędnej wykładni prawa, tj. art. 70 § 1 O.p. Kwestia, czy błędna wykładnia prawa, skutkująca przedawnieniem zobowiązania podatkowego, może być traktowana jako przyczynienie się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, również była przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 486/17 stwierdzono, że błędy w zakresie wykładni prawa muszą obciążać organ podatkowy. Pogląd ten podzielony został także w wyroku z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 1946/17, w którym stwierdzono, że okolicznością zależną od organu jest błąd w wykładni prawa, nawet jeśli jest on wynikiem przychylenia się do istniejącego w danym momencie nurtu orzeczniczego. Dokonanie przez organ błędnej wykładni przepisów prawa bądź ich wadliwe zastosowanie, jest jego błędem, nawet jeżeli błąd ten powielił w ślad za innymi organami stosującymi prawo. To właśnie bowiem organ podatkowy prowadzący postępowanie jest odpowiedzialny za prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego. Podobnie uznano w wyroku z 12 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 837/21, stwierdzając, że jeżeli uchylenie decyzji i umorzenie postępowania wynikało głównie z wadliwej wykładni normy regulującej zasady zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to w takim przypadku upływ terminu przedawnienia to nie obiektywna, niezależna od organów okoliczność, ale błąd w zakresie wykładni prawa, który należy kwalifikować jako okoliczność zależną od organu.Zdaniem Sądu zastosowanie w sprawie wadliwej wykładni art. 70 § 1 O.p. doprowadziło do błędnego przekonania przez SKO co do upływu terminu przedawnienia należności z tytułu dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za lata 2014, 2015 i 2016.Wskutek wadliwej wykładni art. 70 § 1 O.p. SKO pozostawało w błędnym, jak się okazało, przekonaniu, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. od dnia 15 maja 2018 r. (data nadania skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania) do 20 czerwca 2022 r. (data wpływu do SKO prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy).Jak wskazał Sąd w wyroku z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 960/22, w którym uchylił decyzję SKO z 30 września 2022 r., będącą podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego i powstałej nadpłaty, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W myśl art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W ocenie sądu, nie każde wniesienie skargi do sądu wywołuje skutek zawieszający, lecz tylko skargi w sprawie, która związana jest z konkretnym zobowiązaniem podatkowym: "wniesienia skargi [...] na decyzję dotyczącą tego zobowiązania" - art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Wobec tego, nie można zaakceptować wykładni, jaką przedstawił organ, zgodnie z którą także skarga na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania prowadzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż pozostaje ona w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Wskazać trzeba, że sprawa ze skargi spółki rozpoznawana przez WSA we Wrocławiu i następnie NSA dotyczyła postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, a zatem kwestii proceduralnych, a nie zobowiązania podatkowego (wysokości i obowiązku zwrotu dotacji jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem). W takich okolicznościach Sąd uznał, że nie można więc zasadnie przyjąć, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 2 O.p.Aby ostateczna decyzja organu wywołała wyrażony w niej skutek określenia zobowiązania do zwrotu, musi zostać wydana i doręczona przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. Dotacje oświatowe były przyznane i przekazane spółce kolejno w latach 2014, 2015 i 2016, a zatem termin przedawnienia powinien być liczony odpowiednio od końca 2014, 2015 i 2016 r. i tym samym upływał odpowiednio z dniem: 31 grudnia 2019 r., 31 grudnia 2020 r. i 31 grudnia 2021 r. W sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 30 września 2022 r. i doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 27 października 2022 r., a zatem po upływie ustawowych terminów przedawnieniaZdaniem Sądu zastosowanie w sprawie wadliwej wykładni art. 70 § 1 O.p. doprowadziło zatem organ II instancji do wydania decyzji ostatecznej 30 września 2022 r. i wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w tym obciążenia rachunku spółki w warunkach przedawnienia.Z powyższego naruszenia prawa organ nie może zatem wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych w postaci zwolnienia z obowiązku zapłaty oprocentowania nadpłaty naliczanego od dnia jej powstania. Przeciwnie, wskazane naruszenie przepisów O.p. potwierdza, że istnieje oczywisty, bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem organu II instancji, tj. wydaniem decyzji ostatecznej po upływie terminu przedawnienia zobowiązania, stanowiącego przesłankę jej uchylenia. Zatem Kolegium poprzez swoje własne postępowanie (zaniechanie) przyczyniło się do powstania przesłanki uchylenia decyzji w rozumieniu art. 78 § 3 pkt 1 O.p.Zachodzą zatem przesłanki naliczenia oprocentowania nadpłaty od dnia jej powstania. W konsekwencji zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 78 § 3 pkt 1 O.p.Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zobowiązując właściwy organ, aby uwzględnił przedstawioną przez Sąd argumentację.O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 13.554 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (2.737 zł), koszty zastępstwa procesowego (10.800 zł) określone w § 2 pkt 7 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 13.554 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (2.737 zł), koszty zastępstwa procesowego (10.800 zł) określone w § 2 pkt 7 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.