Wyrok - II OSK 2621/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 281/21 w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego IOddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 281/21 w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego I
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 9
kpa
art. 145
ppsa
art. 106
ppsa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
art. 193
ppsa
art. 133
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 7 września 2023 r., II SA/Wr 281/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę I.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) z 14 kwietnia 2021 r. nr 433/2021, w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Kłodzku z 22 października 1998 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 19 lutego 1999 r. I.P. (inwestor) uzyskała pozwolenie na budowę garażu zlokalizowanego na terenie działki nr [...], [...], obręb [...] w [...]. Wskazane decyzje zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2001 r., uchylenie uzasadniono tym, że organy pominęły okoliczności faktyczne mające znaczenie dla ochrony praw osób trzecich oraz nie rozważono prawa własności działki, na której zaplanowany jest dojazd do garażu.2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Wr 281/21 kolejno wskazano, że Starosta Kłodzki decyzją nr 1/III/O/2012 z 16 lipca 2012 r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę garażu z powodu niedopełnienia obowiązków (decyzja o warunkach zabudowy, tytuł prawny, egzemplarze projektu budowlanego), która to decyzja została uchylona przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzją nr O-835/12 z 31 grudnia 2012 r., zarazem umarzającą postępowanie organu I instancji. Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że Starosta miałby podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dopiero po uzyskaniu wniosku I.P., a z akt sprawy nie wynika, aby wystąpiła ona z takim wnioskiem.2.3. Następnie po wznowieniu na wniosek strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda Dolnośląski decyzją z 4 kwietnia 2014 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z 31 grudnia 2012 r., i ponownie umorzył postępowanie organu I instancji. Odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) nie przyniosło skutku w postaci zmiany (uchylenia) decyzji organu wojewódzkiego.2.4. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 31 sierpnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (PINB) odmówił inwestorowi wydania pozwolenia na budowę argumentując, że warunkiem wydania takiej decyzji jest sprawdzenie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, której w realiach sprawy nie ma.W wyroku ustalono, że w rezultacie postępowania wszczętego 4 grudnia 2015 r. PINB wydał decyzję nr 02/R/2020 z 31 stycznia 2020 r. nakazującą rozbiórkę spornego garażu wskazując, że dla terenu inwestycyjnego nie ma planu miejscowego, ani też decyzji o warunkach zabudowy, zaś lokalizacja obiektu narusza przepisy o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W/w decyzja organu powiatowego została uchylona przez DWINB decyzją nr 527/2020 z 15 czerwca 2020 r. Organ II instancji wskazał brak wnikliwej analizy przepisów regulujących lokalizację garażu oraz za niedostatecznie wyjaśnioną uznał okoliczność niemożności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.2.5. Dalej w wyroku II SA/Wr 281/21 przywołano, że w ponownie prowadzonym postępowaniu PINB 12 stycznia 2021 r. wydał decyzję nr 01/R/2021, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. [...]6 ze zm., uPb) nakazującą I.P. rozbiórkę spornego garażu, od którego strona się odwołała wywodząc, że przedmiotowy garaż wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z nim.2.6. W wyroku wskazano dalej, że powołaną na wstępie decyzją z 14 kwietnia 2022 r. DWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.; K.p.a.) utrzymał w mocy ww. decyzję nakazową organu I instancji.Uzasadniając swą decyzję DWINB, jako argumentację odnośnie zasadności wydanej decyzji nakazowej przywołał lokalizację ścian spornego garażu. Organ II instancji wskazał, że usytuowanie ściany frontowej spornego garażu w odległości 4 m od granicy z działką nr [...] oraz ściany tylnej w odległości 6,34 m od granicy z działką nr [...] jest zgodne ze stosownymi przepisami technicznymi. Lokalizacja nowo wybudowanej ściany podłużnej w odległości 1 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] z kolei jest sprzeczna z tymi przepisami, jak również z przepisami planu miejscowego. Organ argumentował dalej, że ścianę można by rozebrać i wybudować nową w odległości 1,5 m od granicy działki, co oznaczałoby doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, jednak nie jest to jedyna niezgodność dotycząca przedmiotowego garażu. Garaż nie posiada drugiej, samodzielnej ściany podłużnej, ponieważ ścianę tę stanowią ściany tylne garaży istniejących na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]), którymi skarżąca nie dysponuje. Dlatego właściwe byłoby wybudowanie nowej ściany podłużnej na działce nr [...], a lokalizacja nowej ściany od granicy z sąsiednimi działkami powinna być zgodna z warunkami technicznymi oraz obowiązującym planem miejscowym, czyli powinna wynosić 1,5 m (co wynika z §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; dalej: rozp. MI 2002). Z kolei § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z planem miejscowym (decyzją o warunkach zabudowy). Jednak przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, ponieważ garaże istniejące wcześniej usytuowane są w dwóch oddzielnych ciągach, i jak wynika z map pomiędzy garażami zlokalizowanymi na działce nr [...] oraz nr [...] istnieje przestrzeń niezabudowana, co stanowi przeszkodę dla wykonania nowej ściany podłużnej garażu odwołującej się przy granicy działki nr [...] od strony istniejących garaży, bowiem nie będzie ona przylegała na całej długości do ścian garaży istniejących.Reasumując, zdaniem DWINB, sporny garaż należałoby zawęzić w sumie o 2 m (0,5 m od strony działki nr [...] i 1,5 m od strony istniejących ciągów garażowych. Rozbiórka części garażu, którą dopuszcza art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb, tzn. jego zawężenie o 2 m nie przyniosłaby pożądanego skutku, uniemożliwiałoby to bowiem wykonanie wjazdu lub wrót garażowych o szerokości co najmniej 2,3 m, a tym samym naruszałoby § 102 pkt 2 rozp. MI 2002.3.1. I.P. w skardze na w/w decyzję DWINB zarzuciła naruszenie: art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez niedostateczne przeanalizowanie i rozważenie materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji nieodpowiadającej przepisom prawa; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, której rozstrzygnięcie zostało sformułowane w sposób ogólny, nieprecyzyjny i bez wyczerpującego uzasadnienia.3.2. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że inwestycję zrealizowała na mocy ostatecznego pozwolenia na budowę, następnie wyeliminowanego wyrokiem NSA, który błędnie przyjął, że garaż nie ma drogi dojazdowej.3.3. W odpowiedzi na skargę DWINB wnosił o jej oddalenie.4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu skargę oddalił.4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że zestawiając przedmiotowy budynek z regulacją planistyczną widać, że zawarty w niej wymóg zlokalizowania budynków względem granicy z działką sąsiednią nie jest spełniony, ponieważ ściana podłużna od strony granicy z działką nr [...] znajduje się w odległości 1 m, co wynika z akt sprawy, w szczególności z projektu zagospodarowania terenu, w związku z wpisem uprawnionego geodety w dzienniku budowy, dokumentacji mapowej. Także druga ściana podłużna położona jest bezpośrednio na granicy działek sąsiednich (faktycznie połączona jest ze ścianami garaży sąsiadujących), co uniemożliwia spełnienie wymogu "odległościowego" stawianego przez plan miejscowy. Tym samym lokalizacja przedmiotowego garażu jest nie do pogodzenia z przepisami tegoż planu miejscowego.4.3. Następnie sąd wojewódzki rozważył zastosowanie w sprawie § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002, wedle którego w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Również ten przepis nie może zmienić sytuacji prawnej skarżącej. Po pierwsze, z akt sprawy, a w szczególności niekwestionowanych pomiarów obiektu i jego zlokalizowania wynika, że budynek garażowy ma szerokość nieco ponad 4 m, długość 667 cm, wysokość 330 cm przy tylnej ścianie istniejących garaży oraz 305 cm przy swojej ścianie podłużnej, a więc wykracza poza wskazane wymiary w przywołanym przepisie. Po drugie, nadal nie ma mowy o zgodzie z przepisami odrębnymi (planem miejscowym).4.4. Konkludując, WSA we Wrocławiu stwierdził, że budynek garażowy skarżącej nie spełnia warunków opisanych w przywołanych wyżej przepisach prawnych (plan miejscowy, rozp. MI 2002). Zdaniem tegoż sądu rację miał organ wojewódzki zauważając, że ewentualne przesunięcie ścian podłużnych nie sanuje sytuacji także z tego względu, że doprowadzi do "zawężenia" garażu w ten sposób, że nie będzie mógł być spełniony wymóg minimalnej szerokości wjazdu do garażu (wrót garażowych) – 2,3 m, wskazany w § 102 pkt 2 rozp. MI 2002.5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.5.2. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 7b, 9, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi, mimo dokonania przez organy administracyjne błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy z uwagi na niepełną i błędną ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, tj.:1) brak dokonania jakichkolwiek ustaleń dotyczących stosunków własnościowych i stanu faktycznego działek, mimo iż skarżąca zwracała na te kwestie uwagę zarówno organowi, jak i sądowi pierwszej instancji wskazując, że "obecnie" działki zostały połączone i zostały objęte jedną księgą wieczystą oraz uwzględnienia konsekwencji, jakie ta okoliczność ma dla niniejszego postępowania, podczas gdy obecna sytuacja przekłada się bezpośrednio na sposób, w jaki możliwe byłoby doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem;2) ustalenie, że w niniejszej sprawie możliwa jest wyłącznie rozbiórka obiektu, podczas gdy organ: w ogóle nie rozważył możliwości dokonania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wbrew treści art. 9 K.p.a. nie udzielił w tym zakresie skarżącej jakichkolwiek informacji; nie rozważył wszystkich możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym możliwości wykorzystania dalszej części nieruchomości skarżącej; nie rozważył, a przez to nie dopuścił możliwości częściowej rozbiórki obiektu i nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania określonych obowiązków bądź czynności czy robót budowlanych.- art. 106 § 3 Ppsa polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z urzędu, gdy istniały ku temu podstawy, gdyż skarżąca działająca bez profesjonalnego pełnomocnika zgłaszała wolę i gotowość wykazania okoliczności, na które się powoływała w trakcie przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło wykazania nierzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego i błędnie ustalonego stanu faktycznego nieruchomości, co rzutowało na możliwość doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z prawem.5.3. Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb (w skardze kasacyjnej powołano nieobowiązujący w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji tekst jednol. publikatora tej ustawy – uwaga Sądu) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez sąd, że w niniejszej sprawie przepis ten znajduje zastosowanie i przez to nieuwzględnienie skargi, podczas gdy sąd pierwszej instancji zaakceptował błędnie ustalony stan faktyczny sprawy i pominął, że organ nie wziął pod uwagę i nie umożliwił skarżącej podjęcia wszystkich możliwych czynności celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, jak np. częściowa rozbiórka obiektu garażowego, czy też wystąpienie z wnioskiem o dokonanie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, tym samym nie wziął w ogóle pod uwagę, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 uPb.5.4. Skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu; zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym opłaty od pełnomocnictwa.5.5. Ponadto, skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. kopii mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] na okoliczność jej treści, w tym w szczególności wykazania, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, bowiem nie uwzględnił, że działki nr [...], [...] i [...] stały się jedną nieruchomością, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sprawy i możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego, zignorowania przez sąd pierwszej instancji faktu nieustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, zasadności podniesionych zarzutów. Jednocześnie wskazuje, że dowód ten jest niezbędny dla właściwego rozpoznania sprawy i nie spowodowuje przedłużenia postępowania, szczegółowe uzasadnienie wniosku znajduje się w uzasadnieniu skargi (kasacyjnej). Skarżąca kasacyjnie wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. pierwszej strony jej wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego z prezentatą na okoliczność treści, w tym w szczególności wykazania, że jak tylko skarżąca uzyskała informację o możliwości złożenia wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, dokonała tego. Jednocześnie wskazuje, że dowód ten jest niezbędny dla właściwego rozpoznania sprawy i nie spowodowuje przedłużenia postępowania, skarżąca przedstawia ten dowód dla potwierdzenia dokonanej czynności.5.6. Zdaniem skarżącej sąd pierwszej instancji niezasadnie skupił się na ustalaniu jakie odległości od granicy działki powinien zachować garaż, nie poddając w ogóle refleksji takiej okoliczności jak fakt, że właścicielką działki nr [...] jest skarżąca. Organ nie starał się wykorzystać tego faktu, aby umożliwić skarżącej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem wg skarżącej okoliczność ta ma to niebagatelne znaczenie, bowiem nie można wykluczyć, że skarżąca mogłaby dokonać rozbiórki garażu wyłącznie w części i przebudować go w taki sposób, aby zachować odległości wymagane przepisami rozp. MI 2002 i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zajmując określoną część działki, która wcześniej miała nr [...].5.7. W piśmie procesowym z 19 stycznia 2024 r. działający w imieniu skarżącej, pełnomocnik wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. pisma otrzymanego od Rady Miejskiej w [...] z 29 listopada 2023 r. wraz z załącznikami informującego o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla ul. Spacerowej, na okoliczność wykazania, że wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, który złożyła skarżąca, a którego kopia pierwszej strony została załączona do skargi kasacyjnej, został uwzględniony i będzie procedowana zmiana planu mająca na celu dopuszczenie lokalizacji obiektów bezpośrednio przy granicy działki, co ma wpływ na możliwość legalizacji obiektu będącego przedmiotem postępowania.5.8. Podczas rozprawy skarżąca kasacyjnie wnosiła i wywodziła, jak we wniesionym środku odwoławczym i piśmie procesowym.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).6.2. Wniosek stronty skarżącej kasacyjnie o przeprowadzeniu dowodu z pisma strony wnioskującej o zmianę obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowano sporny garaż, jak również pisma Rady Miejskiej w [...] z 29 listopada 2003 r. odnośnie informacji o przystąpieniu do zmiany tegoż planu, nie mogły zostać uwzględnione. Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżone doń akty badając ich legalność na dzień ich wydania. Przedmiotem skargi objęta była decyzja DWINB z 14 kwietnia 2021 r., zatem podjęte po tej dacie czynności strony czy innych podmiotów, a zmierzające do zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogą mieć żadnego znaczenia dla oceny legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny – stosownie do art. 133 § 1 Ppsa – orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z I OSK 791.23, LEX nr 3760505). Z tych przyczyn wnoszenie, aby przeprowadzić dowody z czynności, które skarżąca podjęła, aby doprowadzić do zmiany ustaleń MPZP, a zatem by dojść miało do zmiany stanu prawnego nie tylko po wydaniu zaskarżonej decyzji, ale nawet zaskarżonego wyroku, nie mogło zostać uwzględnione.Z tego samego względu podnoszony w skardze kasacyjnej wypis z księgi wieczystej datowany na 21 maja 2021 r., skoro pochodzi z daty następczej po dacie wydania zaskarżonej decyzji, zasadniczo nie miał znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny.Nie jest przy tym skuteczny zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa mający polegać na "nieprzeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z urzędu, gdy istniały ku temu podstawy, gdyż skarżąca działająca bez profesjonalnego pełnomocnika zgłaszała wolę i gotowość wykazania okoliczności, na które się powoływała w trakcie przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło wykazania nierzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego i błędnie ustalonego stanu faktycznego nieruchomości, co rzutowało na możliwość doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z prawem". Tak skonstruowana podstawa kasacyjna nie ujawnia, o jaki dowód z dokumentu skarżącej kasacyjnie chodzi. Jeśli przyjąć zaś, że chodzi o wypis z księgi wieczystej z 12 maja 2021 r., to dokument ten pochodzi z daty późniejszej niż data wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca kasacyjna wywodząc o "aktualnym stanie nieruchomości", połączeniu działek nr [...], [...] i [...] w jedną działkę nr [...] i zmienionym stanie faktycznym sprawy, nie wskazuje wprost o jaki dokument jej chodzi. Jeśli by przyjąć, że chodzi o kopię mapy ewidencyjnej z rejestru gruntów, to taka mapa została załączona do skargi kasacyjnej (k. 310, rzecz w tym, że datowana jest na 12 października 2023 r. zatem na datę późniejszą niż dzień wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, nie mówić już o dacie zaskarżonej decyzji. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawia zatem żadnego dowodu, z którego wynikać miałaby data połączenia uprzednio istniejących działek w jedną działkę nr [...], a co mogłoby rzutować na ocenę przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego i sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy.Co się tyczy kwestii połączenia w/w działek, a co miałoby mieć – zdaniem skarżącej kasacyjnie – istotne znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, to sąd pierwszej instancji słusznie ocenił te twierdzenia, jako nie poparte dowodem wywodząc, że skarżąca także w trakcie rozprawy nie była w stanie tej okoliczności wykazać (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dodać przy tym wypadnie, że sąd administracyjny – działając w trybie art. 106 § 3 Ppsa – może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przy czym działania tego nie należy traktować jako obowiązku sądu. Stąd też co do zasady sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą, a jedynie poddają ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Oczekiwanie zaś – co zostało wyrażone w treści skargi kasacyjnej – że sąd miałby wyznaczać stronie stosowny termin na przedstawienie dowodu z dokumentu, celem przeprowadzenia zeń dowodu w trybie art. 106 § 3 Ppsa jest o tyle chybione, że wyznaczając rozprawę, strona miała wystarczająca możliwość przygotowanie się do niej, możliwość zasięgnięcia porady prawnej czy też posiłkowania się fachowym pełnomocnikiem. Sąd zarazem miał prawny nakaz, wynikający z art. 7 Ppsa, aby dążyć do rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu.6.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 7b, 9, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 106 § 3 Ppsa, mający polegać na oddaleniu skargi, mimo dokonania przez organy administracyjne błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy z uwagi na niepełną i błędną ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie jest tak, że organy miały nie dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w toku postępowania dokonano ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób dostateczny, gdy idzie o wyjaśnienie, na jakiej działce skarżąca pobudowała sporny garaż. Wszelkie przy tym zarzuty odnośnie kwestionowania prawomocnego wyroku NSA OZ we Wrocławiu z 20 lutego 2001 r., II SA/Wr 386/99, są bezskuteczne. Niesporne jest bowiem, że sporny garaż został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie w/w wyrokiem zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Skarżąca zatem – chcąc zachować zrealizowany obiekt – powinna podejmować takie działania prawne, które doprowadziłyby do zalegalizowania wzniesionego obiektu. Jak wynika z lektury akt, działania takie trwały wiele lat i nie spowodowały pomyślnego dla strony skarżącej finału, skoro decyzją z 2 czerwca 2014 r. Starosta Kłodzki odmówił I.P. wydania pozwolenia na budowę spornego garażu.Organy nadzoru budowlanego prawidłowo wdrożyły zatem procedurę tzw. naprawczą w trybie przepisów art. 50 i 51 uPb, skoro inwestor wzniósł sporny garaż na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało prawomocnie w toku postępowania sądowoadministracyjnego uchylone. Niespornie organy ustaliły, a sąd pierwszej instancji prawidłowo to zaakceptował, że w dacie rozpoznawania sprawy dla terenu, na którym położony jest sporny garaż, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla rejony cmentarza w [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] z 5 sierpnia 2020 r. Nr 190/XXIII/20, Dz. Urz. Woj. Dolnośl. 2020, poz. 4633 – plan, MPZP). Nie jest podważane przez stronę skarżącą, że z ustaleń tegoż MPZP, dla konturu [...], w którym zlokalizowany jest sporny garaż wynika, że dopuszcza się sytuowanie ściany budynków bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości minimum 1,5 m. Niespornie ustalono, że sporny garaż zlokalizowany został na działce nr [...], od frontu i ściany tylnej graniczy z działkami nr [...] i [...]. Wzdłuż ściany podłużnej znajduje się działka nr [...], wzdłuż drugiej ściany podłużnej zlokalizowane są działki zajęte przez garaże. Nie zostało w skardze kasacyjnej podważone, iż taka lokalizacja garażu naruszała ustalenia MPZP, skoro nie została zachowana odległość minimum 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Sąd trafnie także ocenił – uwzględniając wymiary spornego garażu – iż nie spełnia on regulacji zawartej w § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002 (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Słusznie także sąd a quo ocenił, że ewentualne "przesunięcie" jednej ze ścian podłużnych nie skutkować będzie sanacją tego obiektu, skoro doprowadziłoby to do zawężenia jego szerokości w ten sposób, że nie będzie spełniony – a wynikający z rozp. MI 2002 – wymóg minimalnej szerokości wjazdu do garażu.6.4. Nieskuteczne są także te argumenty, które odnoszą się do zarzucanej organowi nadzoru budowlanego opieszałości w prowadzeniu postępowania wszczętego w 2015 r. (por. s. 6 skargi kasacyjnej), skarżąca mogła wszak korzystać ze środków prawnych zwalczających bezczynność lub przewlekłość postępowania PINB, z akt sprawy wynika zaś, że z dostępnych prawnie środków prawnych w tym zakresie nie korzystała. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie nie miała za przedmiot bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej, podnoszenia zatem tej kwestii jest spóźnione, a przez to bezskuteczne.6.5. Nie mogły odnieść skutku te argumenty podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które odnoszą się do zarzutu naruszenia art. 7b i art. 9 K.p.a., a sprowadzają się do nieuwzględnienia przez sąd pierwszej instancji braku współdziałania organu nadzoru budowlanego z organem uchwałodawczym w [...], jak również braku udzielania stronie niezbędnych informacji w aspekcie możliwości zmiany ustaleń planistycznych. Postępowanie w sprawie dotyczącej ewentualnej legalizacji w trybie przepisów art. 50 i 51 uPb spornego obiektu, nie przewiduje prawnego obowiązku współdziałania z organem uchwałodawczym organu jednostki samorządu terytorialnego, ponadto treść obowiązującego MPZP, którego unormowania organ nadzoru budowlanego musiał uwzględnić przy rozważaniu zasadności podjętego rozstrzygnięcia, jest powszechnie znana z racji opublikowania aktu prawa miejscowego. Sama zaś inicjatywa strony zmiany treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie miała znaczenia dla oceny trafności ustaleń, co do treści stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania decyzji organów obu instancji. Bierność organu nadzoru budowlanego w prowadzeniu postępowania skarżąca kasacyjnie usprawiedliwia własną biernością sprowadzającą się do oczekiwania na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego (s. 7 skargi kasacyjnej). Trudno w tych uwarunkowaniach akceptować trafność zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. przez organy nadzoru budowlanego, które muszą wszak stosować obowiązujące przepisy prawa w dacie podejmowania przez nie stosownych rozstrzygnięć, nie wyłączając także przepisów prawa miejscowego (np. ustaleń zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego).6.6. W konsekwencji powyższych uwag za nieusprawiedliwiony wypadnie ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb. Trafnie sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że w realiach przedmiotowej sprawy nie można było podjąć innego rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie administracyjnej. Z uwagi na taką, a nie inną lokalizację spornego obiektu, jego wymiary, obowiązujące w chwili orzekania przez organy ustalenia MPZP, nie istniała możliwość wydania innej decyzji, niż nakazanie rozbiórki garażu skarżącej. Sąd pierwszej instancji skontrolował te ustalenia organów, z których jednoznacznie wynika brak możliwości zachowania nawet części tego obiektu, a co mogłoby nastąpić wskutek wydania innego rozstrzygnięcia, niż opartego na dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb.7. Skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa..