Wyrok - II GSK 2719/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S.A. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2832/24 w sprawie ze skarg A. Sp. z o.o. w W., A. S. Sp. z o.o. w W. i J. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Mazowieckiego Państwowego WojewódzkieOddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S.A. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2832/24 w sprawie ze skarg A. Sp. z o.o. w W., A. S. Sp. z o.o. w W. i J. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
świadek
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 84
kpa
art. 7
kpa
art. 182
ppsa
art. 183
ppsa
art. 184
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2025r., sygn. akt V SA/Wa 2832/24 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargi A. Sp. z o.o. w W., A. P. Sp. z o.o. w W. i J. S.A. z siedzibą w Z. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej też: "MPWIS", "organ") z 22 lipca 2024r., nr DE NP/00034/2024 w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.W skardze kasacyjnej J. S.A. z siedzibą w Z. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczyła również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:I. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:a.) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy, choć na jego podstawie nie można postawić wniosku o bezspornym lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzeniu, że choroba uczestnika L. K. (dalej też: "Uczestnik")została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy w J. S.A. ponieważ:- w ocenie skarżącej Spółki pomiędzy zakończeniem pracy w J. w 2006r. a wystąpieniem udokumentowanych objawów upłynął wielokrotnie dłuższy okres czasu niż wynikający z okresu czasu ustalonego w wykazie chorób zawodowych (poz. 19.2 wykazu - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej -1 rok),- w sprawie nie wyjaśniono w żaden sposób na podstawie jakiej dokumentacji medycznej ma wynikać, że od 2006r. u byłego pracownika - Uczestnika występowały objawy zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych, powołanej w orzeczeniu lekarskim z 15 marca 2024r, nr 112 A/2022,- z załączonej w aktach sprawy opinii biegłego lekarza dr. n. med. Specjalisty neurologa W. Z. wydanej 23 września 2013r. wynika, iż badania byłego pracownika - Uczestnika już od 2007r. wykazywały zaburzenia przepływu krwi, a od 2009r. potwierdzono miażdżycę tętnic kończyn dolnych oraz nadciśnienie tętnicze; nadto Uczestnik był już badany w 2008r. przez ortopedę i chirurga naczyniowego, którzy nie stwierdzili żadnych objawów klinicznych związanych z okresem pracy w J. i brak jest podstaw do stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu w wyniku pracy,- z załączonej w aktach sprawy opinii biegłego lekarza med. specjalisty rehabilitacji, chirurga traumatologa ortopedy K. G. wydanej 24 kwietnia 2014r. wynika, iż Uczestnik zgłaszał dolegliwości bólowe wcześniej - około 5 lat przed zatrudnieniem w Rosji w latach 2004-2005 w J., a lekarz ustalił, iż z punktu widzenia ortopedycznego warunki pracy nie miały wpływu na dolegliwości L. K. i brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a wykonywaną w J. pracą, a schorzenia Uczestnika są schorzeniem samoistnym, postępującymz czasem na skutek zużywania się tkanek tworzących stawy,- w sprawie nie uwzględniono wieku Uczestnika, bardzo długiego okresu aktywności zawodowej (ponad 50 lat), który w całym okresie do 2024r. wymagał od niego poruszania się po terenie otwartym, w tym w ramach zmiennych warunków atmosferycznych, chorób współistniejących (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, przebyte operacje),- w sprawie nie wzięto pod uwagę, iż po zakończeniu zatrudnienia w J. S.A. jeszcze przez kilkanaście następnych lat pracował w branży budowlanej jako pracownik budowy;b.) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2, art. 69 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie w poczet materiału dowodowego "oświadczenia" świadka, które wpłynęło do akt administracyjnych i który potwierdził wykonywanie czynności zawodowych przez L. K. obciążających kolana - bez uwzględnienia, że oświadczenie takowe zostało złożone bez wezwania organu administracyjnego, bez zachowania zasad procedury przesłuchania świadka zgodnie z przepisami k.p.a., bez zbadania kim jest osoba wskazana jako nadawca korespondencji i dlaczego skierował takowe oświadczenie do przedmiotowej sprawy; nadto oświadczenie to jest bardzo ogólne, nieweryfikowalne, istnieją wątpliwości o którym zakładzie pracy świadek ma mieć wiedzę. Z czynności weryfikacyjnych podjętych przez Spółkę wynika, że takowa osoba nigdy nie pracowała dla J. S.A. i nie posiada wiedzy o warunkach pracy w zakładzie J. Ponadto, mając na uwadze ww. uchybienia przepisów postępowania - "oświadczenie" powinno zostać pominięte jako nie posiadające mocy dowodowej.II. Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:a.) art. 2351 ustawy z 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t j. Dz. U. 2025 poz 277, dalej: "k.p.") w zw. z art. 2352 k.p. oraz § 6 ust. 5 oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 poz. 1836) w postaci przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe jest stwierdzenie co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie Uczestnika miało związek ze sposobem wykonywania pracy w J., podczas gdy, w ocenie skarżącej Spółki nie istnieje żaden dowód potwierdzający związek bądź prawdopodobny związek dolegliwości zdrowotnych Uczestnika z pracą wykonywaną przez Uczestnika w J. Charakter pracy wykonywanej nie przewidywał pracy na kolanach, postawy kucznej czy klęczącej oraz nie angażował w sposób nadmiernie obciążający i nadwyrężający strukturę stawów kolanowych - Uczestnik był brygadzistą i jego praca polegała na sprawowaniu nadzoru i kontroli nad mieniem i podległymi pracownikami, w tym przestrzegania zasad z zakresu BHP, wyznaczaniu obowiązków poszczególnymi pracownikom. Do obowiązków Uczestnika nie należało wyznaczanie i trasowanie osi ścian, otworów, słupów, belek nośnych budynku, ponieważ powyższy zakres prac mógł być realizowany wyłącznie przez geodetę, a nie przez majstra czy też brygadzistę.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, zaś organ nie zażądał jej przeprowadzenia.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12 września 2019r., sygn. akt II GSK 634/19).Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz na naruszeniu przepisów postępowania których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej).W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, autor skargi kasacyjnej wskazał w tym zakresie na naruszenie przez organ oraz kontrolujący go Sąd I instancji art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 3 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy oraz art. 67 § 1 i § 2, art. 69 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie w poczet materiału dowodowego "oświadczenia" świadka, które wpłynęło do akt administracyjnych i który potwierdził wykonywanie czynności zawodowych przez L. K. obciążających kolana.Ponadto w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca wskazała na naruszenie prawa materialnego - art. 2351 w zw. z art. 2352 k.p. oraz § 6 ust. 5 oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 poz. 1836) w postaci przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe jest stwierdzenie co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie Uczestnika miało związek ze sposobem wykonywania pracy w J.W tym miejscu należy jedynie sprecyzować, że zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych w niniejszej sprawie został błędnie połączony z zarzutem naruszenia art. 2351 k.p. i wskazany jako zarzut naruszenia prawa materialnego. W istocie należy przyjąć, że skarżącej kasacyjnie chodziło w tym przypadku o naruszenie przepisów proceduralnych, a nie prawa materialnego. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (obowiązujący w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji, dalej: "rozporządzenie") decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jak z kolei stanowi § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Stąd przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powołane przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych precyzują obowiązki organu właściwego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Stanowią więc dopełnienie ogólnych norm proceduralnych, zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 14 listopada 2017r.,sygn.akt II OSK 415/16, LEX nr 2426936).Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych wskazane w pkt I. petitum skargi są nieuzasadnione.Jak wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, orzeczenia lekarskie stanowią, obok karty oceny narażania zawodowego, jeden z najistotniejszych dowodów w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a organ prowadzący postępowanie nie może jej odrzucić. Organ administracji nie jest - co do zasady - upoważniony do dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która mogłaby prowadzić do odmiennego rozpoznania czy zaklasyfikowania schorzenia. Orzeczenie lekarskie stanowi bowiem jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Organy inspekcji sanitarnej mogą więc odstąpić od ustaleń lekarskich wyłącznie wtedy, gdy ustalenia te budzą wątpliwości w świetle pozostałych zgromadzonych dowodów. Innymi słowy, skoro organy administracji publicznej nie mogą samodzielnie czynić ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, to są związane orzeczeniami lekarskimi (Wyrok NSA z 21 stycznia 2021r., sygn. akt II OSK 1408/18, LEX nr 3124099.). Stąd przyjmuje się, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej (por. wyroki NSA z: 9 lipca 2015r., sygn. akt II OSK 2829/13, 2 września 2021r.,sygn. akt II GSK 451/21, LEX nr 3252495).W niniejszej sprawie jednostka orzecznicza I stopnia w dniu 25 sierpnia 2022r. wydała orzeczenie lekarskie Nr 112/2022 o rozpoznaniu u L. K. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej. W toku dalszego postępowania, PPIS w m.st. Warszawie wydał decyzję nr ChZ/00006/2023 z 10 lutego 2023r. o stwierdzeniu u L. K. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem spółki: J. S.A., A. Sp. z o.o. i A. P. Sp. z o.o. złożyły odwołania. MPWIS, po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym i ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją nr NP/00007/2023 z 5 kwietnia 2023r. uchylił w całości ww. decyzję PPIS w m.st. Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji było m.in. niedokonanie przez organ I instancji pełnego ustalenia odnośnie rodzaju, sposobu i czasu wykonywania obowiązków służbowych przez L. K., ze szczególnym uwzględnieniem czynności wykonywanych w pozycji klęczącej, a także panujących wówczas warunków atmosferycznych oraz stosowanej odzieży ochronnej. PPIS w m.st. Warszawie, mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, organ I instancji zwrócił się pismem z 9 stycznia 2024r. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie z prośbą o wydanie korekty orzeczenia lekarskiego Nr 112/2022 z 25 sierpnia 2022r. lub podtrzymaniu swojego stanowiska. Jednocześnie przekazał do ww. jednostki orzeczniczej dokumentację: karty oceny narażenia zawodowego podczas pracy w J. S.A., A. Sp. z o.o., A. P. Sp. z o.o. oraz P. S.A.Jednostka orzecznicza I stopnia w dniu 15 marca 2024r. wydała orzeczenie lekarskie Nr 112A/2022 o rozpoznaniu u L. K. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej, wymienione w pozycji 19.2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.Wyniki przeprowadzonych u L. K. badań wykonywanych przez Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie, wymienionych w orzeczeniu lekarskim Nr 112A/2022r. z 15 marca 2024r. i wnioski zawarte w tym orzeczeniu wskazują na istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie wskazuje na istnienie związku przyczynowo-skutkowego, pomiędzy chorobą a wykonywaną przez L. K. pracą zawodową. L. K. świadczył pracę jako majster, brygadzista, kierownik robót i majster budowy. W orzeczeniu wskazano wyraźnie na związek między rodzajem pracy wykonywanej przez L. K. w latach 1998-2017, która wiązała się z nadmiernym przeciążeniem struktur stawów kolanowych i istniejącą chorobą narządu ruchu. Lekarz formułując orzeczenie stwierdzające chorobę zawodową dysponował wszechstronną wiedzą medyczną.Wobec powyższego organ prawidłowo orzekł o stwierdzeniu u uczestnika choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych.Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć, bowiem organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy, która niezbędna jest do rozpoznania chorób zawodowych, a wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki wydające w tym zakresie stosowne, prawem przewidziane, orzeczenia lekarskie. Wydane w sprawie orzeczenie - mające charakter opinii biegłych - wymykają się ocenie merytorycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia. A w tym zakresie sporządzone na użytek badanej sprawy orzeczenie lekarskie jest spójne, jednoznaczne, wyczerpujące i nie budzi ono wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takim przypadku organy inspekcji sanitarnej związane są co do zasady ustaleniami zawartymi w orzeczeniu lekarskim. W każdym razie organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm wynikających z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.Sporządzone w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie spełnia wymogi proceduralne, jest jasne, nie zawiera sprzeczności, uzasadnia w sposób zrozumiały dla organów i stron poczynione rozpoznanie i przedstawia metodologię tego rozpoznania oraz prowadzonych badań, jest wyczerpujące, znajduje potwierdzenie w innych dowodach. Z tych przyczyn organ obowiązany był wydać decyzję o rozpoznaniu choroby zawodowej zgodnie z treścią tej opinii i rozpoznaniem lekarskim.Ustawodawca chcąc zapobiec konieczności precyzyjnego udowadniania (co zresztą nie jest możliwe), że konkretna choroba powstała w miejscu pracy, wymaga jedynie wystąpienia wysokiego prawdopodobieństwa, że dana choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Art. 2351 k.p. wyraźnie bowiem zakłada konieczność występowania związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy, a ujawnionym schorzeniem. Zatem w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, wskazuje na istnienie domniemania związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020r., sygn akt II OSK 3175/19 oraz z 9 maja 2018r. sygn. akt II OSK 1502/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2019r., sygn. akt II OSK 993/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wystarczające jest więc wystąpienie wysokiego prawdopodobieństwa, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przesłanka wysokiego prawdopodobieństwa związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2020r., sygn. akt II OSK 2217/18, LEX nr 3106836).Stąd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczyło wykazanie, że podczas wykonywania pracy był on narażony na powstanie tej choroby. Jeżeli bowiem określony czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to występowanie tego narażenia zawodowego na stanowisku pracy daje podstawę, by domniemywać, że doprowadził on do powstania choroby zawodowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie wysokie prawdopodobieństwo w niniejszej sprawie występowało, gdyż ze zgormadzonych dokumentów w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że uczestnik był zatrudniony w warunkach narażenia zawodowego na chorobę wykonując czynności powtarzalne, które wiązały się z nadmiernym przeciążeniem struktur kolanowych (m.in. kaletek) podczas poruszania się po kondygnacjach, rusztowaniach, drabinach oraz okresowej pracy w pozycji kucznej, ze zgiętymi kolanami i w klęku. Tym samym przesłanka niezbędna dla stwierdzenia choroby zawodowej, tj. sposób wykonywania pracy, który z wysokim prawdopodobieństwem spowodował chorobę zawodową została spełniona.Przyjmuje się również, że wystąpienie szkodliwych czynników w miejscu pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z 21 stycznia 2021r., sygn. akt II OSK 1408/18, LEX nr 3124099).Trafnie wskazał WSA, iż organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 k.p.a. Organ odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja I instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która wymaga, ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy.Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a zatem stan faktyczny zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został przez skarżącą kasacyjnie skutecznie podważony, bowiem zgromadzony w aktach materiał dowodowy pozwolił na ustalenie istotnych okoliczności sprawy, natomiast skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła skutecznych argumentów i dowodów świadczących o braku związku ze sprawą oświadczenia świadka, który potwierdził wykonywanie czynności zawodowych przez L. K. obciążających kolana.Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2351 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również nie jest on uzasadniony. Zgodnie z powołanym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wobec spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, organ był zobowiązany do podjęcia takiego rozstrzygnięcia jak w kontrolowanej w sprawie, a ocena Sądu I instancji w tym zakresie jest prawidłowa. Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie poddały w wątpliwość dokonanych w sprawie ustaleń. Stąd doszło do prawidłowego zastosowania przez organ oraz kontrolujący go Sąd I instancji art. 2351 k.p. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 2352 k.p. nie jest w tej sytuacji zasadny.Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.) Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu, który złożył odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej i nie reprezentował organu przed Sądem I instancji (75% stawki minimalnej 480 zł), co stanowi kwotę 360 zł... w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.) Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu, który złożył odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej i nie reprezentował organu przed Sądem I instancji (75% stawki minimalnej 480 zł), co stanowi kwotę 360 zł..