Wyrok - II GSK 2241/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Przeciwdziałanie alkoholizmowi, Profilaktyka i rozwiązywanie problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży, z. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 187/22 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dniaOddalono skargę kasacyjną. Przeciwdziałanie alkoholizmowi, Profilaktyka i rozwiązywanie problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży, z. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 187/22 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 106
ppsa
art. 113
ppsa
art. 133
ppsa
art. 141
ppsa
art. 193
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13 lipca 2022r., sygn. akt III SA/Gl 187/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę R. J. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej też: "SKO", "Kolegium") z 3 grudnia 2021r., nr SKO.A/41.1/34/2021/14882/MM w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w należącym do skarżącego sklepie "[...]" usytuowanym w R. przy ul. [...], udzielonego decyzją z 27 marca 2014r., nr I/340/C/9/2014.W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:1. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;2. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych przez skarżącego, a w konsekwencji brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich dowodów przedstawionych przez skarżącego w niniejszej sprawie i nieadekwatność uzasadnienia zaskarżonego wyroku z zarzutami podnoszonymi przez skarżącego;2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktu zatarcia skazania skarżącego.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania - art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczone zostały przez stronę na skutek skonkretyzowania przez nią podstaw skargi kasacyjnej.Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 3 grudnia 2021r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, stwierdził, że akt ten jest zgodny z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.Skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 i 2 oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych przez skarżącego, a w konsekwencji brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich dowodów przedstawionych przez skarżącego w niniejszej sprawie i nieadekwatność uzasadnienia zaskarżonego wyroku z zarzutami podnoszonymi przez skarżącego oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktu zatarcia skazania skarżącego.W tak określonych granicach rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, uznając, że zawarte w niej zarzuty nie są zasadne.W pierwszej kolejności NSA rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, gdyż o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przesądzały prawidłowo zinterpretowane normy prawa materialnego.Podniesiony w punkcie I. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest wadliwie skonstruowany. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Autor skargi kasacyjnej powinien zatem wskazać, które przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi zostały naruszone przez Sąd I instancji. Powołanie zarzutów w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego nie może być uznane za prawidłowo spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie Sądu (por. m.in. wyrok NSA z 31 marca 2013r., sygn. akt II FSK 925/10). Wzorcami kontroli wyroku Sądu I instancji, które powinny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne - np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały NSA sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39). Normy te należy powołać łącznie.W rozpoznawanej skardze kasacyjnej autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, nie powiązał go z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, pominięto zatem normy odniesienia. Pomimo wskazanej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie odrzucił tej skargi, mając na względzie treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 5/2010, poz. 1), z której wynika, że w przypadku braku powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez Sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji.Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazanego w pkt I. ppkt 1. petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazać należy, iż jest on niezasadny.Skarżący zarzuca, że organy obu instancji, a następnie Sąd I instancji, błędnie przyjęły istnienie podstaw do cofnięcia zezwolenia, mimo że nie wykazano, iż miał on świadomość sprzedaży napoju alkoholowego osobie małoletniej.Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienieZgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ zezwalający cofa zezwolenie, jeżeli w punkcie sprzedaży sprzedano napój alkoholowy osobie niepełnoletniej. Użycie trybu "cofa" jednoznacznie wskazuje na związany charakter tego rozstrzygnięcia, co obliguje organ do cofnięcia zezwolenia.Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że odpowiedzialność przedsiębiorcy w tym zakresie ma charakter obiektywny, niezależny od winy lub stopnia staranności (por. wyroki NSA z: 25 października 2006r., sygn. II GSK 175/05; 30 stycznia 2013r., sygn. II GSK 2003/11; 29 maja 2025r., sygn. II GSK 2078/21). W każdym z tych orzeczeń podkreślono, że ustawodawca celowo przyjął rygorystyczną konstrukcję odpowiedzialności administracyjnej, której ratio legis stanowi ochrona dobra nadrzędnego - zdrowia i bezpieczeństwa osób niepełnoletnich. Z tego względu nawet jednorazowe naruszenie zakazu sprzedaży alkoholu osobie poniżej 18 roku życia pociąga za sobą obowiązek cofnięcia zezwolenia. Wystarczające jest zatem ustalenie samego faktu sprzedaży napoju alkoholowego osobie, która nie ukończyła 18 lat. Takie ustalenie w niniejszej sprawie wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z 17 lutego 2020r., sygn. akt II K 254/19, który zgodnie z art. 11 p.p.s.a. wiąże Sąd administracyjny co do faktu popełnienia czynu.Zgodnie z art. 11 p.p.s.a., ustalenia prawomocnego wyroku skazującego wiążą sąd administracyjny co do popełnienia czynu. Jak słusznie wskazuje doktryna (por. P. Chochorowska, Związanie organu administracji orzeczeniem sądu karnego, "Przegląd Prawa Publicznego" 2013, nr 7-8, s. 104–106), związanie to obejmuje faktyczne ustalenie zdarzenia, a nie jego kwalifikację prawną. Tym samym Sąd administracyjny nie jest uprawniony do ponownego badania, czy doszło do sprzedaży napoju alkoholowego osobie małoletniej, ani do oceny winy przedsiębiorcy.Organy obu instancji dysponowały materiałem dowodowym, obejmującym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z 17 lutego 2020r., jak również dokumentacją wynikającą z tych akt. Prawidłowo ustaliły, że w dniu 11 listopada 2018r. w R. w sklepie [...] przy ulicy [...] prowadzonym przez skarżącego doszło do sprzedaży osobie niepełnoletniej - 13 letniej E. G. - alkoholu w postaci półlitrowej butelki wódki, a czynność ta została następnie potwierdzona w toku postępowania karnego. W tym stanie rzeczy nie można wymagać od organu ponownego dowodzenia faktów, które zostały prawomocnie stwierdzone przez Sąd karny, zwłaszcza że w świetle art. 11 p.p.s.a. ustalenia wyroku skazującego co do popełnienia czynu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wiążą organy i Sąd administracyjny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie objętym mocą wiążącą wyroku karnego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2009r., sygn. II GSK 727/08).Tym samym materiały dowodowe w sposób jednoznaczny potwierdzały zaistnienie przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organy administracyjne były prawnie związane ustaleniami wyroku w zakresie faktu popełnienia czynu, a ich weryfikacja prowadziłaby do naruszenia art. 11 p.p.s.a. W świetle art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą Sąd administracyjny. Zatarcie skazania nie oznacza na gruncie postępowania administracyjnego, że czyn nie został popełniony, a wyrok skazujący nie został wydany. Jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie jako zdarzenie historyczne nie miało w ogóle miejsca. Nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem. Zatarcie skazania nie oznacza więc anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego, i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania (zobacz: wyrok NSA z 11.04.2011 r. II GSK 279/13). Cofnięcie zezwolenia następuje z mocy ustawy, a organ nie może odstąpić od jego zastosowania, jeżeli została spełniona przesłanka określona w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a". Środek ten nie ma charakteru kary w rozumieniu prawa karnego, lecz stanowi instrument administracyjny służący zapewnieniu przestrzegania ustawowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom małoletnim. W realiach niniejszej sprawy zastosowanie tego środka było konsekwencją stwierdzenia obiektywnej przesłanki ustawowej, a nie dowolną oceną organu. W tej sytuacji prowadzenie przez nie odrębnego postępowania dowodowego w zakresie winy strony byłoby niedopuszczalne.Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a.Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia.Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że uzasadnienie to spełnia, określone przywołanym przepisem, warunki uznania go za prawidłowe. WSA przedstawił istotę sporu oraz dokonał interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznając że jest on wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015r., sygn. akt II GSK 470/14).Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z poglądem akceptowanym w judykaturze i w doktrynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie - może je oceniać całościowo (por. wyroki NSA z: 29 kwietnia 2015r., sygn. akt II GSK 470/14; 18 listopada 2016r., sygn. akt II GSK 702/15; 19 czerwca 2018r., sygn. akt II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018r., sygn. akt II GSK 2671/16; 4 października 2018r., sygn. akt II GSK 2983/16). Od prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wymaga się odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska, bądź zajęcie stanowiska w sposób marginalny przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Tymczasem wszystkie wymagane elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala też na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.Według art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Konsekwencją powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracynym, jest to, że naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a., może stanowić, w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 26 maja 2010r., sygn. akt I FSK 497/09).Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazać należy, że są niezasadne.Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów wynikających z tych przepisów, a materiał dowodowy był pełny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok oparł się na materiale zgromadzonym przez organy administracji, nie pominął żadnych dowodów, nie orzekał na podstawie dowodów nieistniejących. Art. 106 § 3 p.p.s.a. natomiast pozwala m.in. na wniosek strony lub z urzędu przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Postępowanie w trybie omawianego przepisu ma więc charakter uzupełniający i fakultatywny. O konieczności i celowości jego przeprowadzenia decyduje Sąd rozpoznający skargę, przy czym tylko do tego Sądu należy ocena, czy w sprawie istnieją istotne wątpliwości, które bez nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie mogą zostać wyjaśnione przez dopuszczenie określonego dowodu. Co do istotnych wątpliwości, to można o nich mówić wówczas, gdy ze względu na mające znaczenie dla wyjaśnienia sprawy braki, bądź sprzeczności w ustaleniach faktycznych podjęte rozstrzygniecie nie jawi się jako niewątpliwe (tak: wyrok NSA z 16 lutego 2018r., sygn. akt I GSK 128/16). Dlatego też, skoro przepis art. 106 § 3 cyt. ustawy stanowi, że "Sąd może" przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, a nie, że "Sąd ma obowiązek", to nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodu w postaci dokumentów dołączonych do odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Raciborza z 9 września 2021r. (w istocie dotyczących sprawy karnej), to zarzutu tego nie można uznać za naruszenie ww. przepisu.Z kolei art. 113 § 1 p.p.s.a. stanowi, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Jak wskazał NSA w wyroku z 20 grudnia 2016r. w sprawie o sygn. akt II OSK 630/15: "Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w tym przepisie, rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez Sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpatrywanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonania przez Sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy Sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia czy też zamknął rozprawę nie udzielając głosu stronom (...). To, że zdaniem skarżącego kasacyjnie materiał dowodowy zebrany przez organy jest niekompletny (...) nie oznacza zatem, że doszło do niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 p.p.s.a." O takim naruszeniu nie można również mówić w sytuacji, gdy kontrolujący orzeczenie organu Sąd, wbrew przekonaniu strony o konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia.Tym samym uznać należy, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie stanowiska Sądu I instancji. Wskazać też należy, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez Sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu). Ocena zaś tego zarzutu, co nie mniej istotne, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały tak jak w rozpatrywanej sprawie skutecznie zakwestionowane.W konsekwencji należy uznać, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ustawy, a zarzut jego niewłaściwego zastosowania jest bezzasadny.Zauważyć jednakże należy, że Sąd I instancji błędnie wskazał jako datę popełnienia czynu zabronionego 11 listopada 2019 roku, zamiast 11 listopada 2018 roku oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał poza stanowiącym podstawę wydanej decyzji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy także art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Niemniej jednak uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Merytorycznie bowiem zaakceptowana przez Sąd I instancji decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest prawidłowa, a zatem słusznie skarga na tę decyzję została oddalona.Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.. orzekł, jak w sentencji wyroku.