Wyrok - I SA/Op 830/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony akt. Drogi publiczne, Inne sprawy dotyczące dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na akt Wójta Gminy Reńska Wieś z dnia 12 września 2025 r., nr RB.7021.82.1.2025 w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu 1) uchyla zaskarżony akt, 2) zasądza od Wójta Gminy Reńska WiUchylono zaskarżony akt. Drogi publiczne, Inne sprawy dotyczące dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na akt Wójta Gminy Reńska Wieś z dnia 12 września 2025 r., nr RB.7021.82.1.2025 w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu 1) uchyla zaskarżony akt, 2) zasądza od Wójta Gminy Reńska Wi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony akt
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej przez T. K. [dalej: skarżący, strona, wnioskodawca] jest wydana przez Wójta Gminy Reńska Wieś [dalej: Wójt, organ] odmowa zwolnienia strony z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu pojazdami o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8 ton na drodze gminnej stanowiącej ulicę [...] w R.Zaskarżony akt został wydany w następującym stanie sprawy.Skarżący zwrócił się do Wójta o wyrażenie zgody na wjazd na drogę gminną - ul. [...] w R. pojazdów o nacisku osi większym niż 8 ton, przy użyciu których strona realizuje działalność gospodarczą. W uzasadnieniu wskazał, że przy ul. [...] posadowiony jest znak B19, a istniejący zakaz ogranicza jego prawo własności oraz ogranicza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący stwierdził, że nieudzielenie wnioskowanego zwolnienia spowoduje utrudnienia w prowadzonej działalności gospodarczej, a nawet uniemożliwi jej prowadzenie i oznaczać będzie nierówne traktowanie podmiotów gospodarczych.Wójt wydał 12 września 2025 r. akt administracyjny, którym odmówił uwzględnienia rozpatrzonego wniosku. W uzasadnieniu stwierdził, że podstawę prawną odmowy zwolnienia strony z obowiązku przestrzegania zakazu stanowi art. 41 ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889) [dalej: udp]. Udzielenie zwolnienia, o którym mowa w art. 41 ust. 9 udp, następuje wg uznania zarządcy, z tym że uznanie to nie może być dowolne. W sprawie bezsporne jest, że na drodze gminnej stanowiącej ul. [...] w R. znajduje się znak drogowy B-18. Celem tego znaku drogowego jest ochrona nawierzchni drogi, która nie jest dostosowana do ruchu takich pojazdów. W dniu 2 września 2025 r pracownicy Urzędu Gminy Reńska Wieś przeprowadzili wizję lokalną ul. [...] w R. w miejscu wjazdu z tej drogi na posesję przy ul. [...] (gdzie znajduje się posesja strony - dopisek Sądu), w wyniku której stwierdzono, że nawierzchnia drogi nosi liczne ślady uszkodzenia nawierzchni przez ruch ciężkich pojazdów, uszkodzenia nawierzchni ok. 30 metrów przez progami i ok. 20 metrów za progami zwalniającymi oraz uszkodzenie czterech progów zwalniających. Uszkodzenia te, zdaniem Wójta, wskazują jednoznacznie, że spowodowane zostały ruchem ciężkich pojazdów, a dalszy ruch takich pojazdów stwarza realne niebezpieczeństwo postępującego uszkadzania nawierzchni, nie wyłączając całkowitej jej degradacji i konieczności remontu ze środków budżetu Gminy Reńska Wieś.Dalej organ argumentował, że ulica [...] jest drogą gminną, której zarządcą jest Wójt Gminy Reńska Wieś. Na ul. [...] z obu stron usytuowany jest znak B-18. Zastosowano takie znaki z powodu niewystarczającej nośności nawierzchni oraz ze względu na zwartą zabudowę mieszkaniową wzdłuż przedmiotowej drogi, lokalizację przy drodze obiektów publicznych, tj. szkoły, przedszkola, biblioteki, kościoła, klubu seniora, cmentarza, banku oraz kilku budynków wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, a także ze względu na fakt występowania dużego natężenia ruchu pieszych. Droga ta nie jest przystosowana, z powodu niewystarczającej nośności nawierzchni, do przenoszenia ciężaru takich pojazdów. Ponadto strona na terenie wsi R. działalność gospodarczą, oprócz ul. [...], również w dwóch innych miejscach.Nawiązując do argumentu o nierównym traktowaniu przedsiębiorców Wójt wyjaśnił, że przed nabyciem przez skarżącego nieruchomości przy ul. [...], ani później, zgody tego rodzaju nie udzielił żadnemu podmiotowi. Na ul. [...] ustawione zostały znaki B-18 już przed rokiem 2007. W trakcie przebudowy w 2007 roku ul. [...] w R. wraz z przebudową wjazdów na drogę wojewódzką nr [...] oraz na drogę krajową nr [...] wprowadzona została nowa organizacja ruchu. Wnioskodawca nabył natomiast działki przy ul. [...] w R. w roku 2020, więc wtedy, gdy znaki te znajdowały się już na ul. [...]. Co więcej posesję przy ul. [...] wnioskodawca wskazał jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności dopiero w 2024 roku. Wnioskodawca wiedział więc o istniejących ograniczeniach tonażowych, zarówno gdy zdecydował się na zakup działki przy ul. [...], a także w dniu, w którym wskazał ten adres jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.Organ zaznaczył też, że w interesie zarządcy drogi, jak i jej użytkowników, jest aby nawierzchnia drogi gminnej stanowiącej ul. [...] w R. nie była narażona na ruch ciężkich pojazdów i uszkodzenia będące często przyczyną wypadków, a niezależnie od tego, aby ruch pojazdów mechanicznych, rowerów i pieszych, w tym dzieci uczęszczających do szkoły, był bezpieczny i wolny od ciężkich pojazdów. Jest to droga o szczególnym charakterze dla mieszkańców ze względu na zlokalizowanie przy niej wielu obiektów użyteczności publicznej i w związku z tym jest drogą o dużym nasileniu ruchu pojazdów mechanicznych, rowerów i pieszych. W związku z powyższym, w ocenie organu, nie ma podstaw do udzielenia wnioskodawcy żądanego przez niego zezwolenia. Zdaniem Wójta nie można uznać, że indywidualny interes wnioskodawcy w uzyskaniu przedmiotowego zwolnienia jest ważniejszy niż interes publiczny w postaci zachowania drogi w stanie wolnym od uszkodzeń i od zapewnienia wspomnianego wyżej bezpieczeństwa innych użytkowników drogi.Z wydanym aktem administracyjnym nie zgodziła się strona. W skardze wniesionej do Sądu żądała uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako wydanego z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, podnosząc przy tym zarzuty:I. Niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem organ powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności fakt zamiarów mieszkaniowych skarżącego. Według skarżącego, organ nie zbadał sprawy także pod kątem zasad doświadczenia życiowego, ograniczając się do pobieżnego zapoznania z zebraną w sprawie dokumentacją.II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:1) art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) [dalej: kpa], poprzez działanie organu w sposób oderwany od obowiązujących przepisów prawa oraz bez podstawy prawnej,2) art. 7 kpa w zw. z art. 6 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie orzeczenia na podstawie okoliczności, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie, w szczególności, że umieszczenie spornego znaku drogowego B-18 na drodze gminnej stanowiącej ul. [...] w R. zostało dokonane niezgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie znaków, jak również niezgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa,3) art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w:- zaniechaniu przez organ I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, a nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym, pomimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych,- nieuzasadnionym nieuwzględnieniu twierdzeń skarżącego w zakresie jego celów i zamiarów gospodarczych, a także istotnego ograniczenia prawa własności, niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie prawidłowości i skuteczności wprowadzenia przez podmiot zarządzający ograniczenia w ruchu,- braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny, a nie - ustalone i podlegające weryfikacji fakty,wszystko to skutkowało, w ocenie strony, wydaniem zaskarżonego orzeczenia, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia,4) art. 7a § 1 kpa, poprzez nierozstrzyganie pozostających w sprawie wątpliwości na korzyść strony, mimo że z uwagi na nieoczywisty charakter sprawy wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści nie było właściwym rozwiązaniem,5) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publicznej i sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, przede wszystkim poprzez niepodjęcie działań mających na celu ustalenie skuteczności i prawidłowości ustanowienia przez zarządzającego ruchem znaku B-18,6) art. 9 kpa, poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania.III. Naruszenie przepisu prawa materialnego:1) art. 41 ust. 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) [dalej: prd], § 3, § 4 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r. poz. 784) oraz tabeli nr 3 załącznika nr I do rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm.), poprzez odmowę zwolnienia skarżącego z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu na drodze gminnej pojazdami o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8 ton bez żadnej analizy w zakresie prawidłowości wprowadzenia przez podmiot zarządzający ograniczenia w ruchu,2) art. 41 ust. 9 prd, poprzez jego wadliwe zastosowanie, w sytuacji gdzie umieszczenie spornego znaku drogowego B-18 na drodze gminnej stanowiącej ul. [...] w R. zostało dokonane niezgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie znaków, jak również niezgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa,3) art. 41 ust. 9 prd w zw. z art. 22 oraz art. 64 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przez błędną wykładnię i uznanie, że zaistniały okoliczności uzasadniające odmowę wydania skarżącemu zwolnienia z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu na drodze gminnej, gdy interes publiczny nie może pozostawać w sprzeczności z nakazem ochrony prawa własności,4) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji, poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie, że zaskarżone rozstrzygnięcie prowadzi do istotnego ograniczenia i naruszenia istoty prawa własności skarżącego.W uzasadnieniu skarżący argumentował, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało wydane w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Organ nie zweryfikował w żadnym stopniu czy umieszczenie spornego znaku drogowego B-18 na drodze gminnej stanowiącej ul. [...] w R. zostało dokonane zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie znaków, jak również zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.Strona stwierdziła, że organ nie podjął czynności zmierzających zgromadzenia materiału dowodowego umożliwiającego wydania poprawnego rozstrzygnięcia. Brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania skutkował nieskutecznym wszczęciem, jak i przeprowadzeniem, postępowania, albowiem nie został w pełni zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Ponadto materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został zgromadzony, jak i rozpatrzony w sposób wystarczający do wydania skarżonej decyzji. Organ swoim działaniem m.in. poprzez: nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy, brak czuwania nad interesem stron w prowadzonym postępowaniu, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, naruszył zasadę zawartą w art. 9 kpa, co stanowi podstawę do jej uchylenia.Dalej skarżący podniósł, że jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] położoną w miejscowości R. przy ul. [...]. Przedmiotową nieruchomość nabył od [...] [dalej: [...]]. Równocześnie skarżący prowadzi działalność cyt. "rolniczą" pod nazwą [...] od ponad 13 lat. Przedmiotem tej działalności gospodarczej jest świadczenie usług robót budowlanych oraz transportowych. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym na terenie R., ma prawo prowadzić na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych i transportowych, jak również parkować samochody ciężarowe, dowozić towar, materiał etc. Droga gminna - ul. [...] od lat była użytkowana przez ciężki sprzęt, maszyny rolnicze i pojazdy o DMC powyżej 8 ton. Wcześniejszym właścicielem gruntów była R. która bez jakichkolwiek zastrzeżeń oraz ograniczeń ze strony administracji państwowej użytkowała przedmiotową drogę jeżdżąc po niej ciężkimi maszynami rolniczymi. Posadowiony - rzekomo w 2007 roku - znak B-18, zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 ton, przy wjeździe na drogę gminną prowadzącą m.in. do posesji skarżącego, istotnie ogranicza mu korzystanie z nieruchomości będącej jego własnością, co jest w całości sprzeczne z przepisem art. 41 upd. Co do zasady z drogi gminnej, jak ze wszystkich pozostałych dróg publicznych, mogą korzystać wszyscy użytkownicy, a ograniczenia oraz wyjątki od tej zasady muszą wynikać z ustawy. Zatwierdzenie organizacji ruchu de facto uniemożliwia obywatelom - w szczególności skarżącemu - korzystanie z drogi gminnej samochodami ciężarowymi powyżej 8 ton. dojeżdżającymi i wyjeżdżającymi z firmy skarżącego. W ten sposób istotnie zostają naruszone konstytucyjne zasady z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W przekonaniu strony skarżącej akt zatwierdzający projekt stałej zmiany organizacji ruchu na drodze gminnej został wydany bez wnikliwej analizy organu w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez jej należytego uzasadnienia. W ocenie skarżącego nie jest prawnie dopuszczalna czynność organu administracji publicznej, polegająca na uniemożliwianiu swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, albowiem powyższe wprowadza nierówność podmiotów w dostępie do drogi publicznej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa].Na podstawie art. 146 ppsa: § 1. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stosuje się odpowiednio. § 2. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa).Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 795/07).Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej.Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny, co do zasady, nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy: kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji - orzekając w sprawie - nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.Porządkując stan sprawy Sąd wyjaśnia, że wniesiona skarga dotyczy aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Treść złożonego wniosku, który zainicjował czynności Wójta wskazuje, że skarżący (na podstawie art. 41 ust. 9 udp) ubiegał się o zastosowanie wobec niego zwolnienia z obowiązku przestrzegania zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8 ton po określonej drodze publicznej. Zdaniem Sądu wniosek strony został prawidłowo zakwalifikowany w aspekcie podstawy prawnej jego rozpatrzenia. Z tego powodu Sąd wyjaśnia, wyprzedzając dalsze rozważania, że przedmiotem sprawy niniejszej nie jest zatwierdzenie organizacji ruchu na ul. [...], tym samym już w tym miejscu należy stwierdzić, że zarzuty odnoszące się do problemu wadliwej - w ocenie strony - organizacji ruchu odnoszą się do kwestii znajdujących się poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej i muszą być uznane za chybione. Dalej - wbrew stanowisku strony - podstawą materialnoprawną orzekania w sprawie przez organ nie były przepisy Prawa o ruchu drogowym, ani też przepisy przywołanych w skardze rozporządzeń. Istotne w sprawie zagadnienie jest bowiem uregulowane w ustawie o drogach publicznych. Stąd również zarzuty odnoszące się do przepisów prd oraz wymienionych w skardze rozporządzeń dotyczą kwestii znajdujących się po za granicami sprawy sądowoadministracyjnej i muszą być uznane za chybione. Zdaniem Sądu sprawa niniejsza nie dotyczy też czynności faktycznej polegającej na ustawieniu znaku drogowego. Należy ponadto zaznaczyć, że - w świetle art. 3 § 2 pkt 4 ppsa - zaskarżony akt administracyjny należy do kategorii aktów innych niż podjęte w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem Wójt nie prowadził w sprawie "klasycznego" jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, a stronie nie przysługiwał środek zaskarżenia wnoszony w trybie admnistracyjnym.Zgodnie z art. 41 ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889) [dalej: udp] zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, może zwolnić z obowiązku przestrzegania zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 1 udp, innych użytkowników drogi lub inne rodzaje pojazdów niż wymienione w art. 41 ust. 8 udp. Informację o zwolnieniu z obowiązku przestrzegania zakazu umieszcza się na znaku drogowym, o którym mowa w art. 41 ust. 3 pkt 1 udp.W uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Sejm IX kadencji, druk nr 719) wyjaśniono, że w projektowanym art. 41 ust. 9 udp proponuje się wprowadzenie możliwości wyłączenia przez zarządcę drogi ze stosowania znaku zakazu ruchu pojazdów ciężkich innych użytkowników drogi i inne pojazdy niż określone w art. 41 ust. 8 udp. Zarządca drogi podejmując określoną decyzję powinien przestrzegać zasady niedyskryminacji. W sytuacji, gdy zaistnieje konieczność dojazdu pojazdu ciężkiego do konkretnej nieruchomości, np. w związku z robotami budowlanymi prowadzonymi na konkretnej nieruchomości lub dojazdu śmieciarki lub pojazdów na pola uprawne, to wówczas zarządca drogi na podstawie zatwierdzonej przez organ zarządzający ruchem organizacji ruchu wprowadzi odpowiednie wyłączenie, tzn. pod znakiem określającym zakaz ruchu pojazdów ciężkich umieści tabliczkę wyłączającą niektórych użytkowników lub niektóre pojazdy spod obowiązującego zakazu. Może to być zmiana organizacji ruchu czasowa, np. na czas robót budowlanych na konkretnej posesji, lub też stała, np. dojazd do konkretnej nieruchomości. Możliwość stosowania tabliczek pod znakiem drogowym wynika z obowiązujących przepisów dotyczących znaków i sygnałów drogowych.W sprawie niniejszej skarga nie została wniesiona na zatwierdzenie organizacji ruchu, zmianę organizacji ruchu, albo ustawienie znaku zakazu wjazdu, ale na załatwienie wniosku o zastosowanie wyjątku od wprowadzonego zakazu. Rozstrzygnięcie takiego wniosku, który dotyczy ściśle określonego, indywidualnego podmiotu, następuje poprzez podjęcie aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 807/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 240/12, postanowienie WSA w Krakowie z 28 września 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1184/21, postanowienie NSA z 7 lipca 2022 r., sygn. akt II GZ 494/21). Akt taki, który odmawia wydania zgody na odstępstwo od obowiązującego zakazu wjazdu, ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Wpływa na prawa i obowiązki wnioskodawcy, bowiem odmawia przyznania uprawnienia. Podlega on zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III SAB/Wr 13/22).Wójt, do którego strona wystąpiła o zastosowanie odstępstwa, rozpoznał jej wniosek, poprzez wydanie aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Żaden przepis prawa nie przewiduje wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji administracyjnej uzależnione jest bowiem od istnienia przepisu prawa materialnego przewidującego załatwienie sprawy administracyjnej w tej formie. Nie wolno zarazem domniemywać istnienia normy kompetencyjnej upoważniającej organ administracji publicznej do zastosowania tej prawnej formy działania. Zauważyć też należy, że Wójt rozstrzygając wniosek strony, pouczył ją o prawie i sposobie zaskarżenia tego aktu do Sądu.W przepisach utd nie wyjaśniono, co należy rozumieć przez "zachowanie zasady niedyskryminacji", jednakże w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że dyskryminacja to nierówne traktowanie, prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami. Trybunał przyjmuje, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa w ujęciu najszerszym polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo (wyrok Trybunału z 13 września 1990 r., sygn. U 4/90, OTK 1990, poz. 10). W tym miejscu dodać należy, że zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym (wyrok Trybunału z 9 marca 1988 r., sygn. U 7/87, OTK 1988 r., poz. 1), ale pod warunkiem, że adresaci normy prawnej charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami. Z kolei w wyroku Trybunału z 26 kwietnia 1995 r., sygn. K 11/94 (OTK 1995 r., Nr 1, poz. 12) stwierdzono, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są (zob. C. Kosikowski, Komentarz do art. 6 (w:) Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2013, LexisNexis i powołane tam orzecznictwo) (por. wyroki NSA: z 27 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1840/19; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 303/20; z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 946/20).W ocenie Sądu zaskarżony akt uchyla się od oceny jego legalności, którą mogłaby przeprowadzić strona, a następnie - wskutek wniesienia skargi - sąd administracyjny. Przedłożone Sądowi akta sprawy jednoznacznie pokazują, że Wójt zebrał w sprawie niewiele materiałów i dowodów, a zawarte w uzasadnieniu odmowy twierdzenia nie zostały udokumentowane, co uniemożliwia ich weryfikację. W aktach sprawy zabrakło w szczególności zatwierdzonej organizacji ruchu na ul. [...] zabrakło też dokumentów obrazujących aktualny stan jezdni na tej ulicy. Wójt powołał się również na istnienie okoliczności z art. 41 ust. 4 udp uzasadniających wprowadzenie zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8 ton, takich jak przebieg drogi przez teren zwartej zabudowy mieszkaniowej, czy położenie przy drodze wyjścia ze szkoły, ale w żaden sposób nie zadbał o ich wizualizację w materiale dowodowym. Ponadto organ nie przeanalizował i nie udokumentował stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia, jakie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązują w odniesieniu do posesji skarżącego (w szczególności czy jest to teren przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej i jakiego rodzaju) oraz czy istnieje alternatywny dojazd do posesji strony. W ocenie Sądu organ podjął próbę analizy stanu sprawy w kontekście zachowania zasady niedyskryminacji, ale analiza ta została zawężona do elementu niewydania nikomu innemu zgody na ruch ciężkich pojazdów po ulicy [...], z pominięciem planistycznych i faktycznych uwarunkowań prowadzenia działalności gospodarczej na terenie R., a przede wszystkim w okolicy ul. [...]. Wszystko to wymaga uzupełnienia przed rozstrzygnięciem w sprawie z wniosku strony (art. 153 ppsa).W tym stanie sprawy Sąd nie przesądzając w żaden sposób o sposobie jej załatwienia przez organ uchylił zaskarżony akt na podstawie art. 146 § 1 ppsa.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł) i stawkę opłaty za czynności adwokata (480 zł)., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł) i stawkę opłaty za czynności adwokata (480 zł).