Wyrok - II SA/Gl 1432/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność uchwały w całości. Ochrona przyrody, Ochrona przyrody6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. W., L. W. na uchwałę Rady Gminy Jaworze z dnia 27 czerwca 2002 r. nr XLIII/230/2002 w przedmiocie utworzenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza odStwierdzono nieważność uchwały w całości. Ochrona przyrody, Ochrona przyrody6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. W., L. W. na uchwałę Rady Gminy Jaworze z dnia 27 czerwca 2002 r. nr XLIII/230/2002 w przedmiocie utworzenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Beata Kalaga-Gajewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
UZASADNIENIE
Rada Gminy Jaworze (dalej: "Organ") uchwałą z dnia 27 czerwca 2002 r., nr XLIII/230/2002, działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d), art. 31, art. 31a, art. 32 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (ówczesny publikator: Dz. U. z 2001 r. nr 99, poz. 1079, dalej w skrócie: "u.o.p."), utworzyła zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Jaworze’’ (dalej: "Zespół"), w gminie Jaworze o pow. 203 ha, w celu ochrony wyjątkowo cennych fragmentów krajobrazu naturalnego i kulturowego gminy oraz zachowania jego wartości estetycznych. W uchwale wskazano, że szczegółowy opis granic Zespołu zawiera załącznik nr 1 (I) oraz określono strefy wraz z zasadami zagospodarowania terenów (II). Oznaczono również, czego zabrania się na obszarze Zespołu (III), oraz co należy uwzględnić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p."), ustalając zasady użytkowania terenów w wyznaczonych strefach "A", "B","C" (IV), a wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Gminy Jaworze (VI). Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (VII) oraz straciła moc uchwała Rady Gminy Jaworze Nr XII/75/99 z dnia 25 listopada 1999 r. (V). Szczegółowy opis granic Zespołu znajduje się w Załączniku nr 1 do uchwały, który stanowi, że: "Granica wschodnia zespołu rozpoczyna się od posesji nr 46 przy ul. Groszkowej i biegnie w kierunku południowym wzdłuż lokalnego cieku aż do ulicy Pagórkowej. Tu skręca na zachód i po ulicy Pagórkowej, a później na południe wzdłuż ulicy Koralowej dochodzi do ulicy Wapienickiej" (cytat). Natomiast na załączniku graficznym zaznaczono granice Zespołu i wydzielonych stref (Załącznik nr 2).Pismem z dnia 9 października 2025 r. M.W. i L.W. wnieśli skargę na powyższą uchwałę w zakresie jej Załącznika nr 2, pozostającego w sprzeczności z pierwszym akapitem Załącznika nr 1, oraz powołali się na treść art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej w skrócie: "u.s.g."). Zarzucili naruszenie art. 16 i art. 17 u.o.p., art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, dalej: "k.c."), poprzez uniemożliwienie zmiany przeznaczenia zagospodarowania działki nr [...], a w dalszej kolejności, poprzez uniemożliwienie jej zabudowy. Domagali się zmiany uchwały w zaskarżanej części, polegającej ich zdaniem na zmianie załącznika graficznego w taki sposób, iż początek wschodniej granicy Zespołu biegnie wzdłuż cieku wodnego zlokalizowanego przy zachodniej granicy działek nr [...] i nr [...], oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, celem wykazania sprzeczności Załącznika nr 2 z Załącznikiem nr 1, w zakresie przebiegu granicy Zespołu, w części dotyczącej działek o nr [...] i nr [...], a także zasądzenia zwrotu niezbędnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że są współwłaścicielami działek oznaczonych nr [...] i nr [...], dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgi wieczyste o nr [...] i nr [...]. Podali, że pierwotnie obydwie działki stanowiły jedną działkę oznaczoną nr [...], a jej użytkownikiem była M.G.. W związku z postępowaniem podziałowym uzyskano wypis z m.p.z.p. z dnia 22 marca 2005 r., w którym to dokumencie w żaden sposób nie wskazuje się, iż w skład Zespołu wchodzi działka nr [...]. Nadto, nie wynika to także z kopii mapy ewidencyjnej. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 r. Wójt Gminy Jaworze (dalej: "Wójt") pozytywnie zaopiniował podział bez jakiejkolwiek wzmianki, iż działka nr [...] częściowo znajduje się na terenie Zespołu. Mapa z projektem podziału z dnia 25 kwietnia 2005 r. oraz decyzja z dnia 29 kwietnia 2005 r., zatwierdzająca podział działki nr [...], również nie zawierały takiego oznaczenia. Skarżący obszernie opisali wydane w ich sprawie rozstrzygnięcia i korespondencję, jaką prowadzili z Organem. W żadnym dokumencie nie było wzmianki o tym, że należące do nich działki znajdują się w Zespole. Wskazali, że w obrębie działek nr [...] i nr [...], na kierunku wschód-zachód, biegną dwa lokalne cieki wodne po obu ich stronach, tj. od wschodniej i zachodniej granicy. Tymczasem w Załączniku nr 1 do uchwały mowa jest o tym, iż wschodnia granica rozpoczyna się przy ul. Groszkowej i biegnie wzdłuż lokalnego cieku. Z takiego sformułowania wynika jednoznacznie, że w części dotyczącej cieku wodnego, granica Zespołu biegnie wzdłuż jednego i tego samego cieku wodnego. Nie jest możliwe w konsekwencji, aby granica Zespołu częściowo biegła wzdłuż jednego a częściowo wzdłuż drugiego cieku wodnego. Wynika to stąd, że Wójt nie kwestionuje, że zasadnicza część działki nr [...] znajduje się poza granicami Zespołu. Podali, że uzyskali wymagane przepisami pozwolenie na budowę na działce nr [...]. Strefa "A" Zespołu wyklucza jednak jakąkolwiek zabudowę, co potwierdza, że główna część działki nr [...] leży poza granicami Zespołu. Natomiast Załącznik nr 2 do uchwały jest wyjątkowo nieczytelny i nie może być podstawą do twierdzenia, iż wschodnia granica zespołu przebiega wzdłuż wschodniej granicy działki nr [...], a następnie już w granicach działki nr [...] skręca na zachód i dalej biegnie wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...]. Podali także, że w dniu 28 lipca 2025 r. skierowali do Organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jednak odmówiono im uwzględnienia wniosku (por. pismo z dnia 8 września 2025 r.).Organ, pismem z dnia 5 listopada 2025 r. złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu zajętego w sprawie stanowiska podał, że skarżący są użytkownikami wieczystymi działek położonych w Jaworzu przy ul. [...], w obszarze ograniczonym ulicami: Wapienicką, Zdrojową, [...], [...] oraz gminą Jasienica i miastem B. (Plan A), które są objęte planem miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Jaworze z dnia 11 lutego 2014 r., nr XXXI/287/14 (publ. Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 20 lutego 2014 r. poz. 1028, dalej: "m.p.z.p. z 2014 r."). Zgodnie z nim działki nr [...] i nr [...] znajdują się w obszarze oznaczonym symbolami o przeznaczeniu: "A7R" - tereny gruntów rolnych, "A9RZ" - tereny użytków zielonych i łąk w dolinach potoków i cieków wodnych, "A17MN" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy, "A3KDL" - tereny dróg publicznych klasy ulicy lokalnej. Działki leżą również w strefie "E" - ekspozycji zabytkowych zespołów i dominant naturalnych oraz w granicy Zespołu strefa "A", w terenach przyległych do powierzchniowych wód płynących, gdzie ustalony został pas ochronny zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz § 43 ust. 4 m.p.z.p. z 2014 r. Teren ten znajduje się też w obszarze Otuliny Parku Krajobrazowego [...] (por. rozporządzenie Wojewody [...] z dnia 16 czerwca 1998 r. nr [...] w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...]). W odniesieniu do treści skargi Organ podał, że wypis z m.p.z.p. z dnia 22 marca 2005 r. został przygotowany do projektu podziału działki nr [...]. Przy wydaniu opinii do projektu podziału nieruchomości nie ma konieczności wpisania położenia Zespołu jednakże w wypisie zostało zaznaczone, iż pozostała część działki znajduje się w sekcji "A R" i jest objęta zakazem zabudowy. Samo położenie Zespołu nie wpływa na zatwierdzenie podziału działki. Obszar Zespołu nie jest też wkreślany na mapy ewidencyjne. Załączona do akt sprawy kopia mapy ewidencyjnej sporządzona przez Starostwo Powiatowe w B. z dnia 29 marca 2005 r., to szczegółowy dokument kartograficzny, który przedstawia granice działek, usytuowanie budynków, drogi, ulice, a także numery ewidencyjne i inne dane o nieruchomościach. Służą one do wielu celów, w tym do tworzenia map do celów projektowych dla inwestycji budowlanych, podziału nieruchomości, zakładania lub aktualizowania ksiąg wieczystych, a także w planowaniu przestrzennym i przy innych formalnościach urzędowych. Zaskarżona uchwała, jak i m.p.z.p., stanowią akty prawa i są w pełni dostępne dla każdego zainteresowanego. Z chwilą nabycia przez skarżących działki nr [...], tj. w dniu 18 kwietnia 2013 r., Zespół istniał już od 11 lat. O fakcie istnienia Zespołu i istniejącym na działce nr [...] zakazie zabudowy skarżący - M.W. został poinformowany w treści pisma z dnia 6 marca 2013 r. Pozwolenia na budowę z dnia 28 lipca 2025 r. zostały skarżącym wydane zgodnie z obowiązującym m.p.z.p., mocą którego część działki nr [...] wydzielona liniami rozgraniczającymi i oznaczona symbolami A 19MN przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i znajdowała się poza Zespołem. Pozostały obszar działki nr [...] oraz działka nr [...] znajdują się w obszarze Zespołu z przeznaczeniem w m.p.z.p. jako tereny gruntów rolnych. Organ zaznaczył, że Zespół powstał na mocy art. 31 u.o.p. Jednak uwzględniając dyspozycję przepisu art. 153 u.o.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.o.p. z 2004 r.") utworzony Zespół nadal pozostaje formą ochrony przyrody. Natomiast, zgodnie z art. 28-31, zabrania się budowy budynków, budowli, obiektów małej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych mogących mieć negatywny wpływ na obiekt chroniony bądź spowodować degradację krajobrazu. Podkreślił, że pomimo brzmienia obecnie obowiązującego przepisu art. 45 u.o.p. nie ma podstaw do jednoznacznego wykluczenia zakazu zabudowy z terenu Zespołu. Zakaz zabudowy w strefie A wynika z potrzeby ochrony walorów krajobrazowych, przyrodniczych i kulturowych tego obszaru, zgodnie z celem powołania takiej strefy. Ograniczenia te mają na celu zapobieganie degradacji środowiska, zanieczyszczeniu i niszczeniu gleby, czy wznoszeniu budowli, które zakłócałyby otaczający krajobraz. Odnosząc się do zarzutów skargi Organ wskazał, że w przypadku utworzenia Zespołu w trybie art. 32 u.o.p., zobligowany był do określenia w uchwale m.in. położenia wprowadzanej formy ochrony przyrody, a dla uniknięcia jakichkolwiek rozbieżności do uchwały załączony został opis graficzny. Granica Zespołu została dokładnie opisana w Załączniku nr 1. W granicy posesji 46 przebiegają 2 cieki melioracyjne i w celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie do uchwały został przygotowany załącznik graficzny określający precyzyjnie przebieg granic Zespołu. Nadmienił, że "zagospodarowanie" kwestionowanego terenu w pełni odpowiada całemu terenowi Zespołu. Nadto, zakaz zabudowy, który kwestionują skarżący wynika też z treści m.p.z.p. z 2003 r.Pismem z dnia 7 stycznia 2026 r. skarżący podtrzymali zarzuty skargi i nie zgodzili się z treścią odpowiedzi na skargę. Podali, że wbrew twierdzeniom Organu nie kwestionują ani aktu prawa miejscowego dotyczącego m.p.z.p., ani też aktu prawa miejscowego dotyczącego utworzenia Parku Krajobrazowego [...]. Podkreślili, że istota skargi sprowadza się do sprzeczności Załącznika nr 2 do uchwały z pierwszym akapitem Załącznika nr 1 do niej, co skutkuje tym, że działka nr [...] jest traktowana przez Organ jako leżąca w obrębie Zespołu w strefie A, czyli w strefie zakazu zabudowy. Tym samym automatycznie działka ta jest traktowana w m.p.z.p. jako strefa wyłączona z możliwości zabudowy. Przedłożyli mapę, na której zaznaczyli posesję przy ul. Groszkowej 46, granicę Zespołu oraz dwa cieki wodne znajdujące się po wschodniej i zachodniej części działki nr [...].Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych organów podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.Działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 u.s.g., który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Niewątpliwie aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego jest uchwała o utworzeniu zespołu przyrodniczo - krajobrazowego.Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Jaworze z dnia 27 czerwca 2002 r., nr XLIII/230/2002, w przedmiocie utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Jaworze" (dalej, jak dotychczas w skrócie: "Zespół"), a skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu, iż są właścicielami nieruchomości położonych w Jaworzu przy ul. [...] oznaczonych jako działki nr [...] oraz nr [...], dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgi wieczyste nr [...] i nr [...].W myśl przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja do wniesienia takiej skargi przysługuje nie temu podmiotowi, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego w tym trybie skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą rzeczywiście naruszać istniejący i przysługujący konkretnemu podmiotowi interes prawny w dacie podejmowania uchwały. Takie rozumienie legitymacji każdego skarżącego podmiotu znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02 (publ. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga złożona w trybie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem.W tym miejscu zauważyć należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego dotyczącego wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g., nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zgodnie z treścią przepisu przejściowego tej ustawy, tj. art. 17 ust. 1, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Z treści art. 17 ust. 2 wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy.Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że w sprawach dotyczących aktów organów gminy nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostały po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej.Zasadnie wobec tego skarżący wniesienie skargi poprzedzili złożeniem do Organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.Odnosząc się do treści zaskarżonej uchwały i jej zgodności z prawem zaakcentować przyjdzie, że przy jej kontroli zastosowanie mają przepisy art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d), art. 31, art. 31a, art. 32 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (ówczesny publikator: Dz. U. z 2001 r. nr 99, poz. 1079, dalej, jak dotychczas w skrócie: "u.o.p."), a nie u.o.p. z 2004 r.Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d) u.o.p. poddanie pod ochronę, w rozumieniu tejże ustawy następuje przez wprowadzanie ochrony w drodze uznania za zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Nadto, na mocy art. 31 u.o.p. zespół przyrodniczo-krajobrazowy wyznacza się w celu ochrony wyjątkowo cennych fragmentów krajobrazu naturalnego i kulturowego, dla zachowania jego wartości estetycznych.Podkreślić zatem trzeba, że zespół przyrodniczo-krajobrazowy jest jedną z form ochrony przyrody, która może być wprowadzona, gdy cenne fragmenty krajobrazu nie zostały objęte inną, dalej idącą, formą ochrony. Ustanowienie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego jest dopuszczalną ustawowo ingerencją w prawo własności nieruchomości znajdujących się na tym terenie, co oznacza, że zakres tego rodzaju ingerencji musi zostać prawidłowo wykazany przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Ingerencja tego rodzaju uchwały w prawo własności oraz inne prawa związane z władaniem rzeczą musi być uzasadniona celami ustanawianej formy ochrony przyrody. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zasadność określenia granic zespołu przyrodniczo-krajobrazowego musi wynikać z dokumentacji sporządzonej w związku z podjęciem uchwały lub z uzasadnienia i załączników samego aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2022r. sygn. akt III OSK 779/21). Niewątpliwie więc utworzenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego powinno być poprzedzone ustaleniem rzeczywistych wartości przyrodniczych terenu, który ma być objęty ochroną oraz jego wyznaczeniem w części tekstowej i graficznej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2732/22).W tym kontekście należy także pamiętać o zasadzie proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W przeciwnym bowiem razie przepisy aktu prawa miejscowego w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego stają się ukrytą formą wywłaszczenia, o którym stanowi art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, tyle że jest to wywłaszczenie bez słusznego odszkodowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 665/21). Przytoczone powyżej stanowiska sądów administracyjnych dotyczyły uchwał wydanych na podstawie u.o.p. z 2004 r. Jednak idea i cel utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego jest taka sama, tj. ochrona wartości przyrodniczych. Podstawową kwestią jest zatem określenie granic Zespołu oraz wyznaczenie jego obszaru. Wynika to bezpośrednio z treści art. 31 u.o.p. Tym samym podmioty, którym ograniczono przysługujące im prawo własności nie mogą mieć co do powyższych kwestii żadnych wątpliwości. Takie jednak powstały w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy.W tym miejscu podkreślić należy, co zauważyli skarżący, że zarówno po wschodniej, jak i po zachodniej stronie działek do nich należących, biegną cieki wodne.W konsekwencji sformułowanie zawarte w Załączniku nr 1 do uchwały, że "granica wschodnia Zespołu rozpoczyna się od posesji nr 46 przy ul. Groszkowej i biegnie w kierunku południowym wzdłuż lokalnego cieku aż do ulicy Pagórkowej" jest nieprecyzyjne. Nadto, załącznik graficzny nie jest spójny z Załącznikiem nr 1, w związku z tym nie można jednoznacznie ustalić przebiegu granicy Zespołu.Zgodnie z przedstawioną przez Organ dokumentacją granica Zespołu miałaby przebiegać wzdłuż cieku wodnego znajdującego się po wschodniej części działek należących do skarżących i w północnej części działki nr [...] "odbić" na zachód do drugiego cieku wodnego, co nie jest spójne i zrozumiałe. Zaskarżonej uchwale nie można przypisać klarowności i precyzyjności w ustaleniu granic Zespołu i wydzielonych stref. Stąd też zaskarżona uchwała pozostaje w sprzeczności z art. 31 u.o.p.W odniesieniu do treści skargi i odpowiedzi na skargę zaznaczyć należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest kwestionowane to, że znaczna część działki nr [...] znajduje się na terenie objętym możliwością zabudowy.Dodatkowo, na mocy art. 14 ust. 2 u.p.z.p., integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu miejscowego. Przepis ten dotyczy wprawdzie innego aktu prawa miejscowego, jednak zasadny jest wniosek, że cześć graficzna zaskarżonej uchwały, tak samo jak w przypadku m.p.z.p., musi być integralną częścią aktu prawa miejscowego, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego.Zaskarżona uchwała jest osobnym aktem prawa miejscowego odrębnym od m.p.z.p., a jej kompletność w określeniu granic stref ochronnych nie może konwalidować inny akt prawa miejscowego.Wywieść wobec tego należy, że zarzuty skargi co do zasady okazały się zasadne. Jednak z uwagi na przedstawiony w skardze wniosek o zobowiązanie Organu do zmiany uchwały w zaskarżanej części, poprzez zmianę załącznika graficznego, należało stwierdzić jej nieważność w całości.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono solidarnie na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).