Wyrok - I GSK 291/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3258/25 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w P. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 15 paździerOddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3258/25 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w P. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 15 paździer
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa wyborcza / protest wyborczy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
protest wyborczy
ważność wyboru Prezydenta RP
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Apollo
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3258/25, oddalił skargę C. Sp. z o.o. w P. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (organ, PARP) z dnia 15 października 2025 r., nr DDWI.SK2.5501.383.2025(6) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od oceny formalnej.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:I. prawa materialnego:1. art. 45 ust. 1 w zw. z 54 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1733; dalej: ustawa wdrożeniowa) w zw. z rozdziałem II pkt 2 Kryteriów wyboru projektów (dalej: Kryteria wyboru projektów) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że nieuwzględnienie protestu od negatywnej oceny projektu w kryterium "[...]" odpowiada standardowi rzetelności i przejrzystości oceny, podczas gdy Sąd I instancji zaakceptował interpretację organu, w której [...] została utożsamiona z [...] oraz koniecznością wykazania mierzalnej przewagi skuteczności technicznej względem rozwiązań konkurencyjnych, mimo że z opisu kryterium wynika, iż przedmiotem oceny były nowe cechy i funkcjonalności rozwiązania oraz ich powiązanie z [...];2. art. 68 oraz art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem II pkt 2 Kryteriów wyboru projektów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że nieuwzględnienie przez PARP protestu od negatywnej oceny projektu w ramach kryterium "[...]" odpowiada prawu, podczas gdy Sąd nie zbadał, czy organ (rozpoznając protest) prawidłowo odniósł się do istotnych elementów dokumentacji aplikacyjnej oraz do zarzutów podniesionych w proteście, w szczególności czy weryfikacja oceny została przeprowadzona w sposób rzetelny, przejrzysty i weryfikowalny w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - w konsekwencji Sąd zaakceptował rozstrzygnięcie protestu, mimo że nie poddał kontroli, czy w toku jego rozpoznania usunięto wskazywane uchybienia oceny pierwotnej oraz czy wyjaśniono kwestie istotne dla wyniku oceny w świetle dokumentacji wniosku, co pozostaje w sprzeczności z funkcją protestu określoną w art. 68 ustawy wdrożeniowej jako środka służącego weryfikacji prawidłowości dokonanej oceny;II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu:1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób niewyczerpujący i pozbawiający skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej wyroku, a w konsekwencji na zaakceptowaniu rozstrzygnięcia protestu bez zbadania, czy w postępowaniu protestowym zachowano granice weryfikacji pierwotnej oceny projektu. Sąd I instancji nie odniósł się do tego, że w rozstrzygnięciu protestu organ nie poprzestał wyłącznie na kontroli prawidłowości pierwotnej oceny, lecz istotnie rozbudował i zaostrzył jej uzasadnienie:1) przekształcając stwierdzenia o "słabym odzwierciedleniu" niektórych funkcjonalności w [...] w kategoryczną tezę o braku zaplanowanych prac badawczo-rozwojowych w tym zakresie,2) wprowadzając szczegółowy wymóg parametrycznego wykazania przewagi technicznej względem rozwiązań rynkowych oraz bezpośredniego odzwierciedlenia wszystkich cech rozwiązania w strukturze wskaźników rezultatu,3) przyjmując końcową konkluzję, że projekt nie spełnił żadnego z aspektów kryterium, mimo wcześniejszego ustalenia, iż większość wskazanych cech wynika z planowanych prac [...].Ponadto uzasadnienie wyroku nie zawiera analizy, czy organ odniósł się do konkretnych elementów dokumentacji aplikacyjnej wskazywanych w proteście - wniosku o dofinansowanie, ani czy zachowana została funkcja protestu jako środka weryfikacyjnego, a nie etapu uzupełniania podstaw negatywnej oceny. Brak tej analizy powoduje, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie pozwala ustalić, czy Sąd I instancji dokonał rzeczywistej kontroli legalności postępowania protestowego w granicach wyznaczonych przez art. 68 ustawy wdrożeniowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym.W pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej spółka zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób niewyczerpujący i pozbawiający skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej wyroku, a w konsekwencji na zaakceptowaniu rozstrzygnięcia protestu bez zbadania, czy w postępowaniu protestowym zachowano granice weryfikacji pierwotnej oceny projektu. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Dokonując zatem kontroli uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, iż zawiera ono przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji wskazał, jaki stan faktyczny i prawny przyjął jako podstawę orzekania oraz zawarł stosowne wyjaśnienia w tym przedmiocie. Podkreślenia wymaga, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis ten bowiem jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko judykatury, iż sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych składanych przez skarżącego i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. II GSK 702/15; z 19 czerwca 2018 r., sygn. II GSK 2336/16; z 18 kwietnia 2018 r., sygn. II GSK 2671/16; z 4 października 2018 r., sygn. II GSK 2983/16, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji spełnia wskazany wyżej wymogu całościowej oceny zarzutów podniesionych w skardze do WSA. W uzasadnieniu wyjaśniono w sposób wystarczająco przekonujący z czego wynikało zaakceptowanie przez WSA nieuwzględnienia protestu od oceny formalnej.Zgodnie z dyspozycją art. 68 ustawy wdrożeniowej: Właściwa instytucja, o której mowa w art. 66, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresach, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania. Natomiast art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 tejże ustawy stanowi, że protest wnioskodawcy zawiera: - wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt 4); - wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (pkt. 5).W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji trafnie wskazał, że PARP oceniając spełnienie kryterium "[...]" dokonał tego w sposób prawidłowy. Ocena ta uwzględniła treść spornego kryterium jak również wytyczne zawarte w Regulaminie oraz KWP. Swoje stanowisko w przekonujący sposób uzasadnił, odwołując się do konkretnych ustaleń wynikających z dokumentacji aplikacyjnej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w trakcie rozpatrywania protestu PARP nie podnosił nowych zarzutów w odniesieniu do zaskarżonych kryteriów w porównaniu z pierwotną negatywną oceną projektu. Pamiętać natomiast należy, że na etapie procedury odwoławczej dopuszczalne jest uzupełnienie przez organ właściwy do rozpatrzenia protestu uzasadnienia zarzutów wskazanych w informacji o zatwierdzonym wyniku oceny projektu stanowiącym ocenę negatywną. Tego rodzaju uzupełnienie może polegać na dalszym szczegółowym uzasadnieniu wskazanych zarzutów i tych warunków PARP w rozpoznawanej sprawie nie naruszył. Stwierdzić należy, że ocena projektu była prawidłowa, pełna i została przeprowadzona w granicach zarzutów podniesionych w proteście, w oparciu o informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie.Słusznie zauważył WSA, że opinia ekspercka odnosiła się do wszystkich czterech podkryteriów [...] w kontekście podstawowego celu Projektu - tj. [...].W rozpoznawanej sprawie eksperci wskazali, że analiza konkurencji przedstawiona przez spółkę jest zbyt ogólna, a w konsekwencji niewystarczająca dla potwierdzenia nowości rozwiązania. We wniosku wprawdzie wskazano działające na rynku systemy potencjalnych konkurentów, m.in. S., C., N., C1., jednak przedstawione porównanie ma charakter opisowy i ogranicza się głownie do stwierdzeń o braku w rozwiązaniach konkurencyjnych funkcjonalności zasilania bateryjnego i komunikacji LoRa. Porównanie to nie zawiera szczegółowego, miarodajnego zestawienia parametrów technicznych deklarowanego rozwiązania z parametrami rozwiązań dostępnych/stosowanych na polskim rynku. Co za tym idzie brak jest obiektywnie weryfikowalnych danych, które pozwoliłyby ocenić, w jakim stopniu projektowane urządzenie rożni się od istniejących pod względem kluczowych cech technicznych, funkcjonalnych czy eksploatacyjnych. Zwrócono również uwagę, że spółka nie odniosła w mierzalny sposób skuteczności i jakości działania systemu EAS, takich jak czułość detekcji, liczba fałszywych alarmów, odporność na zakłócenia czy stabilność komunikacji do rozwiązań konkurencyjnych i alternatywnych, a także nie wskazał źródeł danych i metodologii przedstawionego we wniosku ogólnego porównania, co uniemożliwia potwierdzenie przedstawionych tez o przewadze rozwiązania nad konkurencją. Z oceny ekspertów wynika, że we wniosku brak jest danych ilościowych lub rynkowych, które potwierdzałyby skalę oraz istotność zidentyfikowanych potrzeb oraz wyraźnego rozróżnienia pomiędzy potrzebami instalatorów, a potrzebami użytkowników końcowych. Uznano, że analiza potrzeb jest niepełna i niewystarczająca, gdyż nie została przedstawiona w sposób miarodajny, poparty obiektywnymi danymi i pozwalający jednoznacznie potwierdzić, że cechy systemu zostały zaprojektowane adekwatnie do jasno zdefiniowanych wymagań rynku. Ponadto eksperci stwierdzili, że wymiana modułów zasilających, funkcje analityczne ruchu klientów mają niewystraczające odzwierciedlenie w opisanych pracach badawczorozwojowych i nie odnoszą się bezpośrednio do parametrów skuteczności i jakości działania systemu.W tych okolicznościach zaakceptować należy stanowisko Sądu I instancji, że " ...przeprowadzona ocena nie jest obarczona błędami logicznymi, zawiera spójne i logiczne wyjaśnienie stanowiska, oraz argumenty na jego poparcie. Oceniający wskazali na powody negatywnej oceny wniosku. Ocena zawiera prawidłowe wyjaśnienie zasad jej przeprowadzenia i powody uznania spornego kryterium za niespełnione.". Mając powyższe na względzie zarzut z pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej nie ma uzasadnionych podstaw.W pkt I. petitum skargi kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowa w zw. z rozdziałem II pkt 2 Kryteriów wyboru projektów (pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 68 oraz art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem II pkt 2 Kryteriów wyboru projektów (pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Przechodząc do omówienia zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem skarżącej kasacyjnie - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez Sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym. Zauważyć należy, że wadliwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżąca kasacyjnie - tak jak w niniejszej sprawie - nie podważa jednak skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 2071/09). Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a..