Wyrok - VII SA/Wa 2099/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (sprawozdawca) asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi G.C. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 lipca 2025 r. nr 313/OPO/2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz G. C. kwotę 100 (sUchylono zaskarżone postanowienie. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (sprawozdawca) asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi G.C. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 lipca 2025 r. nr 313/OPO/2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz G. C. kwotę 100 (s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Elżbieta Granatowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r., Nr 313/OPO/2025, Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 10 maja 2024 r. D.C od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 156/WAW/PB/2024 z dnia 15 kwietnia 2024 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej J.J. i K.J. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w zakresie budowy ściany dzielącej budynki na dwa lokale na działce nr ew.: [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] m. [...].Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.Decyzją Nr 156/WAW/PB/2024 z dnia 15 kwietnia 2024 r., Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił J.J. i K.J. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w zakresie budowy ściany dzielącej budynki na dwa lokale na działce nr ew.: [...]z obrębu [...]w dzielnicy [...]m. [...].W dniu 22 maja 2024 r. wpłynęło do organu wojewódzkiego odwołanie z dnia 10 maja 2024 r. podpisane przez D.C. z upoważnienia G.C.Wojewoda Mazowiecki, pismem z dnia 26 czerwca 2024 r., wezwał D.C. do uzupełnienia odwołania poprzez dostarczenie do organu odwoławczego oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentowania G.C., bądź innego dokumentu upoważniającego do występowaniu we własnym imieniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym.W dniu 12 lipca 2024 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo D. i G.C. informujące o zbyciu w dniu 1 września 2023 r., na mocy aktu notarialnego, udziałów w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]na rzecz dzieci E. i H. C. oraz informujące, że D. C. w momencie podpisywania odwołania do Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2024 r. była upoważniona do reprezentowania E. i H. C. na mocy udzielonych jej notarialnych pełnomocnictw.Następnie Wojewoda Mazowiecki, pismem z dnia 17 lipca 2024 r., wezwał ponownie D. C. do uzupełnienia odwołania poprzez złożenie pod nim własnoręcznego, drugiego podpisu w siedzibie organu odwoławczego, bądź poprzez przesłanie do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie kopii przedmiotowego odwołania, opatrzonej odręcznym podpisem.Powyższe pismo organu wojewódzkiego z dnia 17 lipca 2024 r., zostało doręczone D. C. w dniu 5 sierpnia 2024 r. i pozostało bez podpowiedzi.W dniu 12 sierpnia 2024 r. G. C. złożył podpis pod odwołaniem.Wojewoda wskazał, że D. C., działając z up. G. C., wniosła wspólne z nim odwołanie do Wojewody Mazowieckiego od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 15 kwietnia 2024 r. Wnosząca odwołanie nie podpisała się we własnym imieniu pod przedmiotowym odwołaniem ani też nie dołączyła stosownych dokumentów, upoważniających ją do działania w imieniu G. C. Organ odwoławczy wezwał ją zatem, pismem z dnia 26 czerwca 2024 r., do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, odwołania z dnia 10 maja 2024 r. poprzez dostarczenie do organu odwoławczego Mazowieckiego oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentowania G. C., bądź innego dokumentu upoważniającego do występowaniu we własnym imieniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Powyższe wezwanie z dnia 26 czerwca 2024 r. zostało skierowane do D. C. na adres przez nią wskazany za pośrednictwem operatora pocztowego i odebrane przez G. C. w dniu 1 lipca 2024 r.Organ podkreślił, iż dla oceny formalnej czy odwołanie pochodzi od właściwie umocowanego do tej czynności pełnomocnika niezbędne było wykazanie, iż obecnie legitymuje się pełnomocnictwem skutecznym do dokonania tej czynności prawnej. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika.W dniu 12 lipca 2024 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo z dnia 5 lipca 2024 r. D. i G. C. podpisane przez oboje je wnoszących, informujące, o zbyciu w dniu 1 września 2023 r, na mocy aktu notarialnego, udziałów w nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] na rzecz dzieci E. i H. C. oraz informujące, że D. C. w momencie podpisywania odwołania do Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2024 r. była upoważniona do reprezentowania E. i H. C. na mocy pełnomocnictw udzielonych aktami notarialnymi. Do akt sprawy nie zostało dołączone pełnomocnictwo do reprezentowania G. C.Ponieważ D. C. nie podpisała przedmiotowego odwołania w imieniu własnym, który to podpis upoważniałby ją do reprezentowania dzieci H. i E. C., Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 17 lipca 2024 r., wezwał ją ponownie do uzupełnienia odwołania i złożenia pod przedmiotowym odwołaniem własnoręcznego, drugiego podpisu w siedzibie Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie, bądź przesłania do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie kopii przedmiotowego odwołania, opatrzonej odręcznym podpisem. Organ wojewódzki uznał, że skoro D. C. posiada notarialne pełnomocnictwa do reprezentowania H. C. i E. C., jest również uprawniona do wniesienia przedmiotowego odwołania, lecz jako D. C. nie złożyła pod nim podpisu.Powyższe pismo z dnia 17 lipca 2024 r. zostało skierowane do D. C. za pośrednictwem operatora pocztowego i odebrane przez nią w dniu 5 sierpnia 2024 r. – D. C. nie podpisała odwołania ani też nie przesłała, zgodnie z wezwaniem jego kopii opatrzonej odręcznym podpisem. W dniu 12 sierpnia 2024 r. G. C.uzupełnił podpis pod odwołaniem z dnia 10 maja 2024 r.Powyższe oznacza, że D. C. żądanych przez organ odwoławczy dokumentów do chwili obecnej nie przedłożyła. Skoro odwołująca nie dysponuje pełnomocnictwem upoważniającym do reprezentowania G. C. ani też nie podpisała się pod odwołaniem we własnym imieniu, to tym samym nie może wnieść odwołania do Wojewody Mazowieckiego. Nie spełnia, wobec tego warunków do przyznania jej przymiotu strony. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 Kpa. W przypadku nieusunięcia braków formalnych odwołania organ drugiej instancji wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania, co lepiej zabezpiecza stronie możność ochrony jej praw w postępowaniu odwoławczym niż instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt: I OSK 1814/10). Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zasadnym jest stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia przedmiotowego odwołania. Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji.Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył G. C., wnosząc o jego uchylenie jako godzącego w interes prawny mocodawców córki E. i syna H. C. reprezentowanych przez D. C. i G. C. na mocy pełnomocnictw Rep A nr [...] i Rep. A nr [...] w formie aktu notarialnego z dnia [...]01.2016 r. Skarżący wniósł o orzeczenie, że termin złożonego odwołania został zachowany oraz wznowienie postępowania administracyjnego w zakresie przedmiotowego odwołania z dnia 10 maja 2024 r.Skarżący wskazał, że dwa egzemplarze decyzji nr 156/WAW/PB/2024 z 15 kwietnia 2024 r. wydane przez Prezydenta m.st. Warszawy otrzymał w jednej kopercie, gdyż występował w sprawie jako jedyny pełnomocnik córki E. C. i syna H. C. Termin złożenia odwołania był tożsamy zarazem dla niego, jak i drugiego pełnomocnika żony D. C. i upływał 14 maja 2024 r., a złożone odwołanie z dnia 10 maja 2024 r. zostało wysłane dnia 14 maja 2024 r.Skarżący wskazał, że zarówno jemu, jak i D. C. w toczącym się postępowaniu administracyjnym nigdy nie wyznaczano dwóch różnych terminów, co najwyżej pomijano skarżącego niejako z urzędu, nigdy nic od niego nie żądając. Nawet wezwanie z dnia 17 lipca 2024 r. o podpisanie odwołania nie zostało skierowane do skarżącego tylko do jego do żony.Odnosząc się do zarzutu, iż pod odwołaniem figuruje tylko i wyłącznie podpis żony D. C. z adnotacją z "z upoważnienia G. C.", skarżący wskazał, że podpisanie się przez żonę D. C., jednego z pełnomocników, z adnotacją z upoważnienia G.C. drugiego pełnomocnika pod pismem z dnia 10 maja 2024 r. nie prowadzi do naruszenia interesów mocodawców. Ponadto jeden z pełnomocników może działać za drugiego, ale tylko wtedy, gdy treść pełnomocnictwa na to zezwala. Jeśli w pełnomocnictwie nie ma wyraźnego zakazu, a skoro nie ma lub nie ma innych przepisów nakazujących inne działania, to taki sposób jest dopuszczalny.Skarżący wskazał, że w sprawie miał ponadto zastosowanie art. 33 § 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (pełnomocnictwo E. C. wystawione zarówno na D. C. i G. C., jak również pełnomocnictwo H. C. wystawione na D. i G. C).Skarżący podkreślił, że pod odwołaniem widnieją dwa podpisy pełnomocników D. C. i G. C. i nie można twierdzić, że brakuje podpisu pełnomocnika D. C. bowiem złożony podpis przez pełnomocnika G. C. automatycznie anulował adnotację " z upoważnienia G. C." i powoduje aktualnie obecność podpisów dwóch pełnomocników pod odwołaniem.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2026, poz. 143 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa.Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.W tej sprawie organ stwierdził niedopuszczalność odwołania D. C., ponieważ nie przedłożyła ona pełnomocnictwa do reprezentowania G. C., a następnie nie złożyła ona po raz drugi własnoręcznego podpisu pod odwołaniem z dnia 10 maja 2025 r., działając w imieniu dzieci E. i H. C. Organ uznał, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w tej sytuacji procesowej jest bardziej korzystne dla strony z uwagi na możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia procesowego wydanego w tym zakresie niż pozostawianie pismem odwołania bez rozpatrzenia.Wprawdzie skargę w tej sprawie wniósł G. C., lecz Sąd uznał, że ma on interes prawny o charakterze procesowym w zaskarżeniu tego postanowienia, ponieważ D. C. nie wniosła odwołania we własnym imieniu, lecz wskazywała początkowo, że reprezentuje ona męża G. C., a G. C. wskazuje, że oboje są pełnomocnikami dzieci E. i H. C.Z akt sprawy wynika, że dwa egzemplarze decyzji organu I instancji zostały doręczone G. C. w dniu 30 kwietnia 2024 r., który występował w postępowaniu przed organem I instancji jako strona i jako pełnomocnik dzieci E. i H. C. Zatem termin na wniesienie odwołania upływał w dniu 14 maja 2025 r. i w tym terminie odwołanie zostało wniesione (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). W nagłówku odwołania wskazano, że wnoszą je G. C. i D. C., a pod odwołaniem podpisała się D. C. (z up. G. C.). Organ, pismem z dnia 26 czerwca 2024 r., prawidłowo wezwał D. C. do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odwołania z dnia 10 maja 2024 r. poprzez dostarczenie do organu odwoławczego oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentowania G. C. bądź innego dokumentu upoważniającego do występowaniu we własnym imieniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Treść odwołania wskazywała bowiem na to, że wnosi je G. C., reprezentowany przez żonę D. C.W dniu 12 lipca 2024 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo z dnia 5 lipca 2024 r. D. i G. C. podpisane przez obie osoby, informujące, że D. C. w momencie podpisywania odwołania z dnia 10 maja 2024 r. była upoważniona do reprezentowania E. i H. C. na mocy pełnomocnictw udzielonych aktami notarialnymi. W niniejszym piśmie zawarta jest również informacja, że G. C. posiada w dalszym ciągu notarialne pełnomocnictwo do działania w imieniu dzieci.W ocenie Sądu, na tym etapie postępowania, po zapoznaniu się z treścią pisma z dnia 5 lipca 2024 r. D. i G. C. organ powinien był jednoznacznie ustalić, kto wniósł przedmiotowe odwołanie: czy G. C. osobiście, czy E. i H. C. (reprezentowani przez pełnomocnika), czy też zarówno G. C., jak i E. i H. C., którzy byli stronami postępowania przed organem I instancji. D. C. oświadczyła bowiem w tym piśmie, że wnosząc odwołanie, działała w imieniu dzieci E. i H. C., co potwierdzają załączone pełnomocnictwa notarialne. Natomiast G. C. również wskazał, że jest pełnomocnikiem dzieci, lecz nie sprecyzował czy odwołanie wniósł również w imieniu własnym czy tylko w imieniu dzieci. Oświadczenie D. C., że działa w imieniu dzieci E. i H. C. należało potraktować jako sprostowanie treści odwołania, z którego wynikało, że działała ona jako pełnomocnik G. C. Zatem bezpodstawne było wzywanie D. C. do ponownego podpisania odwołania (w imieniu dzieci), skoro jej podpis pod odwołaniem został złożony, a w piśmie z dnia 5 lipca 2025 r. wyjaśniła ona, że działała jako pełnomocnik dzieci E. i H. C.. Zdaniem Sądu, organ naruszył art. 134 k.p.a., stwierdzając niedopuszczalność odwołania D. C., skoro ona w imieniu własnym odwołania w tej sprawie nie wniosła, lecz działała jako pełnomocnik E. i H. C. (jedynie początkowo nieprecyzyjnie wskazała, że działa w imieniu G.C.).Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.Ponownie rozpatrując przedmiotowe odwołanie, organ II instancji powinien wezwać G. C. do jednoznacznego sprecyzowania czy wniósł odwołanie w imieniu własnym czy tylko jako pełnomocnik E. i H. C. Jeżeli skarżący wniósł odwołanie w imieniu własnym, to – co do zasady - powinien być wezwany do jego podpisania w wyznaczonym terminie, lecz w związku z tym, że odwołanie już podpisał w dniu 12 sierpnia 2025 r., to kierowanie do niego takiego wezwania jest zbędne. Organ powinien ponadto zbadać, czy ma on aktualny interes prawny we wniesieniu odwołania w imieniu własnym. Jeżeli skarżący wskaże, że w tej sprawie wniósł odwołanie wyłącznie jako pełnomocnik E. i H. C. to należy nadać bieg takiemu odwołaniu.O kosztach postępowania (wpis od skargi w kwocie 100 zł) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.