Wyrok - I SA/Po 773/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 i 2025 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją decyzje PrezydentaUchylono decyzję I i II instancji. podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 i 2025 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją decyzje Prezydenta
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
podatek dochodowy od osób prawnych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
skarżąca/podatnik
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Barbara Rennert
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
W dniu 26 września 2025 r. M. H. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 sierpnia 2025 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzje Prezydent Miasta z dnia 25 stycznia 2025 r. nr [...] oraz z dnia 26 lutego 2025 r. nr [...], ustalające M. H., Ł. H. i R. G. - R. podatek od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]: za 2024 r. w kwocie 8.413 zł oraz za 2025 r. w kwocie 8.510 zł.Postanowieniem z 16 października 2023 r. Prezydent Miasta wszczął kierowane do M. H. postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2023 i jednocześnie wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Natomiast decyzją z 24 sierpnia 2024 r. ustalił podatek od ww. nieruchomości za 2024 r., ale rozstrzygnięcie to Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzją z 12 listopada 2024 r. i sprawę przekazało Prezydentowi Miasta do ponownego rozpatrzenia celem wskazania podstawy ustalenia spadkobierców M. H..Powołanymi na wstępie decyzjami organ pierwszej instancji ustalił wymiar podatku od ww. nieruchomości za 2024 r. i 2025 r. Uzasadniając obie decyzje, Prezydent Miasta wyjaśnił, że umową użyczenia z 7 października 2020 r. zawartą pomiędzy Skarbem Państwa a M. K. oddano w użyczenie nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni 0,0807 ha, zabudowaną budynkiem biurowym czterokondygnacyjnym o powierzchni zabudowy 437 m˛ na okres od 10 października 2020 r. do 9 lipca 2023 r. Natomiast decyzją ostateczną Ministra Rozwoju z 24 sierpnia 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rozwoju z 14 stycznia 2020 r., stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady N. w P. z 8 sierpnia 1950 r. nr [...] oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady N. w P. z 18 listopada 1950 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność spadkobierców M. H., aktualnie położonej w K. przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]). Organ pierwszej instancji wskazał, że z powyższego wynika, iż ww. nieruchomość stanowi współwłasność spadkobierców M. H., tj.: Ł. H., M. H. i R. G. - R.. Analiza akt sprawy pozwoliła Prezydentowi Miasta stwierdzić, że zarówno orzeczenie z 8 sierpnia 1950 r. o wywłaszczeniu, jak i orzeczenie z 18 listopada 1950 r. o wykonaniu wywłaszczenia, nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Objęta nimi nieruchomość stanowi obecnie działkę ewidencyjną nr [...], która - jak wynika z działu [...] księgi wieczystej nr [...] - stanowi własność Skarbu Państwa. Ww. działka ewidencyjna została odłączona z księgi wieczystej nr [...], a podstawę ujawnienia Skarbu Państwa w dziale II było orzeczenie PWRN w P. z 18 listopada 1950 r. W wyniku przywrócenia stanu prawnego właścicielami nieruchomości stają się spadkobiercy M. H. (poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości), tj. Ł. H., M. H. i R. G. - R.. Z uwagi na powyższe, powołana wyżej umowa użyczenia z 7 października 2020 r. wygasła z mocy prawa. Powyższe zmiany podmiotowe potwierdza zawiadomienie z 29 września 2023 r. z Wydziału Geodezji i Kartografii o zmianach danych ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków. Prezydent Miasta zaznaczył, że do chwili wydawania przez niego obu uzasadnianych decyzji podatkowych współwłaściciele nie usunęli niezgodności treści księgo wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, a w dziale [...] księgi wieczystej widnieje o tym wzmianka. Organ wskazał również, że powierzchnia gruntu przyjęta do opodatkowania jest zgodna z ewidencją gruntów i budynków, natomiast powierzchnia użytkowa budynku biurowego (oznaczonego jako klatka [...]) wynika z inwentaryzacji budowlanej z 2019 r. i wynosi 1.209,16 m˛ (w tym piwnica 280,10 m˛; parter 310,18 m˛; I piętro 312,15 m˛; II piętro 306,73 m˛). W dniu 19 sierpnia 2024 r. pracownicy Urzędu dokonali pomiarów wysokości pomieszczeń piwnicznych, a których wynika, że 52,78 m˛ powierzchni użytkowej piwnicy, to pomieszczenia o wysokości od 1,40 m do 2,20 m, zatem ich powierzchnię użytkową wykazano w 50 % na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz.70 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.").Decyzja z 25 stycznia 2025 r. ustalająca podatek od nieruchomości za 2025 r. została doręczona Ł. H. 4 marca 2025 r., a M. H. 18 marca 2025 r. Decyzja z 26 lutego 2025 r. ustalająca podatek od nieruchomości za 2024 r. została doręczona Ł. H. 6 marca 2025 r., a M. H. 18 marca 2025 r.W odwołaniu od obu wymienionych wyżej decyzji skarżący zrzucił, że nie jest posiadaczem nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], nie jest jej dysponentem, nie ma realnego posiadania nad rzeczą, co niweczy możliwość uznania go za płatnika podatku od nieruchomości. Podkreślił, że dysponentem, wyłącznym posiadaczem i władającym nieruchomością jest M. K.. Powołane w decyzjach przepisy nie dotyczą osoby, która nie jest posiadaczem nieruchomości. W decyzjach nie powołano przepisów, na podstawie których osoba nie będąca posiadaczem nieruchomości ma być płatnikiem podatku od nieruchomości. Skarżący zaznaczył, że w obu decyzjach błędnie zinterpretowano, iż to on jest posiadaczem nieruchomości.Utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy wydane rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Następnie powtórzyło ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji i wskazało, że Prezydent Miasta pismem z 3 stycznia 2024 r. podjął decyzję o wydaniu właścicielom ww. nieruchomości i zaproponował termin jej wydania. W wyznaczonym terminie za strony przejmujących nikt się nie stawił i nie doszło do wydania nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało, że powierzchnia gruntu przyjęta do opodatkowania jest zgodna z ewidencją gruntów i budynków, natomiast powierzchnia użytkowa budynku biurowego wynika z inwentaryzacji budowlanej z 2019 r. oraz z dokonanych 19 sierpnia 2024 r. pomiarów wysokości pomieszczeń piwnicznych. W decyzji za 2024 r. zastosowano stawki obowiązujące w tym roku, wynikające z uchwały Nr LVIII/817/2022 Rady M. K. z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. z 2022 r. poz. 8849), natomiast w decyzji za 2025 r. zastosowano stawki obowiązujące w roku 2025, wynikające z uchwały Nr Vlll/106/2024 Rady M. K. z dnia 31 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. z 2024 r. poz. 9210). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ podatkowy prawidłowo ustalił krąg podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie dokumentu potwierdzającego własność nieruchomości, którym jest decyzja ostateczna Ministra Rozwoju z dnia 24 sierpnia 2020 r.W skardze na opisaną wyżej decyzję strona zarzuciła, że organy nie wykazały, iż w sytuacji gdy skarżący nie jestem dysponentem nieruchomości, nie ma realnego władztwa nad rzeczą, może być płatnikiem podatku od nieruchomości. Dysponentem, wyłącznym posiadaczem i władającym nieruchomością jest M. K., które ma dostęp do nieruchomości (dostęp do kluczy). Tym samym powołane w zaskarżonej decyzji przepisy nie dotyczą skarżącego, który nie jest posiadaczem (współposiadaczem) nieruchomości i jest to bezsporne. Odnosi się to również do dwóch pozostałych osób wymienionych w decyzji. Skarżący odniósł się do przywołanego w decyzji pisma z 3 stycznia 2024 r., dotyczącego wydania nieruchomości, zarzucając mu brak informacji kto je sporządził, brak wskazania podstawy prawnej wydania nieruchomości, jak i brak dołączenia załączników, np. projektu protokołu wydania nieruchomości na rzecz wymienionych w piśmie osób. Zaznaczył, że było to pierwsze i ostatnie pismo w sprawie wydania nieruchomości, a z powodu jego braków przybycie do K. osób w nim wymienionych było bezcelowe. Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji nie podano konkretnych zapisów, z których ma jednoznacznie wynikać, że wymienione w decyzji osoby mają prawo do ułamkowej części nieruchomości. Skoro nie podano takich zapisów to znaczy, że strona nie mam prawa do ułamkowej części nieruchomości i tym samym nie może być płatnikiem podatku od nieruchomości. Natomiast decyzje z 14 stycznia 2020 r. oraz 24 sierpnia 2020 r. umożliwiły jedynie rozpoczęcie procedury zwrotu nieruchomości. Dopiero 17 września 2025 r. do księgi wieczystej została wpisana wielkość udziału w prawie czyli przypadająca na rzecz skarżącego ułamkowa część nieruchomości i od tej daty jest on właścicielem tej ułamkowej części nieruchomości. Odnosi się to także do dwóch pozostałych osób wymienionych w decyzji. Tym samym w datach wydania decyzji przez Prezydenta Miasta (25 stycznia 2025 r. i 26 luty 2025 r.) strona nie figuruje w księdze wieczystej jako właściciel.W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko.W pismach z dnia 17 grudnia 2025 r. i 5 stycznia 2026 r. skarżący powielił zarzuty podniesione w skardze. Wskazał również, że aktem notarialnym z 29 października 2025 r. on oraz Ł. H. sprzedali M. K. swoje udziały w nieruchomości.Sąd zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż te w niej podniesione. Istotą jej było kwestionowanie przez skarżącego zasadności obciążenia go podatkiem od nieruchomości za rok 2024 i rok 2025. Jednakże, aby stwierdzić, czy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, dający podstawy do obciążenia skarżącego zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości za ww. lata, Sąd zobowiązany jest zweryfikować prawidłowość ustalenia tego stanu faktycznego z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie tak wyznaczonej kompetencji, Sąd stwierdza, że w prowadzonym w kontrolowanej sprawie postępowaniu podatkowym organy obu instancji naruszyły szereg przepisów proceduralnych i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Na wstępie należy zauważyć, że w obu decyzjach organu pierwszej instancji jako podatników Prezydenta Miasta wskazał Ł. H., M. H. oraz R. G. – R.. Również ze znajdującej się w aktach administracyjnych (nadesłanych Sądowi wraz ze skargą) elektronicznej treści księgi wieczystej Kw nr [...] wynika, że w dniu 17 września 2025 r. w dziale [...] tej księgi wpisano (na wniosek złożony 11 lipca 2025 r.) własność nieruchomości na rzecz: Ł. H. w udziale wynoszącym [...]; M. H. w udziale wynoszącym [...]; R. G. - R. w udziale wynoszącym [...]. Powyższa księga jest prowadzona dla nieruchomości o symbolu [...] (inne tereny zabudowane), stanowiącej działkę nr [...], położoną w K. przy ul. [...], a zatem dla nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Powyższe okoliczności są bardzo istotne ze względu na wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego, którego przedmiotem jest podatek od ww. nieruchomości za rok 2024 i rok 2025.Zgodnie z art. 165 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.: dalej: "Ordynacja podatkowa") postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2 ww. ustawy), a datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 165 § 4 ww. ustawy). Istotne jest również, że w myśl art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres nie uległ zmianie. Ten ostatni przepis pozwala organowi podatkowemu na odstępstwo od reguły wynikającej z art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej właśnie w przypadku postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości, który wobec osób fizycznych ustalany jest corocznie. Jednakże, aby do odstępstwa takiego mogło dojść, nie może ulec zmianie stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres.Należy też dodać, że regulacje wskazane w art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej wskazują, że wydanie i doręczenie postanowienia, o którym mowa w tych przepisach, inicjuje postępowanie podatkowe, jak również zakreśla jego ramy. Kierowane jest ono do strony wszczynanego postępowania i to z niego strona powinna czerpać wiedzę zakresie przedmiotowym tego postępowania (jakiego podatku dotyczy i jaki okres obejmuje), co jest istotne z punktu widzenia udziału podatnika w prowadzonym wobec niego postępowaniu (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej). Brak postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego powoduje, że podejmowane w tym postępowaniu czynności nie powinny wywoływać skutków prawnych, nawet jeśli strona brała w nich udział. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że nie ma znaczenia sam fakt wydania postanowienia o wszczęciu postępowania, ale przede wszystkim prawidłowość jego doręczenia stronie postępowania, bowiem przed jego wydaniem i doręczeniem nie toczy się żadne postępowanie. Braku tego nie może konwalidować odbieranie przez stronę pism kierowanych do niej w trakcie takiego niewszczętego postępowania.Podkreślenia również wymaga, że podatnikami podatku od nieruchomości są wszystkie osoby będące współwłaścicielami tej nieruchomości, w konsekwencji czego wszyscy współwłaściciele nieruchomości powinni być objęci jednym postępowaniem podatkowym (wszystkim powinno zostać doręczone postanowienie o wszczęciu tego postępowania), które powinno zakończyć się wydaniem jednej decyzji podatkowej (po dokonaniu niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych i zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego). Powyższe wynika z treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zgodnie z którym, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem art. 4a-6, które w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Należy wyraźnie wskazać, że solidarna odpowiedzialność podatników, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie, nie pozwala organowi podatkowemu na wybór wobec którego (których) z nich zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, ani na wybór któremu (którym) z nich zostanie doręczona decyzja podatkowa. Dopiero bowiem prawidłowo wszczęte i przeprowadzone z udziałem wszystkich współwłaścicieli postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem dręczonej wszystkim podatnikom decyzji, w sytuacji gdy decyzja ta stanie się ostateczna, pozwala wierzycielowi na dokonanie wyboru od którego z dłużników będzie egzekwować zaległość podatkową. Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, za utrwaloną należy zatem uznać relację między art. 3 ust. 4 u.p.o.l. a art. 92 § 1 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą w przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami jednej decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie. Wszystkim decyzja ta powinna być doręczona, a skutkiem jej doręczenia jest powstanie zobowiązania podatkowego. W efekcie doręczenia decyzji dochodzi również do solidarnej odpowiedzialności tych współwłaścicieli, którym decyzję doręczono. Solidarna odpowiedzialność podatników musi mieć u podstaw zobowiązanie podatkowe, które powstaje przez doręczenie decyzji ustalającej wszystkim współwłaścicielom - osobom fizycznym, a nie tylko niektórym z nich.Tymczasem z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że organ pierwszej instancji postanowieniem z 16 października 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. i skierował je tylko do M. H. (w aktach brak zwrotnego poświadczenia jego odbioru przez adresata). Z dokumentów przedłożonych Sądowi nie wynika, czy i w jaki sposób wszczęte postępowanie podatkowe za 2023 r. zostało zakończone. Brak jest zatem podstaw do zastosowania przez Prezydenta Miasta odstępstwa od reguły zawartej w art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej w stosunku do postępowania podatkowego dotyczącego roku 2024 i roku 2025, tym bardziej, że z akt nie wynika, aby postanowienie dotyczące roku 2023 zostało doręczone pozostałej dwójce współwłaścicieli, do której nie było ono w ogóle kierowane. W tym stanie rzeczy, wydając decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za 2024 r. i 2025 r., organ naruszył powołane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 tej ustawy oraz w zw. z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Braku tego nie zauważył organ odwoławczy i utrzymując w mocy zaskarżone decyzje naruszył art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ R. G. – R. , która (jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji) jest przez ten organ uznawana za podatnika ustalonego zobowiązania podatkowego za ww. lata, a nie została o toczącym się postępowaniu zawiadomiona, ani nie doręczono jej decyzji podatkowej. Natomiast Ł. H. obie decyzje Prezydentowi Miasta wprawdzie doręczono, ale nie objęto go postępowaniem podatkowym decyzje te poprzedzającym.Kolejnym uchybieniem przepisom proceduralnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest rozpatrzenie odwołania M. H., złożonego od dwóch decyzji Prezydenta Miasta , jedną decyzją. Kwestię łącznego prowadzenia kilku postępowań podatkowych reguluje art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Z regulacji tej wynika, że nie dotyczy ona przypadku połączenia postępowań prowadzonych w stosunku do tej samej strony. W kontrolowanej sprawie, z uwagi na solidarną odpowiedzialność współwłaścicieli nieruchomości jednym postępowaniem podatkowym powinni zostać objęci wszyscy współwłaściciele (co wynika z art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej). Natomiast orzecznictwo sądowe dopuszcza – głównie ze względów ekonomiki procesowej i usprawnienia postępowania podatkowego – połączenie odrębnie prowadzonych postępowań w stosunku do tej samej strony (np. współwłaścicieli) jako czynności materialno-technicznej. Nawet jednak łączne rozpatrywanie kilku spraw (np. za kilka lat podatkowych) kończy się wydaniem w każdej z nich odrębnej decyzji. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do wydania jednej decyzji, którą rozpatrzyło sprawy podatku za 2024 r. i 2025 r., rozstrzygnięte przez organ pierwszej instancji odrębnymi decyzjami. Nie jest to jednak naruszenie przepisów, które w sytuacji niewystąpienia jakichkolwiek innych uchybień proceduralnych (o których mowa wyżej), powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak, skoro decyzje Prezydent Miasta dotyczące roku 2024 i roku 2025 doręczone zostały również Ł. H., mimo że odwołania od nich wniósł tylko M. H., to stosownie do treści art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej także Ł. H. jest stroną postępowania odwoławczego i powinna zostać mu doręczona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Art. 133 § 1 ww. ustawy w zw. z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. nakazuje również jako stronę tego postępowania (także odwoławczego) traktować R. G. – R.. Naruszenie tych właśnie przepisów nie pozwala utrzymać w mocy zaskarżonej decyzji, albowiem nadal konsekwentnie dwoje pozostałych współwłaścicieli nieruchomości nie zostało potraktowanych jako strony prowadzonego postępowania.Natomiast odnosząc się do kwestii spornej, której rozstrzygnięcie w chwili obecnej z uwagi na wady proceduralne prowadzonego postępowania jest przedwczesne, Sąd pragnie jednak zwrócić uwagę na treść art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Z tej regulacji oraz z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że właściciel nie będzie podatnikiem, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym lub współposiadaniu samoistnym. W takim bowiem przypadku obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym lub współposiadaczach samoistnych.Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że umową z 7 października 2020 r. (a zatem prawie 2 miesiące od wydania przez Ministra Rozwoju ostatecznej decyzji stwierdzającej nieważność orzeczeń Prezydium WRN w P.) Skarb Państwa użyczył M. K. do bezpłatnego używania nieruchomość położoną w K., stanowiąca działkę nr [...], zabudowaną budynkiem biurowym. Umowa została zawarta na czas oznaczony od 10 października 2020 r. do 9 lipca 2023 r. Wprawdzie zaskarżona decyzja dotyczyła lat podatkowych 2024 i 2025, jednakże wyjaśnienia wymaga czy w tych właśnie latach nieruchomość nie była w samoistnym posiadaniu M. K., skoro wcześniej Skarb Państwa oddał ją M. K. do bezpłatnego używania, a znajdujący się na nieruchomości budynek jest budynkiem biurowym. Zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji będzie zobowiązany kwestię ewentualnego samoistnego posiadania ww. nieruchomości wyjaśnić, w szczególności w zakresie korzystania przez M. K. z ww. budynku biurowego.Ostatnią okolicznością, na którą należy zwrócić uwagę, jest fakt, że 29 października 2025 r. M. K. nabyło od M. H. i Ł. H. należące do nich udziały w spornej nieruchomości. Rozpatrując ponownie sprawę okoliczność tę organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić, w sytuacji gdy przeprowadzone przez niego postępowanie wykaże, że podatnikami spornego podatku w 2025 r. jest trójka ww. współwłaścicieli. Obowiązek uwzględnienia tej okoliczności wynika z treści art. 6 ust. 4 i 5 u.p.o.l.Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzje ją poprzedzające, o kosztach postępowania orzekając na podstawie oraz art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a..