Wyrok - II SA/Łd 36/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Ochrona zwierząt, Weterynaria i ochrona zwierząt. Dnia 26 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant Starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 roku sprawy ze skargi [...] Inspektoratu [...] z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 listopada 2025 roku znak: SKO.4162.23.25 w przedmiocie czOddalono skargę. Ochrona zwierząt, Weterynaria i ochrona zwierząt. Dnia 26 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant Starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 roku sprawy ze skargi [...] Inspektoratu [...] z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 listopada 2025 roku znak: SKO.4162.23.25 w przedmiocie cz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
znęcanie / przemoc domowa
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
świadek
biegły
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 25 listopada 2025 r., nr SKO.4162.23.25 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U.2023.1580 ze zm.), dalej jako: "u.o.z." - po rozpatrzeniu odwołania [...] Inspektoratu [...] z siedzibą we W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Galewice z dnia 9 września 2025 r., znak: Rl.OŚ.6149.8.2025, odmawiającą czasowego odebrania M. i J. małż. T. dwóch psów.Jak wynika z akt administracyjnych, pracownik [...] Inspektoratu [...] z siedzibą we W. (dalej jako: "DIOZ") w dniu 9 maja 2025 r. zawiadomił Wójta Gminy Galewice o zastosowaniu środka przymusu w postaci czasowego odebrania dwóch psów z posesji przy ul. [...] w G. w związku z bezpośrednim zagrożeniem ich życia lub zdrowia. Jako powód interwencyjnego odbioru zwierząt wskazano na utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowych bez zapewnienia im ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, na zbyt krótkich łańcuchach, w otoczeniu śmieci i odchodów, bez odpowiedniego pokarmu i wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, a także utrzymywanie zwierzęcia w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, w szczególności bez obligatoryjnych szczepień, jakiejkolwiek opieki weterynaryjnej i pielęgnacyjnej.Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Wójt Gminy Galewice decyzją z dnia 9 września 2025 r. orzekł o odmowie czasowego odebrania M. i J. małż. T. dwóch psów, tj. samicy w typie mieszanym maści rudej z białym i samca w typie mieszanym maści rudej z białym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej analizy sprawy oraz zebranych dowodów nie można uznać za udowodniony zarzut znęcania się nad dwoma psami: "[...]" i "[...]", które przebywały na posesji. Organ odmówił wiarygodności zarzutom opisanym w zgłoszeniu interwencyjnego odbioru zwierząt, bowiem nie zostało uprawdopodobnione znęcanie się nad zwierzętami oraz to, że przypadek ten nie cierpiał zwłoki, a dalsze pozostawanie zwierząt u dotychczasowego właściciela zagrażało ich życiu lub zdrowiu. Jak wywodził organ I instancji, wszystkie wymienione uchybienia można było skorygować w trybie naprawczym w przypadku podjęcia rozmów z właścicielami (również za pośrednictwem gminy) lub ewentualnie zgłosić potrzebę wszczęcia postępowania w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., celem weryfikacji uchybień w trybie administracyjnym w przypadku odmowy współpracy. Zastosowany natychmiastowy tryb odbioru zwierząt nie był adekwatny do okoliczności, gdyż winien być zastosowany w sytuacjach niecierpiących zwłoki, gdy istnieje ewidentne zagrożenie życia lub zdrowia. Kategoria "sytuacji niecierpiącej zwłoki" musi jednak dotyczyć zdarzenia wyjątkowego i sytuacji nagłej, nadzwyczajnej, w której zwierzę niepoddane należytej opiece straci życie lub poniesie istotny uszczerbek na zdrowiu. W przekonaniu organu przypadek stwierdzenia tego typu uchybień, jak w sprawie, nie wiąże się z uprawnieniem organizacji społecznej do przymusowego odebrania zwierząt właścicielowi.W odwołaniu od powyższej decyzji DIOZ wskazał na naruszenie przepisów postępowania:1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez:a) rażąco dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ I instancji odmówił wiarygodności zarzutom przekazywanym w zgłoszeniu o odbiorze zwierząt oraz że nie zostało uprawdopodobnione znęcanie się nad zwierzętami jaki i to, że zaistniał w sprawie przypadek niecierpiący zwłoki albowiem nie zaistniały wskazywane przez zgłaszającego okoliczności uzasadniające czasowe odebranie zwierząt - podczas gdy jak wynika z okoliczności sprawy oraz całości materiału dowodowego - psy bytowały w rażącym niechlujstwie, w niewłaściwych warunkach, pośród śmieci i fekaliów, zaś organ zignorował okoliczności wskazujące na trzymanie zwierząt na posesji wbrew u.o.z.;b) faktyczne pominięcie dowodów w postaci materiałów audiowizualnych uwidaczniających warunki bytowania psów w chwili odbioru i wydanie decyzji w oparciu o wizję lokalną przeprowadzoną blisko 2 miesiące po interwencyjnym odbiorze psów oraz przesłuchanie świadków wyłącznie związanych z właścicielami psów w sytuacji, w której wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odbioru psów powinno się odbyć na podstawie warunków panujących w chwili odbioru, jak i w oparciu o zeznania wszystkich podmiotów uczestniczących w odbiorze;c) niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków przedstawicieli DIOZ na okoliczność warunków bytowania zwierząt, zasadności odbioru podczas gdy organ administracji jest zobowiązany do pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy;d) niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lek. wet. K. O. w sytuacji, w której zgodnie z twierdzeniem organu I instancji w sprawie miały miejsce wątpliwości w zakresie dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej złożonej przez DIOZ, podczas gdy organ administracji jest zobowiązany do pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy;2. art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez:a) rażąco dowolną i nieuprawnioną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu przez organ I instancji, iż informacje zawarte w dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej nie są wiarygodne i zgodne ze stanem faktycznym oraz poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na wskazaniu, iż wiele elementów badania nie ma potwierdzenia w materiale wideo, podczas gdy organ nie ma podstaw do formułowania powyższych twierdzeń albowiem nie posiada wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny weterynaryjnej;b) niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczność stanu zdrowia psów odebranych interwencyjnie, w sytuacji, w której organ posiadał wątpliwości odnośnie przedłożonej przez DIOZ dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej;3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:a) niewskazanie powodów, którymi kierował się organ uznając za niewiarygodne część plików audiowizualnych ukazujących bezpośrednio warunki bytowania psów;b) niewskazanie powodów, którymi kierował się organ uznając za nieprzydatne dowody z przesłuchania inspektorów DIOZ przeprowadzających odbiór w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz lek. wet. K. O. - w sytuacji, w której art. 107 § 3 k.p.a. nakazuje, aby uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa;4. art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez zakreślenie stronie 3-dniowego terminu na wywiedzenie środka zaskarżenia od wydanej decyzji, podczas gdy - jak wynika z art. 129 § 2 k.p.a. - termin ten wynosi 14 dni;5. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie odpisu decyzji pełnomocnikowi DIOZ w sytuacji, w której obowiązek taki wynika z powyższego przepisu, a nadto w sytuacji, w której poprzednie pisma prawidłowo doręczono temuż pełnomocnikowi.Opierając się na wskazanych zarzutach autor odwołania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także o zobowiązanie organu I instancji do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania inspektorów DIOZ przeprowadzających odbiór w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz lek. wet. K. O.Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia przez organ profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej wyjaśnił, że ocena skutków pominięcia tegoż pełnomocnika, w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Wykładnia art. 40 § 2 k.p.a. przy uwzględnieniu istotnych okoliczności faktycznych ocenianej sprawy - zdaniem Kolegium - nie pozwala na podzielenie poglądu wyrażonego w odwołaniu. Każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązku doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia (jak w sprawie), brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu. W tym kontekście Kolegium oceniło, że pominięcie pełnomocnika nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia, bowiem odwołanie zostało wniesione w terminie. Kolegium uznało, że istnieje zatem podstawa do merytorycznego rozpoznania sprawy.Dalej Kolegium wskazując na treść art. 1 ust. 1 i ust. 3, art. 5, jak i art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.o.z. napisało, że za znęcanie się nad zwierzętami uznaje się utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 1 pkt 10 u.o.z.). Na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z., zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane określonym podmiotom. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia (art. 7 ust. 3 u.o.z.). Decyzja powyższa podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia ma charakter decyzji sankcyjnej o charakterze zobowiązującym i stanowi formę odpowiedzialności administracyjnej danego właściciela lub opiekuna zwierzęcia.Jak wskazało Kolegium, przepis art. 7 ust. 3 u.o.z. pozwala na wyodrębnienie dwóch etapów procedury odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi. W pierwszej kolejności, określony podmiot odbiera zwierzę, jeżeli stwierdzi zaistnienie szczególnych okoliczności, niecierpiących zwłoki. Po interwencyjnym odebraniu zwierząt dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji administracyjnej. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy w momencie odebrania zwierzęcia zachodziły przesłanki, które pozwalały na dokonanie tej czynności. Celem zawiadomienia o odebraniu zwierzęcia jest więc uzyskanie decyzji administracyjnej niejako "sankcjonującej" już dokonane odebranie zwierzęcia. Oczywiście wójt (burmistrz, prezydent miasta), nie musi wydać decyzji o odebraniu zwierzęcia przewidzianej w art. 7 ust. 1 u.o.z., ale w takiej sytuacji oznaczałoby to, że w jego ocenie, działanie polegające na odebraniu zwierzęcia przez określony podmiot było bezprawne i stanowiło ingerencję w cudzą własność.Wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia nakłada na organ obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc ustalenia, że zwierzę jest faktycznie utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywane w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających zachowanie naturalnej pozycji. Nadrzędnym celem wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia jest troska o jego dobro i zapewnienie mu należytej ochrony, to mimo to jednak organ nie może zapominać o wiążących go zasadach procedury administracyjnej, których podstawowym celem jest rzetelne, a więc zgodne z prawdą ustalenie i udokumentowanie stanu faktycznego sprawy. Należy mieć także na uwadze interes właściciela zwierzęcia oraz podnoszone przez niego argumenty jak również prezentowane dowody, o ile uzasadniają brak konieczności odebrania zwierząt. Organ może wydać decyzję o odebraniu zwierzęcia, gdy po dokonaniu oceny dowodów dojdzie do przekonania, że jest ono uzasadnione w kontekście przesłanek opisanych w art. 7 ust. 1 lub 3 oraz art. 6 ust. 2 u.o.z.Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dnia 8 maja 2025 r. odbyło się interwencyjne odebranie dwóch psów: suki o imieniu "[...]" w typie mieszanym, maści rudej z białym i samca o imieniu "[...]" w typie mieszanym, maści rudej z białym, z terenu posesji przy ul. [...] w G. Zatrzymania dokonali pracownicy DIOZ. Psy należą do M. i J. małż. T. Po otrzymaniu zawiadomienia o odebraniu zwierząt organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji dokonał oględzin posesji stwierdzając, że na jej terenie znajdowały się dwa wydzielone miejsca, w których przebywały odebrane interwencyjnie psy. Stanowisko, na którym przebywała wcześniej suka o imieniu "[...]" stanowiło drewnianą budę przylegającą do stodoły, mającą zapewnić schronienie przed deszczem i chłodem. Wokół budy powierzchnia gruntowa nieutwardzona, w ścianie stodoły znajdował się otwór umożliwiający psu "w miarę potrzeb" wejście do środka i schronienie. Według oświadczenia właścicielki, pies był przypięty na łańcuchu ze względów bezpieczeństwa, ponieważ na posesji zamieszkują małoletnie i niepełnosprawne dzieci, a pies czasem "potrafił złapać". Łańcuch w miarę potrzeb był wydłużany, tak aby pies dodatkowo mógł swobodnie wchodzić przez otwór do stodoły. Drugie stanowisko to kojec o wymiarach 2m x 3m, w którym przebywał samiec o imieniu "[...]". W kojcu znajdowała się ocieplona buda o solidnej konstrukcji, dostosowana do wielkości psa. Teren kojca był wyłożony paletami tak, aby pies nie leżał na ziemi i nie podkopywał pod ogrodzeniem. Palety miały ubytki, które właściciele zobowiązali się naprawić. Podczas oględzin właścicielka oświadczyła, że to był pies rasy [...] i przebywał w kojcu ze względu na obecność małych dzieci i troskę o ich bezpieczeństwo. Dodatkowo właścicielka zwierząt wyjaśniła, że psy mogły swobodnie biegać po posesji wtedy, gdy brama wjazdowa była zamknięta i kiedy były pod kontrolą z uwagi na dzieci. Psy były także wyprowadzane na smyczy. Właścicielka poinformowała, że zwierzęta otrzymywały regularnie posiłki i miały stały dostęp do wody. Nikt nie znęcał się nad zwierzętami, które w żaden sposób nie były źle traktowane.W toku postępowania organ I instancji wezwał DIOZ do przekazania dokumentacji medycznej sporządzonej przez lekarza weterynarii obrazującej stan zwierząt, jak również dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonej interwencji. W dniu 29 lipca 2025 r. organizacja doręczyła do siedziby organu płytę CD zawierającą film z przeprowadzonej interwencji i zdjęcia psów, a także nieuwierzytelnione wyniki badań weterynaryjnych (uzupełnione o podpisy w dniu 11 sierpnia 2025 r.).Z przedstawionej dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej wynika między innymi, że: samica w typie mieszanym maści rudej z białym ma niedowagę - BCS 3/9, szacowany stopień odtłuszczenia 5-15%, żebra i inne kości dostrzegalne i łatwo wyczuwalne z minimalną warstwą tłuszczu podskórnego, zaznaczone podkasanie brzucha widoczne z boku, a z góry widoczny kształt klepsydry, u nasady ogona wystające struktury kostne przykryte skórą z małą ilością wyczuwalnej tłuszczowej tkanki podskórnej. Temperatura ciała prawidłowa, oczy bez nieprawidłowości, węzły chłonne niepowiększone, widoczne otarcia na szyi od łańcucha, uszy brudne, ale niezmienione chorobowo, na powierzchni skóry pchły, sierść zabrudzona, układ sercowo-naczyniowy prawidłowy, układ oddechowy prawidłowy, w jamie ustnej widoczna łagodna faza choroby przyzębia z brakiem widocznych nadżerek, brzuch prawidłowy, układ mięśniowo-szkieletowy prawidłowy, układ moczowy prawidłowy, brak nieprawidłowości ze strony neurologicznej, układ rozrodczy bez kastracji. Również samiec w typie mieszanym maści rudej z białym ma niedowagę - BCS 3/9, szacowany stopień odtłuszczenia 5-15%, żebra i inne kości dostrzegalne i łatwo wyczuwalne z minimalną warstwą tłuszczu podskórnego, zaznaczone podkasanie brzucha widoczne z boku, a z góry widoczny kształt klepsydry, u nasady ogona wystające struktury kostne przykryte skórą z mała ilością wyczuwalnej tłuszczowej tkanki podskórnej, temperatura ciała prawidłowa, oczy bez nieprawidłowości, węzły chłonne niepowiększone, widoczne otarcia na szyi od łańcucha, wyłysienia, na powierzchni skóry widoczne odchody pcheł i pchły, skóra zabrudzona, układ sercowo-naczyniowy prawidłowy, układ oddechowy prawidłowy, w jamie ustnej widoczna łagodna faza choroby przyzębia z brakiem widocznych nadżerek, brzuch prawidłowy, układ mięśniowo-szkieletowy prawidłowy, układ moczowy prawidłowy, brak nieprawidłowości ze strony neurologicznej, układ rozrodczy bez kastracji. W kartach leczenia przedstawionych przez DIOZ wymieniono również zastosowane leki i przeprowadzone zabiegi, tj.: implantacja mikrochipa, czyszczenie uszu, odpchlenie, badanie krwi, szczepienia ochronne, odrobaczenie, sterylizacja, kastracja.W celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie Wójt Gminy Galewice dopuścił także dowód z zeznań świadków: sąsiadów – W. T. i K. C. będącej również sołtysem wsi G.W. T. oświadczyła, że jest szwagierką i sąsiadką M. T. - współwłaścicielki psów. Nigdy nie widziała, aby na posesji państwa T. miały miejsce jakiekolwiek interwencje służb zajmujących się opieką nad zwierzętami. Widywała psy na posesji i według niej zwierzęta nie były zaniedbane, nie zauważyła, aby były głodne, czy sygnalizowały jakieś potrzeby. Nie widziała też, aby na ww. posesji ktoś znęcał się nad zwierzętami. Zdaniem przesłuchiwanej, psy były regularnie karmione, pojone i miały zapewnione schronienie. Dodała, że trudno powiedzieć czy warunki, które były zapewnione zwierzętom były zgodne z przepisami, ale jej zdaniem nie było potrzeby zabierania zwierząt właścicielom.K. C. oświadczyła, że jest sąsiadką M. T. i sołtysem wsi G. Rodzina T. jest jej znana od wielu lat, w środowisku rodzina funkcjonuje prawidłowo i nie dostrzegła ona żadnych nieprawidłowości w opiece nad zwierzętami. Przesłuchiwana wskazała, że niejednokrotnie odwiedzała posesję M. T. i widywała biegające psy przy zamkniętej bramie, widziała też, że psy są zaopiekowane, miały jedzenie i picie oraz zapewnione schronienie. Wygląd zwierząt nie wskazywał na niedożywienie.Z dokumentacji medycznej złożonej przez DIOZ, w której opisano stan zwierząt, wpisano zaordynowane leki oraz zlecone badania, nie wynika, że psy wymagały natychmiastowej interwencji weterynaryjnej w związku z zagrożeniem ich życia lub zdrowia. Zwierzęta zostały poddane rutynowym zabiegom odpchlenia, odrobaczenia, szczepienia, zachipowania, a następnie kastracji czy sterylizacji. Z przedstawionych kart leczenia sporządzonych w dniach: od 8 maja do 10 czerwca 2025 r. (suka) od 8 maja do 11 czerwca 2025 r. (samiec) wynika, że u zwierząt stwierdzono niewielkie zmiany odbiegające od normy (ale nie choroby), np. niedowaga "BCS 3/9", czy "łagodna faza choroby przyzębia (0-4): 2". U suczki stwierdzono otarcia sierści na szyi od łańcucha. Z przedstawionej dokumentacji medycznej nie wynika, żeby psy były odwodnione. Ponadto w kartach leczenia psów znajdują się pewne nieścisłości, m.in. w opisie badania (obu psów) wskazano na obecność pcheł, tymczasem na liście zastosowanych zabiegów wyszczególniono podanie profilaktycznej dawki leku Fiprex z zapisem: "z uwagi na środowisko życia zwierząt w ośrodku DIOZ (las, wysokie trawy itd.), wobec zwierząt stosuje się miejscowo fipronil w niewielkich dawkach". Ponadto zastosowano identyczne dawki leku na odrobaczenie lekiem SIMPARICA TRIO 5-10 kg dla psów o różnych masach ciała (suka 8 kg, pies 23 kg). Twierdzenia organizacji nie znajdują również odzwierciedlenia w przekazanej dokumentacji fotograficznej. Widoczna na zdjęciach ogólna kondycja psów nie obrazuje opisanego w karcie wychudzenia (dostrzegalne żebra i inne kości, zaznaczone podkasanie brzucha z boku, a z góry widoczny kształt klepsydry, wystające struktury kostne u nasady ogona). W załączonym przez organizację filmie faktycznie widoczne były u jednego z psów otarcia na szyi od łańcucha. Wokół miejsc bytowania psów panował bałagan, jednakże nie wypełnia to pojęcia utrzymywania psa w niewłaściwych warunkach i niechlujstwie. Zdaniem Kolegium, można a nawet powinno się zapewnić psom lepsze warunki, ale uchybienia w zastanym dobrostanie psów stwierdzone przez DIOZ w czasie interwencji łatwo można było skorygować, np. poprzez nakazanie dotychczasowym właścicielom m.in. docieplenie budy, wykonanie kojca, czy uzupełnienie ubytków w podstawie istniejącego kojca, a także wykonanie podstawowych szczepień psów i zastosowanie profilaktyki przeciwpasożytniczej.W ocenie Kolegium, stwierdzony stan zdrowia i kondycja psów nie pozwalała na przyjęcie, że zachodziła przesłanka niecierpiącej zwłoki. Psy utrzymywane były w warunkach nie zagrażających ich życiu i zdrowiu, zatem w sprawie nie zachodziły podstawy z art. 7 ust. 3 u.o.z., uprawniające DIOZ do natychmiastowego odebrania psów ich właścicielom. Rozstrzygnięcie Wójta Gminy Galewice Kolegium oceniło za prawidłowe. Stan zdrowia i bytowania zwierząt nie zagrażał ich życiu i zdrowiu. Ponadto z dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie wynika, aby istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia psów. Zwierzęta nie zostały porzucone, były otoczone podstawową opieką.Z tych powodów - zdaniem Kolegium - podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Materiał dowodowy w sprawie jest kompletny, a poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie dają podstaw do stwierdzenia, że utrzymywane psy znajdowały się w stanie zagrożenia zdrowia i życia. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo orzekł odmawiając czasowego odebrania dwóch psów. Ustawodawca w art. 7 ust. 3 u.o.z. wyraźnie wskazał przesłanki, które warunkują uprawnienie określonych podmiotów do odbioru zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi oraz możliwości organu, co do podjęcia właściwej decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Tryb interwencyjny, co do zasady, opiera się na tych samych przesłankach co tryb zwykły odebrania zwierzęcia, ale dodatkowym warunkiem skorzystania z niego jest stan niecierpiący zwłoki. W rezultacie stwierdzenia przez organ, że w danej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem niecierpiącym zwłoki, brak jest możliwości wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, a tym samym do zastosowania tak daleko idącej ingerencji.W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze [...] Inspektorat [...] z siedzibą we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że nie zachodziły w sprawie przesłanki do natychmiastowego odebrania psów, albowiem warunki bytowania oraz stan zdrowia zwierząt nie wypełniały pojęcia utrzymania psów w niewłaściwych warunkach, podczas gdy warunki, w których psy przebywały, w chwili ich odbioru, spełniały przesłanki do zakwalifikowania ich jako niewłaściwych warunków bytowania, gdyż psy bytowały w warunkach, który stanowił zagrożenia dla ich zdrowia lub życia.Autor skargi wskazał także na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:a) art 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez:- nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i błędne uznanie, że wykazane zostało, iż w sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem odbioru zwierząt nieciepiącym zwłoki, w sytuacji, w której, jak wynika z prawidłowo ocenionego i zebranego w pełni materiału dowodowego, dalsze pozostawanie zwierząt na posesji stanowiło zagrożenie dla ich życia i zdrowia;- błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż otarcia na szyi psów, zły stan zdrowia psów, ich wychudzenie, brudne uszy, pchły, zabrudzona sierść i skóra, łatwa dostrzegalność żeber i kości, widoczne odchody pcheł, łagodna faza choroby przyzębia oraz warunki bytowania psów, które trzymane były w rażącym niechlujstwie, w niewłaściwych warunkach bytowania, pośród odpadków, na zbyt krótkich łańcuchach, wśród niesprzątanych od dłuższego czasu odchodów, w budzie niezabezpieczonej przed negatywnym działaniem warunków atmosferycznych, na podłożu, w którym wkopane są duże kamienie (cegły?), w kojcu posiadającym ubytki w podłożu z desek, które stanowią niebezpieczeństwo dla zdrowia psa, oraz mogły doprowadzić do poważnych, negatywnych następstw dla zdrowia psa, nie stanowią przesłanek z art. 7 ust. 3 u.o.z. do odbioru psów, podczas gdy warunki te stanowiły zagrożenie dla zdrowia psów;- błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż zaniedbania właścicieli mogły być naprawione przez nich, podczas gdy nie dostrzegali oni swoich zaniedbań, a nadto z uwagi na ich rozmiar, nie sposób jest podzielić zapatrywania organu mówiącego o tym, iż łatwo można było skorygować zastane uchybienia;- niewłaściwą i dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadków poprzez przyznanie waloru wiarygodności tym dowodom, w sytuacji, w której jeden z świadków jest połączony więzami rodzinnymi z właścicielami psów, a nadto warunki bytowania psów wynikają z dowodów w postaci materiałów audiowizualnych a także w sytuacji, w której świadkowie wyraźnie nie rozumieją, iż znęcanie się nad zwierzętami, zgodnie z przepisami u.o.z. nie polega na biciu, głodzeniu czy tez porzucaniu zwierząt, ale i na trzymaniu psów w niewłaściwych warunkach, co niewątpliwie miało miejsce w sprawie;- niewłaściwą ocenę materiału dowodowego polegającą na zignorowaniu stanu zdrowia zwierząt wynikającego z dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej oraz warunków bytowania zwierząt wynikających z materiałów audiowizualnych, i faktyczne zastąpienie tych dowodów zeznaniami właścicieli, którzy są zainteresowani korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy oraz świadków;b) art. 7, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez:- niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczność stanu zdrowia psów odebranych interwencyjnie, w sytuacji, w której organ posiadał wątpliwości odnośnie przedłożonej przez odwołującego dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej;- dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż z dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego, nie wynika, że psy wymagały natychmiastowej interwencji, podczas gdy organ nie posiada wystarczającej wiedzy z zakresu medycyny weterynaryjnej, w związku z czym twierdzenia te nie są uzasadnione oraz nie znajdują podstaw w samej dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej a także w sytuacji, w której psy posiadały otarcia na skórze od łańcuchów;c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez:- niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący przez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów i nieprzesłuchanie lekarza weterynarii sporządzającego dokumentację lekarsko-weterynaryjną lek. wet. K. O., w konsekwencji błędne utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji, w której tak organ I, jak i II instancji wyrażał wątpliwości odnośnie nieścisłości w materiale dowodowym w postaci różnic między dokumentacją lekarsko-weterynaryjną, a materiałem filmowym, jak i w samej dokumentacji medycznej oraz w sytuacji, w której organ zobowiązany jest do pełnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego;- nieuchylenie decyzji Wójta Gminy Galewice, w sytuacji w której w sprawie powinien zostać dopuszczony i przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej, na okoliczność stanu zdrowia psów bytujących na posesji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Oś sporu w badanym postępowaniu sprawdza się do oceny, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniały podstawy do wydania decyzji, o której stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z., sankcjonującej interwencyjne odebranie właścicielowi zwierząt (dwóch psów) przez stronę skarżącą, tj. organizację społeczną, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 u.o.z., w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.Z treści zacytowanego przepisu bezspornie wynika, że do wydania przez organ decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. konieczne jest ustalenie, że w sprawie zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, a nadto, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W takich przypadkach uprawniony podmiot, w tym m.in. organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona zwierząt, odbiera zwierzę dotychczasowemu właścicielowi lub opiekunowi, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Organ administracji prowadzący postępowanie w tego rodzaju sprawie winien ocenić, czy w chwili odebrania zwierzęcia zaistniały ku temu ustawowe przesłanki, a postępowanie przeprowadzone przez organ powinno być prowadzone z poszanowaniem wszystkich reguł oraz norm proceduralnych zawartych w k.p.a.Analizując okoliczności sprawy należy uznać, iż organy prawidłowo ustaliły, że w kontrolowanym postępowaniu nie zachodziły przesłanki określone w art. 7 ust. 3 u.o.z. uprawniające stronę skarżąca do natychmiastowego odebrania psów ich właścicielom. Bezspornie, z ustaleń organów wynika, że oba odebrane w trybie interwencyjnym psy były utrzymywane przez ich właścicieli w niewłaściwych warunkach, jednakże – jak trafnie uznały organy – w sprawie nie mieliśmy do czynienia z przypadkiem niecierpiącym zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażało jego życiu lub zdrowiu. Niewątpliwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że psy nie były należycie zaopiekowane, jednakże zgromadzone w sprawie dokumenty, a w szczególności dokumentacja lekarska, nie wskazują by którykolwiek z psów znajdował się w stanie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, a także, że istniała konieczność odebrania zwierząt, bowiem sytuacja była niecierpiąca zwłoki. Z załączonej do akt administracyjnych dokumentacji medycznej wynika, że oba psy (kundel [...] i [...] [...]) były wychudzone, miały pchły, brudne uszy, zaniedbane zęby, nie były szczepione, ani kastrowane. Jednakże badanie ogólne każdego z psów nie wykazało żadnych znaczących nieprawidłowości. Podobnie, w wynikach badań krwi nie ma znaczących odchyleń. Co istotne, zastosowane – po interwencyjnym odebraniu psów – procedury lecznicze, to czyszczenie uszu i zębów, kastracja i szczepienia. Wskazana dokumentacja lecznicza nie potwierdza konieczności przeprowadzenia niezbędnych, czy też pilnych procedur ratujących życie czy zdrowie psów, w szczególności leczenia operacyjnego. Z tych powodów, argumenty strony skarżącej prezentowane zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi, nie znajdują potwierdzenia we wszechstronnie rozważonych okolicznościach sprawy. Nie można zatem uznać ich zasadności.Analiza skargi wskazuje nadto, że strona skarżąca w głównej mierze podniosła zarzuty nierozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zarzuty te również nie znajdują uzasadnienia, ponieważ zebrany materiał dowodowy w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Należy w szczególności dostrzec, że organ I instancji, na mocy postanowienia z dnia 27 czerwca 2025 r., wezwał stronę skarżącą do przekazania dokumentacji z przeprowadzonej interwencji, dokumentacji fotograficznej, badań i oględzin lekarza weterynarii oraz wszelkiej dokumentacji dotyczącej przeprowadzonej interwencji. W dniu 29 lipca 2025 r. strona skarżąca doręczyła dokumentację medyczną bez podpisu lekarza weterynarii oraz pliki audiowizualne na płycie DVD. Podpisana przez lekarza weterynarii dokumentacja medyczna wpłynęła do organu w dniu 11 sierpnia 2025 r., a strona skarżąca została zawiadomiona o terminach oględzin na nieruchomości (postanowienie z dnia 17 czerwca 2025 r., doręczone stronie skarżącej dnia 27 czerwca 2025 r.) oraz terminie przesłuchań świadków (postanowienie z dnia 8 lipca 2025 r., doręczone stronie skarżącej dnia 16 lipca 2025 r.). Strona skarżąca zawiadomieniem z dnia 14 sierpnia 2025 r. została pouczona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym przedmiocie, w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomienie powyższe doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 22 sierpnia 2025 r. Strona skarżąca nie skorzystała z możliwości czynnego udziału w postępowaniu w powyższym jego zakresie. Decyzja została wydana przez organ I instancji w dniu 9 września 2025 r. Analizując opisany tok czynności nie można zarzucić organowi uchybienia w powyższym zakresie. Na każdym etapie postępowania najpierw strona skarżąca, a później jej pełnomocnik byli informowani o podejmowanych w sprawie czynnościach, a także o przysługujących stronie prawach.Mając na uwadze zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej należy wskazać, że psy były badane przez lekarzy weterynarii, co potwierdza złożona przez stronę skarżącą dokumentacja lecznicza, z której wynika jaki był stan zdrowia psów. Na tej podstawie Sąd ocenił, że ta kwestia nie budziła wątpliwości i nie wymagała dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej.Wobec powyższego należało uznać, iż w kontrolowanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone przez organy prawidłowo, a przede wszystkim z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a., a doprecyzowanej w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla wydania orzeczenia rozstrzygającego istotę sprawy. Organy w sprawie dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie przepisów prawa materialnego oraz dokonały ustaleń faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji. Tym samym, podniesione przez stronę skarżącą zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi.Reasumując, Sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które musiałyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.lp., oddalił skargę.lp