Postanowienie - III SA/Lu 694/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody Lubelskiego na uchwałę Rady Gminy P. G. z dnia 29 lipca 2025 r. Nr XVI/102/2025 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy P. G. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Lubelski, na podstaOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody Lubelskiego na uchwałę Rady Gminy P. G. z dnia 29 lipca 2025 r. Nr XVI/102/2025 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy P. G. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Lubelski, na podsta
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Wojewoda Lubelski, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, ze zm.), dalej jako "u.s.g." wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Nr XVI/102/2025 Rady Gminy P. z dnia 29 lipca 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy P. , domagając się stwierdzenia jej nieważności.W ocenie Wojewody Lubelskiego zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 7 i art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r., poz. 1691), dalej jako "k.p.a." w zw. z art. 18b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a podczas procedowania nad uchwałą naruszony został także przepis art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Rada Gminy podjęła uchwałę bez przeanalizowania całości dokumentacji w sprawie będącej przedmiotem rozpatrywanej uchwały, bowiem radnym nie zapewniono dostępu do treści skargi.Wojewoda Lubelski wyjaśnił, że z art. 229 pkt 3 k.p.a. wynika, że Rada Gminy P. jest jedynym kompetentnym organem w zakresie rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności Wójta Gminy. Rada gminy rozpatruje daną skargę w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną, tj. zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Uchwała Nr XVI/102/2025 jest takim właśnie zawiadomieniem o odmownym załatwieniu skargi. Zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego w formie uchwały podejmowanej przez radę gminy powinno obowiązkowo zawierać wszystkie składniki wymienione w art. 238 § 1 k.p.a. Wyliczenie elementów zawiadomienia zmierza do tego, aby zawierało ono treści merytoryczne, charakteryzujące ustosunkowanie się organu do przedmiotu skargi. Zatem w przypadku odmownego załatwienia skargi (uznania skargi za bezzasadną) elementem obligatoryjnym jest uzasadnienie faktyczne i prawne stanowiska organu rozpatrującego skargę.Zdaniem Wojewody Lubelskiego Rada Gminy podejmując uchwałę o odmownym załatwieniu skargi na działalność Wójta Gminy P. powinna uzasadnić swoje stanowisko, poprzez odwołanie się do obowiązujących przepisów prawa (uzasadnienie prawne) oraz poprzez wskazanie przyjętego przez Radę stanu faktycznego w okolicznościach danej sprawy (uzasadnienie faktyczne). W przypadku odmownego załatwienia skargi skutkuje to koniecznością konkretnego odniesienia się przez Radę do zarzutów sformułowanych przez skarżącego.Wojewoda Lubelski podkreślił, że zgodnie z art. 21 ust. 3 u.s.g., komisje podlegają radzie gminy. Komisja Skarg, Wniosków i Petycji, tak jak pozostałe komisje rady gminy, jest jedynie jej organem pomocniczym. Rada Gminy nie jest związana propozycjami rozstrzygnięć przedłożonymi przez Komisję Skarg, Wniosków i Petycji. Komisja nie może zastępować Rady w faktycznym rozpoznaniu skargi, wynika to z pomocniczego charakteru komisji, która ma uprawnienia jedynie opiniodawcze, może formułować postulaty, propozycje rozwiązań kwestii pozostających we właściwości gminy, o których decyduje organ stanowiący. Bezspornym jest, że Rada Gminy jako organ właściwy do rozpoznania skargi powinna zapoznać się ze skargą, przeanalizować zawarte w niej zarzuty a następnie – w przypadku uznania skargi za bezzasadną – uzasadnić swoje stanowisko. Natomiast w przedmiotowej sprawie Rada Gminy P. podjęła uchwałę bez przeanalizowania całości dokumentacji w sprawie będącej przedmiotem rozpatrywanej uchwały, ponieważ radnym nie zapewniono dostępu do treści skargi.Wojewoda Lubelski wskazał, że zgodnie z treścią § 1 zaskarżonej uchwały skargę J. D. z dnia 7 lipca 2025 r. na działalność Wójta Gminy P. uznano za bezzasadną z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu stanowiącym załącznik do uchwały. Natomiast z treści wyjaśnień Przewodniczącego Rady Gminy P. wynika, że skarga nie została doręczona radnym wraz zawiadomieniem o sesji. Skarga nie została udostępniona radnym także w trakcie sesji, a dwukrotnie zgłaszany przez radnych wniosek o przerwę w obradach sesji, nie został uwzględniony. W konsekwencji radni głosowali nad uchwałą bez znajomości materiału sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawidłowego i rzetelnego rozpatrzenia skargi. Z zapisu przebiegu sesji Rady Gminy również wynika, że radni dwukrotnie wnosili formalny wniosek o ogłoszenie przerwy, celem zapoznania się z treścią rozpatrywanej skargi. Zapoznanie radnych z treścią złożonego pisma w przedmiocie skargi na działalność Wójta Gminy stanowiło niezbędny element rzetelnego ustalenia stanu faktycznego rozpoznania tej skargi. Wiceprzewodniczący odmówił zarządzenia przerwy, samodzielnie podjął decyzję o kontynuowaniu obrad. W konsekwencji odmowa zarządzenia przerwy w obradach sesji doprowadziła do sytuacji, w której radni głosowali na projektem uchwały bez znajomości całokształtu stanu faktycznego sprawy.Wojewoda Lubelski przytoczył treść z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym i podniósł, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że przepis ten stanowi, iż zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie prac rady oraz prowadzenie jej obrad, kształtuje usługowy charakter funkcji przewodniczącego w stosunku do rady gminy. Poprzez organizowanie prac rady należy rozumieć wiele czynności, głównie o charakterze materialno-technicznym, takich jak przygotowanie porządku obrad sesji, zawiadomienie radnych o miejscu, terminie sesji oraz porządku obrad, przygotowanie dla radnych stosownych dokumentów i innych materiałów, odbieranie skarg lub wniosków kierowanych do rady itp. Zatem Wiceprzewodniczący Rady nie może podejmować działań, które ograniczają możliwość wykonywania mandatu radnego i zdobycia wiedzy niezbędnej do prawidłowego głosowania. Takie postępowanie zakłóca prawidłowy tok pracy rady oraz wypacza proces rozpatrywania skargi, czyniąc go pozornym. W efekcie takiego działania uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem standardów proceduralnych oraz zasad działania organu stanowiącego gminy.W ocenie Wojewody Lubelskiego brak umożliwienia radnym Rady Gminy P. wyczerpującego i rzetelnego przeanalizowania całości dokumentacji poprzez brak przedłożenia radnym treści pisma w przedmiocie skargi na Wójta Gminy P. skutkował podjęciem zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem art. 7 i art. 229 pkt 3 k.p.a w zw. z art. 18b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy P. wniosła o jej oddalenie. Powołując się na treść art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym podkreśliła, że zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady i nie ponosi on odpowiedzialności merytorycznej za treść uchwał, nie ma obowiązku analizowania projektu uchwały pod względem merytorycznym, nie odpowiada za to, czy radni zapoznali się z materiałami. Jego rola jest organizacyjno-proceduralna a nie decyzyjna. Radni są natomiast zobowiązani do zapoznania się z materiałami sesyjnymi, ponoszą osobistą odpowiedzialność za sposób głosowania. Materiały zostały doręczone radnym z odpowiednim wyprzedzeniem, a zatem brak wiedzy radnych nie może być przerzucany na przewodniczącego.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.Skarga podlega odrzuceniu.Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu istotnym.Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej(Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Stosownie natomiast do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była uchwała Rady Gminy P. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy P. - wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 18b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3 k.p.a. - uznająca za bezzasadną skargę z dnia 7 lipca 2025 r. (z uzasadnieniem stanowiącym załącznik do tej uchwały).Bez wątpienia zaskarżona uchwała Rady Gminy w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy nie jest aktem prawa miejscowego. Nie jest również aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej. W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13, wskazano, że art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje akty, które z reguły noszą następujące cechy:1) mają na celu realizację zadań publicznych przypisanych organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy;2) nakładają obowiązki, stwierdzają uprawnienia lub obowiązki bądź tworzą lub znoszą istniejący stosunek prawny;3) mają charakter indywidualny bądź generalny;4) nie są aktami prawa miejscowegoW ocenie sądu uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. – będąca w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi nie posiada powyższych cech.Nie mieści się ona zatem w żadnej kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Nie ma podstaw ku temu, aby zawiadomieniu o załatwieniu skargi np. przypisać cechę aktu lub czynności, o których stanowi się w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to z uwagi na potrzebę odróżnienia od siebie załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga, od rozpatrzenia samej skargi. Nadal więc aktualny będzie pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 1983 r. (II SA 983/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 57, s. 90), podtrzymany w tezie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1999 r. (III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27), kategorycznie odrzucający dopuszczalność oceny prawidłowości postępowania skargowego przez sąd administracyjny. Zawiadomienie może być jedynie kwestionowane nową skargą, która ma za przedmiot - w rozumieniu art. 227 k.p.a. - właściwość organu do załatwienia skargi, wskazanie sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli było zamieszczone w zawiadomieniu.Zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez radę gminy nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 238, Nb 4).Naczelny Sąd Administracyjny również w najnowszym orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. I OSK 1944/25, z dnia 22 grudnia 2025 r., sygn. I OSK 1797/25, z dnia 7 maja 2025 r., sygn. III OSK 588/25).Zatem skarga do sądu administracyjnego wniesiona przez podmiot inicjujący postępowanie uregulowane przepisami działu VIII k.p.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysował się natomiast pogląd o dopuszczalności skargi Wojewody na uchwałę rady gminy w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność organu wykonawczego gminy.W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. III OSK 1231/23 wyrażono zapatrywanie, że "istnieją przepisy szczególne, które pozwalają wyróżnionym prawnie podmiotom do zaskarżania takich aktów (uchwał wydanych w trybie działu VIII k.p.a.) w ramach nadzoru nad przestrzeganiem prawa przez organy powiatu. Takimi przepisami są regulacje zawarte w odrębnych ustawach, w tym ustrojowych ustawach samorządowych. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym określającym przedmiot skargi do sądu administracyjnego, określono krąg podmiotów mających legitymację skargową, co pozwala na objęcie kontrolą sądową innych aktów na zasadzie lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Ustawodawca odmiennie określił zakres aktów organów jednostek samorządu terytorialnego zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Również więc uchwały rozstrzygające skargi na działania starosty (art. 229 pkt 4 k.p.a.) podlegają wskazanej zasadzie. Rozstrzygnięcie takiej skargi następuje, zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16a ust. 1 u.s.p. i w zw. z art. 229 pkt 4 k.p.a., przez podjęcie uchwały, gdyż tak jest wyrażona wola organu kolegialnego. Możliwość zaskarżania uchwał przez organ nadzoru ma na celu, bez względu na ich przedmiot, kontrolę ich legalności."Finalnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "fakt, że uchwały rady powiatu rozstrzygające skargę powszechną nie mogą być wprost zaskarżone do sądu administracyjnego, nie ma wpływu na kompetencje wojewody, który nadzoruje całą działalność uchwałodawczą rady. Wojewoda może bowiem kontrolować zgodność z prawem wszelkich uchwał organów powiatu, nie tylko podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, lecz także dotyczących kwestii cywilnoprawnych. Z faktu, że skoro uchwała Rady Powiatu podjęta została w trybie art. 229 pkt 4 k.p.a. i nie była ani aktem prawa miejscowego, ani nie dotyczyła zakresu administracji publicznej nie wynika więc, że Wojewoda nie mógł objąć jej skargą. Przepis art. 81 ust. 1 u.s.p. nie uzależnia możliwości wniesienia skargi od przedmiotu uchwały rady powiatu i stanowi tym samym podstawę do zaskarżenia uchwał podejmowanych w trybie art. 229 pkt 4 k.p.a., rozpoznających skargi na zarząd powiatu lub starosty."Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny również w postanowieniu z dnia z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 1287/24 przyjmując, że "przepis art. 93 ust. 1 u.s.g. nie uzależnia możliwości wniesienia przez Wojewodę skargi od przedmiotu uchwały rady gminy i stanowi tym samym podstawę do zaskarżenia uchwał podejmowanych w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a., rozpoznających skargi na wójta. Nadzór wojewody obejmuje swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w trybie skargowym k.p.a."Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę nie podziela stanowiska zawartego w przywołanych postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. O ile bowiem zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że nadzór wojewody obejmuje swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w trybie skargowym k.p.a., co wynika wprost z treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. To jednak nie można zaakceptować zapatrywania, że art. 93 ust. 1 u.s.g. nie uzależnia możliwości wniesienia przez Wojewodę skargi od przedmiotu uchwały rady gminy i stanowi tym samym podstawę do zaskarżenia uchwał podejmowanych w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a. Pamiętać bowiem należy, że zakres właściwości sądów administracyjnych uregulowany jest w art. 3 p.p.s.a. Uprawnienie Wojewody do zaskarżenia uchwał i zarządzeń przewidziane w art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie może wyłączać oceny czy mamy do czynienia ze sprawą sadowoadministracyjną w rozumieniu art. 3 p.p.s.a.W doktrynie zauważa się, że sprawa sądowoadministracyjna jest również pojmowana jako skonkretyzowany i zrelatywizowany do obowiązującej hic et nunc regulacji prawa procesowego i jego instytucji przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym. Przyjmując taki punkt widzenia, można w takiej sytuacji - oczywiście w ograniczonej perspektywie teoretycznej - twierdzić, że wola podmiotu skarżącego wyrażona w formie złożonego środka zaskarżenia (np. skargi) "kreuje" (jednak - co trzeba wyraźnie zastrzec - tylko w sensie procesowym) sprawę sądowoadministracyjną, a ona sama jest sprawą "rozpoznania i rozstrzygnięcia" tego rodzaju środka (np. skargi na zaskarżalne działanie lub zaniechanie organu administracji publicznej). Tak rozumiana sprawa procesowa nie może jednak nigdy utracić swojego związku z materialną płaszczyzną sporu oraz sprawą z zakresu administracji publicznej, która wyznacza jej tożsamość i nieprzekraczalne granice (zob. szerzej M. Kamiński, Pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej [w:] System Prawa Sądownictwa Administracyjnego. Zakres podmiotowy i przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, red. G. Łaszczyca, W. Polak, Warszawa 2025, s. 93).W ocenie sądu nie znajdzie zastosowania również art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Z kolei art. 93 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Generalnie uchwały są formami wyrażania woli właściwymi dla organów kolegialnych. Nagłówek nadany uchwale przez organ: "akt", "zarządzenie" itp., nie zmienia oceny charakteru prawnego uchwały jako formy wyrażania woli organu kolegialnego. Jednakże w przypadku działalności rady gminy przez uchwałę nie należy rozumieć samego sposobu zajmowania stanowiska przez organ kolegialny. Jest oczywiste, że właściwą formą wyrażania poglądu jest – dla organów kolegialnych – uchwalanie czegoś, głosowanie, kończące się wydaniem aktu o nazwie brzmiącej właśnie "uchwała" (zob. wyrok NSA we Wrocławiu z 7 grudnia 1993 r., SA/Wr 1143/93). W przypadku rady gminy pojęcie uchwały oznacza prawną formę działania, zastrzeżoną dla określonych spraw, a nie metodę działania organu kolegialnego. Innymi słowy, chodzi o uchwałę w sensie materialnoprawnym, czyli akt prawny zawierający oświadczenie woli, rozstrzygnięcie, akt normatywny.Uprawnienie Wojewody do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy jest formą nadzoru nad działalnością gminną sprawowaną na podstawie kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że Wojewoda ma określony termin oraz tryb stwierdzania nieważności tych aktów. W tym zakresie Wojewoda nie jest ograniczony rodzajem uchwały.Natomiast w przypadku upływu terminu, w którym możliwe jest stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy – Wojewoda traci kompetencje do samodzielnego stwierdzenia nieważności. Wówczas przysługuje mu legitymacja procesowa do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał lub zarządzeń – w jego ocenie naruszających przepisy prawa w sposób istotny.W ocenie sądu na tym etapie Wojewoda zobligowany jest jednak do uwzględnienia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności art. 3, określającego zakres właściwości sądów administracyjnych.Przyznanie Wojewodzie legitymacji procesowej do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń organów gminy nie może kreować samodzielnej sprawy sądowoadministracyjnej. Legitymacja procesowa Wojewody w zakresie prawa zaskarżania do sądu uchwał i zarządzeń jest porównywalna do legitymacji prokuratora, uprawnionego do wniesienia skargi, jeżeli w jego ocenie wymaga tego ochrona praworządności. Jednak ponownie należy zwrócić uwagę, że sama legitymacja nie tworzy jeszcze sprawy, a uprawnienie prokuratora musi zostać zestawione z zakresem właściwości sądów administracyjnych.Samo bowiem uprawnienie Wojewody do zaskarżania uchwał i zarządzeń do sądu administracyjnego nie może niejako "wytwarzać" przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej.W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której w zależności od podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego uzależniona byłaby dopuszczalność drogi sądowej. Należy jednak podkreślić, że sprawa sądowoadministracyjna jest określana przez przedmiot postępowania a nie z uwagi na podmiot skarżący.W tym zakresie Sąd podziela pogląd przeciwny wyrażony w orzecznictwie (zob. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III OSK 6897/21, z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. III OSK 3708/21, z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. III OSK 2556/23, z dnia 19 października 2023 r., sygn. II OSK 1968/23), wskazującym na niedopuszczalność skargi organu nadzoru na tego rodzaju uchwały.Jak już wskazano powyżej, niezależnie od ich formy - czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie ogólnych przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego mają odrębny charakter i nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Tym samym okoliczność, że skarga na działanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) została rozpatrzona w formie uchwały przez radę gminy, nie może w prosty sposób skutkować uznaniem, że jest to akt podlegający zaskarżeniu przez organ nadzoru do sądu administracyjnego. Istotne znaczenie ma w tym wypadku fakt, że uchwała taka obejmuje swym zakresem postępowanie skargowe, które nie podlega kognicji sądów administracyjnych.W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.