Wyrok - I SA/Po 300/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Inspektora Sanitarnego z dnia 6 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Sanitarny (w skrócie: "WPWIS") postanowieniem z 6 listopada 2025 r., nr [...], po rozpOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Inspektora Sanitarnego z dnia 6 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Sanitarny (w skrócie: "WPWIS") postanowieniem z 6 listopada 2025 r., nr [...], po rozp
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
1170 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Barbara Rennert
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 126
kpa
art. 107
kpa
art. 120
ppsa
art. 134
ppsa
art. 122
ppsa
art. 3
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Inspektor Sanitarny (w skrócie: "WPWIS") postanowieniem z 6 listopada 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia J. S. ojca małoletniej córki N. S., utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. (w skrócie: "PPIS") z 2 października 2025 r., nr [...] oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.PPIS w dniu 29 kwietnia 2023 r. uzyskał informację o uchylaniu się rodziców M. S. i J. S. (dalej jako: zobowiązany, strona, skarżący) od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniej córki urodzonej [...] 2015 r.W związku z powyższym organ w dniu 22 maja 2024 r. wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniego dziecka.W dniu 26 lutego 2025 r. PPIS wystawił upomnienie adresowane do zobowiązanej, wzywając do wykonania ustawowego obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnych przeciwko [...], [...] i [...], [...] ([...]) oraz [...], [...] ([...]) i [...], informując jednocześnie, że w razie niewykonania obowiązku, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Wskazano, że obowiązek ww. szczepień wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm.; w skrócie: "u.z.z.z.") oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a-c rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. poz. 2077; w skrócie: "rozporządzenie Ministra Zdrowia"). W dniu 7 kwietnia 2025 r. PPIS jako wierzyciel skierował do Wojewody W. tytuł wykonawczy z 2 kwietnia 2025 r. wystawiony na zobowiązanego, z uwagi na niepoddanie obowiązkowym szczepieniom ochronnym małoletniej córki. Tytuł wykonawczy został skierowany do Wojewody W. w celu wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz nałożenia grzywny w celu przymuszenia.Wojewoda W. w dniu 7 kwietnia 2025 r. wszczął postępowanie egzekucyjne, w następstwie którego postanowieniem z 1 września 2025 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w wysokości 1170 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych małoletniej córki.Pismem z 12 września 2025 r. strona wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wskazując na przedawnienie obowiązku oraz brak wymagalności.Postanowieniem z 2 października 2025 r. PPIS, działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18 pkt 2 i art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 1322 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia ściśle precyzują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Schemat obowiązkowych szczepień ochronnych określono w załączniku nr [...] do tego rozporządzenia. Tym samym, w przypadku nieprzestrzegania tzw. kalendarza szczepień w wymaganych terminach, obowiązek poddania się szczepieniom wynikający z obowiązujących przepisów prawa w stosunku do małoletniego staje się wymagalny i zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Ramy czasowe do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, nie oznaczają dowolności w wyborze terminu wykonania szczepienia. Wskazano, że wymagalność w przedmiotowej sprawie oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien był już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, bowiem obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny, a obligatoryjną podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego.W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił PPIS naruszenie:1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.z. poprzez błędne zastosowane skutkujące uznaniem, że obowiązek jest wymagalny, podczas gdy dla małoletniej nie ustalono indywidualnego kalendarza szczepień, nie zostały wykluczone przeciwwskazania do obowiązkowych szczepień ochronnych,2) art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak odniesienia się przez wierzyciela w uzasadnieniu postanowienia do sytuacji indywidualnej zobowiązanej – kiedy obowiązek zaszczepienia jej córki stał się wymagalny, na podstawie jakich dowodów stwierdził, iż obowiązek ten jest wymagalny i może być wykonany, a jedynie poprzestał na przytoczeniu przepisów nie dokonując subsumcji,3) art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący i budzący zaufanie do władzy publicznej całego materiału dowodowego,4) art. 5 ust. 1 pkt 1b u.z.z.z. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez uznanie, że obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez nią przedziału wiekowego,5) art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w skrócie: "Konwencja") oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia.Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie zarzutów.Inspektor Sanitarny wskazanym na wstępie postanowieniem z 6 listopada 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał że, organ I instancji prawidłowo odniósł się do zarzutów przedawnienia obowiązku i jego braku wymagalności. Organ zwrócił uwagę, iż zgłoszony zarzut "przedawnienia obowiązku", jak wynika z jego uzasadnienia, w istocie dotyczy wygaśnięcia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. W związku z tym organ I instancji prawidłowo ocenił jego treść rozpoznając merytorycznie zarzut "przedawnienia obowiązku" w kontekście wygaśnięcia obowiązku.Organ II instancji, powołując się na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.z. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia i załącznik nr [...] do tego rozporządzenia stwierdził, że obowiązek wykonania szczepień ochronnych nie wygasł i jest wymagalny, gdyż małoletnia N. S. jest obecnie w 10 roku życia (czyli po 9 urodzinach) zatem wierzyciel może domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku, jeżeli szczepienie nie zostanie wykonane w terminie określonym w obowiązującym schemacie. Termin wykonania obowiązku został przekroczony przez zobowiązaną, która do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wykonała go. Organ stwierdził, że obowiązek szczepień ochronnych wynika z mocy samego prawa i nie jest uzależniony od wcześniejszego indywidualnego ustalenia kalendarza szczepień, o ile nie zachodzą przesłanki medyczne, które by go wyłączały lub przesuwały w czasie. Brak udokumentowanych przeciwwskazań medycznych nie może być podstawą do niewykonywania obowiązku szczepień. Jeśli przeciwwskazania nie zostały stwierdzone przez lekarza, obowiązek szczepienia jest aktualny i wymagalny. Podkreślono, że kwalifikacja do szczepienia i ustalenie przeciwskazań do wykonania szczepień ochronnych każdorazowo należy do zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który sprawuje opiekę profilaktyczną nad pacjentem i może opierać się na diagnozie lekarza specjalisty przy podjęciu decyzji o dalszym ewentualnym przesunięciu szczepień ze względu na istnienie przeciwskazań. Państwowa Inspekcja Sanitarna w kwestiach medycznych opiera się na stanowisku lekarza i nie jest organem właściwym do kontrolowania lekarza pod względem medycznym. Z akt sprawy wynika, iż rodzic nie zgłosił się z córką na wizyty dotyczące wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, zatem lekarz POZ nie miał możliwości na wykonanie wywiadu i badania kwalifikacyjnego u małoletniej. Nie przedstawiono również dokumentów świadczących o lekarskich przeciwwskazaniach do obowiązkowych szczepień, brak również jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego odbycie konsultacji specjalistycznej z podstawą do odroczenia w czasie szczepień ochronnych ani o ustaleniu indywidualnego kalendarza szczepień.Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej wynika z mocy prawa i jego wymagalność następuje automatycznie w związku z osiągnięciem określonego wieku, bez potrzeby dodatkowych czynności administracyjnych czy medycznych. Stwierdzono, że strona nie przedstawiła dokumentów świadczących o występowaniu długotrwałych przeciwskazań zdrowotnych do wykonania lub odroczenia ww. obowiązkowych szczepień. Wymagalność obowiązku szczepień ochronnych może być uzależniona od ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień oraz stwierdzenia przeciwskazań do obowiązkowych szczepień ochronnych, ale wyłącznie w sytuacji ich istnienia, co w niniejszej sprawie nie następuje.Wskazano również, odnosząc się do podniesionych w zażaleniu w tym zakresie zarzutów, że postanowienie PPIS zawiera wszelkie niezbędne fakty w sprawie uchylania się od wykonania obowiązkowych szczepień. Uzasadnienie postanowienia zostało sporządzone w sposób prawidłowy wraz z odniesieniem się do konkretnego stanu faktycznego i prawnego.Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP wyjaśniono, że organ administracji publicznej działał zgodnie z kompetencjami, stosownie do przepisów art. 17 u.z.z.z. i art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, natomiast przepisy art. 8 Konwencji nie mają zastosowania w przypadku obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów ustawowych, których wykonania organy władzy publicznej mogą wymagać obligatoryjnie.W skardze z dnia 22 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia PPIS oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik postępowania tj.:1. art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust 11 u.z.z.z. w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia poprzez wyprowadzenie terminów wymagalności poszczególnych szczepień z rozporządzenia mimo, że zostało ono wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej, jak również poprzez prowadzenie egzekucji, mimo, ze obowiązek wygasł, 2. art. 5 ust. 1 pkt 1b u.z.z.z. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez uznanie, że obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez nią przedziału wiekowego, mimo, że rozporządzenie zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej;3. art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku poddania małoletniej poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary, stwierdzając, że obowiązek zaszczepienia małoletniego przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej;4. art. 8 ust. 1 Konwencji oraz art. 31 ust 1 w zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia.Skarżący wniósł również o zwrócenie się z zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia jako niezgodnego z art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 u.z.z.z. z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 1, 2, 3 oraz art. 68 ust. 1, 2, 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji oraz wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 10 u.z.z.z. oraz w zakresie w jakim nie przewidują wolności wyboru rodziców w zakresie szczepień tak jak to jest w większości krajów Unii Europejskiej, braku właściwego rejestru powikłań tzw. "NOP", braku celowego funduszu przeznaczonego na wsparcie finansowe, rehabilitację osób, u których wystąpiły powikłania, jak i w zakresie w jakim to Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia Program Szczepień Ochronnych na dany rok, wykaz chorób, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy. Ewentualnie, o zwrócenie się do TSUE o wykładnię treści art. 8 ust. 1 Konwencji czy system przymusu szczepień ochronnych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie przewiduje systemu odszkodowawczego dla dzieci rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi nie stanowi naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji.W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, w skrócie: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie m.in. jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wiąże się z tym, że w sprawie nie jest przeprowadzana – celem jej merytorycznego rozpoznania – rozprawa, bowiem sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Odnosząc się do sformułowanego w skardze wniosku o przeprowadzenie rozprawy Sąd wyjaśnia, że rozpoznanie w trybie uproszczonym skargi na zaskarżalne postanowienie nie jest uzależnione od wniosku strony. Równocześnie skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też wniosek strony skarżącej o rozpatrzenie niniejszej sprawy na rozprawie nie wiąże Sądu. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że decyzję o przekazaniu sprawy do rozpoznania na rozprawie ustawodawca pozostawił sądowi rozpoznającemu sprawę w trybie uproszczonym (art. 122 p.p.s.a.). Żaden przepis prawa nie daje takiej legitymacji prawnej stronie postępowania. Nie ma też przepisu, który stanowi, iż nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, jeśli strona postępowania wnioskuje o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Powyższa regulacja nie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy ma prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy. Z przepisu tego nie wynika bowiem obowiązek zastosowania tej zasady w każdym rodzaju postępowania sądowego. Zgodniez art. 176 ust. 2 Konstytucji RP ustawodawca może uznać, że w pewnych kategoriach spraw, jak np. w przypadku postępowania uproszczonego, rozprawy nie muszą mieć miejsca. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odstępstwo od zasady jawności postępowania ustawodawca przewidział w art. 10, art. 90 i m.in. w art. 120 (por. wyrok NSA z 5 maja 2023 r., III FSK 651/22; wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., III FSK 1673/21; wyrok NSA z 10 grudnia 2021 r., III FSK 4588/21; wyrok NSA z 27 lipca 2021 r., I OSK 844/19; wyrok z 8 grudnia 2020 r., I FSK 1121/20; wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: publ. CBOSA).Ponadto wskazać należy, że sporne między stronami zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygnięcia w wyrokach tut. Sądu, m.in. z 3 września 2025 r. (III SA/Po 261/25), z 17 grudnia 2025 r. (III SA/Po 587/25), z 19 grudnia 2025 r. (III SA/Po 606/25), z 25 lutego 2026 r. (I SA/Po 133/26). Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w tych wyrokach i do nich się odwołuje, posługując się zawartą w nich argumentacją.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PPIS, w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził, że nie naruszają one przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Inspektora Sanitarnego z 6 listopada 2025 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego – zarzutu wymagalności obowiązku szczepień ochronnych u małoletniej córki N. S. skarżącego przeciwko [...], [...], [...], [...] ([...]) oraz [...], [...] ([...]) i [...].Egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają między innymi obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. określa, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:1) nieistnienie obowiązku;2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;3) błąd co do zobowiązanego;4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Stosownie do treści art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.W myśl art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:a) w całości,b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.W kontrolowanej sprawie, w dniu 02 kwietnia 2025 r. PPIS wystawił tytuł wykonawczy zobowiązujący skarżącego do poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Podstawę wydania tytułu wykonawczego stanowiło niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu małoletniego córki skarżącego – obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był informowany o konieczności wykonania wskazanego obowiązku. Z uwagi na nieskuteczność tej informacji wierzyciel (PPIS) wystosował upomnienie, w którym wezwał skarżącego do wykonania obowiązku.W ww. tytule wykonawczym jako podstawę prawną obowiązku organ wskazał art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 17 ust. 1 u.z.z.z. oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.W oparciu o wskazany tytuł wykonawczy, wierzyciel wystąpił do właściwego organu egzekucyjnego - Wojewody W. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w toku którego skarżący wniósł zarzuty, wskazując na przedawnienie obowiązku oraz brak wymagalności.W ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a organy Inspekcji Sanitarnej prawidłowo rozpoznały wniesione zarzuty.Sąd zauważa, że, wprawdzie zarzut przedawnienia obowiązku nie mieści się w katalogu z art. 33 § 2 u.p.e.a. to jednak prawidłowo organy rozpoznały merytorycznie ten zarzut w kontekście wygaśnięcia obowiązku. Zasadniczy bowiem zarzut strony skarżącej sprowadzał się do braku wymagalności obowiązku poddania małoletniej córki skarżącego szczepieniom ochronnym, który to zarzut zasadnie został oddalony.Wyjaśnienia wymaga, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z. osoby przebywające na terytorium kraju są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie.Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP obowiązkiem władz publicznych. W celu realizacji zadań profilaktycznych w art. 5 u.z.z.z. wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych. Podstawę prawną egzekwowanego względem skarżącej obowiązku stanowi zatem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z. Przy tym, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.z.z.).W myśl art. 17 ust. 1 u.z.z.z. osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.). Z powołanych przepisów art. 17 ust. 2-4 u.z.z.z. wynika zatem, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne.W przepisie art. 17 ust. 10 u.z.z.z. udzielona została delegacja ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia m.in: wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1) oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych (pkt 2), schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne (pkt 3), sposobu przeprowadzania szczepień ochronnych (pkt 4) oraz trybu przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5 (pkt 5), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia.W wykonaniu delegacji ustawowej Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077), które zastąpiło wcześniejsze rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2172). Weszło ono w życie z dniem 1 października 2023 r. W dacie wystawienia tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie, tj. 2 kwietnia 2025 r., obowiązywało zatem rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r.Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, dokonał również oceny, czy rozporządzenie z 2023 r., którego przepisy stanowiły podstawę prawną nałożonego na skarżącego obowiązku niepieniężnego poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym, zostało wydane w zgodzie z delegacją ustawową określoną w przepisie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.W tym celu Sąd zapoznał się z powszechnie dostępną dokumentacją urzędową obejmując proces legislacyjnego poprzedzający wydanie ww. rozporządzenia (publ. na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji [...]).W projekcie rozporządzenia wskazano, że stanowi on wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19 w zakresie określenia terminów wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych oraz liczby dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, który to zakres, zgodnie z wyrokiem TK, powinien być określany w drodze rozporządzenia wydawanego przez ministra właściwego do spraw zdrowia, tj. w akcie prawa powszechnie obowiązującego. Projektowane rozporządzenie zgodnie z upoważnieniem ustawowym określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia, kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne, sposób przeprowadzania szczepień ochronnych, tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznych dla osób, w przypadku których lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, wzory zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, książeczki szczepień oraz karty uodpornienia, sposób prowadzenia dokumentacji medycznej dotyczącej obowiązkowych szczepień ochronnych i jej obiegu, wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i terminy ich przekazywania oraz papierową lub elektroniczną formę raportu o przypadkach niewykonania.Z dokumentów procesu legislacyjnego wynika, że projekt omawianego rozporządzenia został poddany konsultacjom i zaopiniowaniu przez: Naczelną Izbę Lekarską, Naczelną Izbę Pielęgniarek i Położnych, Naczelną Radę Aptekarską, N. Instytut Zdrowia Publicznego, [...] Towarzystwo Pediatryczne, [...] Towarzystwo Wakcynologii oraz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Nadto w ramach konsultacji publicznych uwagi do projektu zgłosili: pełnomocnik Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach "[...]" z s. w P., F. W. S. oraz U. F. F..W świetle powyższego Sąd przyjął, że uchwalając przedmiotowe rozporządzenie Minister Zdrowia nie tylko uwzględnił treść powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19, ale i uwzględnił dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Sąd nie znajduje podstaw, by przyjąć, że stanowiska wskazanych wyżej podmiotów publicznych nie opierały się na danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań oraz aktualnej wiedzy medycznej popartych zaleceniami WHO.W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z., skonkretyzowany został w rozporządzeniu z 2023 r., wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności. Niezasadny jest w związku z tym zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP polegający na przekroczeniu delegacji ustawowej.Wskazane rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne.W przedmiotowej sprawie organy Inspekcji Sanitarnej prawidłowo przyjęły, że w wystawionym tytule wykonawczym wskazano, zgodnie ze schematem obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, że brakujące szczepienia ochronne małoletniej N. S., dotyczą szczepień wykazanych w załączniku nr [...] do rozporządzenia z 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione zgodnie z § 3 rozporządzenia. Wierzyciel zaznaczył, że w § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek:pkt 2: dzieci i młodzież od ukończenia 6 tygodnia życia do ukończenia 19 roku życia - szczepienia przeciw: a) [...], b) [...], c) [...],pkt 4: dzieci i młodzież od ukończenia 6 tygodnia życia do ukończenia 19 roku życia - szczepieniom przeciw [...] ([...]),pkt 5: dzieci i młodzież od ukończenia 12 miesiąca życia do ukończenia 19 roku życia - szczepieniom przeciw: a) [...], b) [...] ([...]), c) [...].W świetle powyższego prawidłowo Inspektor Sanitarny i PPIS przyjęły, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule szczepienia były w stosunku do dziecka skarżącego obowiązkowe i wymagalne. Bezsporne jest bowiem, że dziecko skarżącego nie zostało poddane szczepieniom ochronnym wymienionym w tytule wykonawczym pomimo, że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły, co potwierdza treść załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2023 r.Podzielić należy również stanowisko organu odwoławczego, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżący nie przedstawił ani żadnego dokumentu poświadczającego wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych córki, ani żadnego dokumentu uzasadniającego brak wymagalności ich wykonania.Nadto wymaga wyjaśnienia, że wedle art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.z. lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne, co nie oznacza, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań stanowią przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. Dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (§ 11 rozporządzenia z 2023 r.). W przedmiotowej sprawie, jak ustalił organ, z dokumentacji dotyczącej małoletniej córki skarżącego nie wynika, aby obowiązek szczepień został w stosunku do niej odroczony. Prawidłowo organy stwierdziły, że obowiązek wykonania szczepień ochronnych nie wygasł i jest wymagalny, gdyż małoletnia N. S. jest obecnie w 10 roku życia (czyli po 9 urodzinach) zatem wierzyciel może domagać się od zobowiązanej wykonania obowiązku, jeżeli szczepienie nie zostanie wykonane w terminie określonym w obowiązującym schemacie. Termin wykonania obowiązku został przekroczony przez zobowiązanego, który do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie wykonał go.Ponadto wskazać należy, że wyznaczony maksymalny termin wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Wyznaczenie maksymalnej granicy wieku w § 3 rozporządzenia z 2023 r., przy obowiązującej regulacji ustawowej Programu Szczepień Ochronnych, nie pozwala na określenie przez zobowiązanego lub osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, czasu poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Określony w załączniku 1 do rozporządzenia z 2023 r. okres, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne dawki szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności obowiązku. Niewykonanie zaś obowiązku stanowi podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego.Z przedstawionych względów, za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi, jako zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia małoletniego dziecka przez skarżącego.Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów należy wskazać, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela, konieczność wykonania obowiązku poddania osoby małoletniej obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie pozostaje w sprzeczności z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 2, art. 47 Konstytucji RP oraz art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 3352/19 wskazano, że ustawodawca konstytucyjny w art. 68 ust. 4 Konstytucji RP nałożył na władze publiczne obowiązek zwalczania chorób epidemicznych. Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa. W sposób oczywisty zwalczanie chorób epidemicznych obejmuje nie tylko ich leczenie, ale także zapobieganie ich rozpowszechnianiu się, także w drodze stosowania środków profilaktycznych, jakimi są obowiązkowe szczepienia.W realiach demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) obowiązane jest przyjmowanie takich rozwiązań, które równoważą możliwości prawne ochrony interesu indywidualnego i interesu społecznego. Dobro dziecka, jak i interes społeczny wymagają, aby rodzice dobrowolnie poddawali dziecko obowiązkowym szczepieniom ochronnym m.in. po to, by uniknąć stosowania przez organy państwa przymusu dla wykonania tego obowiązku, nakazanego art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, ale zwłaszcza by chronić prawa dziecka, których zabezpieczenie zapewnia ojczyzna (art. 72 ust. 1 Konstytucji RP). W analizowanym przypadku zachodzi zderzenie się dwóch interesów: indywidualnego i ogólnospołecznego, co wymaga uwzględnienia zasady proporcjonalności, która jest jednym z filarów demokratycznego państwa prawnego, o jakim mowa w art. 2 Konstytucji RP. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia, przy czym władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, z uwzględnieniem zasady równości w dostępie do świadczeń zdrowotnych (art. 68 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP). "Obowiązkowość" szczepień ma na celu zabezpieczenie społeczeństwa przed występującymi zagrożeniami (wewnętrznymi i zewnętrznymi). Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla m.in. ochrony zdrowia albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Obowiązek szczepień wynika bezpośrednio z ustawy. Powyższe wyklucza istnienie problemu konstytucyjności "obowiązkowości" szczepień na tle art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Ponadto ustawodawca przewidział odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, to jest badanie kwalifikacyjne celem stwierdzenia, czy nie istnieją w danym indywidualnym przypadku przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Nie wydaje się zatem, aby tego rodzaju rozwiązanie miało prowadzić do naruszenia praw i wolności oraz godności człowieka (por. NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2546/18, publ.: jak wyżej).Reasumując, odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący samej wymagalności szczepień, wskazać należy, że jakkolwiek Trybunał Konstytucyjny zakwestionował przepisy dotyczące Programu Szczepień Ochronnych ogłaszanego w formie komunikatu GIS, to zarazem potwierdził istniejący z mocy prawa obowiązek tych szczepień. Nie ma racji zatem skarżący twierdząc, że obowiązek szczepień jest niezgodny z Konstytucją RP. Trybunał stwierdził jedynie niekonstytucyjność formy, w jakiej określany jest termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, a nie samej wymagalności czy obowiązkowości szczepień.Zauważyć przy tym należy, w świetle wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 8 kwietnia 2021 r. (47621/13, Vavřička i inni; LEX nr 3158481), zapadłym na tle stosowania czeskich przepisów dotyczących szczepień ochronnych, nie ma podstaw do uznania, że wprowadzony przez krajowego ustawodawcę obowiązek szczepień ochronnych małoletnich stanowi naruszenie konwencyjnego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego rodziców i dzieci (art. 8 ust. 1 Konwencji). Trybunał wskazał m.in., że "nie można uznać za nieproporcjonalny wymogu państwa, by te osoby, dla których szczepienie stanowi odległe zagrożenie dla zdrowia, korzystały z tego uniwersalnie stosowanego środka ochronnego, w drodze obowiązku prawnego oraz w imię solidarności społecznej, dla dobra niewielkiej liczby wrażliwych dzieci, które nie mogą skorzystać ze szczepionki.". Trzeba również pamiętać, że ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa jest wyjątkowo dopuszczalna w zakresie przewidzianym przez ustawę i koniecznym w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (art. 8 ust. 2 EKPCz, por. wyrok NSA z 18 lutego 2025 r. sygn. akt II GSK 2489/24 ).W związku z powyższym, Sąd uznał za niezasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP, jak również Sąd nie dostrzegł zasadności skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 u.z.z.z. z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 1, 2, 3, oraz art. 68 ust. 1, 2, 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji.Ponadto, za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.W ocenie Sądu, organy prawidłowo wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy oraz oceniły zebrane dowody, w świetle prawidłowo zinterpretowanych, aktualnie obowiązujących przepisów prawa.Z powyżej przedstawionych względów Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, a zarzuty sformułowane w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił w całości skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., po uprzednim rozpoznaniu sprawy w trybie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a..