Wyrok - I SA/Rz 553/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. podatek dochodowy, Podatkowe postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 września 2025 r., nr 1801-IOD.4100.9.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skOddalono skargę. podatek dochodowy, Podatkowe postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 września 2025 r., nr 1801-IOD.4100.9.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem sk
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
podatek dochodowy od osób prawnych za 2019 r.
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
podatek dochodowy od osób prawnych
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
skarżąca/podatnik
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Jarosław Szaro
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi "E" sp. z o.o. w R. (skarżąca/ spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 26 września 2025 r. nr 1801-IOD.4100.9.2025 którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 4 czerwca 2025 r. nr 408000-CKK2.8.5001.49.2024 (poprzedni znak akt sprawy 408000-408000-CKK-2.2.5001.56.2023), określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie [...] zł.Jak wynika z akt sprawy NPUCS wszczął wobec spółki kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. Czynności kontrolne zostały udokumentowane protokołem kontroli z 11 marca 2024 r. oraz wynikiem kontroli z 19 czerwca 2024 r.Ustalono, że spółka została zawiązana 29 lipca 2015 r. i zarejestrowana w KRS 30 października 2015 r. Przeważająca działalność Spółki wg PKD stanowił transport drogowy towarów sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn. W 2019 r. wspólnikami Spółki byli: M.G.(81 % udziałów; również prezes) i J.D. 9 % udziałów.Stwierdzono, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o wydatki wynikające z faktur wystawionych z tytułu "wynajmu dekantera" (specjalistycznej wirówki) przez "H", dalej: ""H" ", tj. o kwoty (netto): 159.500 zł (faktura z 25.07.2019 r., [...]) oraz 94.800 zł (faktura z 1.10.2019 r., [...]).Ponieważ Spółka nie złożyła korekty deklaracji NPUCS postanowieniem z 16 lipca 2024 r. przekształcił zakończoną kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe.W toku postępowania przeprowadzono badanie ksiąg podatkowych. udokumentowane protokołem do którego spółka wniosła zastrzeżenia podnosząc, że ustalenia wskazane w protokole badania ksiąg podatkowych w zakresie działalności/istnienia "H" są nieuprawnione i nieprawdziwe. Stwierdziła, że kontrahent istniał co najmniej w 2019 r., a więc był uprawniony do wystawiania faktur. Strona podniosła zarzut, że stwierdzenia nt. kontrahenta, tj. "H" były podnoszone w postępowaniu podatkowym przeprowadzonym wobec innej spółki tj. "A" sp. z o.o. i tam były wyjaśnione okoliczności istnienia "H" oraz przedstawiono w tym postępowaniu stosowne dokumenty. Wobec powyższego Spółka wniosła o stosowne sprawdzenie oraz dołączenie przedmiotowych dokumentów do sprawy.Postanowieniem z 18 marca 2025 r. odmówiono dopuszczenia wnioskowanych dowodów wskazanych przez Stronę, ze względu na fakt, że jego przedmiotem są okoliczności wystarczająco stwierdzone już innymi dowodami.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki "A" , pismem z dnia 11 lutego 2020 r. wystąpiono do Spółki ""E" " z prośbą o przedłożenie kserokopii umowy najmu przedmiotowego dekantera od "H" oraz udzielenie wyjaśnień i przekazanie dokumentów w zakresie m.in. transportu urządzenia czy dostosowania urządzenia dla potrzeb projektu. Przedmiotowe pismo, skierowane dwukrotnie do Spółki, nie zostało odebrane przez Spółkę "E", a w związku z tym nie przekazano żądanych dokumentów oraz nie udzielono wyjaśnień we wskazanym wyżej zakresie.W toku postępowania podatkowego zgromadzono materiał dowodowy pozwalający na ocenę prawidłowości i rzetelności zawartych przez Spółkę transakcji z "H", w tym m.in. pozyskano dowody z akt śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w R. sygn. Akt [...] oraz dowody z postępowania przeprowadzonego wobec "A" Stwierdzono, że "H" została wykreślona z rejestrów przedsiębiorstw w "T" oraz z rejestrów polskich w 2012 r., a z rejestrów Wielkiej Brytanii w 2013 r.Efektem przeprowadzonego postępowania podatkowego w ww. zakresie było wydanie 4 czerwca 2025 r. przez NPUCS decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie [...] zł.Według organu I instancji faktury wystawione przez spółkę "H" z tytułu "wynajmu dekantera" są nierzetelne gdyż "H" nie prowadziła działalności gospodarczej - w 2012 r. została wykreślona z rejestru przedstawicielstw zagranicznych prowadzonego w kraju przez ministra właściwego ds. gospodarki, a także z rejestrów prowadzonych w kraju jej siedziby. Z tych względów uznano, że kwoty wynikające z zakwestionowanych faktur (łącznie 254.300 zł), jako niespełniające przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.p.", nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.Spółka nie zgodziła się z decyzją organu I instancji i wniosła odwołanie w którym zarzuciła niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego przez organ I instancji, w wyniku czego organ w decyzji wskazał "H" jako podmiot nieistniejący.W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że w postępowaniach podatkowych dotyczących "A" sp. z o.o. które przynajmniej w części prowadzone były przez NPUCS, "A" sp. z o.o. przedstawiła dokumenty potwierdzające, że w 2019 r. spółka "H" istniała i prowadziła działalność gospodarczą, zgodnie z obowiązującymi przepisami w miejscu jej siedziby a zatem organ nie ma podstaw do kwestionowania wystawionych przez tę spółkę faktur oraz uznania ksiąg podatkowych Spółki za nierzetelne.DIAS decyzją z 26 września 2025 r., opisaną na wstępie, utrzymał w mocy decyzję NPUCS z 4 czerwca 2025 r.Organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko organu I instancji, że Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwoty, które wynikają z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co wykluczało ich rozliczenie dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych.DIAS podkreślił, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych – w aspekcie podmiotowym, tym samym są nierzetelne i nie mogą stanowić podstawy do zaewidencjonowania kwot z nich wynikających w księgach.W ocenie organu odwoławczego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego "H" został wykreślony z rejestrów przedsiębiorstw w "T" oraz z rejestrów polskich w 2012 r., a z rejestrów Wielkiej Brytanii w 2013 r. Był to więc podmiot, który w 2019 r. nie prowadził działalności gospodarczej, tym samym faktury, które sygnowane są jego danymi nie mogą stanowić rzetelnych dokumentów uprawniających Spółkę "E" do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.DIAS podkreślił, że "E" nie przedstawiła, w toku postępowania żadnych innych dokumentów świadczących o innym stanie prawnym podatnika.Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z danych pozyskanych z postępowania podatkowego przeprowadzonego wobec spółki "A" wynika, że spółka ta zawarła "Umowę najmu dekantera i realizacji części prac badawczo-rozwojowych w zakresie opracowania dekantera na potrzeby najemcy nr [...] z "E" reprezentowaną przez M. G. (Prezesa Zarządu) 10 czerwca 2019 r. w R.Spółka "E" w piśmie z dnia 30 grudnia 2019 r. potwierdziła wynajem urządzenia i określiła go jako "używane ale w pełni sprawne", które zostało wcześniej wynajęte od "H" . W załączeniu przekazano kserokopię faktury wystawionej przez "H" z dnia 25 lipca 2019 r., sporządzoną w języku angielskim, na wartość 159.500 PLN. Załączono kserokopię protokołu, który potwierdza przekazanie urządzenia spółce "A" w dniu 10 lipca 2019 r.Ponadto spółka "A" w wyjaśnieniach z dnia 28 stycznia 2020 r. wskazała, że Spółka "E" poza wynajmem dekantera, zobowiązała się do przeprowadzenia pod nadzorem zespołu badawczo-rozwojowego najemcy, odpowiednich modyfikacji jak również badań i testów uzyskanej w ten sposób technologii. Przy czym istotnym jest, aby wynajmujący pozostawał w gotowości do wprowadzenia zmian w urządzeniu przynajmniej do 30.09.2020 r. Wynajęty dekanter pozostawał w dyspozycji wynajmującego w dniu zawarcia umowy, tj. 10.06.2019 r. Od 10.06.2019 r. do 10.07.2019 r. Spółka "E" prowadziła wstępne prace dostosowawcze na potrzeby projektu. Od 10.07.2019 r. aparatura została przekazana Spółce "A" na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. Przy czym prace remontowo - budowlane wykonywane wówczas na terenie obiektów w P. uniemożliwiły do czasu ich ukończenia dostawę oraz rozpoczęcie badań przemysłowych nad aparaturą. Przez okres prowadzenia prac urządzenie znajdowało się na terenie "F" w W., ul. [...], pozostającej w stałej dyspozycji spółki "A" Wg stanu złożenia wyjaśnień, tj. 28.01.2020 r. urządzenie znajduje się na terenie nieruchomości w P. oczekując na integrację z pozostałymi podzespołami linii pilotażowej. W odniesieniu do płatności, spółka "A" wyjaśniła, że płatność dokonana z góry za okres lipiec - październik miała stanowić zabezpieczenie dla Spółki "E" przed poniesieniem strat związanych z zakupem materiałów oraz prac modernizacyjnych urządzenia.DIAS podkreślił, że "E" nie potwierdziła faktu wykonywania prac dostosowawczych przedmiotowego urządzenia w okresie od zawarcia umowy, tj. 10 czerwca 2019 r. do jego protokolarnego przekazania, tj. 10 lipca 2019 r., wskazując wyłącznie, że urządzenie było w pełni sprawne i po jego najęciu od firmy "H" , wynajęta go spółce "A" i nadal znajduje się w posiadaniu spółki "A" ,Organ odwoławczy wskazał, że faktura za najem tego urządzenia została spółce "E" wystawiona przez wynajmującego, tj. "H" w dniu 25 lipca 2019 r., czyli później niż zawarcie umowy jego wynajmu spółce "A" przez kontrolowaną Spółkę i po przeprowadzeniu, jak wskazuje spółka "A" wstępnych prac dostosowawczych na potrzeby projektu. Przesyłając wyjaśnienia spółka "E" nie przekazała umowy najmu z "H".Reasumując organ odwoławczy uznał, że faktury zgromadzone w dokumentach źródłowych spółki "E" , w treści których jako wystawcę wskazano "H" są nierzetelne, ze względu na niezgodność danych podmiotu wskazanego jako dostawca (wystawiający fakturę). Powyższe stwierdzenie skutkuje nieuznaniem jako koszt podatkowy, wartości wynikających z faktur,Wobec powyższego stwierdzono, że księgi podatkowe prowadzone w 2019 r. przez "E" sp. z o.o. w zakresie ewidencjonowania kosztów są nierzetelne w części ujęcia w nich danych wynikających z nierzetelnych dowodów, mających dokumentować nabycia od "H". Nie odzwierciedlają one stanu rzeczywistego i stosownie do postanowień art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, nie uznaje się ich za dowód w rozumieniu § 1 tego przepisu.W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzuciła naruszenie:- art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędne uznanie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na rzecz "H" "uznanej przez organy podatkowe obu instancji za spółkę nieistniejącą", podczas gdy poniosła wydatki wynikające z umowy i dysponowała przedmiotem umowy najmu (dekanterem), co zostało wykazane w toku postępowania;- art 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r,, poz. 111; dalej: "o.p.") przez pozbawienie jej prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków;- art. 121 § 1 i art. 122 o.p. przez prezentowanie "stanowiska profiskalnego" i nieuwzględnienie dowodów "wskazujących na inny, niż ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny oraz pominięcie dowodów proponowanych przez podatnika";- art. 180 §1 w zw. z art. 187 § 1 i art.188 o.p. przez pominięcie dowodów "sugerowanych" przez nią oraz niepodjęcie istotnych działań w celu szczegółowego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności z zeznań świadków i dokumentów;- art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę stanu faktycznego sprawy, tj. "sprzecznie z zasadą swobodnej oceny dowodów";-- art. 193 § 1, § 2 i § 4 o.p. przez stwierdzenie, że jej księgi podatkowe są nierzetelne i nie stanowią dowodu w sprawie.Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.W uzasadnieniu skargi rozwinięto poszczególne zarzuty i przedstawiono argumentacje na ich poparcie.Skarżąca podniosła, że nie zgadza się ustaleniami zawartymi w zaskarżonej decyzji, uznającymi "H" za spółkę nieistniejącą. Zarzuciła, że z akt podatkowych dotyczących "A" spółka z o.o., (kontrahenta Skarżącej) "wybrano" tylko te dokumenty, które "mają świadczyć na niekorzyść podatnika i mają potwierdzać tezy organu podatkowego". Natomiast według jej wiedzy w postępowaniu dotyczącym "A" przedstawiane były dokumenty "potwierdzające, że w 2019 r. spółka "H" istniała i prowadziła działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami w miejscu jej siedziby"; dokumenty w tym zakresie nie zostały jednak dopuszczone jako dowody w sprawie, a skarżąca nie ma do nich dostępu. Jako przykład wskazała niekwestionowany w tamtym postępowaniu protokół przekazania przez Skarżącą do spółki "A" dekantera który dowodzi, że Skarżąca była w jego posiadaniu, a tym samym potwierdza "prawdziwość" transakcji z "H" .Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że dokumenty pochodzące z kontroli prowadzonych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR) wobec "A" (związane z projektem realizowanym przez ten podmiot) nie potwierdzają, że była podmiotem wynajmującym dekanter - zupełnie pominięto, że NCBiR "uznało prawidłowość wykonanych badań i działań "A" i nie dopatrzyło się żadnych istotnych uchybień oraz nie kwestionowało rozliczeń finansowych "A" ; tym samym nie kwestionowano "kosztów związanych z wynajmem dekantera od "E" , a co za tym idzie "samego faktu istnienia dekantera i umowy zawartej pomiędzy wskazanymi stronami".W ocenie Skarżącej, ta okoliczność ma istotne znaczenie, gdyż "trudno sobie wyobrazić sytuację, w której organ państwowy powołany m.in. do dokonywania badania prawidłowości i celowości, a także wysokości poniesionych wydatków oraz ich związku z realizacją przedmiotu umowy (celowości wydatków) uznałby za celowe i racjonalne oraz rzeczywiście poniesione, wydatki, które nie mają związku z realizacją umowy i dotyczyły czynności pozornych".Zdaniem Skarżącej dowody te jednak pominięto/nie dopuszczono w sprawie, podczas organ podatkowy "nie miał podstawy prawnej do odmowy przeprowadzenia takiego dowodu, skoro podatnik domaga się tego, dla wykazania okoliczności istotnej dla ustalenia jego zobowiązań". Poza tym w przypadku wątpliwości co istnienia dekantera "należało przesłuchać pracowników i współpracowników zarówno "E" (..,), jak i "A"".Skarżąca zarzuciła, że postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych i nieobiektywnie, w tym z uwagi na nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie oraz uwzględnienie tylko "dowolnie wybranych dowodów ze spraw [w tym karnej], do których nie miała i nie ma dostępu oraz w sporządzeniu których to dokumentów nie uczestniczyła".W ocenie Skarżącej "dopuszczanie dokumentów dyskrecjonalnie i intencjonalnie wybranych przez organ podatkowy z innych postępowań", narusza podstawowe prawa do obrony swoich interesów, a ponadto pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami postępowania podatkowego, określonymi w art. 122, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 o.p.Konkludując Spółka wskazała, że zakwestionowane wydatki spełniały wszystkie przesłanki konieczne do uznania je za koszty uzyskania przychodów. Dla potwierdzenia swojego stanowiska odwołała się orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do kwestii kwalifikacji określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.DIAS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu skarżonej decyzji organ podatkowy dopuścił się naruszenia prawa uzasadniającego konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. W związku z powyższym podniesione przez skarżącą zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, a skarga podlegała oddaleniu.Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność pozbawienia Spółki przez organy podatkowe prawa do ujęcia w kosztach uzyskania przychodu w 2019 r. faktur wystawionych przez "H", podczas gdy w ocenie organów podatkowych transakcje nimi udokumentowane w rzeczywistości nie miały miejsca.W tej zasadniczej kwestii Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, ze zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.Zdaniem Sądu nie sposób dokonywać oceny realności świadczonych usług mających wynikać ze spornych faktur w oderwaniu od tego, że łącznie odnoszą się do pewnego wspólnego przedsięwzięcia przedsiębranego dla osiągnięcia tego samego celu, to jest uruchamiania w wynajętej hali pilotażowej linii technologicznej, której elementem miał być m.in. dekanter, do czego finalnie, co nie jest wszak sporne, nie doszło. Sąd podziela stanowisko organu, oparte na całościowej i dogłębnej analizie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień i informacji udzielonych przez samą Spółkę i podmioty zainteresowane, że kwestionowane faktury nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.Wymaga podkreślenia, że prezes zarządu spółki "E" - M.G .nie potrafił wyjaśnić w jakich okolicznościach wszedł w posiadanie urządzenia dekantera, czy spółka była jego właścicielem czy też wynajmowała. Symptomatyczne jest to, że o ile w/w słuchany osobiście wykazywał się śladową wiedzą odnośnie zagadnień, których był uczestnikiem to w pisemnych wyjaśnieniach Spółka ta składała precyzyjne wyjaśnienia. W pisemnych wyjaśnieniach Spółka opisując okoliczności wejścia w posiadanie w/w urządzenia wskazała na wynajem, na podstawie faktury z 25 lipca 2019 r., wystawionej przez "H" na wartość 159.500 zł.W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy nie uznał tych wyjaśnień za wiarygodne, co do faktu dysponowania dekanterem przez "E", gdyż rzekomy wynajmujący omawianego urządzenia to podmiot nieistniejący.Jak ustaliły organy od 1 stycznia 1998 r. do 9 stycznia 2012 r. podmiot: "H" z siedzibą w W., ul. [...], był zarejestrowany w kraju dla celów podatkowych; posługiwał się nr.: NIP – [...]; Regon – [...], a zakres zgłoszonej działalności gospodarczej obejmował: działalność agencji reklamowych. Od 23 lipca 2011 r. do 10 stycznia 2012 r. funkcjonował jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej i o formie organizacyjnej - przedstawicielstwo zagraniczne; od 10 stycznia 2012 r. ma status podmiotu nieistniejącego.Od 22 października 2002 r. do 9 stycznia 2012 r. "H" z siedzibą: B., [...], był wpisany do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych prowadzonego w kraju przez ministra właściwego ds. gospodarki. Status podmiotu od 10 stycznia 2012 r.: "wykreślony".3 października 2012 r. - "H" ([...]) został wykreślony z rejestru firm "W".Od 5 listopada 2004 r. do 14 maja 2013 r. podmiot pod firmą: "H" był zarejestrowany w rejestrach przedsiębiorców w Wielkiej Brytanii; aktualny status podmiotu: "wykreślony".Strony internetowe pod hasłem: "H" na: ms.gov.pl (RaR Portal), stat.gov.pl (baza internetowa Regon), biznes.gov.pl, oferteo.pl, europages.co.uk-nie udostępniają żadnych danych bądź takie, które nie dotyczą poszukiwanej firmy lub informują o dacie zakończenia działalności (wykreślenia jw.) – 10 styczeń 2012 r.; jedynie na stronie: bazafirm.com "wyświetlają" aktualne reklamy dla "H" założonego w 1993 r. i podany jest adres internetowy, numery telefonów oraz e-mail.Powyższe dane prowadzą do wniosku, że skoro od 2012 r. firma "H" nie prowadziła żadnej działalności w Polsce oraz została wykreślona z rejestrów zagranicznych, od tego momentu żaden podmiot w spornym okresie, tj. w 2019 r. nie powinien posługiwać się danymi rejestracyjnymi tej firmy nadanymi czy to w Polsce (NIP – [...]; Regon – [...]) czy w kraju siedziby ([...]), np. w celu nawiązania kontaktów handlowych czy zarejestrowania przedstawicielstwa, oddziału itp.Spółka "E" nie przedstawiła umowy najmu z "H" .Nie potwierdziła faktu wykonywania prac dostosowawczych przedmiotowego urządzenia w okresie zawarcia umowy tj. 10 czerwca 2019 r. do jego protokolarnego przekazania tj. 10 lipca 2019 r. wskazując wyłącznie, że urządzenie było w pełni sprawne i po jego najęciu od firmy "H", wynajęła go spółce "A" i nadal znajduje się w posiadaniu spółki "A" .Faktura za najem tego urządzenia została spółce "E" wystawiona przez wynajmującego tj. "H" w dniu 25 lipca 2019 r., czyli później niż zawarcie jego wynajmu spółce "A" .Z ustaleń organów wynika ponadto, że w obrocie gospodarczym funkcjonowały dwie umowy najmu dekantera między Skarżącą a "A" (umowy z 1. i 10 czerwca 2019 r.) które różniły się szatą graficzną, liczbą postanowień (paragrafów) oraz tytułami ich zawarcia, a także terminami dotyczącymi realizacji prac nad dostosowaniem parametrów technicznych dekantera i zapłaty za wynajem,Podkreślić należy również, że wbrew zarzutom skargi, informacje znajdujące się w dokumentach sporządzonych przez NBCiR nie dowodzą rzetelności – w aspekcie podmiotowym - zakwestionowanych faktur. Jak słusznie uznały organy ewentualne istnienie/obecność dekantera w obrocie nie oznacza "automatycznie", że podmiotem go wynajmującym był wystawca faktury. Tym samym niestwierdzenie przez NBCiR nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na przyjęte ustalenia w postępowaniu podatkowym, a tym samym ocenę rzetelności/nierzetelności zakwestionowanych faktur.W ocenie Sądu w oparciu już tylko o powyższe, najistotniejsze ustalenia organów podatkowych w zakresie spornych transakcji, bo uzasadnianie spornej decyzji zawiera obszerną w tym zakresie argumentację, miały one w pełni podstawy do wyprowadzenia wniosku, że w rzeczywistości transakcje opisane spornymi fakturami z 25 lipca 2019 r. nr [...] oraz z 1 października 2019 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co wykluczało ich rozliczenie dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych.Takie wnioski wynikają z logicznej, rzetelnej i przekonywującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o całokształt wynikających z niego okoliczności we wzajemnym powiązaniu.Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Wskazać należy, że organ odwoławczy wyjaśnił, na podstawie jakich dowodów ustalił stan faktyczny sprawy, którym dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności. Przeprowadzone postępowanie doprowadziło do zebrania kompletnego materiału dowodowego i spełnia wymagania określone w art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a zgromadzone w sprawie dowody w wystarczającym stopniu umożliwiały ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Podkreślenia wymaga, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących badanych zdarzeń. Skuteczność żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od wykazania, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Oznacza to, że w oparciu o art. 188 o.p, organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż prowadziłoby to do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej.Tak więc, zdaniem Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie, w zakresie podyktowanym obowiązkiem wyjaśnienia okoliczności sprawy, przeprowadziły wystarczające dla osiągnięcia w/w celu postępowanie dowodowe, którego wyniki poddał organ odwoławczy ponownej, rzetelnej analizie i ocenie w kontekście całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zaprezentowana w skarżonej decyzji ocena materiału dowodowego została utrzymana w płaszczyźnie oceny swobodnej, a więc pozostającej pod ochroną prawa, bo uwzględnia całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych, została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego oraz przekonywująco uzasadniona.Argumentacja strony skarżącej zawarta w skardze sprowadza się do forsowania własnej oceny materiału dowodowego, lecz zdaniem Sądu, to właśnie ta ocena nosi znamiona tendencyjności i wybiórczości, bo pomija ogół okoliczności sprawy.Zdaniem Sądu postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie spełnia wymaganie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, o którym mowa w art. 122 O.p.. Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy w niniejszej sprawie oceny poszczególnych dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich rekonstrukcja faktów zostały obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.Sąd w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji argumentację i zajęte w niej stanowisko. Organy podatkowe w sposób przekonujący wyjaśniły podstawy swoich ustaleń i dokładnie odniosły się do zebranych w sprawach dowodów. Znalazło to wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.W konsekwencji tego należy uznać, że zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego są nieuzasadnione.Chybiony jest także zarzut skargi naruszenia art. 193 § 1, § 2 oraz § 4 o.p. W świetle tej regulacji dowód poniesionych wydatków i nabyć stanowią księgi podatkowe, o ile są prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty, natomiast za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów - co oznacza, że dokonywane w nich zapisy winny odzwierciedlać stan rzeczywisty i powinny być prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały jednoznacznie nierzetelność zakwestionowanych faktur, miały zatem prawo zgodnie z brzmieniem art. 193 § 4 o.p. nie uznać ksiąg podatkowych za dowód w zakresie w jakim ewidencjonowały te faktury.Sąd w końcu nie dopatrzył się błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie, ani też wadliwej subsumpcji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego pod te przepisy.Z tych względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a..