Wyrok - II SA/Po 821/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. pomoc społeczna, Zasiłki stałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 maja 2013 r. nr [Oddalono skargę. pomoc społeczna, Zasiłki stałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 maja 2013 r. nr [
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Arkadiusz Skomra
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 21 maja 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], w którego imieniu działał Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] (dalej jako: "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji"), przyznał T. K. (dalej jako: "strona" lub "zainteresowany") zasiłek stały w wysokości [...] zł.Pismem z dnia 1 marca 2025 r. T. K. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], Działu Pomocy Osobom Bezdomnym z wnioskiem o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego celem przyznania środków na żywność oraz kontynuację zasiłku stałego.W dniu 21 marca 2025 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy w ramach którego ustalono, że zgodnie z oświadczeniem T. K. pozostaje on osobą bezdomną i przebywa na bezpłatnym parkingu na osiedlu [...] w [...], w aucie marki [...] nr rejestracyjny: [...] Zgodnie z oświadczeniem o stanie majątkowym nie posiada on żadnych nieruchomości, ruchomości ani zasobów pieniężnych. Zainteresowany podał do wywiadu środowiskowego, że właścicielem samochodu jest A. S.. Zainteresowany nadal deklaruje, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niezdolną do pracy z tyt. niepełnosprawności i posiada dochód, na który składa się tylko zasiłek stały w wys. [...] zł wypłacany przez MOPR [...]. Jednocześnie nie wyraził on zgody na pobyt w placówce dla osób bezdomnych, gdzie miałaby m.in. zapewnione schronienie, wyżywienie, dostęp do toalet i możliwości kąpieli.Decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 104, art. 108, art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283) Prezydent Miasta [...] uchylił decyzję z dnia 21 maja 2013 r. o przyznaniu stronie zasiłku stałego oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że strona nie jest osobą bezdomną mimo składanych oświadczeń. T. K. nie przebywa w miejscach niezamieszkanych na terenie miasta [...], tj. parkingu przy os. [...], a jedynie przyjeżdża w to miejsce samochodem w terminie umówionego wywiadu środowiskowego, po dokonaniu stosownych czynności z pracownikami socjalnymi wsiada do samochodu i odjeżdża w nieznanym kierunku. Parking, na którym wedle deklaracji przebywa strona, jest nadzorowany przez pracowników socjalnych, którzy podczas monitoringów terenu nie zastali tam nigdy zainteresowanego w terminie innym niż ustalony wcześniej wywiad środowiskowy. Pracownicy socjalni w 2024 r. korzystali w tym zakresie z pomocy Straży Miejskiej Miasta [...], która monitorowała wskazany teren przez okres kwietnia 2024 r. w różnych godzinach i nie ujawniła pobytu strony, a także udostępnionego samochodu w tym miejscu. Organ pierwszej instancji wskazał także, że wnioski wpływające do niego od zainteresowanego nadawane są każdorazowo za pośrednictwem Poczty Polskiej, podczas gdy ten wskazuje, jako adres do korespondencji Punkt Obsługi Klienta Działu Pomocy Osobom Bezdomnym przy ul. [...] w [...] i nie odbiera kierowanej na ten adres korespondencji.W toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego zainteresowany oświadczył, że mieszka w samochodzie. Pracownik socjalny nie dostrzegł jednak śladów bytowania w nim strony (koce, śpiwory, odzież, obuwie, jedzenie). Sam zainteresowany był z kolei zadbany, nienagannie ubrany w czystą, markową odzież, mimo oświadczeń, że korzysta on z darmowych łaźni i ogrzewalni. Strona odmówiła podania informacji, gdzie spędza noce, trzyma swoje rzeczy osobiste, czy też wykonuje czynności higieniczne takie jak kąpiel i pranie odzieży.W ocenie Prezydenta przedstawione okoliczności nie mogły świadczyć o tym, że zainteresowany jest osobą bezdomną. W opinii organu pierwszej instancji jest świadczeniem nieprawdy to co podaje zainteresowany, że jest osobą samotną i nie może liczyć na niczyje wsparcie, ponieważ otrzymuje regularną pomoc chociażby poprzez udostępnienie samochodu oraz opłacenie OC przez znajomą. Strona jako dochód podaje tylko świadczenie z pomocy społecznej tj. zasiłek stały w wys. [...] zł. Natomiast miesięczne wydatki zadeklarowane podczas wywiadu środowiskowego wskazują na dysproporcję wobec posiadanego deklarowanego dochodu, bowiem strona regularnie deklaruje większe wydatki niż posiadany dochód. Końcowo organ podkreślił, że podczas przeprowadzanych wywiadów środowiskowych postawa T. K. była roszczeniowa, negatywna i zamknięta. Zainteresowany na większość zadawanych pytań, znajdujących się w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego i dotyczących jego sytuacji życiowej reagował niegrzecznie sformułowaniami: "co to Panią obchodzi", "niech to Panią nie interesuje", "nie muszę Pani tego mówić", "jest Pani wścibska", "jest Pani śmieszna", w konsekwencji nie udzielając odpowiedzi na zadawane pytania.W ocenie Prezydenta przedstawione wyżej okoliczności uniemożliwiają prawidłową analizę sytuacji życiowej zainteresowanego, a co za tym idzie – nie potwierdzają spełnienia przesłanek udzielenia pomocy społecznej.Pismem z dnia 15 czerwca 2025 r. zainteresowany wniósł odwołanie wskazując przy tym, że nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej mu zasiłek stały, co uniemożliwiło mu udział w postepowaniu. Podkreślił, że spełnia przesłanki przyznania zasiłku stałego, szczególnie, że jest osobą która nie posiada żadnego dochodu, ukończyła 65 lat, jest niezdolna do pracy, posiada orzeczenie o niepełnosprawności lub jest bezdomna – jest obligatoryjne. Decyzją z 2013 r. zasiłek stały nie został przyznany z tytułu bezdomności, a w związku z niepełnosprawnością. Nie można zaś uchylać czegoś, co zostało przyznane na innej podstawie, powołując się na zupełnie inną okoliczność. Zainteresowany podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i zdrowotnej.Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...] wskazał, że w posiadanej przez organ pierwszej instancji dokumentacji, ostatni dokument opisujący stan zdrowia strony to orzeczenie o niepełnosprawności z 2013 r. Strona nie przedstawiła wcześniej ani również nie dołączyła do odwołania żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej twierdzenia zainteresowanego o złym stanie zdrowia, z kolei w odniesieniu do zarzutu braku poinformowania strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały podkreślono, że zainteresowany jako adres do korespondencji każdorazowo podaje Punkt Obsługi Klienta Działu Pomocy Osobom Bezdomnym przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z pozyskanych stamtąd informacji, w 2024 r. strona nie pojawiła się tam ani razu, zaś w dniu 5 czerwca 2025 r. odebrała jednocześnie zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które pozostawione tam zostało do odbioru w dniu 21 marca 2025 r. oraz zaskarżoną decyzję. W pozostałym zakresie organ argumentację wskazane w zaskarżonej decyzji.Decyzją z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia oraz materiał sprawy nie pozwalają na dalsze przyznawanie zainteresowanemu pomocy społecznej w formie zasiłku stałego. Postawa strony, w tym zachowanie w stosunku do pracowników socjalnych podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, a także składane oświadczenia – omijanie odpowiedzi na pytania, ukrywanie stanu faktycznego – uniemożliwiały prawidłową analizę jego sytuacji życiowej. Z kolei celowe zatajanie przez stronę informacji na temat swojej sytuacji życiowej potwierdza całkowity brak współpracy z pracownikami socjalnymi oraz stanowi potwierdzenie, że świadczenie z pomocy społecznej uznawane jest przez nią za bezsprzeczne, stałe źródło dochodu. Osoba ubiegająca się o pomoc, nie przejawia zainteresowania w wyjaśnieniu swojego miejsca zamieszkania, a tym samym dokonania właściwej oceny jego sytuacji materialnej. Jego postawa jest roszczeniowa i lekceważąca podejmowane przez pomoc społeczną próby współpracy. Organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, podejmując działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco gromadząc i rozpatrując materiał dowodowy prawidłowo pouczając stronę o możliwości wypowiedzenia się co nich przed wydaniem rozstrzygnięcia.Pismem z dnia 24 października 2025 r. T. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Kolegium z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr [...], której zarzucił brak merytorycznego i prawnego odniesienia się do odwołania. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz spłatę zasiłku stałego od maja 2025 r.W uzasadnieniu skargi argumentował, że mimo wielokrotnego kontaktu telefonicznego z pracownikami MOPR w [...], skarżący nie otrzymał informacji o toczącym się w jego sprawie postępowaniu. Skarżący wskazał, że spełnia on warunki przyznania zasiłku stałego z uwagi na swoje orzeczenie o niepełnosprawności. Ponadto zwrócił uwagę, że deklarowane wydatki, to inna kategoria od wydatków faktycznych, na które pozwalała przyznana kwota zasiłku stałego. Skarżący potwierdził przy tym, że odmówił podania danych osobowych znajomych osób, które pomagają mu w codziennym funkcjonowaniu ze względu na przepisy RODO. Odnosząc się do z kolei do zarzutu dotyczącego nieudzielenia odpowiedzi na pytania pracowników socjalnych stwierdził, że były one przejawem braku poszanowania jego godności. Końcowo skarżący podkreślił, że wszelkie czynności MOPR w [...], w tym wywiady środowiskowe, przeprowadzane były z jego inicjatywy, co potwierdza brak zaangażowania organu pierwszej instancji w zebraniu kompletnego materiału dowodowego w sprawie.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283; dalej jako: "u.p.s."), regulujące rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania. Zasady ogólne tej pomocy zostały zawarte w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którymi świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. W myśl art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.W art. 36 pkt 1 lit. a u.p.s. do świadczeń z pomocy społecznej prawodawca zaliczył świadczenie pieniężne w postaci zasiłku stałego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Termin "całkowitej niezdolności do pracy" zdefiniowany został w art. 6 pkt 1 u.p.s. i w świetle tego przepisu oznacza on całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Kryterium dochodowe na osobę w rodzinie zostało zaś ujęte w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s.W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałby podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.Na wstępie podkreślenia wymaga, że obligatoryjność zasiłku stałego, na którą powołuje się skarżący już w odwołaniu, a także w skardze nie ma charakteru absolutnego. Przyznanie tego rodzaju pomocy społecznej miejsce jedynie w przypadku, gdy organ ustali zaistnienie potrzeby, której osoba lub rodzina nie są w stanie przezwyciężyć wykorzystując posiadane uprawnienia, zasoby i możliwości, przy jednoczesnym spełnieniu się przesłanek wymaganych dla zasiłku stałego oraz przy aktywnym współdziałaniu wnioskującego z organami procedującymi w sprawie. W konsekwencji organ rozpatrujący wniosek o przyznanie zasiłku stałego zobowiązany jest do stwierdzenia, czy w okolicznościach danej sprawy występują przesłanki pozytywne z art. 37 ust. 1 u.p.s., ustalając jednocześnie brak aktualizacji przesłanek negatywnych z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 4, art. 11 ust. 2 i art. 12 u.p.s. (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 74/25, publ. CBOSA).Do przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w powołanych wyżej przepisach należy m.in.: przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których osoby lub rodziny nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.); wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.), przy czym potrzeby korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.); współdziałanie w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej z organami pomocy społecznej (art. 4 u.p.s.); stwierdzenie dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe (art. 12 u.p.s.). Z kolei brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną - mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2 u.p.s.).W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że skarżący nie współdziałał z organem pomocy społecznej w przezwyciężeniu jego trudnej sytuacji życiowej. Z akt sprawy wynika, że pracownicy socjalni proponowali skarżącemu rozwiązanie problemu jego domniemanej bezdomności, które ten odrzucał powołując się na swój stan zdrowia, nie popierając tego stanowiska żadnymi dokumentami medycznymi.Na uwagę zasługuje w tym przypadku również, że skarżący nie udzielał odpowiedzi na pytania zadawane przez pracowników socjalnych, a mające na celu analizę jego sytuacji bytowej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżącego nie można bezsprzecznie uznać za osobę bezdomną, która zamieszkuje w samochodzie na parkingu osiedlowym, ponieważ pojazd nie zawierał jakichkolwiek śladów świadczących o tym, że jest on centrum życiowym skarżącego. Skarżący odmawiał również wskazania miejsca, gdzie śpi czy dokonuje podstawowych czynności higienicznych. Podczas wywiadu środowiskowego był on zaś nienagannie ubrany i schludny.Współpraca z pracownikami socjalnymi w toku postępowania dotyczącego przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, stanowi bardzo istotny warunek jej udzielenia. W tym zakresie wskazuje się np. że nie jest możliwa odmowa udzielenia żądanych w trakcie wywiadu środowiskowego informacji czy też przedstawienia stosownych dokumentów. Brak współpracy ze strony wnioskodawcy, zwłaszcza połączony z antagonistycznym i roszczeniowym nastawieniem do pracowników socjalnych, stanowią jednoznaczną przesłankę do odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Lublinie z 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 625/25, publ. CBOSA).W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że świadczenia udzielane w ramach pomocy społecznej – bez względu na jej rodzaj – mają charakter przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, do pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących, niezależnie od ich sytuacji życiowej. Innymi słowy, nie każda trudna sytuacja życiowa wymieniona w art. 37 ust. 1 u.p.s. będzie uprawniała do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Trudna sytuacja musi więc być połączona z niemożliwością jej samodzielnego przezwyciężenia przez osobę wnioskującą o tę pomoc. Organy pomocy społecznej nie wyręczają bowiem obywatela z obowiązku utrzymania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Organy te są zobowiązane jedynie do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych, na zasadzie subsydiarności (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 1879/23, publ. CBOSA).Reasumując powyższe uznać należy, że przyznawany skarżącemu od 2013 r. zasiłek stały traktowany był jako stałe i jedyne, przysługujące mu z samej istoty rzeczy i stanu sprawy źródło dochodu, przy czym nie wykazywał on współpracy z pracownikami socjalnymi w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. To zaś w ocenie Sądu stanowiło wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy społecznej.W odniesieniu do argumentacji zaprezentowanej przez skarżącego względem informowania o prowadzonych czynnościach w ramach postępowania w skardze i odwołaniu, należy dostrzec, że nie zachował on należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, nie odbierając korespondencji kierowanej na wskazany przez niego adres, co pozbawiło go możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz udziału w postępowaniu administracyjnym. Okoliczności takie nie mogą jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji Kolegium ani decyzji organu pierwszej instancji.Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.