Postanowienie - II SA/Wr 19/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2025 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obrębu W. w gminie M. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzystaOdrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2025 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obrębu W. w gminie M. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
uiszczenie wpisu sądowego / odrzucenie skargi administracyjnej
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Olga Białek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.; dalej zwana "u.s.g."), P. B. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2025 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obrębu W. w gminie (Dz.U.Woj.Doln. Nr [...]; dalej "plan", "zaskarżona uchwała"), zaskarżając ją w całości m.in. z uwagi na to, że uchwała nie została sporządzona dla całego obszaru, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej w wyniku realizacji obiektu handlu wielkopowierzchniowego, z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu – w części dotyczącej działek: nr [...] ([...]UE), [...] ([...]KR-KOP), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ([...]KDD), [...] ([...]UW). Skarżący zarzucił przy tym naruszenie:1) art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.; dalej "u.p.z.p.") w zw. z §11 ust. 1 i 2 i 6 oraz § 15 ust. 1-3, § 16 ust. 1-3 uchwały, jej załącznikiem graficznym w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (dalej "K.c.") poprzez to, że:a) uchwała nie została sporządzona dla całego obszaru, wobec którego powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej w wyniku realizacji obiektu handlu wielkopowierzchniowego, którego powstanie przewiduje plan, oraz poprzez to, że uchwała reguluje blankietowo te kwestie poprzez odwołanie się do przepisów odrębnych,b) w jej uzasadnieniu brak jest odesłania do ustaleń, jak ten obszar ustalono, co także wskazuje na brak analizy w tym zakresie; w ocenie skarżącego plan jest w tym zakresie niewystarczający, ponieważ obejmuje swoim zakresem jedynie działki drogowe, które bezpośrednio sąsiadują z działką, na której jest przewidziany obiekt handlu wielkopowierzchniowego o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2, podczas gdy powinien obejmować zmiany wielu ulic W. m.in. ul. [...], [...] i [...], które stanowią drogi dojazdowe zarówno do tego obiektu, jak i do pól uprawnych i bazy gospodarstwa rolnego skarżącego, przez co narusza interes prawny skarżącego wynikający z prawa własności, prawa sąsiedzkiego, ograniczając korzystanie przez niego z jego własnych nieruchomości, ponieważ uchwała nie reguluje kwestii odpowiedniego dojazdu do jego własnych nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio i pośrednio z nieruchomościami objętymi planem;2) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako "rozp.proj.mpzp.") w zw. z § 11 ust. 2 i 6 oraz § 15 ust. 1-3 i § 16 ust. 1-3 uchwały, jej załącznikiem graficznym w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. poprzez brak należytego określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej dla terenu drogi lokalnej oznaczonej symbolem KDL, terenu drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDD, terenu komunikacji drogowej wewnętrznej lub parkingu, ponieważ w uchwale ustalono dla tych terenów jedynie zmienną szerokość w liniach rozgraniczających, a w pozostałym zakresie odniesiono się blankietowo do przepisów odrębnych, podczas gdy z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i § 4 pkt 10 rozp.proj.mpzp. wynika, że uchwała powinna określać układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją dróg i innych szlaków komunikacyjnych, określenie powiązania układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, a tych kwestii zaskarżony plan w ogóle nie określa, podczas gdy określenie tych kwestii dotyczy interesu prawnego skarżącego, który korzysta zarówno z terenów bezpośrednio objętych planem i tych, które graniczą z tym obszarem, aby dojeżdżać do działek uprawnych i bazy magazynowej swojego gospodarstwa rolnego;3) art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z § 11 ust. 6 uchwały w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. poprzez zrzeczenie się organu ze swych kompetencji ustawowych w zakresie określania zasad zagospodarowania terenu na terenie obrębu W. poprzez nieuregulowanie tej kwestii i odesłanie do przepisów odrębnych, co jest niedopuszczalne w świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie jest bowiem wiadome, czy zlokalizowanie inwestycji budowy szkoły i obiektu handlu wielkopowierzchniowego nie okaże się sprzeczne z przebiegiem już istniejącej infrastruktury drogowej i czy umożliwi skarżącemu dojazd do jego nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia gospodarstwa rolnego;4) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 11 ust. 7 pkt 3 uchwały w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. poprzez zrzeczenie się organu ze swych kompetencji ustawowych w zakresie określania minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową poprzez odesłanie do przepisów odrębnych co jest niedopuszczalne w świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie została bowiem określona ilość tych miejsc parkingowych, która będzie miała bezpośrednie przełożenie na intensywność ruchu na drogach dojazdowych i przełoży się bezpośrednio na ograniczenia w korzystaniu przez skarżącego z jego własnych nieruchomości w kontekście dojazdu do nich, jeśli ruch na drogach i zatory drogowe będą intensywne w związku z ilością miejsc parkingowych lub wielkością obiektu szkolnego lub obiektu handlu wielkopowierzchniowego, co narusza interes prawny skarżącego;5) art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. poprzez uchwalenie dla działki nr [...] przeznaczenia [...]KR-KOP teren komunikacji drogowej wewnętrznej lub parkingu, podczas gdy plan przewiduje dojazd tylko od strony ul. [...] (działka nr [...]), a nie przewiduje dojazdu z drugiej strony działki nr [...], co powoduje, że nie został przewidziany racjonalny dojazd do działki nr [...], a w konsekwencji skutkuje to tym, że uchwalenie takiego przeznaczenia dla tego obszaru jest nieracjonalne, co narusza bezpośrednio interes prawny skarżącego, który do swojego gospodarstwa (w szczególności do jego bazy magazynowej i biurowej) dojeżdża wyłącznie ul. [...], więc z pewnością spowoduje to dla niego utrudnienia w dostępie do własnych nieruchomości;6) art. 1 ust. 2 pkt 1-3 i pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 5 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP (ochrona zdrowia i bezpieczeństwa dzieci) w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. poprzez zaplanowanie lokalizacji szkoły podstawowej oraz obiektu handlu wielkopowierzchniowego w bezpośrednim sąsiedztwie: torów kolejowych, gminnej stacji zlewnej ścieków dowożonych, Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK), stacji rozlewczych gazów technicznych i zbiorników paliw płynnych oraz pól uprawnych, bez przeprowadzenia i odzwierciedlenia w planie kompleksowej oceny kumulacji uciążliwości dla środowiska oraz ryzyk dla życia i zdrowia ludzi, w szczególności dzieci i młodzieży korzystającej ze szkoły, co prowadzi do oczywistego naruszenia zasady ładu przestrzennego, zasady zrównoważonego rozwoju oraz zasady prewencji w ochronie zdrowia. Plan akceptuje sytuację, w której codzienny ruch setek dzieci i pojazdów dowożących je do szkoły będzie koncentrował się w strefie wzmożonego ruchu ciężkich pojazdów (wozy asenizacyjne, pojazdy obsługujące PSZOK, transport paliw i gazów technicznych, wielkogabarytowy sprzęt rolniczy), co w oczywisty sposób zwiększa ryzyko wypadków komunikacyjnych, narażenia na hałas, emisje spalin oraz uciążliwe odory. Takie rozwiązanie, przy istnieniu alternatywnych lokalizacji pozbawionych kumulacji ww. zagrożeń, należy uznać za rażąco sprzeczne z konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych ochrony zdrowia dzieci oraz z zasadą proporcjonalności ingerencji w prawa właścicieli sąsiednich nieruchomościW związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżący wykazując swój interes prawny w zaskarżeniu kwestionowanego planu, wskazał, że nie jest właścicielem działek objętych bezpośrednio postanowieniami planu. Ich właścicielem jest KOWR. Skarżący jest właścicielem następujących działek, które znajdują się "za torami kolejowymi" względem terenu objętego zaskarżoną uchwałą, o identyfikatorze [...], [...], [...], [...], [...], [...], na której znajduje się baza gospodarczo-magazynowa gospodarstwa rolnego skarżącego, [...] i [...] oraz [...]. Skarżący jest także właścicielem działek, które znajdują się "przed torami" względem terenu objętego zaskarżoną uchwałą: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Powyżej wskazane działki stanowią tylko część gospodarstwa rolnego skarżącego. Działki te zostały wytypowane przy uwzględnieniu najbliższego ich położenia względem terenu bezpośrednio objętego planem. Skarżący załączył wydruk z wniosku o dopłaty obszarowe z 2024 r., aby wskazać do jakich działek rolnych dojeżdża, aby wykazać, że posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, który wiąże się z dojazdem do tych nieruchomości, częstotliwości takich przejazdów pomiędzy tymi działkami w związku z zabiegami agrotechnicznymi, przewożeniem środków do produkcji, produktów rolnych (nasion zbóż i roślin oleistych, kukurydzy). Aby dojechać z rolniczej bazy gospodarczo-przechowalniczej zlokalizowanej w M.(1) do pól uprawnych, które znajdują się przed i za torami (tj. po obu stronach torów kolejowych - linia kolejowa nr [...] relacji W.(1) – P. – B., w związku z likwidacją trzech przejazdów kolejowych w km [...], [...], [...]), skarżący oraz jego pracownicy przemieszczają się ciężkim i wielkogabarytowym sprzętem agrotechnicznym (ciągniki, kombajny, traktory, samochody dostawcze) w szczególności ul. [...] (droga położona tuż przy terenie objętym zaskarżoną uchwałą), ul. [...] (główna ulica dojazdowa do terenu objętego planem), ul. [...] w W.Zgodnie z zaskarżoną uchwałą, działka nr [...] została oznaczona symbolem [...]KR-KOP ("teren komunikacji drogowej wewnętrznej lub parkingu"), działka nr [...] – symbolem [...]UE ("teren usług edukacji"), zaś działka nr [...] – symbolem [...]UW ("teren usług handlu wielkopowierzchniowego"). Realizacja powyższego przeznaczenia będzie się wiązać z ograniczeniem korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości, na których prowadzi uprawy rolne, oraz na których znajdują się magazyny na produkty rolne oraz maszyny i urządzenia. Skarżący jest zmuszony przejeżdżać przez W. po jego ulicach zwłaszcza ul. [...], [...], aby dojechać do własnych nieruchomości położonych po obu stronach torów kolejowych, m.in. przez likwidację wcześniej wspomnianych przejazdów kolejowych (które pełniły funkcję śródpolnych przejazdów głównie dla pojazdów i maszyn rolniczych obsługujących pola uprawne położone po obu stronach torów). Jednocześnie ulice te są drogami dojazdowymi do działek [...], [...] i [...]. Planowane przeznaczenie pod szkołę oraz obiekt handlu wielkopowierzchniowego z pewnością diametralnie zwiększy intensywność ruchu drogowego na tych ulicach, utrudni i opóźni poruszanie się po nich sprzętem rolniczym, zwiększy ryzyko narażenia zdrowia i życia pieszych (zwłaszcza dzieci i młodzieży) poruszających się środkami transportu. Ulice [...] i [...] są zabudowane z obu stron, dlatego nie jest możliwe ich poszerzenie zmierzające do umożliwienia płynnego i bezpiecznego poruszania się po nich sprzętem rolniczym zwłaszcza przy zwiększonej intensywności korzystania z nich przez korzystających ze szkoły czy ww. obiektu handlu. Interes prawny skarżącego wywodzony z prawa własności jego nieruchomości oraz prawa sąsiedzkiego został naruszony poprzez brak rozległych i adekwatnych do rodzaju przeznaczenia zmian w strukturze funkcjonalno-przestrzennej dotyczącej ulic W., brak określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz brak określenia ilości miejsc postojowych.Dalej skarżący wskazał, że lokalizacja tak "intensywnych" dla ładu przestrzennego inwestycji, jakimi są ww. dwa obiekty, przy braku przepisów uchwały, które by godziły wykorzystanie rolnicze nieruchomości skarżącego z funkcją terenu edukacji szkolnej i handlu wielkopowierzchniowego, wskazuje na to, że uchwała nie odpowiada potrzebom ładu przestrzennego, który ma polegać na zrównoważonym rozwoju terenu gminy, na który poszczególne inwestycje mają wpływ. Ustawodawca przewidział w art. 15 ust. 2a i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. potrzebę zabezpieczenia ładu przestrzennego na większym terenie niż tylko ten, którego bezpośrednio dotyczy obiekt handlu wielkopowierzchniowego. Zaskarżona uchwała przez to, że nie jest odpowiednio szeroka, godzi realnie w możliwość korzystania z nieruchomości skarżącego, przez co narusza jego interes prawny. Co więcej plan godzi w interes prawny skarżącego, ponieważ jego zapisy nie wyważają realizacji sąsiadujących ze sobą funkcji usługowych (planowanych w uchwale) z funkcją rolniczą, w ramach której wykorzystywane są od lat nieruchomości skarżącego. Relacje sąsiedzkie są prawnie określone w art. 144 K.c., nakazującym powstrzymanie się od wykonywania prawa, które zakłócałoby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków społecznych. Przepis ten bezpośrednio dotyczy zagadnień immisji, a zaskarżony plan w ramach zapisów dotyczących systemów komunikacji nie ustala rozwiązań minimalizujących uciążliwość zwiększonego natężenia ruchu czy nawet ewentualne przyszłe ograniczenia w poruszaniu się po ulicach W. rolniczych pojazdów wielkogabarytowych.Ponadto, ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.p.z.p. dał wyraz relacjom między właścicielami w tym względzie, iż z jednej strony każdy ma prawo do zabudowy, zgodnie z ustawą i zapisami planu miejscowego (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), z drugiej zaś – ochrony własnego interesu przy zagospodarowaniu nieruchomości należących do innych (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Z tego też powodu dopuszczenie zapisami planu możliwości budowy szkoły i obiektu handlu wielkopowierzchniowego, przy jednoczesnym naruszeniu zasad, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., tj. bezprawnie wymaganego uwzględnienia czynników komunikacyjnych, które harmonizowałby oddziaływania między obszarami o różnych funkcjach, stanowi bezpośrednie naruszenie interesu prawnego skarżącego posiadającej nieruchomości w sąsiedztwie terenów usług publicznych i handlowych. Dyrektywy dotyczące obowiązkowych ustaleń planu, a także prowadzenia zrównoważonego rozwoju, nakazują uwzględniania czynników komunikacyjnych właśnie po to, aby w przypadku umożliwienia znaczącej zabudowy jednej nieruchomości, uwzględnić jej negatywny wpływ na pozostałe nieruchomości będące w jej oddziaływaniu. W zaskarżonej uchwały nie uwzględniono w sposób wystarczający normatywnych wyznaczników zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego, co prowadzi do zaburzenia relacji zabudowy handlowo-usługowej z otoczeniem i nadmiernie narusza proporcje architektoniczne w stosunku do istniejącej funkcji rolniczej nieruchomości skarżącego. Istotne było rozważenie, czy wskutek postanowień planu zmieni się stan prawno-planistyczny poszczególnych nieruchomości, a zwłaszcza, czy nastąpi pogorszenie sytuacji właścicieli nieruchomości w kontekście przysługujących im uprawnień do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i uprawnień wynikających z ochrony przed uciążliwymi immisjami. Tych rozważań organ w ogóle nie uwzględnił w treści uchwały, co wskazuje na przekroczenie władztwa planistycznego naruszającego interes prawny skarżącego.W odpowiedzi na skargę Gmina M., nie zgadzając się z tak sformułowanymi zarzutami skargi, wniosła o jej oddalenie w całości. Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowa uchwała została podjęta w celu umożliwienia w przyszłości budowy na terenie W. obiektu szkolno-przedszkolnego, o który mieszkańcy wnioskują od lat. Ponadto, zaskarżona uchwała, z uwagi na wcześniejsze skargi skarżącego co do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, była wyjątkowo szczegółowo analizowana przez nadzór prawny Wojewody Dolnośląskiego, który nie wniósł żadnych uwag. Przystępując do sporządzania planu miejscowego szczegółowo została przeanalizowana struktura własności terenu, obecne zagospodarowanie terenu, miejsca potencjalnych konfliktów społecznych, istniejące uzbrojenie techniczne oraz zgodność z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. Zakres planu ustalony w uchwale inicjującej nie może skutkować uchwaleniem planu niezgodnego z granicami przystąpienia do uchwały. Układ komunikacyjny, wskazany w planie, stanowi część układu komunikacyjnego na terenie miejscowości W., który to dopiero na etapie realizacji inwestycji zostanie rozbudowany, przebudowany i dostosowany do aktualnych potrzeb mieszkańców. Skarżona uchwała nie określa powiązania układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, bowiem plan miejscowy nie musi określać pełnego powiązania komunikacji i infrastruktury z układem zewnętrznym w sposób projektowy. Plan to akt prawa miejscowego, a nie projekt budowlany ani koncepcja branżowa, dlatego jest ograniczony do zasad i rezerw terenu, a nie szczegółowych rozwiązań połączeń. Wskazane w planie planowane drogi KDL oraz KDD przewidują poszerzenie istniejących dróg, co ma zapewnić sprawniejszą obsługę komunikacyjną terenów zarówno objętych planem miejscowym, jak i terenów znajdujących się poza jego granicami. Ponadto, wskazane w planie drogi KDL i KDD stanowić będą drogi publiczne ogólnodostępne, w tym dla obsługi nieruchomości przyległych. Rada, podczas uchwalania zaskarżonego planu szczegółowo przenalizowała całą dokumentację planistyczną, zapoznała się z protokołem dyskusji publicznej, wysłuchała głosy mieszkańców, których podczas dyskusji poza małżonką skarżącego było 2 osoby (radny gminy oraz sołtys), mieszkańcy, co łącznie daje 5 osób przy 4.000 osób zamieszkujących W. Rada podejmując zaskarżoną uchwałę, była w pełni przekonana o słuszności swojej decyzji. Z ilości osób biorących udział podczas debaty publicznej należy również wnioskować, że mieszkańcy W. także byli przekonani o prawidłowości zapisów projektowanego planu. Reasumując, skarga – zdaniem organu – jest bezzasadna.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem wtedy, gdy skarga jest dopuszczalna, tzn. strona skarżąca wykaże, że posiada interes prawny lub uprawnienie w zaskarżeniu uchwały lub aktu, który zostały naruszone postanowieniami zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu, analiza twierdzeń zawartych w skardze wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia, które dałoby się zakwalifikować jako podstawa do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Podstawą prawną wniesienia skargi na akt prawa miejscowego stanowiony przez organ gminy jest art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie ww. przepisu umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Z powyższego wynika, że podmiotowość wnoszącego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę kształtuje się odmiennie niż w innych postępowaniach w sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż podstawą legitymacji skargowej jest nie tylko istnienie, posiadanie przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, lecz także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Powinnością sądu na wstępnym etapie postępowania sądowego jest zatem ocena, czy wnoszący skargę wykazał naruszenie własnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia. Na tym etapie sąd nie bada natomiast zasadności wniesionej skargi w kontekście podniesionych w niej zarzutów naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów prawa materialnego (w niniejszej sprawie chodzi o przepisy u.p.z.p.). Ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ma znaczenie dla wyniku rozstrzyganej merytorycznie sprawy, co następuje w wyniku rozpoznania skargi. Kwestii "naruszenia interesu prawnego" nie należy więc utożsamiać z "naruszeniem prawa". Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi i wówczas sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego).W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes prawny to interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który chociażby w wyroku z dnia 3 września 2004 r. (OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2) przyjął, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1033/07), w którym przyjęto, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia.Zagadnieniem legitymacji skargowej aktu prawa miejscowego dwukrotnie zajął się również Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. (SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008r. (SK 76/06, OTK-A 2/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje więc posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.Dodatkowo należy podkreślić, że w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Reprezentując swój zindywidualizowany interes, skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/12). Zaznaczyć również należy, że w powołanym już wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyroki: NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1928/04; NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest również pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej.Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba przypomnieć raz jeszcze, że to skarżący winien wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni, aktualny i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Kolejno należy także powtórzyć, że dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). Powyższe prowadzi do wniosku, że naruszenie interesu prawnego strony wnoszącej skargę na uchwałę gminy musi być bezpośrednio związane z postanowieniami zaskarżonej uchwały. Chodzi więc o ustalenie, że zakres przedmiotowy zaskarżonej uchwały wywołuje negatywne skutki prawne w sytuacji strony skarżącej, bowiem nakazuje, zakazuje czy określa granice dozwolonego zagospodarowania. Skutkuje to ograniczeniem przysługującego jej prawa własności do posiadanej nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie, co należy podkreślić, skarżący zaskarżył w pierwszej kolejności zakwestionowaną uchwałę w całości z uwagi na to, że uchwała nie została sporządzona dla całego obszaru, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej w wyniku realizacji obiektu handlu wielkopowierzchniowego. Pomijając w tym miejscu fakt, że nieruchomości skarżącego nie są objęte przepisami zaskarżonej uchwały (w tej kwestii Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia), należy zauważyć, że taki zakres zaskarżenia i wskazana przyczyna żądania jej uchylenia w całości czyni skargę niedopuszczalną, bowiem skarżący – w ocenie Sądu – nie wykazał w tak sformowanych wnioskach naruszenia własnego, indywidualnego uprawnienia jak i prawa właścicielskiego. Za takie naruszenie nie można również uznać objęcia zakresem uchwały, jedynie działek drogowych, które bezpośrednio sąsiadują z działką, na której jest przewidziany obiekt handlu wielkopowierzchniowego, podczas gdy zakres ten powinien – zdaniem skarżącego – obejmować zmiany wielu ulic W. m.in. ul. [...], [...] i [...], które stanowią drogi dojazdowe zarówno do tego obiektu, jak i do pól uprawnych i bazy gospodarstwa rolnego skarżącego.W dalszej kolejności skarżący wskazał na należące do działki nr [...] ([...]UE), [...] ([...]KR-KOP), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ([...]KDD), [...] ([...]UW), w stosunku do których ograniczył zakres zaskarżenia. W tym miejscu wskazać należy, że w przypadku planu miejscowego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zasadniczo są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W tym przypadku źródłem naruszenia interesu prawnego może być więc jedynie bezpośrednie oddziaływanie przepisu planu na nieruchomość skarżącego (np. zmiana przeznaczenia nieruchomości stanowiącego własność podmiotu skarżącego, wprowadzenie na niej zakazów ograniczających zabudowę). Co do zasady nie jest także wykluczone kwestionowanie postanowień planu dotyczących nieruchomości stanowiących przedmiot własności innych osób, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Przyjmowane w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu mogą bowiem pozostawać w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości chronionymi przepisem art. 140 K.c. jak też przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Ustalenia planu dotyczące sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości sąsiednich mogą zatem naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, jeżeli będą miały wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności. Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma więc prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, gdy wykaże, że przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu spowoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 743/15). W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z tego, że plan nie reguluje kwestii odpowiedniego dojazdu do nieruchomości skarżącego sąsiadujących bezpośrednio i pośrednio z nieruchomościami objętymi planem, tym samy, w istocie domagając się powiększenia obszaru objętego zapisami zakwestionowanej uchwały.Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę, które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności (postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1402/17). Przykładem takiego przeznaczenia terenu, które wywołuje z mocy samego unormowania planu ograniczenia w korzystaniu z terenów sąsiednich, mogą być chociażby normy odległościowe w zakresie inwestowania (odległość zabudowy mieszkaniowej np. od cmentarza, lub określonego obiektu, czy zakładu). W przypadku jednak, gdy postanowienia planu zaskarżone są przez właściciela innej nieruchomości tym bardziej uaktualnia się potrzeba precyzyjnego i konkretnego wykazania poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, jakie uprawnienia wnoszącego skargę poprzez kwestionowane postanowienia planu zostały naruszone. Trzeba mieć też na uwadze, że podmiot wnoszący skargę może działać tylko w ramach swojego interesu prawnego i nie może kwestionować ustaleń co do obszarów, które nie oddziałują na ten interes, i co do których innym podmiotom uprawnionym przysługuje prawo do wniesienia skargi.Takich ograniczeń, uciążliwości czy utrudnień w zabudowie nieruchomości należących do skarżącego trudno się doszukać w treści rozpoznawanej skargi. Skarżący wywodzi swój interes prawny z przysługującego mu prawa własności do nieruchomości znajdujących się poza terenem objętym zaskarżonym planem miejscowym. Wskazane przez stronę działki stanowią tylko część gospodarstwa rolnego skarżącego i zostały one wytypowane przy uwzględnieniu najbliższego ich położenia względem terenu bezpośrednio objętego planem. Skarżący kwestionując zarówno całość zaskarżonej uchwały, jak jej część dotyczącą działek nr [...] ([...]UE), [...] ([...]KR-KOP), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ([...]KDD), [...] ([...]UW), odnosi się do nieruchomości pozostających we władaniu innych podmiotów, do których nie przysługuje mu żaden tytuł prawny. Jak wskazał skarżący w uzasadnieniu skargi, nie jest właścicielem działek objętych bezpośrednio postanowieniami planu, zaś ich właścicielem jest KOWR. Skarżący wskazał przy tym, że ma interes prawny w zaskarżeniu spornej uchwały, gdyż przeznaczenie działki nr [...] (symbol [...]KR-KOP) pod "teren komunikacji drogowej wewnętrznej lub parkingu", działki nr [...] (symbol [...]UE) pod "teren usług edukacji" (budowa szkoły), zaś działki nr [...] (symbol [...]UW) pod "teren usług handlu wielkopowierzchniowego":1) utrudni dojazdy pomiędzy należącymi do skarżącego nieruchomościami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego (baza gospodarczo-przechowalnicza, pola uprawne znajdujące się przed i za torami), w związku z likwidacją trzech przejazdów kolejowych, ciężkim i wielkogabarytowym sprzętem agrotechnicznym (ciągniki, kombajny, traktory, samochody dostawcze) w szczególności ul. [...] (droga położona tuż przy terenie objętym zaskarżoną uchwałą), ul. [...] (główna ulica dojazdowa do terenu objętego planem), ul. [...] w W.;2) ograniczy korzystanie przez skarżącego z jego nieruchomości, na których prowadzi uprawy rolne, oraz na których znajdują się magazyny na produkty rolne oraz maszyny i urządzenia;3) spowoduje zwiększenie na ww. ulicach jako drogach dojazdowych do działek [...], [...] i [...] intensywności ruchu drogowego, utrudnienie i opóźnienie poruszania się po nich sprzętem rolniczym, z których zmuszony będzie korzystać skarżący, do których dojeżdżać się będzie do terenu szkoły czy obiektu handlu wielkopowierzchniowego lub przystanku kolejowego;4) spowoduje zwiększenie ryzyka narażenia zdrowia i życia pieszych (zwłaszcza dzieci i młodzieży) poruszających się środkami transportu;5) pogorszy sytuację właścicieli nieruchomości w kontekście przysługujących im uprawnień do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i uprawnień wynikających z ochrony przed uciążliwymi immisjami;6) ograniczy prowadzenie przez skarżącego działalności rolniczej i dostępu do jego nieruchomości.Oceniając tak sformułowaną argumentację pod kątem posiadania przez skarżącego legitymacji procesowej, Sąd doszedł do przekonania, że nie daje ona podstawy do stwierdzenia, że skarżący posiada taką legitymację do zaskarżenia zakwestionowanej uchwały. Wprawdzie skarżący jest właścicielem nieruchomości położonych w pobliżu działek objętych zapisami planu, jednakże prawa właścicielskie nie zostały w żaden sposób przez postanowienia planu naruszone. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia interesu prawnego skarżącego, tj. jego prawa własności. Kwestie zwiększenia ruchu drogowego w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie szkoły czy też obiektu handlu wielkopowierzchniowego mają charakter faktyczny nie prawny, który w tym przypadku można kwalifikować jako troskę o sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Interes faktyczny nie może zaś stanowić legitymacji do zaskarżenia planu, skoro w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący może być każdy, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, co oznacza, że skarżący musi wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza, właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, Samorząd Terytorialny z 2003 r., Nr 10). Tym samym, skarżący występuje w tym zakresie niejako w charakterze "społecznego" gwaranta bezpieczeństwa (zwłaszcza dzieci) i obrońcy ładu przestrzennego.Zdaniem Sądu, żądania skarżącego zawarte w skardze w istocie stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawo własność nieruchomości położonych na obszarze objętym zaskarżonym planem, jak i wkraczają w uprawnienia lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przedmiotowa uchwała została podjęta w celu umożliwienia w przyszłości budowy na terenie W. obiektu szkolno-przedszkolnego, o który mieszkańcy wnioskują od lat. Wskazane w planie planowane drogi KDL oraz KDD przewidują poszerzenie istniejących dróg, co ma zapewnić sprawniejszą obsługę komunikacyjną terenów zarówno objętych planem miejscowym, jak i terenów znajdujących się poza jego granicami. Ponadto, drogi te będą stanowić drogi publiczne ogólnodostępne, w tym dla obsługi nieruchomości przyległych. Interes skarżącego nie może być stawiany ponad interesem właścicieli działek objętych planem, jak i mieszkańców W. Ponadto organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że zapoznał się z protokołem dyskusji publicznej, wysłuchał głosów mieszkańców obecnych podczas debaty publicznej. W ślad za art. 1 ust. 3 u.p.z.p., ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Uwzględnienie walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, o których w art. 2 pkt 6 i pkt 7 u.p.z.p., to aspekty, które należało rozpatrywać w przedmiotowym planie szerzej niż tylko poprzez pryzmat interesu skarżącego. Prawa konstytucyjne, na które powołuje się skarżący, w takim samym stopniu dotyczą właścicieli nieruchomości znajdujących się w granicach planu oraz właścicieli pozostałych nieruchomości sąsiadujących z planem.Ponadto, zaskarżony plan godzi – jak wskazał skarżący – w jego interes prawny, ponieważ jego zapisy nie wyważają realizacji sąsiadujących ze sobą funkcji usługowych (planowanych w uchwale) z funkcją rolniczą, w ramach której wykorzystywane są od lat nieruchomości skarżącego. Powołując się na przepis art. 144 K.c. dotyczy zagadnień immisji, skarżący wskazał również, że zaskarżony plan w ramach zapisów dotyczących systemów komunikacji nie ustala rozwiązań minimalizujących uciążliwość zwiększonego natężenia ruchu czy nawet ewentualne przyszłe ograniczenia w poruszaniu się po ulicach W. rolniczych pojazdów wielkogabarytowych. W ocenie Sądu, powyższe oddziaływania należy kwalifikować jako potencjalne zagrożenie, które w chwili wniesienia skargi nie występuje. Potencjalne immisje emitowane przez planowaną zabudowę głównie z postaci obiektu handlu wielkopowierzchniowego nie świadczą o bezpośrednim, realnym i konkretnym ograniczeniu prawa własności skarżącego. Potencjalne zagrożenie nie jest wystarczające dla wykazania naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Także podnoszone pogorszenie warunków drogowych i komunikacyjnych w pobliżu ww. obiektu i szkoły nie świadczy o naruszeniu postanowieniami planu jego interesu prawnego, bowiem to negatywne oddziaływanie ma charakter potencjalny i przyszły a nie rzeczywisty i aktualny. W podobnych kategoriach hipotetycznych zagrożeń należy rozważać obawy strony skarżącej co do zagrożeń bezpieczeństwa na drodze przy planowanej szkole (pomijając przy tym fakt, że argument ten nie odnosi się do sytuacji prawnej samego skarżącego). Zdaniem Sądu powyższe obawy skarżącego powiązane z planowanym zagospodarowaniem są ogólne i przyszłe, ale jednak nie wpływają one obecnie i konkretnie na posiadane przez skarżącego prawo własności. Nie dochodzi więc do naruszenia jego interesu prawnego postanowieniami planu. Oczywistym jest, że każde zagospodarowanie terenu wiąże się z określonymi – większymi lub mniejszymi uciążliwościami. Jeżeli jednak te uciążliwości nie mogą przybrać postaci przekraczającej ustawowe normy, to brak jest podstaw do twierdzenia, że za pośrednictwem norm planu naruszone są prawne (nie faktyczne) interesy (uprawnienia) strony skarżącej.Zagrożenia wskazywane przez skarżącego mogą się zmaterializować w przyszłości, kiedy kwestionowana zabudowa powstanie, ale obecnie takie wnioski są nieuzasadnione. Nie można bowiem wykluczyć, że pomimo dopuszczonej w pewnym sąsiedztwie budowy szkoły i obiektu handlu wielkopowierzchniowego zostaną na etapie realizacji tych inwestycji przewidziane takie rozwiązania techniczne, że inwestycja nie będzie miała jakiegokolwiek negatywnego wpływu na prawo własności skarżącego. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, układ komunikacyjny wskazany w planie stanowi część układu komunikacyjnego na terenie miejscowości W., który to dopiero na etapie realizacji inwestycji zostanie rozbudowany, przebudowany i dostosowany do aktualnych potrzeb mieszkańców, zaś zaskarżona uchwała nie określa powiązania układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, bowiem plan miejscowy nie musi określać pełnego powiązania komunikacji i infrastruktury z układem zewnętrznym w sposób projektowy. Plan to akt prawa miejscowego, a nie projekt budowlany ani koncepcja branżowa, dlatego jest ograniczony do zasad i rezerw terenu, a nie szczegółowych rozwiązań połączeń. Jedynie potencjalny charakter naruszeń interesu prawnego prowadziłby do uznania legitymacji skargowej każdego właściciela sąsiedniej nieruchomości, bo zawsze można by wskazać przyszły negatywny wpływ danego zagospodarowania. Naruszenie interesu prawnego ma być interpretowane jako naruszenie rzeczywistego, konkretnego i aktualnego interesu prawnego, ściśle bowiem ochronie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma podlegać tylko ten podmiot, któremu uchwała już teraz, indywidualnie i w sposób rzeczywisty ogranicza jego prawo np. prawo własności.Kwestie oddziaływania przyszłych inwestycji opartych na ustaleniach planu oraz wpływu takiego oddziaływania na interes prawny strony skarżącej mogą być przedmiotem postępowań indywidualnych, regulujących udzielanie akceptacji organów administracji publicznej dla przedsięwzięć opartych obecnie na przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także postępowań indywidualnych, regulujących udzielanie akceptacji organów administracji publicznej dla projektów inwestycyjnych, opartych obecnie na przepisach z zakresu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, o ile takie postępowania zostaną wszczęte, a nie na etapie uchwalenia planu miejscowego. Oparta na normach planu zabudowa będzie musiała spełniać wszelkie unormowania z zakresu ochrony środowiska. Nie będzie mogła naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich. Obecnie taki wymóg wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają m.in. zabezpieczać interesy właścicieli sąsiednich działek. Natomiast źródłem interesu prawnego, legitymującego właścicieli działki sąsiedniej, nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości, jakie może nieść za sobą – co należy podkreślić – również potencjalna i przyszła zabudowa (postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1511/25).Wobec powyższych rozważań Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż uchwalenie planu i przewidzianego w nim przeznaczenia oraz zagospodarowanie terenu objętego planem będzie miało aktualny, realny i skonkretyzowany wpływ na przysługujące jemu prawo własności, tak żeby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego tego prawa albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego jemu uprawnienia (wyroki NSA z dnia: 17 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 117/19, LEX nr 3352798; 4 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1157/08, LEX nr 594934.). Z planu nie wynika wprost ani pośrednio, że przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości zostanie ponad przeciętną miarę ograniczone lub tym bardziej utracone.Reasumując, należy wskazać, że dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i ich naruszenie można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skoro skarga rozpoznawana w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonej uchwały, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jej podjęcia. Mając na względzie powyższe, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji niniejszego postanowienia.Orzeczenie z punktu drugiego sentencji znajduje zaś swoje oparcie w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.