sygn. II SA/Kr 196/26 26 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 196/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 grudnia 2025 r. znak: K.RUT.477.93.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej karyOddalono skargę. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 grudnia 2025 r. znak: K.RUT.477.93.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary
Data orzeczenia 26 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Małgorzata Łoboz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 grudnia 2025 r. znak: K.RUT.477.93.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego skargę oddala.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 marca 2025 r. znak: KR.ZUT.477.63.2025.PG, działając na podstawie art. 472 aa ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z ust. 3 pkt 3, art. 472 c w związku z art. 240 ust. 4 pkt 3 lit. c oraz art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm., dalej jako: "Prawo wodne") oraz art. 104, 189a i 189b k.p.a. Dyrektor Zarządu Zlewni w Ż. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie1) wymierzył Gminie W. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...]) za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z ul. K., Z., T. oraz Ż. i W. do rzeki C. w okresie od 1 lipca 2024 r. do 30 września 2024 r., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.2) wskazał, że ww. karę pieniężną należy uiścić na podany rachunek bankowyw terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.Organ wyjaśnił, że w dniu 30 października 2024 r. do organu wpłynęło oświadczenie Gminy W. obowiązanej do ponoszenia opłat za usługi wodne, w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicy administracyjnej miast (art. 552 ust. 2g i 2ha Prawa wodnego) za okres III kwartału 2024 r. (1 lipca - 30 września 2024 r.). Z oświadczenia tego wynika, że Gmina W. korzystała z ww. usługi wodnej, o której mowa art. 35 ust. 7 w związku z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w okresie III kwartału 2024 r.W dniu 4 listopada 2024 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ż., na podstawie art. 272 ust. 17 w zw. z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego ustaliło Gminie W. opłatę zmienną w wysokości [...] zł za okres III kwartału 2024 r., za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z ul. K., Z., T. oraz Ż. i W. do rzeki C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.Powyższa informacja została doręczona Gminie W. w dniu 4 listopada 2024 r. Gmina W. nie kwestionowała zasadności, czy też wysokości ustalonej opłaty zmiennej za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z ul. K., Z., T. oraz Ż. i W. do rzeki C. w trybie reklamacyjnym określonym w art. 273 ust. 1 Prawa wodnego.Dyrektor Zarządu Zlewni w Ż. pismem z dnia 26 lutego 2025 r. zawiadomił stronę w trybie art. 61 § 1 k.p.a., o wszczęciu postępowania administracyjnegoz urzędu w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przedmiocie korzystania z usługi wodnej w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z ul. K., Z., T. oraz Ż. i W. do rzeki C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w okresie III kwartału 2024 r., pouczając jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i zastrzeżeń do prowadzonego postępowania w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia (art. 10 k.p.a.). W oznaczonym terminie, strona nie wniosła uwag.Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Gmina W..Decyzją z dnia 17 grudnia 2025 r. znak: K.RUT.477.93.2025, działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 472aa ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 2 oraz art. 472c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2025 r., poz. 960z późn. zm. - dalej jako: "Prawo wodne") Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymałw mocy decyzję organu I instancji.Organ odwoławczy wyjaśnił, że opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust. 11 Prawa wodnego).Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczejw granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albow pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód (art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego).Z kolei wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3 i czasu wyrażonego w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności (art. 272 ust. 5 Prawa wodnego).Organ odwoławczy ustalił, że strona nie posiadała ważnego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usługi wodnej polegającej odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - w czasie korzystania z usług wodnych w latach 2020 - 2024. Pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Starostę Wadowickiego decyzją z dnia 25 maja 2010 r., znak: WSR-62230/53/2010 wygasło bowiem w dniu 30 kwietnia 2020 r.Organ wskazał, że aby skorzystać z uproszczonej procedury postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji na kolejny okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (art. 414 ust. 2 Prawa wodnego) strona winna była złożyć wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia, co najmniej w styczniu 2020 r. wraz z załączonym operatem, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne oraz oświadczeniem, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Gdyby nie było to możliwe z uwagi na brak możliwości złożenia powyższego oświadczenia, strona uwzględniając powyższe terminy powinna była podjąć działania związane z pozyskaniem dokumentów załączanych do wniosku o nowe pozwolenie wodnoprawne odpowiednio wcześniej.Zdaniem organu, podnoszona w odwołaniu kwestia trudności związanych ze stanem pandemii nie usprawiedliwia braku działań strony przed rozpoczęciem pandemii tj. pod koniec roku 2019 w celu pozyskania stosownej dokumentacji (operatu wodnoprawnego) w celu złożenia wniosku o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego lub na początku roku 2020 w celu złożenia wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego przed datą wygaśnięcia jego ważności. Działania te strona winna była podjąć przed zdarzeniami przytaczanymi w uzasadnieniu odwołania tj. pandemią i wojną w Ukrainie. Pandemia koronawirusa powodowała pewne ograniczenia, także w funkcjonowaniu urzędów państwowych, lecz nie jest pierwotną przyczyną zaistniałej sytuacji, ponieważ są nią przede wszystkim zaniechania strony. Nie sposób jednak przyjąć, że uruchomiona przez stronę procedura uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2025 r. napotkała na tego rodzaju trudności. Nie można zatem się zgodzić, że jedną z głównych przyczyn niepozyskania pozwolenia wodnoprawnego, była trwająca w latach 2020-2022 epidemia COVID 19. Moment wygaśnięcia daty ważności posiadanego przez stronę pozwolenia wodnoprawnego przypada na czas, przed rozpoczęciem pandemii Covid 19 i wprowadzonymi w związku z jej wystąpieniem ograniczeniami. Rozpoczęcie działań przez stronę w celu pozyskania niezbędnej dokumentacji i złożenia wniosku o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, dopiero w kwietniu 2025 r., a więc już 5 lat po wygaśnięciu posiadanego pozwolenia wodnoprawnego nie wskazuje na dochowanie należytej staranności przez stronę w podejmowanych działaniach. Występująco wydanie pozwolenia już po wygaśnięciu poprzedniego tj. po upływie okresu na który było wydane strona powinna się liczyć z negatywnymi skutkami takiego działania. Strona jako podmiot realizujący zadania publiczne na podstawie przepisów prawa powinna dołożyć wszelkich starań, aby wniosek został złożony z odpowiednim wyprzedzeniem czasowymi i był kompletny, co pozwoliłoby na szybkie załatwienie sprawy.Organ podniósł, że strona nie złożyła w terminie wymaganego wniosku, chociaż jak podawała zakres korzystania z usługi wodnej pozostał nie zmieniony. Jednocześnie była świadoma faktu, że uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego wiąże się posiadaniem i przedstawieniem koniecznych dokumentów (operat wodnoprawny). Świadczy o tym fragment uzasadnienia z odwołania z dnia 8 kwietnia 2025 r. o odstąpienie od wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej. Nadto strona niespójnie wskazała momenty powzięcia informacji o wygaśnięciu ważności posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Jako pierwszą datę podała moment publikacji Ustawy o rewitalizacji rzeki Odry z dnia 13 lipca 2023 r. (Dz. U.z 2023 r. poz.1963), która wprowadzała administracyjną karę pieniężną w oparciu o zapis z art. 472aa. Publikacja wskazanego aktu prawnego miała miejsce prawie pół roku przed wejściem w życie wymienionego art. 472aa, który wchodził w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. Był to wystarczający czas by podmioty korzystające z usług wodnych bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego podjęły działania w celu jego pozyskania i uniknięcia negatywnych konsekwencji związanych z jego brakiem. Strona nie wykazała, że podejmowała w tym czasie jakiekolwiek działania związane z usunięciem naruszenia prawa. Niezgodne zatem ze stanem faktycznym są twierdzenia strony, że podjęła działania niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego.Organ wyjaśnił, że pozwolenie wodnoprawne stanowi instrument zarządzania zasobami wodnymi w celu ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją. W przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym ustala się bowiem istotne kwestie z punktu widzenia ochrony środowiska, takie jak warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Wydawanie pozwoleń wodnoprawnych ma na celu ochronę i poprawę stanu ekologicznego i chemicznego wód powierzchniowych, jak również zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania zanieczyszczeń do wód podziemnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji uznając, iż w rozpoznawanej sprawie stopień naruszenia prawa należy uznać za większy niż znikomy. Między innymi również ze względu na jego długotrwałość, poprzednio obowiązujące pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty Wadowickiego z dnia 25 maja 2010 r. obowiązywało do dnia 30 kwietnia 2020 r. Brak pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z ul. K., Z., T. oraz Ż. i W. do rzeki C. powodował obciążanie środowiska w sposób niekontrolowany, zarówno pod kątem jakościowym, jak i ilościowym. Co w przypadku wielu podmiotów działających na obszarze dorzecza Wisły, w tym samym okresie i w sposób podobny jak strona tj. korzystających z usług wodnych bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego (co miało miejsce), uniemożliwia wręcz właściwe zarządzanie zasobami wodnymi w celu efektywnej ochrony tych zasobów przed zanieczyszczeniami, niewłaściwą lub nadmierną ich eksploatacją podmiotom do tego powołanym.Organ wyjaśnił, że złożenie przez stronę "Oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast" zgodnie z art. 552 ust. 2g ustawy Prawo wodne jest obligatoryjne. W związku z powyższym nie oznacza to, że podmiot korzystający z usług wodnych nawet bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego robi to dobrowolnie.Przyjęcie, że podmiot świadomie, długotrwale i z lekceważeniem aktualnych przepisów prawa korzystał z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a sposób postępowania budzi uzasadnioną wątpliwość co do chęci szybkiego uregulowania przedmiotowej sytuacji w latach 2019-2024 oraz uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego wynika z ustalonego stanu faktycznego. Strona nie dostarczyła żadnych dowodów na to, że podejmowała w tym okresie udokumentowane i skuteczne działania związane z uregulowaniem swojego stanu prawnego w zakresie korzystania z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego. Strona korzystała z istniejących w tym okresie uregulowań, które nie nakładały na użytkowników wód korzystających z usługi wodnej - odprowadzania do wód - wód opadowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego - opłaty podwyższonej.Organ nie podzielił stanowiska strony, że do naruszenia prawa doszło na skutek siły wyższej w rozumieniu art. 189 e k.p.a. Aby zastosować ww. przepis strona winna była bowiem wykazać związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy wystąpieniem zdarzenia "siły wyższej", a niewykonaniem swojego zobowiązania. Strona winna była więc wykazać, że podjęła wszelkie możliwe środki, które miały na celu zapobieżenie skutkom siły wyższej, lecz z uwagi na nadzwyczajny charakter tego zdarzenia nie była w stanie im zapobiec. Zdaniem organu strona o nie wykazała, że podejmowała jakiekolwiek działania w tym kierunku w okresie trwania pandemii.Organ odwoławczy dodał, że art. 472aa ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne określa podstawę do ustalenia wysokości kary pieniężnej. Stanowi ją określony procent (500%) opłaty zmiennej odnoszącej się do poboru wód podziemnych lub powierzchniowych, oznacza to, że dla wymierzenia kary w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie wysokości opłaty zmiennej, gdyż kara będzie miała wymiar jej pięciokrotności. Podana wysokość kary wiąże organ. Zatem odmiennie niż jest tow przypadku pozostałych naruszeń, gdzie kara jest określona poprzez podanie dolnej i górnej granicy, tutaj występuje jedna wysokość kary za stwierdzone naruszenia. Powyższe oznacza, że nie ma możliwości jej miarkowania. ustawodawca określiłi uregulował wysokość kary oraz sposób jej naliczania w ustawie, dlatego art. 189 d k.p.a. w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania.Jednocześnie organ wskazał, że aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki musiałyby zostać spełnione łącznie . W ocenie organu odwoławczego żaden z tych warunków nie został spełniony.W ocenie organu odwoławczego organ l instancji przeprowadził prawidłowo operację wykładni oraz zastosowania na tle stanu faktycznego sprawy (zachowanie strony polegające na naruszeniu obowiązku, o którym mowa w art. 389 pkt 1 w związku z art. 472aa ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 2 w związku z ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo wodne) przesłanki znikomości wagi naruszenia prawa, uzasadniając w sposób dostateczny, że indywidualne okoliczności przedmiotowej sprawy świadczą o tym, iż waga naruszenia prawa przez skarżącego nie była znikoma.Na powyższą decyzję Gmina W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:- art. 15 k.p.a. poprzez brak dwuinstancyjności postępowania w sprawie, albowiem pomimo zobowiązania do przeprowadzenia merytorycznego rozpoznania sprawy przez dwie instancje administracyjne; skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu; istotą dwuinstancyjności postępowania jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, podczas gdy organ II instancji nie poprzedził wydanej decyzji przeprowadzeniem postępowania, umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, lecz praktycznie powielił argumentację organu I instancji, zawartej w uzasadnieniu decyzji;- art 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne (niekompletne) ustalenie stanu faktycznego i nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy na potrzeby oceny przesłanki "wagi naruszenia prawa" (istotności);- art. 189f § 1 pkt 1, 2 i 3 k.p.a. oraz art. 189d pkt 1-7 k.p.a., w zw. z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego i art. 472aa ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, poprzez błędne nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy na potrzeby oceny przesłanki "wagi naruszenia prawa" (istotności) i błędne uznanie, że nie zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż pomimo przedstawienia wywodów w tym zakresie, organ II instancji w zasadzie analogicznie do organu I instancji nienależycie zważył podstawy do zastosowania możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a w zamian tego przeprowadzenia postępowania naprawczego z art. 189 f § 2 i 3 k.p.a., skoro spełnia to cele nałożenia kary. Na skutek tego organ II instancji błędnie stwierdził, praktycznie powielając argumentację Organu I instancji, że nie zachodziły podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Gminę W. błędnie także nie wziął pod uwagę możliwości miarkowania wysokości kary, o którym mowa w art. 189d pkt 1-7 k.p.a., gdzie karę tę organ I instancji nałożył w pełnej wysokości.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w świetle art. 151 P.p.s.a. oddala skargę.Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 472aa ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej.Wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (art. 472aa ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo wodne).Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność faktyczna, iż gmina nie posiadała ważnego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usługi wodnej polegającej odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - w czasie korzystania z usług wodnych w latach 2020 - 2024. Pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Starostę Wadowickiego decyzją z dnia 25 maja 2010 r., znak: WSR-62230/53/2010 wygasło bowiem w dniu 30 kwietnia 2020 r. Gmina W. korzystała z usługi wodnej, o której mowa art. 35 ust. 7 w związku z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w okresie III kwartału 2024 r. Tym samym zaistniała podstawa faktyczna do nałożenia na gminę administracyjnej kary pieniężnej. Również wysokość wymierzonej kary została obliczona właściwie.Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że stosownie do treści art. 189f k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.Odnotować trzeba, że warunkiem zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu przesłanek wskazanych w tym przepisie, a zatem zarówno znikomej wagi naruszenia prawa jak i zaprzestania naruszenia prawa (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1091/19; II GSK 1090/19; II GSK 1092/19 oraz z 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 294/20; II GSK 1386/19).W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przeanalizował wszystkie możliwe podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kontekście ustalonych okoliczności faktycznych i trafnie przyjął, że takie podstawy nie istnieją.Jak wskazuje się w orzecznictwie "waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji tego celu (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 22 lutego 2022 roku, sygn. II GSK 9/22). Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Waga naruszenia prawa jest znaczna, jeżeli konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r. III OSK 2411/21).Sąd podziela stanowisko organu, który przyjął, że na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o znikomości wagi naruszenia prawa. Przedmiotowe naruszenie polega na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, co stanowi poważne uchybienie, biorąc pod uwagę istotne znaczenie ochrony zasobów wodnych jako dobra wspólnego i narodowego. Poprzednie pozwolenie wodnoprawne wygasło w kwietniu 2020 roku. Nie świadczy o znikomości wagi naruszenia prawa także fakt, że gmina "dobrowolnie" składała oświadczenia stanowiące podstawę naliczenia opłaty zmiennej i regulowała wynikające z tego tytułu należności.. Zarzuty skargi stanowią w istocie powtórzenie zarzutów podnoszonych na etapie postępowania administracyjnego. Wszystkie te okoliczności organ rozważył i ocenił w kontekście przepisów o administracyjnych karach pieniężnych.W niniejszej sprawie organy szeroko uzasadniały, z jakich powodów uważają, że nie zachodzi przesłanka znikomości naruszenia prawa w sytuacji odprowadzania wód bez pozwolenia ( w tak długim okresie czasu). Sąd podziela tę argumentację. Jak to bowiem trafnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 11 lutego 2026 r. II SA/Gd 879/25 LEX nr 4031191: "ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej jest znaczący, gdyż stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną. Działanie takie godzi w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe".Niezależnie zaś od kwestii oceny znikomości naruszenia – decydujące w sprawie jest to, że nie zaistniała możliwość zastosowania omawianego przepisu ze względu na niespełnienie drugiej z przesłanek z art. 198f § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie wymogu, aby jednocześnie strona zaprzestała naruszenia prawa (przesłanka kumulatywna). "Znikoma waga naruszenia prawa jest wprawdzie konieczną, ale niewystarczającą przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary. Z brzmienia przepisu § 1 pkt 1 wynika, że musi być spełniona łącznie druga przesłanka, a mianowicie strona zaprzestała naruszania prawa (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX art. 189f , publ. Lex/el.)."Przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga, aby strona będąca sprawcą deliktu administracyjnego "zaprzestała naruszenia prawa", co należy interpretować w ten sposób, że przesłanka ta, po pierwsze, odnosi się do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę przed stwierdzeniem tego stanu przez upoważniony organ administracji, po drugie zaś, ma ona zastosowanie co do zasady tylko do deliktów wieloczynowych o charakterze ciągłym, deliktów trwałych lub deliktów ciągłych popełnianych z zaniechania oraz - wyjątkowo - może mieć zastosowanie do takich deliktów jednoczynowych (formalnych lub skutkowych), co do których istnieje możliwość spełnienia przesłanki zaprzestania naruszenia prawa w toku aktywności podejmowanej w określonych granicach czasowo-przestrzennych. Ustalenie to eliminuje potrzebę dalszej analizy, czy i w jakim zakresie waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma" ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2025 r. II GSK 902/25 LEX nr 4017103 ).W niniejszej sprawie naruszenie prawa było deliktem o charakterze ciągłym (zaniechanie), który to stan istniał także w czasie wydawania decyzji. Niezależnie zatem od tego, że Sąd podziela stanowisko organów w kwestii braku znikomości naruszenia prawa, to nie zachodzi w sprawie druga, konieczna przesłanka z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie zaprzestanie naruszenia prawa. Nie ma zatem możliwości zastosowania cytowanego przepisu o odstąpieniu od wymierzenia kary.Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.. orzeczono jak w sentencji.