Wyrok - II SA/Wr 290/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2025 r. nr IF-O.7840.1.103.2024 DL w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzjUchylono decyzję I i II instancji. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2025 r. nr IF-O.7840.1.103.2024 DL w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzj
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
świadek
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Malwina Jaworska-Wołyniak
Podstawa prawna
art. 148
kpa
art. 138
kpa
art. 75
kpa
art. 145
kpa
art. 15
kpa
art. 80
kpa
art. 105
kpa
art. 153
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Po rozpatrzeniu wniosku A. Z., Starosta Z. decyzją z 13.09.2017 r. (nr 331/2017 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z podziałem na 4 etapy na działkach ewidencyjnych położonych na terenie miasta Z., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], [...] (AM-[...], obręb [...]). Decyzją z 23.01.2018 r. (znak BS.6740.2.288.2017.9), po rozpatrzeniu wniosku inwestora Starosta Z. zmienił powyższą decyzję m.in. w zakresie rzędnych posadowienia budynków. Kolejnymi decyzjami z 03.12.2018 r. (znak: BS.6740.2.288.2017.16) oraz z 27.03.2019 r. (znak: BS.6740.2.288.2017.17) Starosta ponownie zmienił własną decyzję z 13.09.2017 r.W dniu 06.09.2018 r. do Starosty Z. wpłynął datowany na dzień 03.09.2028 r. wniosek R. Ż. o wznowienie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. We wniosku jego autorka wskazała, że w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości (działka nr [...] i [...]), prowadzone są prace budowlane. Wyjaśniła, że o decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o toczącym się postępowaniu nie została poinformowana i tym samym została pozbawiona prawa do bycia stroną postępowania. Tym czasem inwestor, w ramach prowadzonej inwestycji, podniósł znaczenie teren gruntu, że grozi jej zasypaniem ogrodzenia a także zmianą kierunku przepływu wód gruntowych i opadowych. We wniosku podała, że z informacji uzyskanych od PINB (pismo nr [...] – załączonego do wniosku), które otrzymała od męża w dniu 24.08.2018 r. wynika, że prowadzona inwestycja uwzględnia podniesienie rzędnych terenu i zgodnie z zapisami zawartymi na mapie do celów projektowych, rzędne terenu utwardzonego będą wynosić od 200,7m n. p. m. do 201,1m n. p. m., a to w istotny sposób będzie oddziaływać na działkę wnioskodawczyni. Wskazała, że dotychczasowy poziom gruntu w punkcie zaznaczonym na załączonej mapce wynosi 198,9m n. p. m. Z tego wynika, że inwestor podniósł grunt o ponad 1,8m o czym nie została powiadomiona.Rozpoznając tak sformułowany wniosek, po formalnym wszczęciu postępowania wznowieniowego - postanowieniem z 24.09.2018 r. zmienionym postanowieniem z 19.09.2023 r., Starosta Z. trzykrotnie podejmował rozstrzygnięcia dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzja tego organu z 13.09.2017 r. (chodzi o decyzje z 10.10.2018 r. i 20.10.2020 r. o odmowie uchylenia decyzji z 13.09.2017 r. oraz decyzję z 09.11.2022r. o stwierdzeniu wydania decyzji z 13.09.2017 r. z naruszeniem prawa), które były uchylane ze względu na naruszenia przepisów postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (odpowiednio decyzjami z 12.06.2019 r., 32.08.2022 r oraz 29.08.2023 r.). Ponownie rozpatrując sprawię Starosta Z. wydał decyzję z 24.01.2024 r. (BS.6740.2.288.2017.42), którą umorzył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z 13.09.2017r. zmienioną decyzjami z 23.01.2018 r., 03.12.2028 r. oraz 27.03.2019 r.Zdaniem organu I instancji R. Ż. nie zachowała miesięcznego terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 13.09.2017 r.W wyniku rozpatrzenia odwołania R. Ż. od powyższej decyzji Wojewoda Dolnośląski decyzją z 11.06.2024 r. (nr IF-O.7840.1.103.2024.DL) uchylił w całości decyzję Starosty Z. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał na brak dowodów świadczących o niezachowaniu przez wnioskodawczynię terminu do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy potwierdził wystąpienie przesłanki wznowienia w postaci braku udziału strony w postępowaniu oraz zobowiązał organ I instancji do poddania merytorycznej analizie decyzji o pozwoleniu na budowę z 13.09.2017 r.Sprzeciw od decyzji Wojewody z 11.06.2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wywiódł A. Z., w wyniku czego sąd wyrokiem z 09.09.2024 r. sygn. akt II SA/Wr 529/24 uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W uzasadnieniu tak podjętego wyroku, zakwestionowano ustalenia Wojewody w przedmiocie ustalenia terminu, w którym R. Ż. dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę z 13.09.2017 r. Sąd nakazał ponowne zbadanie wyjaśnień wnioskodawczyni oraz jej małżonka zawartych w oświadczeniu z 12.11.2019 r. i dopiero na tej podstawie dokonanie obiektywnej oceny, czy zdarzenia świadczące o dochowaniu terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiły. Sąd przypominał przy tym, że to na wnioskodawczyni ciąży obowiązek wykazania zachowania tego terminu. Nadto Sąd nakazał ocenić całość materiału w sprawie, w tym okoliczności, że wnioskodawczyni była świadkiem realizacji inwestycji oraz okoliczność dotyczącą jej wizyty w siedzibie Starostwa, gdzie mogła powziąć informacje o decyzji.Ponownie rozpoznając odwołanie R. Ż., Wojewoda wydała decyzję z 10.02.2025 r. (nr IF-0.7840.1.103.2024 DL), którą utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z 24.01.2024 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego z 09.09.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 529/24 wiążą organ odwoławczy. Przytaczając znaczne fragmenty z uzasadnienia tego wyroku organ odwoławczy przyjął, że Starosta Z. słusznie uznał, że R. Ż. nie zachowała miesięcznego terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 13.09.2017 r. W szczególności oceniając zachowanie miesięcznego termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że wniosek R. Ż. o wznowienie postępowania dotyczącego inwestycji prowadzonej na działkach nr [...] i nr [...], wpłynął do Starosty w dniu 06.09.2018 r. Z twierdzeń skarżącej ma wynikać, że o decyzji Starosty z 13.09.2017 r. dowiedziała się w dniu 24.08.2018 r. od swojego męża, który z kolei powziął w tym zakresie wiedzę z pisma PINB w Z. z 05.07.2018 r. ([...]. Na okoliczność terminu poinformowania R. Ż. o kwestionowanej decyzji, A. Ż. (mąż wnioskodawczym) złożył oświadczenie z 12.11.2019 r. Oceniając wiarygodności powyższego oświadczenia, powołując się na wyrok w sprawie II SA/Wr 529/24, organ odwoławczy zwrócił uwagę na relację jakie łączą R. Ż. z A. Ż., a ponadto zauważył, że oświadczenie zostało złożone ponad rok od poinformowania R. Ż. o decyzji Starosty. Z kolei A. Ż. o wzmiankowanej decyzji dowiedział się w roku 2018. Odstępy czasowe pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami (w szczególności wskazana w oświadczeniu dokładna data przekazania informacji wnioskodawczym o decyzji o pozwoleniu na budowę) oraz relacje jakie łączą wnioskodawczynię z A. Ż., w przekonaniu Wojewody, nie dają podstaw do przyjęcia, aby oświadczanie z 12.12.2019 r. było dowodem świadczącym o dochowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 13.09.2017 r. Uznając zatem, że oświadczenie z 12.11.2019 r. nie może stanowić dowodu w oparciu o który, należało przyjąć dochowanie przez wnioskodawczynię ustawowo określonego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 13.09.2017 r., Wojewoda wskazał na brak innych dowodów potwierdzających spełnienie wymogu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W konsekwencji organ uznał za gołosłowne twierdzenie R. Ż. o dowiedzeniu się w dniu 24.08.2018 r. od swojego męża o decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że to na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania dochowania terminu do wznowienia postępowania. Nadto organ stwierdził, że okolicznością dochowania ustawowo określonego terminu do wznowienia postępowania nie jest wydanie przez Starostę postanowienia z 24.09.2018 r. o wznowieniu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z 13.09.2017 r.Wojewoda stwierdził również, że w okolicznościach sprawy nie można wykluczyć, aby R. Ż. mogła posiadać wiedzę o decyzji Starosty z 13.09.2017 r. z tego powodu, że była świadkiem realizacji inwestycji na działce nr [...] i nr [...] jeszcze przed wniesieniem wniosku o wznowienie postępowania. Zauważając, że fakt prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych nie musi automatycznie świadczyć o tym, że inwestor uzyskał do tego pozwolenie na budowę, a jedynie o tym, że prowadzone są danego rodzaju roboty budowlane bez względu na kwestię ich legalności, to jednak w znakomitej większości przypadków inwestycje realizowane są właśnie na podstawie uzyskanych pozwoleń na budowę. Ponadto z akt sprawy nie wynika, jakoby R. Ż. uzyskała wiedzę o decyzji z 13.09.2017 r. od kierownika budowy, inwestora, osób pracujących na budowie czy też z tablicy informacyjnej umieszczonej na terenie zainwestowania, to trudno jednak uznać, aby wnioskodawczyni widząc realizację inwestycji na terenie sąsiadującym z jej nieruchomością nie podejmowała jakichkolwiek czynności celem uzyskania niezbędnej wiedzy dotyczącej omawianej inwestycji, w tym legalności wykonywanych robót budowlanych, choćby zapoznając się z tablicą informacyjną budowy.Biorąc zatem pod uwagę całości materiału dowodowego sprawy, w tym pism kierowanych do organu I instancji przez wnioskodawczynię, Wojewoda uznał, że była ona od początku realizacji wzmiankowanej inwestycji nią zainteresowana. Z tego też powodu nie daję się przyjąć, aby o decyzji o pozwoleniu na budowę mogła dowiedzieć się dopiero w dniu 24.08.2018 r. od swojego męża. Powołując się na uzasadnienie do wyroku w sprawie II SA/Wr 529/24, Wojewoda uznał, że nie da się wykluczyć, aby wnioskodawczyni mogła dowiedzieć się o decyzji z 13.09.2017 r., na podstawie obserwacji faktycznie prowadzonych robót budowlanych nią objętych. W rezultacie należy domniemywać, że posiadała ona niezbędną wiedzę, która umożliwiała jej złożenie wniosku o wznowienie postępowania o wiele wcześniej niż zostało to w rzeczywistości uczynione. To z kolei przesądza, że termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. nie mógł zostać dochowany.Ponadto Wojewoda powołał się na okoliczność wizyty R. Ż. w siedzibie organu I instancji w dniu 24.04.2018 r. Jak wynika z akt sprawy, pracownicy Starostwa w notatce służbowej z 25.10. 2023 r. oświadczyli, że wnioskodawczyni nie otrzymała wglądu do dokumentacji budowlanej, a jedynie okazano jej część graficzną projektu zagospodarowania terenu "czyli mapę z lokalizacją projektowanych budynków", oraz wyjaśniono, że wzmiankowana inwestycja realizowana jest na podstawie pozwolenia na budowę. Oceniając opisaną wizytę wnioskodawczyni przez pryzmat dochowania terminu do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ponownie powołując się na uzasadnienie wyrok do sprawy II SA/Wr 529/24, organ odwoławczy przyjął, że uzyskanie przez R. Ż. informacji o wydanym pozwoleniu na budowę, dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], w tym wgląd do projektu zagospodarowania terenu w dniu 24.04.2018 r. pozwala przyjąć, że wnioskodawczyni była w posiadaniu wiedzy umożliwiającej złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dacie wcześniejszej niż zadeklarowana, tj. przed 24.08.2018 r. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 13.09.2017r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Z tych też powodów utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.Na powyższą decyzję skargę wniosła R. Ż., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając w niej Wojewodzie naruszenie przepisów prawa, tj.:1) art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i uznaniu, że Wojewoda był związany wyrokiem z 09.09.2024 r. w zakresie przesądzającym o uprawnieniu skarżącej co do zachowania terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania,2) art. 7, art. 7a oraz art. 8 i art. 75 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przy całkowitej zmianie dotychczasowej oceny Wojewody wyrażonej w trzech decyzjach z 23.08.2022 r., 29.08.2023 r. oraz 11.06.2024 r., nakazujących Staroście przyjęcie, że skarżąca dochowała miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, pomimo że od czasu ich wydania nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy, a zmiana oceny, co do istnienia po stronie wnioskodawczym uprawnienia do żądania wznowienia postępowania: nastąpiła po trwającym 7 lat postępowaniu, polegała na dowolnej - niepoprzedzonej jakąkolwiek głębszą weryfikacją - zmianie oceny wiarygodności dowodów, w szczególności oświadczenia A. Ż. z 12.11.2019 r.Z uwagi na podniesione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw.W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Dolnośląski podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i towarzyszącą mu argumentację. Jednocześnie podkreślił, że skarżąca pomija fakt, że w decyzji z 11.06.2024r. Wojewoda zajął żądane przez nią stanowisko, zgodnie z którym dochowała ona terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z 13.09.2017 r.. Stanowiska takiego nie podzielił jednak WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z 09.09.2024 r. sygn. akt II SA/Wr 529/24 uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego, kwestionując przy tym ustalenia Wojewody o w zakresie dochowania terminu do skutecznego złożenia podania. Z kolei ocena prawna wyrażona przez sąd wojewódzki, wbrew twierdzeniu skarżącej wiąże Wojewodę. W rezultacie należało przyjąć, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z 13.09.2017 r. Autor odpowiedzi na skargę wskazał przy tym, że skarżąca nie przywołała jakichkolwiek okoliczności, czy też nie powołała się na jakiekolwiek dowody mogące świadczyć o dochowaniu ustawowo określonego terminu dla złożenia podania o wznowienie postępowania.W piśmie procesowym z 07.05.2025 r. względem zarzutów skargi wypowiedział się uczestnik postępowania A. Z., wnosząc o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 10.02.2025 r. (nr IF-O.7840.1.103.2024 DL) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Z. z 24.01.2024 r. (nr BS.6740.2.288.2017.42), którą umorzono wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Z. z 13.09.2017 r. (nr 331/2017), zmienioną kolejnymi decyzjami z 23.01.2018 r. (nr BS.6740.2.288.2017.9) z 03.12.2028 r. (nr BS.6740.2.288.2017.16) oraz 27.03.2019 r. (nr BS.6740.2.288.2017.17). Decyzją z 13.09.2017 r. Starosta zatwierdził z kolei projekt budowlany i udzielił A. Z. pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z podziałem na 4 etapy na działkach ewidencyjnych położonych na terenie miasta Z., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], [...] (AM-[...], obręb [...]).Należy jednak mieć na względzie, że sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygania przez sąd administracyjny. Prawomocnym wyrokiem z 23.08.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 529/24 WSA we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprzeciwu A. Z., uchylił wydaną uprzednio decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 11.06.2024 r. (nr IF-O.7840.1.103.2024 DL), którą uchylono z kolei opisaną powyżej decyzję Starosty Z. z 24.01.2024 r. (nr BS.6740.2.288.2017.42).Związanie oceną prawną wyrażoną w treści tego wyroku oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów (art. 153 p.p.a.s.). Związanie, o którym mowa w tym przepisie, ma jednak ściśle wyznaczone granice. Związanie oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, w przypadku wyroku wydanego w wyniku uwzględnienia sprzeciwu (art. 151a § 1 p.p.s.a.), nie obejmuje ocen i wskazań odnoszących się do kwestii spornych pomiędzy stronami i których rozstrzygnięcie przesądzałoby o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a., nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym zainicjowanym sprzeciwem. Dokonanie tego rodzaju ocen bez udziału innych niż wnoszący sprzeciw, stron postępowania administracyjnego oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu, naruszałoby konstytucyjne chronione uprawnienia obywateli, w tym w szczególności tych stron, które sprzeciwu nie wniosły. Przepis art. 153 p.p.s.a. należy zatem wykładać w ten sposób, że określone w tym przepisie związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikające z wyroku wydanego na skutek uwzględnienia sprzeciwu, nie może determinować sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (w tym przypadku umorzenia postępowania wznowieniowego ze względu na uchybienie terminu z art. 148 § 2 k.p.a.) i z tego powodu bezpośrednio wpływać na sytuację R. Ż. (przesądzać o jej prawach), która ze względu na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 529/24.Co równie istotne, to nie naruszenia przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, które odnosiłyby się do ustalenia terminowości złożenia żądania wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiły powód wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji z 11.06.2024 r., następnie uchylonej wyrokiem tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 529/24. Nie tylko bowiem kwestię terminowość wniesienia przez R. Ż. żądania wznowienia postępowania organ odwoławczy ocenił odmiennie niż organ I instancji, przyjmując, że zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że takie żądanie zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia, w którym wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji Starosty z 13.09.2017 r., ale także organ odwoławczy przesądził istnienie powołanej przez wnioskodawczynię podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jedynie wzgląd na treść wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności zdecydował, że organ odwoławczy odstąpił od merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. dokonania oceny decyzji z Starosty Z. z 13.09.2017 r. (nr 331/2017). Zamiast tego zdecydował o uchyleniu decyzji organu I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania temu organowi.W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, kierując się powyższymi uwagami, należało stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i chybione wyciągnięcie wniosków z dokonanych ustaleń, prowadzące do podjęcia arbitralnego rozstrzygnięcia opartego o przepis art. 148 § 2 k.p.a.Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.Prawidłowa ocena przez organ odwoławczy okoliczności świadczących o dochowaniu miesięcznego terminu, zakreślonego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do czego zobowiązał tut. Sąd w wyroku w sprawie o sygn. II SA/Wr 529/24, wymagała przede wszystkim uwzględnienia przez organ odwoławczy, że sporny wniosek dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Wobec tego należy wskazać, że na tle Prawa budowlanego, uzyskane informacje o wydaniu decyzji muszą być na tyle konkretne, aby nie tylko pozwalały na jej zidentyfikowanie, ale także umożliwiały stronie pominiętej zidentyfikowanie jej interesu prawnego, ponieważ od pojęcia tego interesu uzależniona jest jej legitymacja do udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wskazuje się w piśmiennictwie przedmiotu, szersza znajomość treści decyzji jest niezbędna dla stwierdzenia, czy określona budowa oddziałuje na inną nieruchomość, nie wystarczy tu więc powzięcie ogólnej informacji o treści decyzji, lecz konieczne będzie powzięcie wiadomości na temat tych elementów projektu budowlanego, które wpływać będą na interes prawny wnioskodawcy (tak: M. Jaśkowska, Wykładnia art. 148 § 2 k.p.a. w świetle koncepcji stosowania prawa administracyjnego [w:] Idee Wacława Dawidowicza. Kierunki, inspiracje, krytyka, red. T. Bąkowski, M. Bogusz, Gdańsk, 2022). Może się przy tym tak zdarzyć, że dopiero w wyniku zatwierdzonych kolejnymi decyzjami zmian dokumentacji projektowej, biorąc pod uwagę treść art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b., osoba niebiorąca dotychczas udziału w postępowaniu stanie się jego stroną. Tym samym użyty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, a dokładnie takie elementy zatwierdzonego projektu budowlanego, aby można było z nimi łączyć posiadanie interesu prawnego i tym samym sformułowanie żądania wznowienia postępowania.Analizując zatem treść uzasadnień do wydanych w sprawie decyzji oraz przekazane akta administracyjne sprawy należało stwierdzić, że nie tylko nie pozwalają one na postawienie tak stanowczej i kategorycznej tezy, jaką przyjęły organy, że o decyzji Starosty z 13.09.2017 r. skarżąca dowiedziała się znacznie wcześniej niż 24.08.2018 r. ale również orzekające organy abstrahują całkowicie od kluczowego powodu, dla której skarżąca uznała, że powinna być stroną postępowania zakończonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Tym powodem nie był sam fakt udzielenia pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej ale związana z tym zmiana rzędnych terenu na działkach nr [...] i [...], którą skarżąca zaobserwowała dopiero w trakcie realizacji robót budowlanych. Wyłącznie w tym zakresie, w oparciu o informacje o rzędnych przekazanych w piśmie PINB z 05.07.2018 r., zostało złożone w dniu 06.09.2018 r. żądanie wznowienia postępowania. W zmianie dotychczasowych rzędnych nieruchomości sąsiedniej skarżąca upatruje oddziaływania spornej inwestycji na jej nieruchomość. Co istotne, biorąc pod uwagę wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez tut. Sąd w wyroku w sprawie II SA/Wr 529/24, do pisma z 06.09.2018r. skarżąca dołączyła dwa zdjęcia obrazujące nawiezienie mas pospółki służących wykonaniu skarpy, która znajduje się bezpośrednio przy granicy jej działki. Skarżąca zatem zarzutu pomięcia jej jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie wiąże ściśle z faktem prowadzenia robót budowlanych dotyczących budowy budynków mieszkalnych, ale ze sposobem zagospodarowania terenu inwestycji, a dokładniej z podwyższeniem rzędnych terenu oraz realizacją skarpy w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości, co może wiązać się ze zmianą kierunku przepływu wód gruntowych i opadowych. Z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika, aby o tych elementach projektu budowlanego skarżąca miała uzyskać wiedzę w innej dacie (wcześniejszej), niż dowiedziona przez nią data przekazania przez męża pisma z nadzoru budowlanego z 05.07.2018 r. Dodatkowo należy wskazać, odnosząc się w tym zakresie do stanowiska uczestnika postępowania, który zwrócił uwagę na stan zaawansowania robót budowlanych w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, że dopiero decyzją zmieniającą z 23.01.2018 r., Starosta zaakceptował ostateczne rzędne terenu planowanej inwestycji. Ponadto należy zauważyć, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy podstawą wniosku jest pominięcie strony, powinno mieć miejsce wyłącznie w przypadkach oczywistych. Nadto z żadnego przepisu nie wynikają podstawy dla organów administracji do wywodzenia tak niekorzystnych dla skarżącej konsekwencji procesowych tylko dlatego, że pismo z nadzoru budowlanego, które nie było przecież do niej adresowane, otrzymała od męża dopiero w dniu 24.08.2018 r. Należy dalej podkreślić, że na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie spoczywa jedynie ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., czego nie można utożsamiać z obowiązkiem obalenia wysuwanych przez organ hipotez na temat innej daty, w której mogła dowiedzieć się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Skarżąca miała więc jedynie udowodnić datę dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło w ustawowym terminie. Wykazanie przeciwnych okoliczności, prowadzących do obalenie twierdzeń skarżącej leży po stronie organu prowadzącego postępowanie. W ocenie Sądu, w materiale dowodowym sprawy nie istnieją dokumenty, które świadczą o tym, że skarżąca na długo przed przekazaniem przez jej męża pisma z nadzoru budowlanego w przedmiocie realizacji spornej inwestycji w zakresie zmiany rzędnych terenu, podejmowała na tyle intensywnie działania w kwestiach związanych z tym aspektem inwestycji, aby przyjąć, że miał wiedzę o wydaniu decyzji w sprawie, która była wystarczająca do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania, na długo przed datą 06.09.2018 r. W szczególności takiego wniosku nie sposób wysunąć ze sporządzonej w dniu 25.10.2023 r. notatki służbowej ani z faktu zamieszkiwania w sąsiedztwie inwestycji. Organy nie udowodniły, aby skarżąca uzyskała wiedzę o przedmiocie decyzji z 13.09.2017 r. od kierownika budowy, inwestora, osób pracujących na budowie czy też z tablicy informacyjnej. W tym ostatnim przypadku próżno szukać informacji o projekcie budowlanym, w tym o rządnych terenu, a tym samym przyjmować, że skarżąca posiadała taką wiedzę o elementach inwestycji, które wpływać będą jej na interes prawny.Na podstawie powyższych rozważań należało stwierdzić, że sprawa stanowiąca przedmiot zaskarżonej do Sądu decyzji nie została należycie oceniona. Skutkiem tego w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b. Uchybienia te w dalszej kolejności skutkowały wydaniem decyzji z naruszeniem art. 104 § 2, art. 105 § 1 k.p.a. Utrzymanie zaś tej decyzji w mocy przez organ II instancji, mimo powyższych uchybień, skutkowało naruszeniem art.138 § 1 pkt 1 k.p.a.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku i rozpozna złożony w sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Z. z 13.09.2017 r. zgodnie z powyższą oceną prawną i wskazaniami Sądu. Po prawidłowej ocenie kwestii dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. oraz wystąpienia podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przejdzie do merytorycznego zbadania decyzji z 13.09.2017 r. oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, nie podzielając stanowiska organu w niniejszej sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a..