sygn. VI SA/Wa 3678/25 26 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VI SA/Wa 3678/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 26 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi U. S.A. z siedzibą w W na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] września 2025 r., nr [...], RzeczOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi U. S.A. z siedzibą w W na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] września 2025 r., nr [...], Rzecz
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna odszkodowanie z OC
Role w sprawie
ubezpieczyciel płatnik składek / pracodawca apelujący / skarżący
Data orzeczenia 26 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Agnieszka Dauter-Kozłowska.
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi U. S.A. z siedzibą w W na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2025 r., nr [...], Rzecznik Finansowy (dalej: "organ", "Rzecznik"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 32 ust. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1109, dalej: "ustawa"), po rozpoznaniu wniosku U. S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "skarżąca", "ubezpieczyciel") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] maja 2025 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10000 zł w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 31 ustawy.Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.Pismem z 19 lipca 2024 r. Rzecznik, na podsatwie art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 31 ustawy, zwrócił się do skarżącej o przesłanie stosownej dokumentacji w związku z otrzymanym wnioskiem o interwencję, skierowanym przez klientkę skarżącej, dotyczącym naruszenia przez skarżącą tajemnicy ubezpieczeniowej, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działaności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. z 2024 r. poz. 838) poprzez ujawnienie pracodawcy klientki danych o jej stanie zdrowia w związku z przystępowaniem przez nią do umowy grupowego ubezpieczenia na życie "[...]" (polisa nr [...]). Przedmiotowe wezwanie Rzecznika zostało doręczone skarżącej w dniu 23 lipca 2024 r. W związku z brakiem odpowiedzi, Rzecznik wystosował pismo monitujące z 4 października 2024 r. Skarżaca udzieliła odpowiedzi dopiero pismem z 25 października 2024 r., w którym przeprosiła za brak udzielonej odpowiedzi na ww. pisma organu oraz wskazała, że ww. pisma w wyniku błędu nie zostały zarejestrowane, a tym samym nie zostały przekazane do rozpatrzenia.Zawiadominiem z [...] lutego 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy, organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w związku z podejrzeniem naruszenia obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy.Decyzją z [...] maja 2025 r. organ, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10000 zł w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 31 ustawy.Organ wskazał, że skarżąca nie dochowała wymogów należytej staranności i uchybiła ustawowemu trzydziestodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 31 ustawy, z uwagi na udzielenie odpowiedzi na pismo z 19 lipca 2024 r. po terminie, tj. dopiero w dniu 25 października 2024 r.Przy ustaleniu wysokości kary, organ podkreślił, że ustawodawca pozostawił organowi swobodę w zakresie zarówno uznaniowości zastosowania sankcji, jak również skali jej dolegliwości dla podmiotu rynku finansowego. Organ wskazał, że dobrem chronionym przez przepis o charakterze sankcyjnym, jakim jest art. 32 ust. 1 ustawy, w zakresie zakreślonym granicami sprawy niniejszej jest możliwość terminowego zapoznania się przez Rzecznika z dokumentami i wyjaśnieniami odnoszącymi się do przedmiotu wystąpienia. Nawet uznając, że naruszenie było wynikiem działania nieumyślnego, trudno stwierdzić, że skutki w obrębie dóbr chronionych przez art. 32 ustawy uzasadniają uznanie naruszenia za znikome skoro odpowiedź na pismo Rzecznika z 19 lipca 2024 r. została udzielona dopiero po wystosowaniu pisma monitującego. Takie postępowanie podważa zaufanie klienta do regulacji prawnych mówiących o wykonywaniu zobowiązań zgodnie z przepisami prawa. Skutek naruszenia art. 31 ustawy polegał przede wszystkim na niemożności pełnego zbadania sprawy przez Rzecznika przez okres kilku miesięcy w zakresie dokonanego naruszenia. W rezultacie naruszenia klientka skarżącej nie otrzymała w możliwie najkrótszym terminie pomocy prawnej ze strony Rzecznika, o którą wnioskowała.Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z [...] września 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżąca, jako podmiot rynku finansowego naruszyła art. 31 ustawy, nie przekazując w ustawowym terminie żądanych przez Rzecznika informacji oraz dokumentów sformułowanych w piśmie z 19 lipca 2024 r.Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ wskazał, że jego działania nie wybiegały poza zakres zawartej umowy ubezpieczeniowej, a jedynie poprzez wystąpienie do skarżącej, jako ubezpieczyciela - Rzecznik na tym etapie dokonywał czynności zebrania materiału, który bezsprzecznie jest niezbędny do prawidłowego zbadania sprawy (zapoznania się ze sprawą) i ostatecznie dokonania oceny, czy wniosek o interwencję skierowany przez klienta podmiotu finansowego miał uzasadnione podstawy. Dlatego też aby Rzecznik mógł merytorycznie odnieść się do wniosku klienta, musi mieć możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, oceny zaistniałego stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również dokonania jego konfrontacji poprzez zapoznanie się z dokumentami. Analiza przez Rzecznika zebranego materiału i ogląd w sprawie jest warunkiem prawidłowego ustosunkowania się do wniesionego przez klienta wniosku o przeprowadzenie interwencji i udzielenia mu merytorycznej odpowiedzi o zasadności jego wniosku.Organ podkreśłił, że przeprowadzona analiza odpowiedzi na wezwanie Rzecznika wskazuje, że jedynie brak należytej uwagi w wypełnianiu obowiązków służbowych, tj. niefrasobliwość pracownika skarżącej spowodowała nieprawidłowe, jak wskazała skarżąca, błędne zadekretowanie pisma. Niewątpliwie skarżąca jako podmiot profesjonalny odpowiada za dobór swoich kadr, ich zdyscyplinowanie, kontrolę. Nie ulega również wątpliwości, że to skarżąca powinna w swoich wewnętrznych strukturach określić taki model postępowania w przypadku wpływu korespondencji, aby nie dochodziło do sytuacji nieprawidłowego odczytania, zadekretowania do odpowiedniej komórki pisma, które niewątpliwie jeśli pochodzi od organu, jest pismem zobowiązującym - wezwaniem, prośbą do dokonania czynności, tj. przesłania odpowiedzi bądź przedłożenia dokumentu, co miało miejsce w niniejszej sprawie.Organ nie podzieł stanowiska skarżącej, że wystąpienie klientki skierowane do skarżącej nie miało statusu reklamacji, bowiem nie obejmowało zastrzeżeń odnoszących się do usług ubezpieczeniowych świadczonych przez skarżącą, lecz zawierało zarzut naruszenia wymogów związanych z ochroną danych osobowych. Organ wskazał, że występując do skarżącej o przesłanie dokumentów, kompletował materiał dowodowy, aby dokonać jego kontroli. Dopiero po skompletowaniu materiału dowodowego organ ma możliwość dokonania oceny, czy klientka skarżącej ma podstawę do składania zastrzeżeń i reklamacji w stosunku do usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie przesądza i nie podważa stanowiska skarżacej, czy zgłoszone przez klientkę zastrzeżenia (reklamacja) były podstawne, bowiem aby dokonać takiej oceny Rzecznik musi posiadać komplet dokumentów, które pozwolą mu na przeprowadzenie takiej analizy i wyrobienie sobie stanowiska i oceny. Jednakże aby zebrać materiał dowodowy Rzecznik wystąpił do skarżącej o wydanie materiału podlegającemu badaniu. Bezsprzecznie skarżaca w ustawowym terminie ich nie udostępniła, bowiem nie odpowiedziała na wezwanie Rzecznika, a więc naruszyła art. 31 ustawy.W ocenie organu, brak jest racjonalnych powodów do przyjęcia, by naruszenie prawa miało charakter znikomy, co przesądza o braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Odnośnie co drugiej przesłanki, określonej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., tj. zaprzestania naruszenia prawa, organ wskazał, że możliwość zaprzestania naruszenia jest odnoszona do czynów o charakterze ciągłym i nie dotyczy czynów jednorazowych lub skutkowych. Nieterminowa realizacja obowiązku ma charakter nieusuwalny, co wyklucza uznanie dopełnienia obowiązku po terminie za zaprzestanie naruszenia prawa.Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności, uchylenia poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Skarżaca wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:1) nieważność decyzji (a także poprzedzającej ją decyzji) z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), ewentualnie z uwagi na rażące naruszenie w przepisów prawa, tj. art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 25 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), polegające na wystosowaniu do skarżącej wezwania w sprawie dotyczącej nie usług świadczonych przez ubezpieczyciela w ramach jego działalności gospodarczej jako zakładu ubezpieczeń, lecz w sprawie dotyczącej formułowanego przez osobę fizyczną zarzutu uchybienia przepisom z zakresu ochrony danych osobowych tej osoby, co należy do kompetencji innego organu administracji, tj. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, a nadto pozostaje poza kompetencjami Rzecznika, gdyż do tych kompetencji należą sprawy odnoszące się do zastrzeżeń klientów względem usług ubezpieczeniowych świadczonych przez ubezpieczyciela klientom, a tymczasem wezwanie wystosowano bez związku ze świadczeniem takich usług;2) rażące naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio skarżącej (na adres do doręczeń elektronicznych), gdy tymczasem była ona w postępowaniu administracyjnym (od etapu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) reprezentowana przez pełnomocnika i to jemu decyzja powinna być doręczona;3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 5 ustawy oraz w zw. z art. 107 § 3, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy poprzez brak kompleksowego ponownego rozpatrzenia sprawy, przejawiające się w szczególności w następujący sposób:- w uzasadnieniu decyzji nie zamieszczono kluczowego dla sprawy ustalenia faktycznego (choć kwestia ta była przedmiotem twierdzeń skarżącej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), że wystąpienie klienta, w związku z którym wystosowano wezwanie, nie dotyczyło zawarcia czy wykonywania umowy ubezpieczenia (świadczenia usług ubezpieczeniowych przez ubezpieczyciela), lecz zarzutu rzekomego naruszenia przez ubezpieczyciela przepisów z zakresu ochrony danych osobowych;- w uzasadnieniu decyzji brak jest rozważenia okoliczności podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, mających przemawiać za umorzeniem postępowania, ewentualnie odstąpieniem od nałożenia kary, to jest wyjaśnień skarżącej, że:- brak terminowej odpowiedzi na wezwanie wynikał z błędu technicznego w działaniu systemu skarżącej do obsługi korespondencji;- wyżej wymieniony błąd systemu został przez skarżącą wyeliminowany;- brak koniecznego elementu uzasadnienia decyzji, to jest brak uzasadnienia wysokości nałożonej kary (w uzasadnieniu decyzji zawarto jedynie arbitralne stwierdzenie, że wysokość kary jest zasadna i zgodna z przesłankami wymiaru przewidzianymi w art. 32 ust. 2 ustawy);4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 ustawy, ewentualnie art. 189f § 2 pkt 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez niezasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w stanie faktycznym, w którym zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w ramach uznania administracyjnego, ewentualnie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, a to z uwagi na brak racjonalności i celowości stosowania wobec skarżącej kary pieniężnej, bowiem do braku terminowej odpowiedzi na wezwanie doszło na skutek okoliczności obiektywnej, tj. błędu technicznego w działaniu systemu ubezpieczycila do obsługi korespondencji, a błąd ten został obecnie już wyeliminowany, przez co nie stwarza w przyszłości zagrożenia dla terminowości odpowiedzi na wystąpienia Rzecznika. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że wystąpienia interwencyjne Rzecznika mogą dotyczyć przypadków nieuwzględnionych reklamacji, a reklamacja musi dotyczyć usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego (w przypadku skarżącej - usług ubezpieczeniowych). W stanie faktycznym niniejszej sprawy Rzecznik miałby zatem prawo wystosować do skarżącej wezwanie, w trybie art. 31 ustawy, tylko wówczas, gdyby klient wystosował do skarżącej wystąpienie mające status reklamacji w rozumieniu ustawy, czyli zawierające zastrzeżenia związane ze świadczeniem przez skarżącą ochrony ubezpieczeniowej. Zdaniem skarżącej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy wystąpienie klientki skierowane do skarżącej nie miało statusu reklamacji, bowiem nie obejmowało zastrzeżeń odnoszących się do usług ubezpieczeniowych świadczonych przez skarżącą, lecz zawierało zarzut naruszenia wymogów związanych z ochroną danych osobowych. Ta ostatnia kwestia nie może być przedmiotem reklamacji w rozumieniu ustawy (przetwarzanie danych osobowych nie jest usługą podmiotu rynku finansowego, lecz procesem następującym niejako w tle, przy okazji świadczenia usługi), a w konsekwencji nie może być przedmiotem wystąpienia interwencyjnego Rzecznika.Jednocześnie skarżaca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. "Potwierdzenia otrzymania" - na fakt, że decyzję doręczono bezpośrednio skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, bowiem organ, wydając decyzję o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej, nie naruszył przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), jak również nie naruszył z rażącym naruszeniem prawa art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 25 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, do zadań Rzecznika należy podejmowanie działań w zakresie ochrony klientów podmiotów rynku finansowego, których interesy reprezentuje, a w szczególności: rozpatrywanie wniosków w indywidualnych sprawach, wniesionych na skutek nieuwzględnienia roszczeń klienta przez podmiot rynku finansowego w trybie rozpatrywania reklamacji. Podjęcie czynności przez Rzecznika następuje z urzędu lub na wniosek klienta podmiotu rynku finansowego (art. 24 ustawy), tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, przy czym jak wynika z art. 25 ustawy, Rzecznik lub upoważniony przez niego pracownik Biura Rzecznika może występować do podmiotów rynku finansowego oraz innych podmiotów, których działalność wiąże się z rozpatrywaną sprawą, o udzielenie informacji lub wyjaśnień, udostępnienie akt oraz dokumentów, w szczególności: a) w sprawach indywidualnych, b) w sprawach postanowień wzorców umów, które według Rzecznika są niekorzystne dla klientów podmiotów rynku finansowego, c) w sprawach dotyczących wewnętrznych regulacji tych podmiotów rynku finansowego, które według Rzecznika są niekorzystne dla klientów, d) na temat nieprawidłowej obsługi klientów, świadczonej przez podmioty rynku finansowego. Z tym uprawnieniem skorelowany jest obowiązek przekazania żądanych przez Rzecznika dokumentów, informacji czy wyjaśnień, wynikający z art. 31 ustawy. Zgodnie z jego treścią, podmiot rynku finansowego, lub inny podmiot, wskazany w art. 25 ust. 1 pkt 1, który otrzymał wniosek Rzecznika w sprawach objętych zakresem jego działalności, jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku oraz przekazać żądane dokumenty lub informacje (...). Stosownie natomiast do art. 32 ust. 1 ustawy, na podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki między innymi nałożone w art. 31, Rzecznik może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1000 000 zł.Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy, reklamacja, to wystąpienie skierowane do podmiotu rynku finansowego przez jego klienta, w którym klient zgłasza zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przesądzającym o uznaniu danego pisma lub wniosku za reklamację jest fakt wyrażenia niezadowolenia przez klienta z działania podmiotu rynku finansowego w jakikolwiek sposób oraz to, że odnosi się ono do usług świadczonych przez dany podmiot. Kluczowe znaczenie ma tutaj treść oświadczenia klienta kierowanego do podmiotu rynku finansowego i okoliczność, czy zawiera ono krytyczne stwierdzenia, czy też wyraża dezaprobatę dla działań tego podmiotu. Reklamacja może zatem dotyczyć wszystkich aspektów łączących klienta z podmiotem rynku finansowego wynikających z łączącego te strony stosunku prawnego.Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, z taką właśnie reklamacją, w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy, mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem klientka wystąpiła pismem z [...] kwietnia 2024 r. do skarżącej z roszczeniem o zapłatę 100 000 zł, zgłaszając zastrzeżenia co do świadczonych przez skarżącą usług w zw. z zawarciem umowy ubezpieczenia (polisa nr [...]), polegające na udostępnieniu przez skarżącą jej danych osobowych, co doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, czyli obowiązku zachowania tajemnicy ubezpieczeniowej. Tym samym klientka klientka zgłosiła swoje zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez skarżącą, jak podmiot rynku finansowego. Nie ma przy tym znaczenia, co podkreśla skarżąca, że zastrzeżenia te związane były z ochroną danych osobowych. Istotne jest to, że zastrzeżenia te dotyczyły usług świadczonych przez skarżącą jako ubezpieczyciela, związanych z obowiązkiem zachowania tajemnicy ubezpieczeniowej. Na marginesie należy jedynie wskazać, że sama skarżąca w odpowiedzi na ww. wezwanie klientki z [...] kwietnia 2024 r. o wypłatę odszkodowania, w piśmie z 14 maja 2024 r. nazywa jej wystąpienie "reklamacją w sprawie polisy nr [...]". Jednocześnie w piśmie tym skarżąca poinformowała klientkę, że nie znajduje podstaw do uznania złożonej reklamacji za zasadną i tym samym do dokonania zapłaty żądanej kwoty. Co istotne skarżąca pouczyła także klientkę, że w związku z nieuwzględnieniem jej reklamacji może ona między innymi wystąpić z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy do Rzecznika Finansowego.W świetle przedstawionych uwag, Rzecznik w ramach swoich ustawowych kompetencji prawidłowo wystosował, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, do skarżącej pismo interwencyjne z 19 lipca 2024 r. w związku z otrzymaną interwencją od klientki skarżącej dotyczącą naruszenia przez skarżącą tajemnicy ubezpieczeniowej, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej poprzez ujawnienie pracodawcy klientki danych o stanie jej zdrowia w związku z przystąpieniem przez nią do umowy grupowego ubezpieczenia na życie (polisa nr [...]). W piśmie tym organ poinformował skarżącą, że zgodnie z art. 31 ustawy, jest ona obowiązana niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku oraz przekazać żądane w tym piśmie dokumenty. Należy podkreślić, na co słusznie wskazuje organ w zasakrżonej decyzji, że dopiero po uzyskaniu stosownych informacji, Rzecznik upoważniony jest do podjęcia stosownych działań wobec podmiotu rynku finansowego. Poinformowanie Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku oraz przekazanie żądanych informacji, wpływa na to, czy będzie on w stanie skutecznie skorzystać z przysługujących mu dalszych kompetencji ustawowych, a brak wykonania obowiązku z art. 31 ustawy, wpływa na niemożność podjęcia przez Rzecznika jakichkolwiek działań (czynności interwencyjnych) mających na celu ochronę praw bądź interesów klientów podmiotu rynku finansowego. Przy czym Rzecznik współpracuje z innymi organami administracji, w tym z Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych, tym samym po uzyskaniu stowonych informacji (zebraniu materiału dowodowego) będących przedmiotem wystąpienia, może rozważyć kwestię przekazania sprawy do innego organu lub odpowiednio poinstruować klienta w zakresie możliwości dalszego działania.Majac zatem na uwadze, że skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu z 19 lipca 2024 r. w terminie określonym w art. 31 ustawy, bowiem stosowne wyjaśnienia w sprawie przekazała dopiero w piśmie z 25 października 2024 r., w wyniku wystosowanego przez organ pisma monitującego z 4 października 2024 r., organ zasadnie nałożył na nią karę pieniężną na podsatwie art. 32 ust. 1 ustawy.Zdaniem Sądu, usprawiedliwienia dla naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 31 ustawy, nie mogła stanowić powołana przez skarżącą okoliczność niezarejestrowania pisma interwencyjnego Rzecznika w wyniku błędu technicznego w działaniu systemu i w konsekwencji nieprzekazania go do rozpatrzenia (brak rejestracji). Skarżąca, jako profesjonalista, prowadząca działalność w formie spółki akcyjnej powinna znać przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w związku z czym powinna organizować działalność w sposób umożliwiający wykonywanie nałożonych na nią obowiązków ustawowych, jak również prowadzić swoją działalność przy zachowaniu wyższego niż przeciętny standardu staranności, w tym również prowadzić nadzór nad podległymi mu pracownikami celem weryfikacji zleconych zadań. Nie ma przy tym znaczenia, że ww. błąd techniczny w działaniu systemu do obsługi korespondencji został wyeliminowany. Powyższa okoliczność mogałby ewentulanie zostać przez skarżącą podniesiona we wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Rzecznika (którego skarżąca w przedmiorowej sprawie nie złożyła), tymczasem na obecnym etapie postępowania nie może ona zostać uwzględniona.Nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., bowiem naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Okolicznością bezsporną jest, że zaskarżona decyza została doręczona błędnie skarżącej zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi, tym niemniej uchybienie to nie powoduje negatywnych konsekwencji dla skarżącej, bowiem nie została ona pozbawia możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia i wniosła, przez umocowanego pełnomocnika, w terminie skargę do sądu administracyjnego. Sąd oddalił w tym zakresie wniosek skarżącej o dopuszczenie zawnioskowanego dowodu w postaci potwierdzenia doręczenia decyzj bezpośrednio skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi, bowiem wnioskowany dokument znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i Sąd, rozpatrując sprawę na podstawie akt administracyjnych sprawy jest zobligowany z mocy prawa do jego uwzględnienia.Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy, kary pieniężnej, wskazać należy, iż ocena organu w tym przedmiocie nie budzi zastrzeżeń Sądu, bowiem stanowisko organu jest w tym zakresie racjonalne i spójne, z uwzględnieniem przesłanek określonych w tym przepisie, tj. stopnia i okoliczności naruszenia oraz możliwości finansowych skarżącej. Ustalając wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, organ rozważył okoliczności stwierdzonego naruszenia, uznając jako okoliczności uzasadniające karę w wysokości 10000 zł. Z kolei w zakresie możliwości finansowych skarżącej, organ na podstawie informacji finansowych ustalił, że według sprawozdania na temat wypłacalności, kapitałowy wymóg wypłacalności na dzień 31 grudnia 2023 r. wyniósł 270,6 mln zł, a minimalny wymóg kapitałowy wyniósł w tym czasie 69,2 mln zł. Mając na względzie tę kwotę, organ zasadnie przyjął, że kara pieniężna w wysokości 10000 zł nie będzie w sposób istotny ingerować w możliwości finansowe skarżącej.Organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że brak jest w przedmiotowej sprawie podstawy do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., który obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek. Zastosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. sprzeciwia się w tej sprawie brak zaktualizowania się drugiej koniecznej przesłanki, o której stanowi ten przepis prawa, a mianowicie "zaprzestania naruszania prawa" w związku z tym, że w przypadku czynów jednorazowych, tak jak w niniejszym przypadku polegających na nieudzieleniu w terminie odpowiedzi na wezwanie organu, nie można mówić o "zaprzestaniu naruszenia prawa". Jednocześnie Sąd zgadza się z organem, że w sprawie nie została także spełniona pierwsza przesłanka, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem waga naruszenia prawa nie może być w tym przypadku uznana za znikomą, bowiem brak realizacji obowiązku w terminie wynikającym z art. 31 ustawy spowodował realne, negatywne skutki dla ochrony praw klientki, a tym samym naruszenie miało istotny charakter i wymagało zastosowania sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 32 ustawy. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, w sprawie brak było także podstaw do zastosowania art. 189 § 2 § pkt 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez nałożenie przez organ sankcji o charakterze niepieniężnym, czy też prewencyjnym w postaci upomnienia bądź ostrzeżenia.W świetle przedstawionych uwag, organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 25 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również nie uchybił wskazanym w skardze przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ dokładnie ustalił stan faktyczny i prawny sprawy (art. 7 k.p.a.), prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, wydał decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.).Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), oddalił skargę..).Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), oddalił skargę.