sygn. VIII SA/Wa 106/26 26 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VIII SA/Wa 106/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 26 marca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia oUchylono zaskarżoną decyzję. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia o
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik zasądzono świadczenie
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna opłata za szczególne korzystanie z wód kontrola decyzji administracyjnej odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 26 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Iwona Szymanowicz-Nowak
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za usługi wodne 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. kwotę 1090 (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE
Dyrektor Zarządu Zlewni w R. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w R., organ) informacją z 1 grudnia 2025 r., znak: [...], działając na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 960 ze zm., dalej: P.w.), ustalił Zakładowi Gospodarki Komunalnej w S. (dalej: skarżący, strona, ZGK, Zakład) opłatę zmienną za okres II kwartału 2025 r., tj. od 2 czerwca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r., w wysokości 4.309 zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.W reklamacji złożonej od powyższej informacji strona podniosła, że naliczenie opłaty zmiennej w związku z brakiem ważnego pozwolenia wodnoprawnego nie ma oparcia w materiale dowodowym, bowiem wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego wpłynął do organu 31 marca 2025 r. Został on więc złożonyz zachowaniem terminu art. 411 ust. 3 P.w., zgodnie z którym podmiot, który złożył wniosek na co najmniej sześćdziesiąt dni przed upływem ważności pozwolenia, zachowuje uprawnienie do dalszego korzystania z usług wodnych na dotychczasowych zasadach. Zatem ZGK działał w sposób zgodny z prawem w całym okresie objętym informacją. Skarżący podał również w wątpliwość kwestię ustalenia ilości ścieków oraz masy ładunku ChZT, bowiem ustalenia te zostały oparte na parametrze maksymalnej technicznej wydajności oczyszczalni, nie zaś na wartościach rzeczywistych, którymi Zakład dysponuje i które przedstawił organowi. Maksymalna techniczna wydajność oczyszczalni stanowi wartość projektową, wyznaczoną na potrzeby określenia przepustowości instalacji i nie odzwierciedla faktycznego dopływu ścieków. Zgodniez art. 272 ust. 6 P.w. stosowanie wartości maksymalnych jest dopuszczalne wyłącznie w razie braku możliwości określenia rzeczywistych wielkości, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przyjęcie parametrów teoretycznych doprowadziło do zawyżenia wyliczeń stanowiących podstawę naliczenia opłat. Jednocześnie Zakład wniósł o uznanie, żew okresie objętym informacją korzystał z usług wodnych w sposób legalny.Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w R. nie uwzględnił reklamacjii decyzją z 22 grudnia 2025 r. znak: [...], działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 272 ust. 6, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), określił ZGK opłatę zmienną za okres II kwartału 2025 r., tj. od 2 czerwca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r., w wysokości 4.309 zł za wprowadzanie ścieków komunalnych do wód lub do ziemi.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ZGK posiadał pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę Skarżyskiego decyzją znak: [...]z 20 maja 2015 r. na odprowadzanie ścieków komunalnych z terenu oczyszczalniw miejscowości M., gm. S. do cieku bez nazwy, będącego dopływem rzeki Kamionki, ważne do 1 czerwca 2025 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskichw R. decyzją z 9 lipca 2025 r. znak: [...] wydał ZGK nowe pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków, zlokalizowanej w miejscowości M., gm. S., pow. skarżyski, woj. Ś., do wód cieku D. z M.. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne stało się ostateczne z dniem 29 lipca 2025 r.W związku z powyższym w II kwartale 2025 r., tj. od 2 czerwca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r., Zakład korzystał z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Dlatego na podstawie art. 272 ust. 6b P.w. ustalono wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne na podstawie protokołu kontroli Nr [...], mając na uwadze brak w tym okresie ważnego pozwolenia wodnoprawnego. Organ przy tym podniósł, że ustawodawca, posługując się w art. 272 ust. 6b P.w. terminem "bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego", nie różnicuje przyczyn, z powodu których podmiot nie legitymuje się w danym okresie stosownym pozwoleniem wodnoprawnym, a tym bardziej z czyjej winy nastąpił ten brak, ani po której stronie one leżą, czy też jaki jest ich stopień. Przepis ten nie przewiduje innego sposobu ustalenia tej opłaty ani nie określa odstępstw od zastosowania tego przepisu.Odnosząc się do zarzutów reklamacji organ stwierdził, że ZGK 31 marca 2025 r. złożył wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 29 kwietnia 2025 r. pismem znak: [...] został on wezwany do uzupełnienia i poprawienia ww. wniosku, który ostatecznie uzupełniono 16 maja 2025 r. (data wpływu uzupełnienia). Pozwolenie wydano 9 lipca 2025 r., a stało się ono ostateczne z dniem 29 lipca 2025 r. Zdaniem organu przepisy P.w. nie przewidują uznania okresu między złożeniem wniosku o pozwolenie a uprawomocnieniem się tej decyzji za legalne korzystanie z usług wodnych. Przywołany w reklamacji art. 411 ust. 3 P.w. (dotyczący następcy prawnego) jest całkowicie nietrafiony i nie ma odniesienia do treści zgłaszanej reklamacji.Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w R. wskazał, że zgodnie z art. 414 ust. 4 P.w. pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, na który były wydane, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tego pozwolenia. Zakład nie tylko nie dochował tego terminu, ale przede wszystkim złożył wniosek o nowe pozwolenie, a nie o ustalenie kolejnego okresu dla dotychczasowej decyzji.Ponadto zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r.o rewitalizacji Odry (Dz. U. z 2023 r. poz. 1963, dalej: ustawa o rewitalizacji Odry) wydane do dnia 1 stycznia 2024 r. pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w których nie określono sposobu pobierania próbek ścieków, wygasają po upływie okresu, na jaki zostało wydane. Zakład korzystał z usługi wodnej, polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych do wód lub do ziemi bez aktualnego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. obowiązany był ponosić opłatę za usługi wodne.W rozpoznanej sprawie organ nie uznał reklamacji, dlatego w oparciu o art. 272 ust. 6 P.w. oraz § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2023 r. poz. 2471, dalej: rozporządzenie) określił wysokość opłaty zmiennej za ww. okres II kwartału 2025 r. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej (1,71 zł za 1 kg substancji wprowadzonej ze ściekami do wód, wyrażonej jako wskaźnik chemicznego zapotrzebowania tlenu (ChZT), pomnożonej przez współczynnik różnicujący (0,5) i ilości tej substancji (5.040 kg). Dla ścieków komunalnych współczynnik różnicujący dla jednostkowej stawki opłaty za substancję wyrażoną jako wskaźnik ChZT określa § 10 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia.Do naliczenia przedmiotowej informacji kwartalnej organ przyjął ustaloną w toku kontroli ilość ścieków (40.320 m³), wyliczoną na podstawie maksymalnej technicznej wydajności pomp tłoczących ściek surowy (60 m³/h), oraz okres eksploatacji, tj. faktycznego wykorzystywania urządzenia (672 h), a także najwyższe dopuszczane wartości substancji zanieczyszczających, określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1311) dla RLM aglomeracji (chemiczne zapotrzebowanie tlenu ChZT 125 mg/l).Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:1) art. 7, art. 77 § 1, § 4 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie:a) przyjęcia dla ustalenia opłaty zmiennej maksymalnej technicznej wydajności pomp tłoczących ściek surowy na poziomie 60 m³ na godzinę, podczas gdy faktycznie 60 m³ jest to maksymalny przepływ dobowy dla oczyszczalni w M.;b) przyjęcia, z pominięciem normy art. 87 § 1 P.w., dla ustalenia opłaty zmiennej, że miejscowość M. stanowi aglomerację, podczas gdy brak uchwały Rady Gminy w tym zakresie, a na terenie Gminy istnieje jedynie aglomeracja S..W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) wynika, że w wypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga – co do zasady - zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w R. określająca opłatę zmienną skarżącego za okres II kwartału 2025 r. (od 2 czerwca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r.) za wprowadzanie ścieków komunalnych do wód lub do ziemi. Wśród podstaw prawnych decyzji wymieniony został art. 272 ust. 6b P.w., według którego w przypadku wprowadzania ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ilość ścieków wprowadzonych do wód lub ziemi ustala się w toku kontroli gospodarowania wodami, przyjmując ilość ścieków wynikającąz maksymalnej technicznej wydajności instalacji lub urządzeń służących do wprowadzania ścieków do wód lub ziemi, a także przyjmując okres eksploatacji instalacji lub urządzenia do wprowadzania ścieków do wód lub ziemi przez jeden kwartał, jeżeli w toku kontroli gospodarowania wodami nie ustalono tego okresu eksploatacji.Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika uznanie organu, że jeżeli Zakład korzystał z usług wodnych we wskazanym okresie bez ważnego pozwolenia, to bez względu na przyczyny braku tego pozwolenia ta okoliczność prowadzi do wymierzenia opłaty zmiennej na podstawie w.cyt. regulacji.Jednak do powyższej kwestii, zdaniem Sądu, należało odnieść tezę zawartąw uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, według której, w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. W uchwale tej NSA podzielił pogląd zawarty w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z 21 grudnia 1998 r., sygn. akt OPS 13/98, zgodnie z którym stwierdzenie, że strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, iż nie posiada wymaganego pozwolenia, może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnie w każdej sprawie oraz oczywiście po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. Dopiero ich łączna ocena pozwoli na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP).Jak podkreślił NSA w cytowanej wyżej uchwale z 12 grudnia 2011 r.,w konsekwencji uznać należy, że o ile wnioskodawca przed upływem terminu ważności dotychczasowego pozwolenia złożył z odpowiednim wyprzedzeniem umożliwiającym jego realizację wniosek o wydanie nowego pozwolenia, a z przyczyn leżących po stronie organu (bezczynność bądź przewlekłość postępowania) pozwolenie takie nie zostało wydane przed upływem terminu ważności pozwolenia dotychczasowego, to (...) w okresie pomiędzy upływem terminu ważności dotychczasowego pozwoleniaa uzyskaniem nowego pozwolenia opłata za korzystanie ze środowiska ponoszona powinna być w wysokości dotychczasowej, a więc takiej, która obowiązywała w okresie ważności pozwolenia. Niedopuszczalne bowiem może być obciążanie podmiotu korzystającego ze środowiska ujemnymi konsekwencjami opieszałego lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w postaci podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. Zatem każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia. W wyrokach z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 112/21 i z 26 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 399/21 (oba dostępne w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w cytowanej uchwale i podkreślił jej wiążący charakter na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a.Odnosząc powyższą ocenę prawną do okoliczności niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący korzystał z poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, określonego decyzją z 20 maja 2015 r., które obowiązywało do 1 czerwca 2025 r. Wniosek stronyo wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, obejmującego tożsamą usługę wodną, wpłynął do organu 31 marca 2025 r., a więc na 2 miesiące przed upływem ważności dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że dopiero 29 kwietnia 2025 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia i poprawienia wniosku, a więc 29 dni po dacie złożenia wniosku, co powinno nastąpić niezwłocznie, mając na uwadze wynikającą z k.p.a. zasadę szybkości postępowania (art. 12 § 2 k.p.a.). Tymczasem przesunięcie faktycznego rozpoczęcia procedowania o prawie miesiąc miało niewątpliwie wpływ na okres pozostawania przez skarżącego bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego, a więc i na wysokość opłaty zmiennej. Sąd stoi na stanowisku, że w sytuacji, w której opłata naliczana jest za konkretny okres, organ musi procedować tak, aby uniknąć zarzutu, że sposób jego procedowania wpływa na okres przyjęty za podstawę naliczenia opłaty. Braki formalne, będące podstawą wezwania do uzupełnienia wniosku, w ocenie Sądu, powinny być stwierdzone niezwłocznie po wpłynięciu wniosku do organu, tym bardziej, że postępowaniew przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w tym wypadku to postępowanie standardowe, objęte niejako specjalizacją organu, który dysponuje schematem procedowania w odniesieniu do wymaganych dokumentów (por. wyroki WSA w Łodziz 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 233/23 i sygn. akt II SA/Łd 234/23, z 4 września 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 452/25, wyrok WSA w Gliwicach z 7 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 1335/25, wszystkie publ. CBOSA).Organowi z urzędu wiadomym było, że na podstawie art. 17 ust. 1 ustawyo rewitalizacji rzeki Odry pozwolenia wodnoprawne wydane do dnia 1 stycznia 2024 r. na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w których nie określono sposobu pobierania ścieków, wygasają po upływie okresu, na jaki zostały wydane. Zatem skarżący był zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego w terminie pozwalającym organowi na przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Jednak, wbrew twierdzeniom strony, podstawą takiego działania nie jest art. 411 ust. 3 P.w., który dotyczy przejęcia praw i obowiązków wynikającychz pozwolenia wodnoprawnego przez następcę prawnego. Wobec skarżącego nie ma również zastosowania przepis art. 414 ust. 2 P.w., w którym przewidziano termin 90 dni przed upływem okresu, na jaki zostało wydane pozwolenie wodnoprawne, w którym zakład może złożyć wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych, wówczas dotychczasowe pozwolenia nie wygasają. W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano, nie mamy do czynienia z ustaleniem kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, tylko z koniecznością uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego.Ostatecznie postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego, zdaniem Sądu, trwało dłużej, aniżeli przewiduje art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są do załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki, a w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego – nie później niż w terminie jednego miesiąca od dnia wszczęcia postępowania.Zatem w przedmiotowej sprawie brak pozwolenia wodnoprawnego związany był z upływem terminu pozwolenia w trakcie trwania procedury uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego, która została zakończona uzyskaniem przez skarżącego tegoż pozwolenia. Organ nie wyjaśnił, jakie były przyczyny istotnego opóźnienia rozpoczęcia czynności związanych z procedowaniem wniosku strony o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego. Należy przy tym zauważyć, że skarżący realizował zadania własne w zakresie jednej z podstawowych kategorii usług użyteczności publicznej. Nie można przyjąć, że wobec utraty ważności pozwolenia wodnoprawnego z 20 maja 2015 r. skarżący mógł czy też powinien zaprzestać realizacji swoich zadań. Zaprzestanie wprowadzania ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków mogłoby się wiązać z wystąpieniem negatywnych skutków o charakterze społecznym.W ocenie Sądu organ w przedmiotowej sprawie błędnie przyjął, że zaszły przesłanki do naliczenia podwyższonej opłaty zmiennej na podstawie art. 272 ust. 6w związku z ust. 6b P.w., pomimo braku zawinienia przez skarżącego w tym zakresie. Obciążenie bowiem Zakładu konsekwencjami przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego i wymierzenie opłaty podwyższonej pozostaje w sprzecznościz konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa, jak również z zasadą bezpieczeństwa prawnego i zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP).Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (punkt 1 sentencji wyroku).O kosztach postępowania, na które składają się wpis w wysokości 173 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego - 900 zł, orzeczonow punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związkuz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).Ponownie rozpoznając sprawę organ, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., winien uwzględnić ocenę prawną i wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia.., winien uwzględnić ocenę prawną i wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia.