Wyrok - I SA/Kr 104/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną interpretację. VAT. |Sygn. akt I SA/Kr 104/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: Specjalista Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 roku, sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w K., na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 19 grudnia 2025 roku nr 011Uchylono zaskarżoną interpretację. VAT. |Sygn. akt I SA/Kr 104/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: Specjalista Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 roku, sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w K., na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 19 grudnia 2025 roku nr 011
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
nieustalone
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jarosław Wiśniewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną interpretację
UZASADNIENIE
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) w wydanej 19 grudnia 2025 r. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego znak: 0112-KDIL3.4012.663.2025.2.MBN stwierdził, że stanowisko K. Sp. z o.o. w K. (dalej: Spółka) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:(-) opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr [...] w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4 – jest prawidłowe;(-) zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr [...] w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 – jest nieprawidłowe.Interpretacja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji podała, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej − działki nr [...], położonej w K. (dalej jako: "Nieruchomość" lub "Działka"). Obszar całej Nieruchomości wynosi 0,3123 ha, a sposób korzystania oznaczony jest w księdze wieczystej jako R − grunty orne. Spółka nabyła własność Nieruchomości w 2022 r. Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej, bez podatku VAT. W dacie zakupu Nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość została zakupiona jako niezabudowana i taka też pozostaje do dnia dzisiejszego. Na Nieruchomości nie znajdują się żadne obiekty budowlane. Działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą nr CXII/3037/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakamycze" (dalej jako: "Plan zagospodarowania" lub "Plan"). Zgodnie z Planem, część Działki o wielkości ok. 0,20 ha (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. "Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi", natomiast pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. "Tereny rolnicze", o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne", na których ustalony został zakaz lokalizacji budynków. Spółka planuje sprzedaż Nieruchomości.W odpowiedzi na pytania Dyrektora KIS, Spółka wskazała, że jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nieruchomość została zakupiona jako długoterminowa inwestycja w nieruchomości. Nieruchomość nie była, nie jest i aż do momentu sprzedaży nie będzie aktywnie wykorzystywana przez Spółkę. Przedmiotowa działka stanowi składnik majątkowy działalności gospodarczej Spółki. W księgach rachunkowych jest zakwalifikowana do nieruchomości inwestycyjnych (długoterminowych), jako zakupiona i posiadana w celu osiągnięcia zysku z jej sprzedaży. W sprawozdaniu finansowym Nieruchomość jest wykazywana w aktywach trwałych, w pozycji "Inwestycje długoterminowe" (pozycja A.IV w bilansie). Nie jest ona wprowadzona do środków trwałych i nie stanowi towaru handlowego. Na Nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przesyłowe.Na przedmiotowej Nieruchomości, zgodnie z Planem zagospodarowania, wyznaczona jest linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu, która dzieli działkę na dwie części. Jedna część oznaczona jest symbolem U.4 ("Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi"), a druga oznaczona jest symbolem R.1. ("Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne"). W ustaleniach szczegółowych Planu (Rozdział III §15 Planu) ustalono, w stosunku do wszystkich terenów objętych planem, w tym terenów oznaczonych jako R.1., iż: § 15. W przeznaczeniu poszczególnych terenów mieści się zieleń towarzysząca oraz obiekty i urządzenia budowlane takie jak: 1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, z wyjątkiem stacji elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych, z zastrzeżeniem § 12 ust. 1 pkt 7 i 8; 2) urządzenia wodne; 3) niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, trasy rowerowe, dojazdy zapewniające skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi, z wyjątkiem terenów: ZNL.1-ZNL.5; 4) urządzenia i obiekty ochrony akustycznej; 5) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, altany.Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych jako R.1, wskazano, iż: § 26. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne. 2. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%; 3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5 m. Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości posadowienia na tych terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1.W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, Spółka zadała następujące pytanie: Czy prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako "Tereny zabudowy usługowej" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi 4/16 procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako "Tereny rolnicze" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. – dalej: u.p.t.u.)?Zdaniem Spółki, prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako "Tereny zabudowy usługowej" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako "Tereny rolnicze" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.Dyrektor KIS w wydanej 19 grudnia 2025 r. interpretacji indywidualnej orzekł, jak opisano na wstępie. W uzasadnieniu wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww. plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę. Nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego dla danej działki wyznaczono dokładnie linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę będzie uznany za teren budowlany, pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie "tereny przeznaczone pod zabudowę" obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy. Rozpatrując pojęcie "grunty przeznaczone pod zabudowę" – do którego odnosi się przepis art. 2 pkt 33 u.p.t.u. – należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm. – dalej: u.p.b.). W świetle regulacji wynikającej z art. 3 pkt 1, 2, 3,3a, 4 i 9 u.p.b., grunt budowlany to taki grunt, który objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla niego funkcję "pod zabudowę".Zgodnie z obowiązującym dla części działki miejscowym planem w § 26. 1. wyznaczono Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%; 3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5 m. Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu u.p.b., jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości posadowienia na tych terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1.W świetle powyższych okoliczności działka nr [...] w całości będzie spełniać definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u. Bez znaczenia pozostaje fakt, że część działki została oznaczona jako U.4, tj. "Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi", natomiast pozostała część działki została oznaczona jako R.1, tj. "Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne". Obie te części, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, są terenami przeznaczonymi pod zabudowę. Jak wynika z opisu sprawy, na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 można postawić niektóre budowle. Prowadzi to zdaniem Dyrektora KIS do wniosku, że w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. do tej części działki, która oznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako "Tereny Rolnicze".Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonej interpretacji indywidualnej naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 33) u.p.t.u. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że część działki oznaczona w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego jako "Tereny rolnicze", o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne, nie może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT, gdyż część tę zakwalifikować należy jako teren budowlany, a to z tego względu, iż MPZP dopuszcza posadowienie na niej niektórych budowli w rozumieniu Prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z właściwą wykładnią w/w przepisów, utrwaloną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w/w część działki winna zostać zakwalifikowana jako teren inny niż budowlany, gdyż kwalifikacja ta opiera się na podstawowym przeznaczeniu działkiwskazanym w MPZP, a w konsekwencji w/w część działki winna korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.W oparciu o tak postawiony zarzut, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa doradcy podatkowego, według norm przepisanych.Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z treści zaskarżonej interpretacji wynika, iż Dyrektor KIS nie zakwestionował co do zasady możliwości zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT jedynie części działki, pod warunkiem jednak, że część ta spełnia przesłanki do zwolnienia, wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.Wobec tego odpowiedzi wymaga, czy zasadnie Spółka podnosiła, że część Działki ujęta w Planie jako "Tereny rolnicze", o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne, może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 33) u.p.t.u. W ocenie Sądu stanowisko Spółki zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również w złożonej skardze, zasługuje w pełni na uwzględnienie.Jak wynika z pierwszego z powołanych przepisów, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 33 u.p.t.u., jeżeli w ustawie mowa jest o terenach budowlanych, rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Zgodnie z zapisami Planu, podstawowym przeznaczeniem części Działki dla terenów rolniczych, są grunty rolne, na których ustalono zakaz lokalizacji budynków. Jako dopuszczalne zagospodarowanie tej części Działki, przewidziano maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5m. Wobec tego zasadniczym przeznaczeniem tej części Działki są grunty rolne, zaś uzupełniającym, możliwość usytuowania obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej o maksymalnej wysokości określonej w uchwale.Wobec tego, spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy o budowlanym bądź niebudowlanym przeznaczeniu gruntu w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u., decydować ma przeznaczenie zasadnicze, czy też uzupełniające terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (jeżeli to ostatnie umożliwia zabudowanie terenu jakimikolwiek obiektami). Rozstrzygnięcie powyższej kwestii było kluczowe, dla odpowiedzi na pytanie czy przyszła dostawa części Nieruchomość korzystać będzie ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jest to akt prawa miejscowego przyjmowany w formie uchwały rady gminy, określającym przeznaczenie, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się m.in. przeznaczanie terenu. Należy przy tym zauważyć, że w orzecznictwie sądowym za dopuszczalne uznaje się określenie w planach zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na brak takiego zakazu oraz specyfikę danych terenów czy też preferencje społeczności lokalnej, mieszanego przeznaczenia terenów z funkcją podstawową i uzupełniającą, aczkolwiek jedynie wówczas, gdy funkcje te nie różnią się od siebie w sposób zasadniczy i wzajemnie się nie wykluczają, a wręcz uzupełniają (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06; z 24 września 2013 r., sygn. akt II OSK 2478/12 - powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Główny kierunek zagospodarowania terenu wyznacza więc przeznaczenie podstawowe. Przeznaczenie uzupełniające zaś ma niejako wzbogacać, uelastyczniać główny kierunek zagospodarowania, co jednak nie znaczy, że go w jakikolwiek sposób zmienia. Dlatego też kwalifikacja terenu - jako przeznaczonego pod zabudowę - powinna wypływać z części projektowej planu, określającej podstawowe przeznaczenie terenu (por. A. Bartosiewicz "Definicja terenów budowlanych ułatwi stosowanie zwolnienia dla dostawy gruntów". Warszawa 2013, dostępne: LEX/el).Wobec tego o charakterze terenu, jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. można mówić jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. na generalne przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość zrealizowania na nim jakiegokolwiek obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1115/13). Podobnie zauważył także NSA w wyroku z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1033/19 podkreślając, że wzajemna relacja norm określonych w art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 2 pkt 33 u.p.t.u., była już przedmiotem licznych wypowiedzi orzeczniczych sądów administracyjnych, w których przyjmowano wyżej wskazany kierunek interpretacji przedmiotowego pojęcia.Ponownie należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, uzasadnione jest zapatrywanie, iż decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę względnie w innym celu (nie pod zabudowę), ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia podstawowego terenu. Natomiast funkcje dodatkowe wynikające z jego przeznaczenia dopuszczalnego (o charakterze pomocniczym), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają. Stanowisko przypisujące decydujące znaczenie podstawowemu przeznaczeniu gruntu, wynikającemu z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ustalenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę dla celu zwolnienia od podatku od towarów i usług, wyrażone zostało między innymi w wyrokach NSA z: 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1115/13; 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1650/15; 6 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 1883/15; 19 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1992/16; 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1033/19; 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 554/20; 27 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 745/23). Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela pogląd zaprezentowany w tych judykatach. Ponadto podzielić w związku z tym należy stanowisko zaprezentowane w skardze, że pogląd ten uznać należy za jednolicie ugruntowany w orzecznictwie. W związku z tym niezrozumiałym jest, dlaczego został on całkowicie pominięty przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek argumentacji wykazującej na jego niezasadność.Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że podstawowym przeznaczeniem części Działki, wynikającym z Planu, są grunty orne, przy jednoczesnym zakazie lokalizacji budynków. To tę funkcję należy wziąć pod uwagę przy ustaleniu, czy przedmiotową część Działki można uznać za zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Bez znaczenia dla zakwalifikowania gruntu pozostaje natomiast przeznaczenie uzupełniające części Działki, dopuszczające możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej.Tym samym Sąd stwierdził, że Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji dokonał błędnej wykładni art. 2 pkt 33 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. w zakresie w jakim uznał, iż sporna część Nieruchomość Spółki zlokalizowana na terenie obszaru oznaczonego w Planie symbolem identyfikacyjnym R.1. – "Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne", stanowi przykład terenu przeznaczonego pod zabudowę. Konsekwencją wskazanego naruszenie przepisów prawa materialnego była błędna konkluzja Dyrektora KIS, że opisana we wniosku o wydanie interpretacji część Działki, mająca stanowić dostawę, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem nie może ona skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną interpretację. Wprawdzie interpretacja ta częściowo odpowiada prawu, gdyż w część stanowisko Spółki uznane zostało za prawidłowe, zaś Spółka nie podniosła w tym zakresie jakichkolwiek zarzutów, to jednak we wniosku o wydanie interpretacji zawarto jedno pytanie i w istocie udzielono jednej odpowiedzi. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu było zatem zbadanie, czy odpowiedź ta w całości jest prawidłowa. Dlatego, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze, uchylona została cała interpretacja.Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor KIS weźmie pod uwagę wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego i przyjmie, że dla kwalifikacji "terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane", przesądzające znaczenie ma funkcja podstawowa takiego terenu, ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687). W tym zakresie zasądzona na rzecz Spółki kwota 697 zł obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez doradcę podatkowego w wysokości 480 zł, zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, a także zwrot poniesionej przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wynoszącej 17 zł.. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687). W tym zakresie zasądzona na rzecz Spółki kwota 697 zł obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez doradcę podatkowego w wysokości 480 zł, zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, a także zwrot poniesionej przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wynoszącej 17 zł.