sygn. III SA/Kr 1520/25 26 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - III SA/Kr 1520/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 marca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.S., na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 25 września 2025 r., nr 37/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jąUchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.S., na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 25 września 2025 r., nr 37/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
zmarły emeryt/funkcjonariusz apelujący / skarżący
Data orzeczenia 26 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Jarosław Wiśniewski
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.S., na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 25 września 2025 r., nr 37/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

UZASADNIENIE
Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Komendant Wojewódzki) decyzją z dnia 25 września 2025 r., nr 37/EU-O/2025 utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Nowym Sączu (dalej: organ I instancji, Komendant Miejski) z dnia 18 sierpnia 2025 r., nr 11/2025, którą organ I instancji odmówił J.S. (dalej: Strona, Skarżący) wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz niewykorzystany czas wolny od służby w Policji.Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Wnioskiem z dnia 27 listopada 2018 r. Strona wystąpiła do Komendanta Miejskiego o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Żądanie sformułowała w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, który uznał art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: u.o.P.) za niezgodny z art. 66 ust. 2w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia.Rozpoznając wniosek, Komendant Miejski wydał decyzję z dnia 18 sierpnia 2025 r., nr 11/2025, którą odmówił J.S. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz niewykorzystany czas wolny od służby w Policji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji ustalił, że Strona była funkcjonariuszem Policji i została zwolniona ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2011 r. na podstawie rozkazu personalnego z dnia 12 stycznia 2011 r.,nr 36/2011. W chwili zwolnienia funkcjonariuszowi pozostało 91 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz 48 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego, tj. łącznie 139 dni. Ekwiwalent pieniężny wypłacony policjantowi wynosił 23.850,08 zł brutto za 139 dni niewykorzystanych urlopów. Ustalony został przy zastosowaniu "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.Organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P.w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 września 2019 r., policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 u.o.P. Stosownie znów do art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 listopada 2018 r., ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Powołując się na ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, organ I instancji stwierdził, że nie przyznało ono samo w sobie uprawnień byłym policjantom do przedmiotowego ekwiwalentu w innej wysokości, tj. obliczonego według przelicznika w wysokości np. 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia. Bowiem, w dniu1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r.o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca), która do spraw wszczętychi zakończonych przed datą 6 listopada 2018 r. i wobec policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. nakazała stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących przed datą 6 listopada 2018 r. Organ I instancji przyjął więc, że do stanu faktycznego w niniejszej sprawie należy stosować stan prawny sprzed dnia 6 listopada 2018 r.W związku z powyższym, Komendant Miejski uznał, że skoro w dacie zwolnienia ze służby wypłacono w całości byłemu policjantowi przysługujący mu wówczas ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy, to jego uprawnienie zostało zrealizowane i aktualnie nie przysługuje mu prawo do wypłaty wyrównania tego świadczenia.Strona nie zgodziła się z przedmiotowym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 29 sierpnia 2025 r. złożyła odwołanie.Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 25 września 2025 r., nr 37/EU-O/2025 Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję z dnia 18 sierpnia 2025 r., nr 11/2025.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał za organem I instancji, że w rozpoznawanej sprawie ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy ustalono właściwie w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym na kwotę 23.850,08 zł brutto (za 139 dni niewykorzystanych urlopów).Podstawę wypłaty ekwiwalentu w niniejszej sprawie, zdaniem organu II instancji, stanowił przepis art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym od dnia1 października 2020 r., tj. z uwzględnieniem ustawy nowelizującej z dnia 14 sierpnia 2020 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, art. 115a u.o.P. stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem6 listopada 2018 r.Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że od dnia 1 października 2020 r. w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r., co ma miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy w brzmieniu dotychczasowym dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Komendant Wojewódzki określił więc, że obowiązującym w dniu zwolnienia ze służby przelicznikiem była 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, a nie 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, stosownie do art. 1 pkt 16 ustawy zmieniającej.Komendant Wojewódzki skonstatował więc, że przepisy obowiązujące nie przyznają policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Organ nie jest zatem upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej ze względu na brak podstawy prawnej.Organ II instancji rozstrzygnął zatem, że czynność materialno-techniczna naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, organ I instancji zastosował prawidłowo przepisy obowiązujące po dniu 1 października 2020 r. i wobec braku możliwości naliczeniai wypłaty wyrównania w formie decyzji odmówił Stronie wyrównania.Końcowo, organ II instancji odniósł się do wypłaty ewentualnych ustawowych odsetek i stwierdził, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną i należy dochodzić tych roszczeń na drodze cywilnoprawnej.Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego z dnia 25 września 2025 r. nie zgodził się Skarżący i pismem z dnia 17 października 2025 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ww. decyzjęw całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi podkreślił, że wniosek o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop pozostawał w związku z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Zdaniem skarżącego, wyeliminował on z obrotu prawnego fragment art. 115a u.o.P. określający wymiar 1/30 części miesięcznego uposażenia jako stanowiący ekwiwalent za urlop i wskazał przesłanki prawidłowego naliczenia ekwiwalentu. Nowelizacja art. 115a u.o.P. wiązała się ze zmianą systemu urlopu 30-dniowego liczonego w dniach kalendarzowych na system 26-dniowy liczony w dniach roboczych.Skarżący podniósł, że stanowisko wyrażone w decyzji jest sprzecznez jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą wyrównanie ekwiwalentu powinno nastąpić zarówno w warunkach zaniechania ustawodawczego, jak i w przypadku próby zniesienia wyroku TK ustawą zwykłą. Niedopuszczalne jest więc ograniczanie zasady wzruszalności aktów stosowania prawa wynikającejz art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Skarżący stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądowe, że nie można przez instytucję przedawnienia unicestwiać uprawnienia jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności prawnej podstawy czynności materialno-technicznej wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a takie działania organów Policji godzą w zasadę państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Według Skarżącego z orzeczenia TK wynika więc, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej jest niekonstytucyjny w zakresie w jakim art. 115a u.o.P. pozbawia funkcjonariuszy, którzy odeszli na emeryturę/rentę po 19 października 2001 r. a przed 6 listopada 2018 r. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy na takich samych zasadach jak policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Orzeczenia TK mają bowiem skutek ex tunc i przepis ten jest niekonstytucyjny od chwili wejścia w życie. Skarżący uznał więc, że odmowa wypłacenia mu należnego wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop jest pozbawiona podstaw prawnych.Z powyższymi zarzutami nie zgodził się organ II instancji i w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Jednocześnie, Komendant Wojewódzki potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodał, że organy administracji są związane ustawą i nie mogą jej pomijać przy rozstrzyganiu spraw, dlatego w niniejszej sprawie została uwzględniona nowelizacja przepisu dokonana przez ustawodawcę w wykonaniu powołanego orzeczenia TK. Zdaniem organu II instancji z przepisu wynika jasno jego zakres przedmiotowy i czasowy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnegoi przepisów postępowania.Na podstawie art. 135 P.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albow części.Należy także zauważyć, że sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., ponieważw odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Skarżący nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w zakreślonym ustawą terminie.Mając na względzie wskazane kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż akty te naruszają prawo w sposób nakazujący pozbawienie ich mocy wiążącej.Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z dnia 6 listopada 2018 r. poz. 2102) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a u.o.P.w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Skutkiem wyroku była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji) mocy obowiązującej art. 115a u.o.P. w części, w jakiej określał współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia funkcjonariusza, jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Organy obu instancji wskazywały, że nowelizacja art. 115a u.o.P. dokonana ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (ustawa nowelizująca) nie dotyczy ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy w odniesieniu do policjanta zwolnionego ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r.Rozstrzygając spór w niniejszej sprawie Sąd powinien więc zbadać, czy istnieje możliwość przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres przed6 listopada 2018 r. w sposób zgodny z wyrokiem Trybunału, jak chce tego Skarżący, czy też brak jest podstaw prawnych do przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z zastosowaniem przelicznika 1/21 (jako, że brak jest nowych przepisów ustawowych, które zastępowałyby niekonstytucyjny przelicznik 1/30), jak twierdzą organy administracyjne obu instancji.Sąd stwierdził, że istnieje możliwość ponownego wyliczenia należnej kwoty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ponieważ na sposób wyliczenia tej kwoty wskazuje wprost uzasadnienie powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy powinien stanowić równowartość niewykorzystanych urlopów, a więc zgodniez uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest to "zastępcza forma" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawnąi faktyczną niemożność realizacji tego świadczenia w naturze. Podstawową formą realizacji prawa do wypoczynku, gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji, jest faktyczne wykorzystanie urlopu, jednak ze względu na wykonywanie obowiązków służbowych, a więc okoliczności od funkcjonariusza niezależnych, może dojść do sytuacji, że nie wykorzysta on przysługującego mu urlopu przed ustaniem stosunku pracy. Wtedy jedyną formą rekompensaty corocznego płatnego urlopu jest przewidziany przez ustawodawcę ekwiwalent pieniężny. Należy wszakże podkreślić, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego nabywane jest wyłącznie w sytuacji zwolnienia ze służby i nie ma charakteru uznaniowego. Prawo do ekwiwalentu wynika wprostz ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłacenia – w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13, wszystkie powołanew uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 u.o.P., który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze.Z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika zatem wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby liczba dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za jeden dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy po wyliczeniu liczby dni urlopu przysługującego Skarżącemu pomnożyć ją przez wysokość wynagrodzenia przysługującego Skarżącemu za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby, przy uwzględnieniu, że przepisart. 115a u.o.P. odwołuje się do ostatniego jednomiesięcznego uposażenia bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego czasu służby. Przepisart. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3087/21).Ilość należnego i niewykorzystanego urlopu w niniejszej sprawie, tj. 139 dni, należy więc pomnożyć przez "wycenę" (dokonaną zgodnie z uzasadnieniem TK) ostatniego jednego dnia roboczego przysługującego Skarżącemu na dzień zwolnienia ze służby.Podnieść należy, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi: "Przepisart. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.". Organy ponownie rozpoznając sprawę są zobowiązane wziąć pod uwagę ten przepis, jako że określa on obowiązujący stan prawny w dniu wydania decyzji.Z powyższego przepisu wynika, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się nie w wysokości wynikającej z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., a jedynie na zasadach wynikających z tej ustawy. Posłużenie się przez ustawodawcę takim sformułowaniem jednoznacznie wskazuje, że jego celem nie było nakazanie wypłacania ekwiwalentu w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wykładnia przeciwna wskazanego przepisu prowadziłaby do wniosku, że ustawodawca powtórzył niekonstytucyjne przepisy ustawy, wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. i tym samym mamy do czynienia ze zjawiskiem tzw. wtórnej niekonstytucyjności. Zjawisko to polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne (K. Kos, O pojęciu wtórnej niekonstytucyjności prawa, Przegląd Prawa Konstytucyjnego 2018, nr 2 (42), s. 21) i próbuje, w tym przypadku za pomocą przepisów przejściowych, ograniczyć zakres zastosowania orzeczenia Trybunału, naruszając tym samym art. 190 ust. 1 Konstytucji RP (moc powszechnie obowiązująca wyroków TK).Ze względu na przywołane wyżej argumenty, należy uznać wykładnię dokonaną przez organy Policji za błędną. Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej powodują, że przy wykładni przepisu art. 115a u.o.P. – sądy oraz organy administracji publicznej, w tym także organy Policji powinny wziąć pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. aktK 7/15, co podkreślały już wcześniej sądy administracyjne w swoim orzecznictwie (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2861/23 i 14 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 2820/23).Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikającychz przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., co oznacza obowiązek obliczenia go według zasad podanych w u.o.P. w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. W niniejszej sprawie dni urlopu przysługującego Skarżącemu za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosownie do art. 153 P.p.s.a., w szczególności mając na względzie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. (policjant zwalniany ze służby za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany za pracę ponad wymiar, otrzymuje ekwiwalent pieniężny) i dokonają wyliczenia oraz wypłaty Skarżącemu części należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a u.o.P. zgodniez art. 66 ust. 2 Konstytucji RP (pracownikowi przysługuje prawo do określonychw ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy) oraz stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonymw wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, przyjmując, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy.Ponadto, należy odnieść się do żądania wypłaty odsetek, których wypłaty domagał się Skarżący w odwołaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjnyw wyroku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1467/13, droga administracyjnaw przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Przepisy ustawy o Policji nie przewidują prawa funkcjonariusza do odsetek za niewypłacenie mu w terminie uposażenia, ekwiwalentu lub innych świadczeń ze stosunku służbowego. Roszczenie odsetkowe w sprawie jest zatem oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i przynależy do drogi przed sądem powszechnym. Stanowisko wyrażone w tym zakresie przez organ odwoławczy ocenić należało więc jako prawidłowe.Mając zatem na względzie naruszenie przez organy administracyjne obu instancji przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 66 ust. 2 i art. 190ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 115a u.o.P. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, poprzez ich błędną wykładnię w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jakw sentencji wyroku.Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził poniesionych przez Skarżącego kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, podlegających zwrotowi, bowiem Skarżący był zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.), a także nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika..), a także nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.