Wyrok - III SA/Kr 1559/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 8 października 2025 r., nr 42/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 8 października 2025 r., nr 42/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jarosław Wiśniewski
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
UZASADNIENIE
Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Komendant Wojewódzki) decyzją z dnia 8 października 2025 r.,nr 42/EU-O/2025 utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Nowym Sączu (dalej: organ I instancji, Komendant Miejski) z dnia 14 lipca 2025 r., nr 7/2025, którą organ I instancji odmówił A.K. (dalej: Strona, Skarżący) wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz niewykorzystany czas wolny od służby w Policji.Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Wnioskiem z dnia 30 listopada 2018 r. Strona wystąpiła do Komendanta Miejskiego o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: u.o.P.). Żądanie sformułowała w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, który uznał art. 115a u.o.P. za niezgodnyz art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.)w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia.Pismem z dnia 25 września 2019 r. Strona złożyła wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r.,nr NAB.1241.65.63.2018 Komendant Miejski zawiesił postępowanie. Wnioskiemz dnia 16 września 2022 r. Strona zwróciła się o podjęcie postępowania. Postanowieniem z dnia 21 września 2022 r. ww. organ podjął zawieszone postępowanie. Następnie, pismem z 13 października 2022 r. Strona ponownie wniosła o zawieszenie postępowania i organ I instancji postanowieniem z 17 października 2022 r., nr NAB.1241.65.63.2018 zawiesił postępowanie. Na skutek wniosku Strony z dnia 17 czerwca 2025 r., organ I instancji postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. podjął ponownie zawieszone postępowanie.Rozpoznając wniosek, Komendant Miejski wydał decyzję z dnia 14 lipca 2025 r., nr 7/2025, którą odmówił Stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz niewykorzystany czas wolny od służby w Policji.W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji ustalił, że Strona była funkcjonariuszem Policji i została zwolniona ze służby w Policji z dniem 15 stycznia 2010 r. na podstawie rozkazu personalnego z dnia 29 grudnia 2009 r., nr 1360/2009. W chwili zwolnienia funkcjonariuszowi pozostało 65 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz 27 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego, tj. łącznie 92 dni oraz 0 godzin nadliczbowych (godziny przepracowane ponad normę określonąw art. 33 u.o.P. Ekwiwalent pieniężny wypłacony policjantowi wynosił 12.795,67 zł brutto za 92 dni niewykorzystanych urlopów. Ustalony został przy zastosowaniu przelicznika w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.Organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P.w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 września 2019 r., policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 u.o.P. Stosownie znów do art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 listopada 2018 r., ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Powołując się na ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, organ I instancji stwierdził, że nie przyznało ono samo w sobie uprawnień byłym policjantom do przedmiotowego ekwiwalentu w innej wysokości, tj. obliczonego według przelicznika w wysokości np. 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia. Bowiem, w dniu1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r.o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca), która do spraw wszczętychi zakończonych przed datą 6 listopada 2018 r. i wobec policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. nakazała stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących przed datą 6 listopada 2018 r. Organ I instancji przyjął więc, że do stanu faktycznego w niniejszej sprawie należy stosować stan prawny sprzed dnia 6 listopada 2018 r.W związku z powyższym, Komendant Miejski uznał, że skoro w dacie zwolnienia ze służby wypłacono w całości byłemu policjantowi przysługujący mu wówczas ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy, to jego uprawnienie zostało zrealizowane i aktualnie nie przysługuje mu prawo do wypłaty wyrównania tego świadczenia.Strona nie zgodziła się z przedmiotowym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 31 lipca 2025 r. złożyła odwołanie.Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 8 października 2025 r., nr 42/EU-O/2025 Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję z dnia 14 lipca 2025 r.,nr 7/2025.Na wstępie rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że Strona błędnie określiła swój wniosek jako skargę o wznowienie postępowania. Jednakże, z treści pisma wynikało jednoznacznie, że Strona ubiega się o ponowne ustalenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz wypłatę jego wyrównania. Wobec tego, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował pismo jako ww. wniosek, stosownie do utrwalonego w orzecznictwie sądowym poglądu, że to treść żądania, a nie tytuł podania czy powołana podstawa prawna, określa przedmiot postępowania.Następnie, w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał za organemI instancji, że w rozpoznawanej sprawie ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy ustalono właściwie w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym na kwotę 12.795,67 zł brutto (za 92 dni niewykorzystanych urlopów).Podstawę wypłaty ekwiwalentu w niniejszej sprawie, zdaniem organuII instancji, stanowił przepis art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym od dnia1 października 2020 r., tj. z uwzględnieniem ustawy nowelizującej z dnia 14 sierpnia 2020 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, art. 115a u.o.P. stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem6 listopada 2018 r.Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że od dnia 1 października 2020 r. w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r., co ma miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy w brzmieniu dotychczasowym dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Komendant Wojewódzki określił więc, że obowiązującym w dniu zwolnienia ze służby przelicznikiem była 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, a nie 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, stosownie do art. 1 pkt 16 ustawy nowelizującej.Komendant Wojewódzki skonstatował więc, że przepisy obowiązujące nie przyznają policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Organ nie jest zatem upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej ze względu na brak podstawy prawnej.Organ II instancji rozstrzygnął zatem, że czynność materialno-techniczna naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, organ I instancji zastosował prawidłowo przepisy obowiązujące po dniu 1 października 2020 r. i wobec braku możliwości naliczeniai wypłaty wyrównania w formie decyzji odmówił Stronie wyrównania.Końcowo, organ II instancji odniósł się do wypłaty ewentualnych ustawowych odsetek i stwierdził, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną i należy dochodzić tych roszczeń na drodze cywilnoprawnej.Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego z dnia 8 października 2025 r. nie zgodził się Skarżący i pismem z dnia 23 października 2025 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ww. decyzjęw całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:"1. naruszenie przez organ art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o Policji, w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowanym w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz. U. 2018 poz. 2102), a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop;2. naruszenie przez organ art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (dalej: Ustawa o szczególnych rozwiązaniach) w zw.z art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (wbrew wykładni wskazanej w ww. orzeczeniu TK),tj.: poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji konstytucyjnego prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania w wysokości określonej już znowelizowanym art. 115a ustawy o Policji (odpowiadającym w swej treści wytycznym wskazanym w w/w orzeczeniu TK), w sytuacji, gdy do oceny mego uprawnienia do uzyskania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, winny zostać zastosowane przeliczniki korzystniejsze, w oparciuo wytyczne Trybunału Konstytucyjnego;3. naruszenie przepisów prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach,a to z pominięciem wykładni przepisów prawa wskazanej w Wyroku Trybunału Konstytucyjnego RP K 7/15 oraz interpretacji określonej w sposób jednoznacznyw linii orzeczniczej tut. Sądu w podobnych sprawach; tj. dokonanie przez organy błędnej wykładni prawa, polegającej na niesłusznym zastosowaniu w/w przepisu ustawy o szczególnych rozwiązaniach w brzmieniu literalnym, co ostatecznie prowadzi do zaistnienia zjawiska tzw. , odmowy wypłaty ekwiwalentu we właściwej wysokości i stanowi rażące naruszenie prawa, mające wpływ na wynik sprawy, polegające także na niezastosowaniu korzystnego przelicznika, odpowiadającego aktualnemu brzmieniu art. 115a ustawy o Policji.4. Naruszenie przepisów prawa, tj. Art. 115a Ustawy o Policji poprzez wadliwe uznanie, iż policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 roku nie przyznaje się prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, bowiem - wedle wadliwej oceny organów - błędnie uznaje się, że na podstawie przepisów obowiązujących od dnia1 października 2020 roku organ nie jest uprawniony do dokonania wypłaty uzupełniającej, co stoi w sprzeczności z orzecznictwem i prowadzi do wadliwych konkluzji, a w konsekwencji do braku wypłaty należnych kwot pieniężnych dla funkcjonariusza".W uzasadnieniu skargi podkreślił, że stanowisko organów obu instancji jest niewłaściwe, bowiem prowadzi do tzw. wtórnej niekonstytucyjności i niesłusznego różnicowania sytuacji prawnej funkcjonariuszy jedynie w zależności od cezury czasowej w dacie 6 listopada 2018 r. oraz obciążenia Strony błędnym wykonaniem wytycznych TK przez ustawodawcę. Ponadto, organy I i II instancji przyjęły błędną wykładnię przepisów w ich literalnym brzmieniu, oderwaną od ukształtowanejw sposób jednoznaczny linii orzeczniczej sądów administracyjnych.Z powyższymi zarzutami nie zgodził się organ II instancji i w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Jednocześnie, Komendant Wojewódzki potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodał, że organy administracji są związane ustawą i nie mogą jej pomijać przy rozstrzyganiu spraw, dlatego w niniejszej sprawie została uwzględniona nowelizacja przepisu dokonana przez ustawodawcę w wykonaniu powołanego orzeczenia TK.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnegoi przepisów postępowania.Na podstawie art. 135 P.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albow części.Należy także zauważyć, że sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ zarówno w skardze i odpowiedzi na skargę złożono wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.Mając na względzie wskazane kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż akty te naruszają prawo w sposób nakazujący pozbawienie ich mocy wiążącej.Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z dnia6 listopada 2018 r. poz. 2102) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a u.o.P.w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Skutkiem wyroku była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji) mocy obowiązującej art. 115a u.o.P. w części, w jakiej określał współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia funkcjonariusza, jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Organy obu instancji wskazywały, że nowelizacja art. 115a u.o.P. dokonana ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (ustawa nowelizująca) nie dotyczy ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy w odniesieniu do policjanta zwolnionego ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r.Rozstrzygając spór w niniejszej sprawie Sąd powinien więc zbadać, czy istnieje możliwość przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres przed6 listopada 2018 r. w sposób zgodny z wyrokiem Trybunału, jak chce tego Skarżący, czy też brak jest podstaw prawnych do przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z zastosowaniem przelicznika 1/21 (jako, że brak jest nowych przepisów ustawowych, które zastępowałyby niekonstytucyjny przelicznik 1/30), jak twierdzą organy administracyjne obu instancji.Sąd stwierdził, że istnieje możliwość ponownego wyliczenia należnej kwoty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ponieważ na sposób wyliczenia tej kwoty wskazuje wprost uzasadnienie powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy powinien stanowić równowartość niewykorzystanych urlopów, a więc zgodniez uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest to "zastępcza forma" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawnąi faktyczną niemożność realizacji tego świadczenia w naturze. Podstawową formą realizacji prawa do wypoczynku, gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji, jest faktyczne wykorzystanie urlopu, jednak ze względu na wykonywanie obowiązków służbowych, a więc okoliczności od funkcjonariusza niezależnych, może dojść do sytuacji, że nie wykorzysta on przysługującego mu urlopu przed ustaniem stosunku pracy. Wtedy jedyną formą rekompensaty corocznego płatnego urlopu jest przewidziany przez ustawodawcę ekwiwalent pieniężny. Należy wszakże podkreślić, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego nabywane jest wyłącznie w sytuacji zwolnienia ze służby i nie ma charakteru uznaniowego. Prawo do ekwiwalentu wynika wprostz ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłacenia – w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13, wszystkie powołanew uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 u.o.P., który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze.Z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika zatem wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby liczba dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za jeden dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy po wyliczeniu liczby dni urlopu przysługującego Skarżącemu pomnożyć ją przez wysokość wynagrodzenia przysługującego Skarżącemu za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby, przy uwzględnieniu, że przepis art. 115a u.o.P. odwołuje się do ostatniego jednomiesięcznego uposażenia bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego czasu służby. Przepisart. 115a u.o.P. odwołuje się do ostatniego jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3087/21).Ilość należnego i niewykorzystanego urlopu w niniejszej sprawie, tj. 92 dni, należy więc pomnożyć przez "wycenę" (dokonaną zgodnie z uzasadnieniem TK) ostatniego jednego dnia roboczego przysługującego Skarżącemu na dzień zwolnienia ze służby.Podnieść należy, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi: "Przepisart. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.". Organy ponownie rozpoznając sprawę są zobowiązane wziąć pod uwagę ten przepis, jako że określa on obowiązujący stan prawny w dniu wydania decyzji.Z powyższego przepisu wynika, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się nie w wysokości wynikającej z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., a jedynie na zasadach wynikających z tej ustawy. Posłużenie się przez ustawodawcę takim sformułowaniem jednoznacznie wskazuje, że jego celem nie było nakazanie wypłacania ekwiwalentu w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wykładnia przeciwna wskazanego przepisu prowadziłaby do wniosku, że ustawodawca powtórzył niekonstytucyjne przepisy ustawy, wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. i tym samym mamy do czynienia ze zjawiskiem tzw. wtórnej niekonstytucyjności. Zjawisko to polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne (K. Kos, O pojęciu wtórnej niekonstytucyjności prawa, Przegląd Prawa Konstytucyjnego 2018, nr 2 (42), s. 21) i próbuje, w tym przypadku za pomocą przepisów przejściowych, ograniczyć zakres zastosowania orzeczenia Trybunału, naruszając tym samym art. 190 ust. 1 Konstytucji RP (moc powszechnie obowiązująca wyroków TK).Ze względu na przywołane wyżej argumenty, należy uznać wykładnię dokonaną przez organy Policji za błędną. Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej powodują, że przy wykładni przepisu art. 115a u.o.P. – sądy oraz organy administracji publicznej, w tym także organy Policji, powinny wziąć pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, co podkreślały już wcześniej sądy administracyjne (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2861/23 i 14 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 2820/23).Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikającychz przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., co oznacza obowiązek obliczenia go według zasad podanych w u.o.P. w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. W niniejszej sprawie dni urlopu przysługującego Skarżącemu za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosownie do art. 153 P.p.s.a., w szczególności mając na względzie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. (policjant zwalniany ze służby za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany za pracę ponad wymiar, otrzymuje ekwiwalent pieniężny) i dokonają wyliczenia oraz wypłaty Skarżącemu części należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a u.o.P. zgodnie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP (pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy) oraz stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, przyjmując, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy, a ostatni miesiąc, w którym wypłacono wynagrodzenie wraz z dodatkami miał 21 dni roboczych (średnia roczna).Ponadto, należy odnieść się do żądania wypłaty odsetek, których wypłaty domagał się Skarżący w odwołaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjnyw wyroku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1467/13, droga administracyjnaw przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Przepisy ustawy o Policji (u.o.P.) nie przewidują prawa funkcjonariusza do odsetek za niewypłacenie mu w terminie uposażenia, ekwiwalentu lub innych świadczeń ze stosunku służbowego. Roszczenie odsetkowe w sprawie jest zatem oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i przynależy do drogi przed sądem powszechnym. Stanowisko wyrażone w tym zakresie przez organ odwoławczy ocenić należało więc jako prawidłowe.Mając zatem na względzie naruszenie przez organy administracyjne obu instancji przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 66 ust. 2 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 115a u.o.P. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, poprzez ich błędną wykładnię w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jak w sentencji wyroku.. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jak w sentencji wyroku.