Wyrok - II SA/Gl 1329/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.186.2025.ZS w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIEOddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.186.2025.ZS w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Beata Kalaga-Gajewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej – Wojewódzki Inspektor, organ odwoławczy) decyzją z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.186.2025.ZS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. – dalej k.p.a.) w związku art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu odwołania K. M. (dalej – Skarżący, Inwestor), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej – Powiatowy Inspektor, organ I instancji) z dnia 5 maja 2025 r. znak[...], którą nakazano K. M. rozbiórkę w całości oranżerii zlokalizowanej na tarasie budynku posadowionego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...].Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Powiatowy Inspektor decyzją nr [...] z dnia 4 maja 2017 r. nałożył na Skarżącego obowiązek doprowadzeniu do stanu [pic]zgodnego z przepisami oranżerii zlokalizowanej na tarasie budynku na działce nr [...] w S., poprzez wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni jej ściany zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr [...] w S.. Rozstrzygnięcie to decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] uchylono w zakresie terminu i wyznaczono nowy termin wykonania obowiązku, a w pozostałym zakresie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Skarg na decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/GI 1065/17. Natomiast skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 21 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2813/18.Oględziny przeprowadzone przez organ I instancji w dniach 7 marca 2022 r. oraz 21 lipca 2022 r. wykazały, iż Inwestor nie wykonał nakazanych prac określonych w decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora z dnia 4 maja 2017 r.Postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 2 czerwca 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora [pic]z dnia 4 maja 2017 r.Pismem z dnia 9 kwietnia 2024 r. zawiadomiono Skarżącego o terminie kolejnych czynności sprawdzających mających udzielić odpowiedzi na pytanie, czy obowiązek na niego nałożony został wykonany. W wyznaczonym terminie, tj. 10 maja 2024 r. Inwestor odmówił udziału w czynnościach i udostępnienia przedmiotu sprawdzenia. Dlatego też pracownicy organu I instancji przeprowadzili czynności z terenu nieruchomości sąsiedniej, tj. działki nr [...]. W ich trakcie stwierdzili, że obowiązek nie został wykonany. Jednocześnie ustalono brak znamion przystąpienia do jego realizacji.Wobec niewykonania obowiązku określonego decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora [pic]z dnia 4 maja 2017 r., organ I instancji decyzją nr [...] nakazał Inwestorowi rozbiórkę w całości oranżerii zlokalizowanej na tarasie budynku posadowionego na jego działce.W odwołaniu z dnia 27 maja 2025 r. pełnomocnik Skarżącego rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu zarzucił naruszenie:1) art. 7 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób pomijający słuszny interes Inwestora oraz bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy,2) art. 7a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nakładającej na Inwestora obowiązek rozbiórki w całości oranżerii w sytuacji, gdy w sprawie istniały zgłaszane wątpliwości co do treści normy prawnej, a wątpliwości te nie zostały rozstrzygnięte na korzyść Inwestora (przy jednoczesnym niewyjaśnieniu przez organ I instancji przyczyn odstąpienia od konieczności zastosowania normy art. 7a k.p.a.),3) art. 7b k.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, pominięciu słusznego interesu Inwestora i nałożeniu na niego obowiązku nieadekwatnego - nadmiernego (polegającego na zobowiązaniu do rozbiórki całej oranżerii zamiast zastosowania rozwiązania mniej uciążliwego),4) art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania Inwestora do organów władzy publicznej, a to prowadzenia postępowania w sposób niezorganizowany, chaotyczny i przewlekły (od dnia zawiadomienia Strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania do dnia wydania decyzji administracyjnej minął niemal rok),5) art. 9 k.p.a. polegające na braku należytego i wyczerpującego informowania Inwestora o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz nieudzieleniu Inwestorowi informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w szczególności nie udzielono Inwestorowi wskazówek i wyjaśnień w jaki sposób w sposób prawidłowy mógł wykonać decyzję nakładającą obowiązek wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni ściany zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr[...], podczas gdy obowiązujące od 2017 r. przepisy regulują klasę odporności ogniowej ścian oddzielenia przeciwpożarowego normą EI 60 (Inwestor wielokrotnie informował [pic]organ I instancji, że nie wie, w jaki sposób decyzja mogłaby, zostać wykonana w sposób prawidłowy),6) art. 10 k.p.a. polegające na niezapewnieniu Inwestorowi oraz jego pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności - przed wydaniem decyzji nie umożliwiono Inwestorowi oraz jego pełnomocnikowi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (od dnia zawiadomienia Stron o możliwości zapoznania się z aktami postępowania do dnia wydania decyzji minął niemal rok),7) art. 11 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ I instancji wydający w sprawie decyzję administracyjną - treść sporządzonego w sprawie uzasadnienia to chronologiczny opis czynności podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz brak jest wyjaśnienia, dlaczego organ I instancji podjął zaskarżoną decyzję i dlaczego wydana decyzja jest nieadekwatna nakładająca na Inwestora nadmierny obowiązek rozbiórki całej oranżerii.W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego podniósł, że rzeczoznawcy z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych wyrazili stanowisko, że obowiązek określony decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora z dnia 4 maja 2017 r. nie może być wykonany, gdyż byłoby to niezgodne z § 216 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm. – dalej r.w.t.b.). Umotywował to tym, że norma REI 60 dotyczy jedynie stopów, a obowiązek nałożony decyzją z dnia 4 maja 2017 r. wydany został wobec ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zaznaczano do ścian zewnętrznych znajduje zastosowanie norma EI 60. W tej sytuacji Skarżący zwrócił się do organu I instancji o wyjaśnienie, jak ma dokonać realizacji nałożonego na niego obowiązku. Jak podniósł Pełnomocnik Skarżącego, organ I instancji uchylił się jednak od udzielenia wyjaśnień w tej materii. Ponadto zwrócono uwagę, że organ I instancji nie przedstawił okoliczności jakimi się kierował nakazując rozbiórkę całej oranżerii.Nie przychylając się do argumentacji odwołania, Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia 12 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.W motywach decyzji organu odwoławczego wskazano, że przedmiotowe postępowanie jest tzw. postępowaniem naprawczym, prowadzonym w trybie art. 51 u.p.b. Jego celem jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami Prawa budowlanego. Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 51 ust. 3 u.p.b. W takim przypadku postępowanie organu nadzoru budowlanego ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy zobowiązany wykonał, w ustawowym terminie, obowiązek nałożony uprzednio w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Podkreślono przy tym, że poza zakresem kontroli są kwestie prawidłowości samego obowiązku określonego wcześniejszą decyzją wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Zatem Inwestor nie może w tym postępowaniu kwestionować obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego.Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w zakresie niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, Wojewódzki Inspektor oświadczył, że Skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w czynnościach procesowych. Ponadto – jego zdaniem – został on prawidłowo zawiadomiony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia ewentualnych wyjaśnień. Okoliczności te – jak stwierdza organ odwoławczy – potwierdzać ma dokumentacja zgromadzona w aktach.W kwestii natomiast wydania decyzji po upływie roku od ostatniego zawiadomienia, Wojewódzki Inspektor stanął na stanowisku, że niewątpliwie przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy przez organ I instancji stanowi naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady szybkości postępowania oraz pogłębiania zaufania do organów państwa, natomiast nie ma wpływu na wydaną przez niego decyzję nakazującą rozbiórkę oranżerii. W tym miejscu organ odwoławczy wyjaśnił także, że odstąpił od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., gdyż z odwołania jednoznacznie wynika, że Skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku.Zajmując się z kolei zakresem rozbiórki, którym objęto całą oranżerię, Wojewódzki Inspektor wskazał, że oranżeria jako konstrukcja aluminiowa wypełniona szkłem została wybudowana w obrysie istniejącego tarasu i tym samym stanowi jedną całość techniczno-użytkową. Zatem – w jego ocenie - brak jest możliwości technicznych rozebrania tylko tej części konstrukcji, co do której nałożono obowiązek w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b.Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami ustalił, iż obowiązek nie został wykonany, a tym samym zobligowany był do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 u.p.b. kończącej postępowanie naprawcze.W skardze z dnia 30 września 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Inwestora zarzucił decyzji Wojewódzkiego Inspektora naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:1) art. 48 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem oranżerii za obiekt wymagający nakazu rozbiórki, mimo że organy nie wykazały, aby obiekt ten został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę lub w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu;2) art. 48 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem oranżerii za obiekt wymagający nakazu rozbiórki mimo, że organy nie uwzględniły, że obowiązek nałożony wcześniej był wadliwy i niewykonalny, a ocena jego wykonania wymagała zbadania szerszego kontekstu w tym, że decyzja nakłada na Inwestora obowiązek wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni jej ściany zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr [...], podczas gdy obowiązujące od 2017 r. przepisy regulują klasę odporności ogniowej ścian oddzielenia przeciwpożarowego normą EI 60;3) art. 48 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem oranżerii za obiekt wymagający nakazu rozbiórki mimo, że organy nie uwzględniły, że organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego i prawnego, pominęły słuszny interes Skarżącego i nałożyły na niego obowiązek nieadekwatny – nadmierny;4) art. 7 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób pomijając słuszny interes Inwestora oraz bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy;5) art. 7a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nakładającej na Inwestora obowiązek rozbiórki w całości oranżerii w sytuacji, gdy w sprawie istniały zgłaszane wątpliwości co do treści normy prawnej, a wątpliwości te nie zostały rozstrzygnięte na korzyść Inwestora (przy jednoczesnym nie wyjaśnieniu przez organ I instancji przyczyn odstąpienia od konieczności zastosowania normy art. 7a k.p.a.);6) art. 7b k.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, pominięciu słusznego interesu Inwestora i nałożeniu na niego obowiązku nieadekwatnego - nadmiernego (polegającego na zobowiązaniu do rozbiórki całej oranżerii zamiast zastosowania rozwiązania mniej uciążliwego);7) art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania Inwestora do organów władzy publicznej, a to prowadzenia postępowania w sposób niezorganizowany, chaotyczny i przewlekły (od dnia zawiadomienia Strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania do dnia wydania decyzji administracyjnej minął niemal rok);8) art. 9 k.p.a. polegające na braku należytego i wyczerpującego informowania Inwestora o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz nieudzieleniu Inwestorowi informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w szczególności nie udzielono Inwestorowi wskazówek i wyjaśnień w jaki sposób w sposób prawidłowy mógł wykonać decyzję nakładającą obowiązek wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni ściany zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr [...] podczas, gdy obowiązujące od 2017 r. przepisy regulują klasę odporności ogniowej ścian oddzielenia przeciwpożarowego normą EI 60 (Inwestor wielokrotnie informował organ I instancji, że nie wie, w jaki sposób decyzja mogłaby zostać wykonana w sposób prawidłowy);9) art. 10 k.p.a. polegające na niezapewnieniu Inwestorowi oraz jego pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przed wydaniem decyzji nie umożliwiono Inwestorowi oraz jego pełnomocnikowi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (od dnia zawiadomienia Strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania do dnia wydania decyzji administracyjnej minął niemal rok);10) art. 11 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ I instancji wydający w sprawie decyzję administracyjną - treść sporządzonego w sprawie uzasadnienia to chronologiczny opis czynności podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz brak jest w treści uzasadnienia wyjaśnienia, dlaczego organ I instancji podjął zaskarżoną decyzję i dlaczego wydana decyzja jest nieadekwatna - nakładająca na Inwestora nadmierny obowiązek rozbiórki całej oranżerii.Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Inwestora posłużył się argumentacją tożsamą z tą zaprezentowaną w odwołaniu.Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora, którą nakazano Skarżącemu rozbiórkę całej oranżerii zlokalizowanej na tarasie jego budynku. Wydanie wspomnianego nakazu rozbiórki – jak zaznaczył organ - było podyktowane niepodporządkowaniem się przez Inwestora obowiązkowi polegającemu na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni ściany oranżerii zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr [...].Według Skarżącego, standard REI 60 stosowany jest przy budowie stropów. Zatem – jego zdaniem - wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego spełniającej wspomnianą normę, jak wymaga od niego organ nadzoru budowlanego, stanowiłoby naruszenie prawa, a konkretnie § 216 r.w.t.b. Powołując się na ten przepis Skarżący twierdzi, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego winna spełniać klasę odporności ogniowej oznaczoną normą EI 60. Ponadto w opinii Inwestora, nie wykazano, że oranżerię wzniesiono bez wymaganego pozwolenia na budowę lub w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu. Dodatkowo Inwestor zarzuca organowi, że nakaz rozbiórki ogrodu zimowego w całości jest nieadekwatny do sytuacji. Dodał jednoczenie, że mógł on zastosować mniej uciążliwe dla Inwestora rozwiązanie.Przystępując do rozważań wskazać przyjdzie, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 3 pkt 2 u.p.b. Przepis ten stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., i w przypadku niewykonania obowiązku - wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.Analiza tego uregulowania prowadzi do wniosku, że odnosi się on do drugiego etapu postępowania naprawczego, następującego po uprzednim zastosowaniu art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. W myśl tego przepisu organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.Jeżeli więc istnieją techniczne i prawne możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie legalizacyjne nakłada w formie decyzji określone obowiązki, które mają urzeczywistnić stan pożądany z punktu widzenia obowiązującego prawa. Obowiązki podlegają wykonaniu w terminie oznaczonym przez organ nadzoru budowlanego w tej samej decyzji. Po jego upływie Prawo budowlane obliguje organy nadzoru budowlanego do weryfikacji, czy inwestor podporządkował się skierowanym do niego obowiązkom. Zaniechanie inwestora w tym zakresie nie tyle uprawnia organ nadzoru budowlanego, co zobowiązuje go do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.Podkreślić należy, że decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 3 u.p.b. wydawana jest wtedy, gdy decyzja podjęta na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. jest już ostateczna (prawomocna) i ewentualne jej wzruszenie jest możliwe jedynie w trybie postępowań nadzwyczajnych tj. w drodze wznowienie postępowania lub stwierdzenia nieważności. Dlatego też w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 u.p.b. mogą być podnoszone wyłącznie argumenty dotyczące jedynie przedmiotu rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji, nie można natomiast podnosić zarzutów w stosunku do wcześniej wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. decyzji, od której również służyły środki zaskarżenia (odwołanie, skarga do sądu administracyjnego) – zob. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 39/18, LEX nr 3059421.Wywieść stąd należy, że w postępowaniu naprawczym, prowadzonym już po wydaniu decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., organ nadzoru budowlanego ogranicza czynności procesowe tylko i wyłącznie do tych mających wykazać, że inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki (zob. wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1607/17, LEX nr 2706000). Wynik tych ustaleń determinuje bowiem wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 3 u.p.b.Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy podkreślić należy, iż poza sporem jest to, że Skarżący nie zrealizował obowiązku nałożonego na niego decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora z dnia 4 maja 2017 r. W trakcie bowiem czynności procesowych stwierdzono, iż Inwestor nie wykonał ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 na całej powierzchni ściany oranżerii zlokalizowanej wzdłuż granicy z działką nr [...]. Ponadto treść odwołania i skargi potwierdza ten fakt.W świetle dotychczasowych rozważań - wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego - materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby wydać zaskarżoną decyzję. Skoro bowiem Skarżący nie poddał się obowiązkowi, to Powiatowy Inspektor zobligowany był do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 u.p.b., w tym przypadku nakazującej rozbiórkę oranżerii. W tym miejscu należy się odnieść do zarzutu nierozważenia przez organy możliwości wdrożenia mniej uciążliwego dla Inwestora rozwiązania. De facto pełnomocnik Inwestora nie wskazał, jakie to miałoby być rozwiązania. Założyć należy, że w rachubę wchodziła rozbiórka części spornego ogrodu zimowego. Tymczasem nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego można wydać tylko wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1117/17, LEX nr 2647384). Jak natomiast słusznie zauważył organ odwoławczy, oranżeria to konstrukcja aluminiowa wypełniona szkłem, która tworzy całość techniczno-użytkową. W tej sytuacji brak jest uzasadnienia dla nakazania rozbiórki tylko tej ściany oranżerii, która zlokalizowana jest wzdłuż granicy z działką sąsiednią.Jak zaznaczono wcześniej, w niniejszym postępowania poza zakresem kontroli pozostają wszelkie zarzuty, które dotyczą innych zagadnień niż tych związanych z podporządkowaniem się przez Inwestora obowiązkowi nałożonemu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Dlatego też takiej ocenie nie podlega prawidłowość określenia standardu w jakim ma być wykonana ściana oddzielenia przeciwpożarowego, gdyż została ona przeprowadzona w odrębnym postępowaniu. Uwaga ta dotyczy również oceny legalności realizacji spornego ogrodu zimowego.Jedynie na marginesie należy zauważyć, że powoływany przez pełnomocnika Skarżącego § 216 r.w.t.b. określa wymogi klasy odporności pożarowej elementów budynku. Natomiast standardy przeciwpożarowe dla ścian oddzielania przeciwpożarowego regulowane są przez § 232 ust. 4 r.w.t.b. W tym przepisie norma REI 60 przewidziana jest dla elementów oddzielenia przeciwpożarowego dla ścian i stropów, z wyjątkiem stropów w ZL (kolumna 2 tabeli). Oznacza to, że wskazywany przez pełnomocnika Skarżącego przepis nie ma odniesienia do ściany oddzielenia przeciwpożarowego.Również na marginesie należy podnieść, że w poprzedzającym niniejsze postępowanie ustalono, że Inwestor zgłosił budowę oranżerii Staroście [...] w dniu 16 września 2004 r., który pismem z dnia 20 września 2004 r. przyjął zgłoszenie i nie zgłosił do niego zastrzeżeń. Jednocześnie wyjaśniono, że dokonanie skutecznego zgłoszenia, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu nie wyklucza badania legalności powstania danego obiektu z warunkami określonymi w projekcie i przepisach Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego są bowiem uprawnione do badania czy organ administracji architektoniczno-budowlanej słusznie nie wniósł sprzeciwu wobec danego zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Zatem wbrew twierdzeniu pełnomocnika Skarżącego, kwestia legalności inwestycji również była przedmiotem oceny, tylko na wcześniejszym etapie postępowania naprawczego.Pozostaje jeszcze ustosunkowanie się do zarzutów natury procesowej. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż jak wykazano wcześniej, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie zaskarżonej decyzji. Natomiast samo prowadzenie postępowania przez okres jednego roku nie może wpłynąć na ocenę merytoryczną rozstrzygnięcia. Nie można również podzielić twierdzeń pełnomocnika co do tego, że nie zapewniono mu oraz jego mocodawcy czynnego udziału w postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Otóż w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które pozwalają na przyjęcie, że organ przy zachowaniu zasad postępowania administracyjnego informował stronę o każdej czynności podejmowanej w sprawie. Ponadto zawiadamiał pełnomocnika Inwestora o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Istotnie pomiędzy ostatnim zawiadomieniem w tej materii (pismo z dnia 20 maja 2024 r.), a wydaniem decyzji przez organ I instancji upłynął długi okres czasu. W tym czasookresie podejmowane były rozstrzygnięcia będące następstwem działań Skarżącego zmierzających m.in. do stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, uzyskania wyjaśnień co do sposobu wykonania wspomnianego obowiązku, czy też zawieszenia postępowania. Zatem od momentu zawiadomienia z dnia 20 maja 2024 r. informującego o prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. nie były podejmowane czynności, o których istnieniu pełnomocnik Skarżącego nie miałby wiedzy. Niezależnie od tego podnieść należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1453/25, LEX nr 4013521). Tymczasem pełnomocnik Inwestora nie wykazał istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy.Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).[pic]. nie były podejmowane czynności, o których istnieniu pełnomocnik Skarżącego nie miałby wiedzy. Niezależnie od tego podnieść należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1453/25, LEX nr 4013521). Tymczasem pełnomocnik Inwestora nie wykazał istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy.Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).[pic]