Wyrok - II SA/Gl 1539/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2025 r., nr SKO.OS/41.9/858/2025/15139/BL w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent MiastaOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2025 r., nr SKO.OS/41.9/858/2025/15139/BL w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
500 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Beata Kalaga-Gajewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta B. (dalej "Prezydent" lub "organ egzekucyjny") wystawił w dniu 26 listopada 2025 r. tytuł wykonawczy wobec K. S. (dalej "zobowiązana" lub "skarżąca") znak [...] (dalej "tytuł wykonawczy"). Tytuł ten został wydany w następstwie prawomocnej decyzji Prezydenta nakazującej zobowiązanej usunięcie odpadów następujących rodzajów: 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych, 17 01 01 - odpady betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów, 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, 17 02 01 - drewno, 17 05 04 - gleby i ziemi, w tym kamieni, innych niż wymienione w 17 05 03 w postaci gleby zanieczyszczonej nadpalonym plastikiem, 17 06 04 - materiały izolacyjne innych niż wymienione w 17 06 01 i 17 06 03 w postaci częściowo spalonych otulin z przewodów elektrycznych, 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03 w postaci plastikowych listew oraz płyt kartonowo-gipsowych, 19 01 99 - inne niewymienione odpady w postaci nadpalonego plastiku, 20 03 07 - odpady wielkogabarytowe, solidarnie z L. I., M. N., J. P., J. S. oraz J. N. z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. działki nr ew. [...] obręb [...] (aktualnie działki nr ew. [...]), położonej w B. przy ul. [...].Postanowieniem z dnia 29 listopada 2024 r., znak: [...], organ egzekucyjny działając na podstawie art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) - dalej "u.p.e.a." nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500 zł, w związku z uchylaniem się od obowiązku wykonania czynności określonej w tytule wykonawczym i wezwał do wykonania do dnia 31 stycznia 2025 r. obowiązku wskazanego w decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia ww. decyzji pod rygorem nakładania dalszych grzywien i zastosowania wykonania zastępczego.W celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego realizacji nałożonego na zobowiązaną obowiązku pracownicy organu egzekucyjnego w dniu 5 maja 2025 r. przeprowadzili oględziny wskazanego terenu, w trakcie których potwierdzono, że odpady zalegające na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w B. przy ul. [...] nie zostały usunięte.W związku z powyższym organ egzekucyjny w dniu 13 maja 2025 r. wydał następne postanowienie o nałożeniu grzywny w wysokości 850 zł w celu przymuszenia zobowiązanej do wykonania obowiązku wskazanego w decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania w terminie do dnia 31 lipca 2025 r.W związku z upływem terminu wynikającego z powyższego postanowienia dnia 13 sierpnia 2025 r. pracownik organu egzekucyjnego przeprowadził kolejne oględziny działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] , w trakcie których ustalono, że odpady w dalszym ciągu nie zostały usunięte z tej nieruchomości.W konsekwencji dokonanych po raz kolejny ustaleń co do zaniechania przez zobowiązaną realizacji nałożonego na nią obowiązku organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 1 września 2025 r., znak: [...], nałożył na zobowiązaną kolejną grzywnę w wysokości 1000 zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia oraz wezwał ją do wykonania w terminie do dnia 31 października 2025 r. obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia 26 listopada 2024 r. Pouczył, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie, nakładane będą dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie na podstawie art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a.W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania, ustalony stan faktyczny dotyczący realizacji obowiązku przez zobowiązaną i przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie.W piśmie z dnia 2 września 2025 r. zobowiązana złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 1 września 2023 r. twierdząc, że od dnia 24 lipca 2025 r. nie jest już użytkownikiem wieczystym terenu, na którym znajdują się odpady.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") wydało w dniu 3 października 2025 r. postanowienie nr SKO.OS/41.9/858/2025/15139/BL, w którym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, ustalony stan faktyczny w sprawie i przepisy prawa mające w niej zastosowanie. W konsekwencji dokonanej analizy akt postępowania Kolegium stwierdziło, że wobec niewykonania obowiązku płynącego z ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, nałożenie na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia jest uzasadnione. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu egzekucyjnego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w tym zakresie. Wskazał, że z konstrukcji prawnej tego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia oraz wykładni dokonanej przez orzecznictwo sądowoadministracyjne, środek ten ma na celu przymuszenie zobowiązanej do wykonania orzeczonego nakazu, skoro obowiązek płynący z decyzji nakazowej został zignorowany. W ocenie Kolegium również wysokość orzeczonej grzywny w celu przymuszenia określona została przez organ egzekucyjny i uzasadniona w sposób nie sprzeciwiający się art. 121 § 2 u.p.e.a.Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu Kolegium stwierdziło, że obowiązku usunięcia odpadów nie niweluje okoliczność, że zobowiązana nie jest obecnie użytkownikiem wieczystym tej działki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Prezydenta z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr [...] nakazująca usunięcie odpadów, która przesądza tę okoliczność, ponieważ zobowiązana uznana została za posiadacza odpadów zobowiązanego do ich usunięcia.Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie i wniosła o jego uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nie ustalenie stanu faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie wzięcie pod uwagę argumentów podnoszonych przez skarżącą, w tym, że nie była ona użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a zatem nie mogła wykonać nałożonego na nią obowiązku.Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z:1. wydruku z księgi wieczystej [...] - na okoliczność, że w dacie nałożenia grzywny w kwocie 1.000 zł i zobowiązania do wykonania obowiązku usunięcia odpadów nie była już użytkownikiem wieczystym nieruchomości;2. przesłuchanie świadka J. P., na okoliczność, że nieruchomość począwszy od 24 lipca 2025 r. była w użytkowaniu wieczystym firmy E Sp. z o.o. z siedzibą w Z. , a skarżąca nie miała wstępu na teren nieruchomości, nie mogła ingerować w prawa użytkowników, nie miała możliwości dysponowania ich mieniem, jak też że skarżąca zawiadomiła użytkowników o konieczności usunięcia zdeponowanych tam odpadów.W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Kolegium nie przeanalizowało stanu faktycznego, jaki istniał w dacie wydania postanowienia z dnia 1 września 2025 r., ponieważ nie była ona w ogóle zobowiązana do wykonania nałożonego na nią obowiązku. Wydane postanowienie Kolegium świadczy, w jej ocenie, o arogancji prawa i przedmiotowym traktowaniu uczestników postępowania. Świadczy o tym uzasadnienie postanowienia, gdzie Kolegium powołuje szereg przepisów postępowania, ale nie odnosi się do stanu faktycznego.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o:1. odrzucenie skargi ze względu na brak formalny, to jest brak numeru PESEL skarżącej, ewentualnie w przypadku usunięcia braku formalnego:2. oddalenie skargi,3. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z zm.) – dalej "p.p.s.a.".Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:Spór dotyczy nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia ze względu na niewykonanie obowiązku usunięcia odpadów znajdujących się na działce nr ew. [...] obręb [...] (aktualnie działki nr ew. [...] ), położonej w B. przy ul. [...] .Egzekucji administracyjnej podlegają określone obowiązki o charakterze pieniężnym i niepieniężnym.Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 1 pkt 1 i 2 określa:1) sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2;2) prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2.Organ egzekucyjny w rozumieniu art. 1a pkt 7 u.p.e.a., to organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków.Wierzyciel w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a., to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.Zobowiązany w rozumieniu art. 1a pkt 20 u.p.e.a. to osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.Środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym to m.in. grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze (art. 1a pkt 12b u.p.e.a.).Egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego (art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (art. 3 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) – dalej "u.o.o."1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.2. Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami.3. Nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jako władający powierzchnią ziemi, a niebędących w posiadaniu innego podmiotu - wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska.3a. Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie.3b. Jeżeli po wydaniu ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ stwierdzi, że za gospodarowanie odpadami odpowiedzialny jest również inny posiadacz odpadów, może wydać decyzję o nałożeniu obowiązku wykonania ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 2, przez tego posiadacza odpadów. Odpowiedzialność posiadaczy odpadów za wykonanie decyzji jest solidarna.3c. Właściwy organ może zmienić, bez odszkodowania, sposób wykonania decyzji, o której mowa w ust. 2, w przypadku, gdy wykonanie decyzji w sposób w niej wskazany okaże się niemożliwe lub może stwarzać zagrożenia dla życia, zdrowia lub środowiska lub inny sposób wykonania jest bardziej racjonalny ze względu na wymagania ochrony środowiska lub ze względów ekonomicznych przy zachowaniu właściwego poziomu ochrony życia, zdrowia ludzi i środowiska.4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu.5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości.6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:1) termin usunięcia odpadów;2) rodzaj odpadów;3) sposób usunięcia odpadów.W niniejszej sprawie egzekucji administracyjnej podlega zatem obowiązek o charakterze niepieniężnym w postaci usunięcia odpadów wynikający z ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta z dnia 18 kwietnia 2024 r. znak: [...].Skarżąca nie podporządkowała się ww. decyzji i pomimo dwukrotnego nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. Żaląc się na postanowienie organu egzekucyjnego o nałożeniu trzeciej grzywny podniosła, że od dnia 24 lipca 2025 r. nie jest już użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której znajdują się odpady i nie może z tego powodu wykonać nałożonego na nią obowiązku.Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że w obiegu prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja Prezydenta z dnia 18 kwietnia 2024 r. nakazująca skarżącej i innym w niej wymienionym osobom jako współposiadaczom działki nr ew. [...] obręb [...] (aktualnie działki nr ew. [...] ), położonej w B. przy ul. [...] usunięcie solidarnie znajdujących się na niej odpadów. Zarówno skarżąca, jak i wskazani w decyzji inni zobowiązani uznani zostali przez Prezydenta za współposiadaczy znajdujących się na działce nielegalnie składowanych odpadów. W dniu wydania decyzji przez Prezydenta skarżąca była współużytkownikiem wieczystym działki, na której znajdowały się odpady, czego nie zakwestionowała. Fakt sprzedaży przez skarżącą prawa współużytkowania wieczystego działki w dniu 24 lipca 2025 r. (zgodnie z jej oświadczeniem) nie ma wpływu na jej obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta z dnia 18 kwietnia 2024 r. Zgodnie bowiem z przywołanym wcześniej ust. 4 art. 26 u.o.o., jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości.Stosownie do art. 122 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;2) postanowienie o nałożeniu grzywny.Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 u.p.e.a).Na podstawie art. 121 § 1 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4.Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (art. 121 § 2). Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200.000 zł (art. 121 § 3 u.p.e.a). Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 u.p.e.a).Wskazać należy, że grzywna w celu przymuszenia jest nakładana na daną osobę aby przymusić ją do wykonania obowiązku administracyjnego, dlatego w razie nieosiągnięcia tego celu może być nałożona powtórnie. Jeżeli wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, to o jej wysokości rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny. Organ ten powinien określić jej wysokość, mając na względzie, po pierwsze, górne granice wysokości nakładanych grzywien, po drugie, kierując się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Uwzględniając tę drugą okoliczność, organ egzekucyjny powinien w szczególności wziąć pod uwagę zasadę ogólną celowości. Pogląd ten jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie. Celem grzywny jest zmuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Zgodnie z zasadą celowości i skuteczności stosowanego środka egzekucyjnego, grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione. Grzywna w celu przymuszenia nie jest przy tym karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych obowiązanego. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być więc na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2024 r. o sygn. akt II SA/Gd 584/23; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2023 r. o sygn. akt II OSK 2970/19).Zdaniem Sądu, organ egzekucyjny nakładając na skarżącą grzywnę w maksymalnej wysokości 1.000,00 zł nie naruszył prawa. Wysokość nałożonej po raz kolejny grzywny uzasadniona została długością trwania okresu nieprawidłowości, tj. niepodejmowania przez skarżącą jakichkolwiek działań w celu realizacji nałożonego na nią obowiązku usunięcia odpadów.W ocenie Sądu, postanowienie o nałożeniu grzywny nie narusza również art. 122 § 1 u.p.e.a., gdyż zawiera wszystkie elementy wymienione w ww. przepisie.W ramach wykonania obowiązków informacyjnych organy pouczyły skarżącą o treści art. 125 i art. 126 u.p.e.a., co zasługuje na aprobatę. Wskazać należy bowiem, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Ponadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia (art. 126 u.p.e.a.). Dzięki tym unormowaniom ustawodawca podkreśla cel grzywny - przymuszenie do wykonania danego obowiązku.Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.. oddalił skargę.Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.