Wyrok - III SA/Lu 685/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r., nr [...], WojewoOddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r., nr [...], Wojewo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
przywłaszczenie / art. 284 § 2 k.k.
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r., nr [...], Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z 16 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania K. A. z pobytu stałego.Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.A. N. (dalej jako "wnioskodawczyni") zwróciła się do Prezydenta Miasta L. z wnioskiem o wymeldowanie K. A. (dalej jako "skarżąca") z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L.. Wnioskodawczyni dołączyła do wniosku wydruk z księgi wieczystej [...], z której wynika, że razem z mężem W. N., są właścicielami ww. lokalu.Decyzją z 16 lipca 2025 r. Prezydent Miasta L. (dalej jako "organ I instancji") orzekł o wymeldowaniu K. A. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L..Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. A..Wojewoda Lubelski (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z 22 października 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawową przesłanką wymeldowania w trybie administracyjnym jest trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Trwałość opuszczenia lokalu oznacza przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Natomiast jako dobrowolne opuszczenie lokalu, traktowane jest każde opuszczenie lokalu wynikające z woli osoby podlegającej wymeldowaniu.W toku postępowania organ zgromadził materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, wyjaśnień stron oraz dowodów z dokumentów.Wojewoda wskazał, że przesłuchana w charakterze świadka I. R. zeznała, że skarżąca nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w L., nie widziała też, aby odwiedzała swojego tatę, który zmarł około 2 miesiące wcześniej. Świadek niedawno widziała jak K. A. próbowała wejść do lokalu, ale nie mogła, bo zostały wymienione zamki. Świadek nie wie, gdzie mieszka K. A..A. N. zeznała, że K. A. nie mieszka w lokalu od wielu lat, omawiany lokal wnioskodawczyni nabyła z mężem w 2010 r., już wtedy w lokalu mieszkał ojciec K. A. i dziadek M. P. (córki skarżącej). Po śmierci ojca, klucze do mieszkania K. A. dostała od zarządcy budynku. Około 2 tygodnie wcześniej zadzwoniła sąsiadka, że z mieszkania leje się woda, wezwano straż pożarną i Policję, trzeba było zakręcić zawór główny wody. Przez awarię wnioskodawczyni odzyska dostęp do mieszkania, wymieniła zamki w drzwiach i obecnie klucze posiada tylko ona i mąż. W lokalu nie ma rzeczy osobistych K. A., mieszkanie nadaje się do generalnego remontu. Z całą pewnością życie K. A. nie koncentruje się w lokalu przy ul. [...] w L. od ponad 20 lat.Świadek I. S. zeznała, że skarżąca nie mieszka w przedmiotowym lokalu bowiem, skarżącą spotkała tylko raz na klatce schodowej, gdy nie mogła dostać się do mieszkania ojca. Wezwana została wtedy Policja i Straż Pożarna. Skarżąca bardzo rzadko odwiedzała ojca. Klucze i dostęp do lokalu K. A. dostała dopiero po jego śmierci, czyli około 3 miesięcy wcześniej. Mieszkanie jest zaniedbane i wymaga generalnego remontu.Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca w toku postępowania skierowała szereg pism do Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta L. i jego Zastępcy odnoszących się do notatek pracowników i Dyrekcji Wydziału Spraw Administracyjnych, wyrażając swoje niezadowolenie z prowadzonego postępowania. Wniosła również skargę na pracownika prowadzącego postępowanie.Organ odwoławczy podkreślił, że Zastępca Komendanta Komisariatu I Policji w L. pismem z dnia 4 maja 2025 r. poinformował, że m. in. K. A. nie jest widywana w pobliżu adresu L., ul. [...], nie zastano jej pod wskazanym adresem. Rozpytani sąsiedzi oświadczyli, że mieszkanie nr [...] od dłuższego czasu stoi puste, nikt w nim nie zamieszkuje. Zastępca Komendanta Komisariatu III Policji w L. pismem z dnia 21 maja 2025 r., poinformował natomiast, że w wyniku rozpytania sąsiadów ustalono, że w budynku pod adresem przy ul. K. mieszkają dwie kobiety (nie ustalono ich imion i nazwisk). Do akt sprawy dołączono również informację Komisariatu I Policji w L. z dnia 14 kwietnia 2025 r. O wszczęciu dochodzenia w sprawie przywłaszczenia mienia oraz gotówki na szkodę K. A. na kwotę około 200 tys. zł. W dniu 16 czerwca 2025 r. została przesłuchana W. A.. Matka skarżącej zeznała, że córka obecnie mieszka w L. przy ul. K. Jednocześnie mieszkała na ul. [...] w L. i na K. w L.. Świadek nie wiedział, czy córka posiada tytuł prawny do lokalu, obecnie nie ma kluczy do ww. lokalu i dostępu do niego. Córka wychowywała się w lokalu przy ul. [...], zostały tam jej rzeczy. Ponadto córka płaci za mieszkanie. Przesłuchana w tym samym dniu K. A. wyjaśniła, że obecnie mieszka pod adresem przy ul. K. w L.. Jak wskazała, mieszka pod ww. adresem od 25 marca. Wyjechała na weekend, podczas, którego upozorowano zalanie mieszkania. Jej życie koncentrowało się w lokalu przy ul. [...] w L.. Obecnie nie posiada kluczy i dostępu do lokalu, gdyż zostały założone nowe zamki. Skarżąca płaci regularnie za mieszkanie, pomimo, że nie posiada do niego tytułu prawnego. W mieszkaniu zostało bardzo dużo jej rzeczy, cennych pamiątek i kosztowności. Po raz ostatni w lokalu była 14 kwietnia 2025 r. podczas czynności policyjnych, po zgłoszeniu przywłaszczenia mienia jej i jej rodziny na kwotę 200 tys. zł. Wyjaśniła, że jej tata też nie podpisywał umowy z państwem N.. Świadek E. P. zeznała, że skarżąca obecnie mieszka w lokalu przy ul. K. Ostatni raz K. A. nocowała w lokalu przy ul. [...] w L., już po śmierci taty. Według wiedzy świadka skarżąca nie posiada tytułu do lokalu, obecnie nie ma do niego dostępu ani kluczy. Skarżąca nie może dostać się do lokalu i nie może zabrać stamtąd swoich rzeczy. Według zeznań świadka K. A. mieszkała naprzemiennie z ojcem (ul. [...]) i matką (ul. K. ), bo obydwoje wymagali opieki. Dnia 22 marca doszło do zalania mieszkania a lokal został zamknięty. K. A. z córką nie mogły zabrać swoich rzeczy i oszacować strat.Organ odwoławczy za wiarygodne uznał zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, wyjaśnienia stron w zakresie obecnego niezamieszkiwania K. A. podadresem pobytu stałego, które są ze sobą spójne oraz dowody wnoszonych opłat przez K. A. na rzecz W. N..Wojewoda stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], nie ma do niego dostępu, nie posiada także kluczy do mieszkania. Strony postępowania są ze sobą skonfliktowane, pomiędzy nimi toczą się sprawy sądowe. Wprawdzie strona przedstawiła pozew do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania, jednakże w dowodzie nadania do Sądu Rejonowego zakryto nr przesyłki, ponadto dokument do sądu nadano w dniu wydania decyzji przez organ I instancji – 16 lipca 2025 r.Organ odwoławczy podniósł, że skarżąca wnosiła także opłaty za lokal po śmierci ojca, jednakże jak wskazała nie dysponuje umową najmu lokalu i w nim nie zamieszkuje. Wojewoda stwierdził, że skarżąca podejmowała działania mające na celu powrót do przedmiotowego lokalu, jednakże podjęte w toku postępowania o wymeldowanie działania nie spowodowały pojawienia się możliwości ponownego jej zamieszkania w lokalu. Postępowania sądowe między stronami nie zostały jeszcze rozstrzygnięte.Wojewoda podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wymeldowania osoby z pobytu stałego nie ma na celu regulowania, czy też wyjaśniania kwestii cywilnoprawnych lub karnych między stronami. Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób, czyli służy jedynie zbieraniu informacji o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Ewidencja powinna odzwierciedlać istniejący stan faktyczny poprzez wskazanie aktualnego miejsca pobytu danej osoby. Skarżąca próbuje uzyskać dostęp do rzeczy i lokalu, jednakże postępowanie administracyjne z zakresu ewidencji ludności temu nie służy. Powyższego należy dochodzić w postępowaniu cywilnym.Wojewoda zwrócił również uwagę, że właściciele lokalu nie wyrażają zgody na zamieszkiwanie skarżącej pod tym adresem. Trwający konflikt między stronami pozwala na stwierdzenie, że w obecnej sytuacji zamieszkiwanie K. A. pod adresem pobytu stałego jest trudne do urzeczywistnienia.Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu, nie ma do niego dostępu, w mieszkaniu wymieniono zamki, między stronami toczą się postępowania sądowe, a współwłaścicielka lokalu wniosła o jej wymeldowanie. Stwierdzono także brak przebywania skarżącej w miejscu zameldowania, połączony z brakiem tytułu prawnego do lokalu i brakiem obiektywnej możliwości powrotu do danego lokalu. Ponadto strona nie dysponuje orzeczeniem pozwalającym na powrót do lokalu. Powyższe wyczerpuje przesłanki dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu. Właścicielami lokalu zgodnie z elektroniczną księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy Zachód w Lublinie X Wydział Ksiąg Wieczystych są Aleksandra i W. N..Podsumowując Wojewoda podniósł, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Decyzja ma charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Utrzymywanie zameldowania w okolicznościach sprawy prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestia meldunku nie jest związana z prawami do spornego lokalu, sam fakt zameldowania, przy spełnieniu przesłanki fizycznego pobytu i zamiaru zamieszkiwania, nie stwarza żadnych praw do lokalu.W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. A. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.W uzasadnieniu podniosła, że nigdy nie zamierzała opuszczać rodzinnego mieszkania, w którym się wychowała, została do tego zmuszona, postawiona przed faktem dokonanym, gdyż zostało upozorowane "zalanie" w dniu 22 marca 2025 r. i od tego czasu nie miała możliwości wejść do mieszkania, ponieważ wymieniono zamki. Podkreśliła, że od śmierci mojego ojca, czyli od lutego 2025 r. dokonuje miesięcznych wpłat w kwocie 400 zł, których odbiorca jest W. N..W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga podlega oddaleniu.Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja o wymeldowaniu K. A. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L..Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r. poz. 274 ze zm., dalej jako "ustawa" lub "ustawa o ewidencji ludności"), w myśl którego, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.Pobytem stałym, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Tak rozumiany pobyt stały wiąże się z elementem faktycznego przebywania w danym miejscu z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.Z treści powyższych przepisów wynika, że organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Celem instytucji zameldowania oraz wymeldowania jest m.in. zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości).W świetle powyższych uwag, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Wojewoda prawidłowo ocenił, że zaszły przesłanki wymeldowania skarżącej z przedmiotowego lokalu.Organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w L.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie przebywa w miejscu zameldowania i nie ma dostępu do lokalu. Fakt niezamieszkiwania przez skarżącą w lokalu przy ulicy [...] w L. potwierdzili świadkowie - A. N. (współwłaścicielka lokalu), I. R., I. S. oraz W. A. i E. P.. Z zeznań świadków wynika, że skarżąca nie mieszka w wyżej wymienionym lokalu od lat. K. A. bardzo rzadko odwiedzała ojca, który do swojej śmierci mieszkał w przedmiotowym lokalu. Świadek I. S. wskazała, że nie widywała na klatce i w okolicy lokalu ani K. A. ani M. P. (wnuczki zmarłego). Z zeznań świadków W. A. i E. P. wynika, że skarżąca obecnie mieszka w lokalu przy ul. K. w L..Zeznania świadków są zgodne z ustaleniami Policji. W piśmie z dnia 4 maja 2025 r. Zastępca Komendanta Komisariatu I Policji w L. ustalił, że K. A. nie jest widywana w pobliżu adresu ul. [...] w L., nie zastano jej pod wskazanym adresem. Rozpytani sąsiedzi oświadczyli, że mieszkanie nr [...] od dłuższego czasu stoi puste, nikt w nim nie zamieszkuje. Zastępca Komendanta Komisariatu III Policji w L. w piśmie z dnia 21 maja 2025 r. poinformował natomiast, że w wyniku rozpytania sąsiadów ustalono, że w budynku pod adresem przy ul. K. mieszkają dwie kobiety, których imion i nazwisk nie ustalono, nie utrzymują relacji sąsiedzkich. Na posesji zaparkowany był pojazd, którego właścicielem jest K. A..Wnioskująca o wymeldowanie skarżącej A. N. wskazała, że gdy omawiany lokal nabyła z mężem, już wówczas mieszkał tam jedynie A. A. – ojciec skarżącej. Lokal zajmował bez umowy najmu. Wnioskodawczyni podniosła, że dostęp do mieszkania odzyskała po zalaniu lokalu, po śmierci A. A., wówczas wymieniono zamki. W lokalu nie ma żadnych rzeczy osobistych K. A. i M. P., mieszkanie jest w stanie do remontu, nie da się go obecnie używać.Skarżąca przesłuchana w charakterze strony wyjaśniła, że obecnie mieszka pod adresem przy ul. K. w L. i nie posiada kluczy i dostępu do lokalu przy ul. [...], są założone nowe zamki. Podniosła, że płaci regularnie za mieszkanie. Nie posiada tytułu prawnego do lokalu. W mieszkaniu zostało bardzo wiele jej rzeczy, takich jak biżuteria, kosmetyki, ubrania. Wskazała, że po raz ostatni w lokalu była 14 kwietnia 2025 r. podczas czynności policyjnych, po zgłoszeniu przywłaszczenia mienia jej i jej rodziny. Wyjaśniła, że nie miała nigdy umowy najmu lokalu, a za niego płaci. Ojciec też nie podpisywał żadnej umowy.W ocenie sądu zeznania świadków są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Z protokołu przesłuchania świadków wynika, że większość świadków zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie, świadkowie mogli zatem mieć wiedzę o zamieszkiwaniu skarżącej w przedmiotowym lokalu. Prawidłowo zatem ocenił organ zeznania świadków jako wiarygodne i dokonał na ich podstawie ustaleń.Zeznania świadków są zgodne z wyjaśnieniami wnioskodawczyni i potwierdzają fakt niezamieszkiwania skarżącej w lokalu. Sama skarżąca, przesłuchana w charakterze strony przyznała, że nie przebywa w lokalu przy ul. [...], nie ma do niego kluczy. Wprawdzie zaprzeczyła, jakoby nie mieszkała w tym lokalu od wielu lat, nie ulega jednak wątpliwości, że przeprowadzone w sprawie dowody wskazują, że skarżąca nie mieszka w spornym lokalu. O tym, że skarżąca nie mieszkała w tym lokalu z ojcem świadczy również brak jakichkolwiek dowodów na opłacanie rachunków, np. za prąd, abonament, telefon. Z informacji zarządcy nieruchomości "Wspólnota Mieszkaniowa [...]" (pismo z dnia 1 września 2025 r.) wynika, że obciążenia za media (woda, ścieki, wywóz odpadów komunalnych) były naliczane za jedną osobę.Należy zwrócić również uwagę, że skarżąca została zameldowana w przedmiotowym lokalu w 1990 r., w wieku 13 lat. O ile nie jest sporne, że małoletni mieszkają na stałe razem z rodzicami, to jednak w świetle ujawnionych w sprawie okoliczności nie budzi wątpliwości sądu, że skarżąca – kobieta w wieku 48 lat, będąca matką 20 letniej córki – nie mieszkała na stałe razem ze swoim ojcem w lokalu przy ul. [...] w L. przed jego śmierci. Nie mieszkała w przedmiotowym lokalu także po śmierci ojca.Prawidłowa jest ocena organu odwoławczego dotycząca powództwa skarżącej o przywrócenie naruszonego posiadania. Okoliczność złożenia przez skarżącą pozwu do Sądu Rejonowego w L. o przywrócenie naruszonego posiadania nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie i nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmowę wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Co do zasady, wytoczenie powództwa posesoryjnego w pewnych sytuacjach może mieć wpływ na ocenę przez organ meldunkowy przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu przez osobę, której dotyczy postępowanie o wymeldowanie. Wytoczenie takiego powództwa może bowiem wskazywać na fakt, że dana osoba korzystając z tego środka prawnego stara się istotnie powrócić do lokalu, z którego wbrew swojej woli została usunięta. Ustalenie jednak charakteru i przyczyn opuszczenia spornego lokalu należy do kluczowych okoliczności faktycznych w sprawie o wymeldowanie, do których wyjaśnienia zobligowany jest samodzielnie organ prowadzący to postępowanie. Inne postępowania, które mogą prowadzić do czynienia ustaleń w tej samej kwestii nie pozbawiają organu administracyjnego tej kompetencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1701/99).Samo złożenie pozwu o przywrócenie posiadania nie stanowi zdarzenia, które podważałoby prawidłowość decyzji o wymeldowaniu skarżącej. Jest jedynie jedną z okoliczności przydatnych dla ustalenia czy opuszczenie miejsca pobytu stałego miało charakter trwały i dobrowolny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3464/18). Poza tym, jak słusznie zauważył Wojewoda, pozew o przywrócenie naruszonego posiadania został wniesiony w dniu wydania decyzji przez organ I instancji.Fakt wystąpienia przez skarżącą z powództwem o przywrócenie posiadania nie daje zatem sam w sobie podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca od lat nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.Podkreślić należy, że zameldowanie, nawet na pobyt stały, pod określonym adresem, nie rodzi żadnych praw skutecznych na gruncie prawa cywilnego względem nieruchomości lub lokalu. Wymeldowanie nie oznacza również utraty uprawnień do lokalu, jeżeli takowe określonej osobie przysługiwały. Wymeldowanie poświadcza jedynie fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego lub czasowego i niezamieszkiwania danej osoby pod określonym adresem. Jak już wyżej wskazano, istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów dotyczących pobytu danej osoby pod określonym adresem. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną, potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem.W ocenie sądu, organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Okoliczności, na które powołuje się skarżąca, że dokonuje co miesiąc wpłat za mieszkanie w kwocie 400 zł, nie zmieniają tej oceny.Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne i istotne do wyjaśnienia sprawy, zebrały zupełny dla jej wyniku materiał dowodowy i oceniły go w granicach swobodnej oceny dowodów, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Ocena zeznań świadków dokonana została zgodnie z art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące rozważenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę są więc nieuzasadnione.Podsumowując stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, a ustalenia organów znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, dokonując trafnej ich wykładni.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).. przez niewyczerpujące rozważenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę są więc nieuzasadnione.Podsumowując stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, a ustalenia organów znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, dokonując trafnej ich wykładni.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).