sygn. III OSK 270/26 20 maja 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 270/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 20 maja 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Policja, Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 248/25 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przeOddalono skargę kasacyjną. Policja, Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 248/25 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w prze
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
obwiniony świadek apelujący / skarżący
Data orzeczenia 20 maja 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Artur Kuś
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 248/25 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. B. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2025 r.; sygn. akt III SA/Lu 248/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. (dalej: "obwiniona", "skarżąca" albo "skarżąca kasacyjnie") na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (dalej: "organ odwoławczy" albo "Komendant") z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia, oddalił skargę.U podstaw rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. B., obwiniając ją o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na udokumentowaniu w notatniku służbowym przebiegu służby w dniu [...] września 2022 r. niezgodnie ze stanem faktycznym.W dniu 23 marca 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał orzeczenie, w którym orzekł o stwierdzeniu winy skarżącej i wymierzeniu jej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.Za pośrednictwem Poczty Polskiej orzeczenie organu pierwszej instancji doręczono obwinionej w dniu 28 marca 2023 r., a obrońcy obwinionej w dniu 11 kwietnia 2023 r.Od powyższego rozstrzygnięcia obrońca wniósł odwołanie. Odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 18 kwietnia 2023 r.Postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. orzekł o odmowie przyjęcia odwołania obrońcy skarżącej.W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy przywołał przepisy art. 135k ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz art. 135f ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.), dalej jako "ustawa o Policji". Organ odwoławczy wyjaśnił, że od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przysługuje policjantowi prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W przypadku ustanowienia obrońcy, wszelkie pisma wydane w postępowaniu dyscyplinarnym doręcza się policjantowi i jego obrońcy, przy czym w razie doręczenia policjantowi i jego obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej (art. 135f ust. 6 ustawy o Policji). W postanowieniu o wszczęciu postępowaniu dyscyplinarnego, doręczonego skarżącej w dniu 9 lutego 2023 r., zamieszczono pouczenie, o którym mowa w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji. Komendant stwierdził zatem, że termin do wniesienia odwołania, liczony od wcześniejszego doręczenia orzeczenia skarżącej, czyli od dnia 28 marca 2023 r., upłynął w dniu 4 kwietnia 2023 r. Odwołanie obrońcy zostało z kolei wniesione w dniu 18 kwietnia 2023 r., co potwierdza data stempla pocztowego, a więc z uchybieniem siedmiodniowemu terminowi.W piśmie z dnia 17 maja 2023 r. obrońca skarżącej wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku podniesiono m.in., że orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 23 marca 2023 r. -doręczone skarżącej oraz jej obrońcy - nie zawierało wymaganego pouczenia o sposobie wniesienia środka zaskarżenia.Postanowieniem z dnia 5 lipca 2023 r. Komendant odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Komendant argumentował, że uzasadnienie wniosku nie jest wiarygodne, o czym świadczy waga obu przesyłek poleconych (przesłanych - za pośrednictwem Poczty Polskiej - zarówno obwinionej, jak i jej obrońcy) identyczna z wagą zawartości przesyłek sprawdzonych w wyniku porównania (eksperymentu).Postanowieniem z dnia 10 października 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia 5 lipca 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. B. zaskarżyła w całości postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2023 r. o odmowie przyjęcia odwołania.Skarżąca zarzuciła naruszenie:- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w uznaniu, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu 7 dni w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie;- art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, polegające na uznaniu, że odwołanie od orzeczenia zostało wniesione po terminie, w sytuacji, gdy zostało ono wniesione w ustawowym terminie 7 dni.W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi.Wyrokiem z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 358/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie.Od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Komendant wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ (przełożony dyscyplinarny) 28 marca 2023 r. skutecznie doręczył skarżącej występującej jako obwiniona w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie z dnia 23 marca 2023 r. wraz z właściwym, kompletnym pouczeniem;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135k ust. 3 i w zw. z art. 135k ust. 1 oraz art. 136f ust. 6 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ (wyższy przełożony dyscyplinarny) zasadnie odmówił przyjęcia odwołania pełnomocnika skarżącej (obrońcy obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym) jako wniesionego z uchybieniem siedmiodniowego terminu.Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 594/24 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wydany wyrok Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że argumentacja Sądu pierwszej instancji przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prowadząca do uchylenia postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia, jest co najmniej niekonsekwentna, jak i nieprzekonująca. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest jasne, dlaczego Sąd pierwszej instancji różnicuje skuteczność doręczenia niekompletnego orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej i jej obrońcy, gdyż brak jest jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Nie jest klarowne, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dlaczego Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się potwierdzenia o właściwym pouczeniu w ustaleniach natury faktycznej, poczynionych przez organ w sekretariacie Komendanta Powiatowego Policji w [...], przyjmując za kluczową "kwestię prawną prawidłowego pouczenia". W sytuacji, gdy w sprawie istotne są ustalenia faktyczne, bo spór co do kwestii prawnych w sprawie nie występuje, nie wiadomo do jakiej kwestii prawnej odwołuje się w swoim stanowisku Sąd pierwszej instancji.Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, że analiza akt sprawy potwierdza, że nie doszło do skutecznego doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r., tzn. takiego orzeczenia, które zawiera pouczenie o przysługującym odwołaniu. Tym bardziej, że Sąd przyjmuje, że "skutecznie wykazano, w trakcie dalszych czynności wyjaśniających podjętych na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, że przesyłki doręczone skarżącej oraz jej obrońcy musiały zawierać stosowne pouczenie na stronie 11-tej orzeczenia". Chociaż następnie stwierdza, że "wątpliwości w przedmiocie prawidłowego pouczenia strony o przysługujących jej uprawnieniach nie zostały usunięte", wykluczając, jednakże możliwość ich wyeliminowania poprzez ustalenia "natury faktycznej". Nie jest również jasnym, na jakiej podstawie i na jakich przesłankach oparł się WSA w Lublinie wywodząc, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone skarżącej i jej obrońcy bez wymaganego pouczenia o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania, co ostatecznie skutkowało przyjęciem, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej nie było skuteczne, a skuteczne było doręczenie tego orzeczenia jej obrońcy. Argumentacja Sądu pierwszej instancji wydaje się bazować na twierdzeniach skarżącej i jej obrońcy o braku pouczenia w doręczonych im przesyłkach.Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji do dokonania ponownej analizy materiału aktowego, biorąc pod uwagę także ustalenia faktyczne organu co do gramatury przesyłek i oceny czy stanowisko organu przyjmujące prawidłowość doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej znajduje w nim potwierdzenie, czy też uprawnione jest stanowisko co do wadliwości doręczenia.W dniu 25 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydał opisany na wstępie wyrok.Uzasadniając wydany wyrok Sąd meriti na wstępie wyjaśnił, że stosownie do art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwzględnieniem wiążącej w sprawie wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 594/24, Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Organ prawidłowo odmówił bowiem przyjęcia odwołania, gdyż zostało ono wniesione po terminie.Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestią sporną jest to, czy skarżąca skutecznie otrzymała orzeczenie dyscyplinarne z dnia 23 marca 2023 r. Skarżąca zarzuciła, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone jej i jej obrońcy bez wymaganego prawem pouczenia. Organ stoi zaś na stanowisku, że orzeczenie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2023 r. i ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 4 kwietnia 2023 r.Zdaniem Sądu pierwszej instancji bez wątpienia, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, aby można było uznać skuteczność doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, orzeczenie to musi być doręczone w całości, czyli też ze stosownym pouczeniem jako stanowiącym jego obligatoryjny element. Zgodnie bowiem z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji orzeczenie powinno zawierać pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. Dopiero takie doręczenie powoduje, że otwiera się termin do złożenia odwołania od wydanego w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że uprzednia informacja o przysługujących uprawnieniach nie zwalnia organu z obowiązku udzielenia obwinionemu i jego obrońcy w orzeczeniu dyscyplinarnym prawidłowego (wyczerpującego) pouczenia w przedmiocie prawa odwołania.W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że ma rację organ przyjmując prawidłowość doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej. Z ustaleń organu, poczynionych w oparciu o notatkę służbową podinsp. B. S. - rzecznika dyscyplinarnego KPP w [...] z dnia 30 maja 2023 r. (k. 116 akt adm.), notatkę służbową B. J. - inspektora Zespołu ds. Ochrony Informacji Niejawnych KPP w [...] z dnia 31 maja 2023 r. (k. 117 akt adm.), notatkę urzędową M. R. - st. specjalisty Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w [...] z dnia 1 czerwca 2023 r. (k. 118 akt adm.), notatkę służbową podinsp. N. R. - Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 26 czerwca 2023 r. (k. 120 akt adm.), notatkę służbową podinsp. B. S. z dnia 26 czerwca 2023 r. (k. 121 akt adm.), wynika, że były 4 jednobrzmiące egzemplarze orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r., opieczętowane i podpisane. Każdy z egzemplarzy orzeczenia liczył 11 stron i przy każdym znajdowało się wymagane pouczenie oraz rozdzielnik, gdzie należy wysłać poszczególne egzemplarze. Podinsp. B. S. i B. J. zaprzeczyły, aby do kopert włożono niekompletne orzeczenie dyscyplinarne bez strony jedenastej zawierającej pouczenie. Przesyłki zostały nadane za pośrednictwem EPO(A) - przesyłka polecona z Elektronicznym Potwierdzeniem Odbioru.Z treści notatki służbowej podinsp. B. S. wynika, że Komendant Powiatowy Policji w [...] przekazał do sekretariatu KPP w [...] 4 jednakowe egzemplarze orzeczenia, które były kompletne i tożsame, a orzeczenia zawierały rozdzielnik i wymagane pouczenie. Następnie w dniu 24 marca 2023 r. podinsp. B. S. odebrała z sekretariatu KPP w [...] dwa egzemplarze orzeczenia - jeden egzemplarz przesłała mailem do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w L., który zawierał pouczenie, a następnie ten egzemplarz orzeczenia włączyła do akt postępowania dyscyplinarnego. Drugi egzemplarz podinsp. B. S. przekazała do Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w [...] Podinsp. B. S. wyjaśniła, że w obecności dwóch świadków dokonała sprawdzenia zarzutu niekompletności przesyłek. W tym celu sporządziła w ten sam sposób koperty do obwinionej i jej obrońcy. Koperty dokładnie tak samo zostały opisane i opieczętowane, a następnie zważone na wadze w sekretariacie Komendanta Powiatowego Policji w [...] 11 stron orzeczenia dyscyplinarnego, opieczętowanego, zszytego zszywką, w opieczętowanej kopercie adresowanej do skarżącej ważyło 37 gramów. Po odjęciu 1 (jednej) kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie, waga przesyłki oscylowała pomiędzy 32, a 33 gramy. Z kolei, koperta z taką samą zawartością (11 stron orzeczenia, zszytego zszywką, w opieczętowanej kopercie) zaadresowana do obrońcy obwinionej ważyła pomiędzy 38, a 39 gramów.Sąd meriti wskazał, że powyższa waga wynikała z faktu, że koperta zaadresowana do obrońcy obwinionej zawierała więcej informacji adresowych naniesionych za pomocą pióra. Natomiast, po odjęciu 1 (jednej) kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie, waga przesyłki oscylowała pomiędzy 33, a 34 gramy. Mając na wadze oscylowanie wagi pomiędzy wskazanymi wartościami, kilkakrotnie dokonano porównania wagi przesyłek poleconych i za każdym razem przesyłka zaadresowana do skarżącej ważyła 37 gramów, a przesyłka zaadresowana do obrońcy obwinionej pomiędzy 38 a 39 gramów. Po dołożeniu 1 (jednej) czystej (niezadrukowanej) kartki papieru formatu A4 waga przesyłki wzrastała pomiędzy 4 a 5 gramów, a waga kartki papieru formatu A4 zawierającej pouczenie wzrastała o pomiędzy 5 a 6 gramów.Sąd pierwszej instancji podniósł, że wynik sprawdzenia wagi przesyłek poleconych adresowanych do obwinionej i jej obrońcy prowadzi do wniosku, że waga odpowiadała rzeczywistej wadze przesyłek poleconych podczas ich nadawania do skarżącej i jej pełnomocnika. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że masa przesyłki skierowanej do skarżącej wynosiła 37 g (k. 77 akt adm.). Natomiast masa przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącej wynosiła 39 g (k. 84 akt adm.).Z treści notatki służbowej B. J. wynika nadto, że przed zapakowaniem przesyłek otrzymanych od Komendanta Powiatowego Policji w [...], tak jak zawsze, sprawdziła ich kompletność (pieczęcie, podpisy) i nie miała żadnych uwag co do wysyłanych dokumentów. Widziała, że dotyczą tej samej sprawy i dokumenty te były dokładnie takie same. Korespondencja przekazywana przez podinsp. B. S. na końcu pisma ma zawsze zawarty rozdzielnik, którym się kieruje wysyłając pocztę. Koperty dostaje już zaadresowane, natomiast osobiście je pakuje, nanosi odpowiednie pieczęcie oraz swój podpis w rozdzielniku, gdy jest to wymagane, a także waży przesyłki i odczyt z wagi wprowadza do systemu pocztowego Poczty Polskiej S.A.W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne doręczone skarżącej było kompletne i doręczono je prawidłowo w dniu 28 marca 2023 r. i od tego dnia należało liczyć termin do wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Wniesienie odwołania w dniu 18 kwietnia 2023 r. nastąpiło zatem z uchybieniem ustawowego terminu, który upływał z dniem 4 kwietnia 2023 r.Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia 23 marca 2023 r. zostało wydane zgodnie z wzorem zawartym w załączniku nr 42 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2021 r. w sprawie obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. poz. 1778). Z wzoru tego wprost wynika, że pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania znajduje się na końcu orzeczenia, już po podpisie przełożonego dyscyplinarnego, z podaniem jego stopnia, imienia i nazwiska. Tym samym pouczenie, które powinno stanowić integralną część orzeczenia, nie musi być podpisane.Podsumowując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji L. dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając wydany wyrok w całości.Na zasadzie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonej decyzji (pisownia oryginalna – uwaga Naczelnego Sądu Administracyjnego) skarżąca zarzuciła:1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w uznaniu, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu 7 dni w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie;2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 P.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi wniesionej przez A. B., w sytuacji gdy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był w pełni uzasadniony a Komendant Powiatowy Policji w [...] w żaden sposób nie wykazał aby pouczenie zostało dołączone do orzeczenia z dnia 23 marca 2023 r., zaś ważenie "jakiejś" korespondencji biorąc pod uwagę, że nie odbyło się ono w obecności skarżącej, a więc wartość dowodowa tej czynności jest co najmniej wątpliwa, nie może stanowić potwierdzenia prawidłowej wagi przesyłki wysłanej z Komendy Powiatowej Policji w [...];3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, polegające na uznaniu, że odwołanie od orzeczenia zostało wniesione po terminie, w sytuacji, gdy zostało ono wniesione w ustawowym terminie;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, polegające na nie zawarciu pouczenia o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania, co skutkowało niezawinionemu uchybieniu terminowi do złożenia odwołania przez A. B.Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o:I. zastosowanie art. 185 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;II. zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie oświadczył, że skarżąca kasacyjnie zrzeka się rozprawy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie.Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. Nie zachodzi również żadna z przesłanek odrzucenia skargi albo umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną.Przed przystąpieniem do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej odnotować należy, że zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Co istotne, granice skargi kasacyjnej winny być wyznaczane przez stronę skarżącą kasacyjnie w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest bowiem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r.; sygn. akt II FSK 1688/07). Ważne jest nadto zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, podjęta w pełnym składzie (publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz.1). Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (zob. w tej materii wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r.; sygn. akt II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r.; sygn. akt I FSK 1679/11).W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie Sąd pierwszej instancji orzekał w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 594/24.Otóż w tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca zdecydował, że udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim obwinionego (art. 135f ust. 5 ustawy o Policji). Przepis art. 135f ust. 6 ww. ustawy stanowi zaś, że orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do wniesienia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. W świetle powyższego termin do wniesienia odwołania otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego, jak i jego obrońcy. Momentem tym jest dokonanie skutecznego doręczenia odpisu orzeczenia dyscyplinarnego albo obwinionemu policjantowi albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji winien dokonać ponownej analizy materiału aktowego, biorąc pod uwagę także ustalenia faktyczne organu co do gramatury przesyłek i ocenić, czy stanowisko organu przyjmujące prawidłowość doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej znajduje w nim potwierdzenie, czy też uprawnione jest stanowisko co do wadliwości doręczenia.Orzekając zatem w tej sprawie ponownie Sąd pierwszej instancji związany był wykładnią prawa, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 9 kwietnia 2025 r. (sygn. akt III OSK 594/24), co wynika wprost z art. 190 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Co istotne, wyrokiem kasatoryjnym jest związany nie tylko sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę, ale też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.W świetle wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2025 r. obowiązkiem Sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę było dokonanie wskazanych powyżej ustaleń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym obecnie wniesiony środek odwoławczy uznać należy, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji sprostał temu obowiązkowi.Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w petitum skargi kasacyjnej zostały częściowo wadliwie skonstruowane. Przede wszystkim stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej przyporządkował sformułowane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty do podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., choć literalne ich brzmienie wraz z warstwą opisową wskazuje, że dotyczą one naruszenia przepisów postępowania.Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2024 r.; sygn. akt III OSK 2469/22). Ponadto o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Trzeba zatem wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Ponadto w treści samego zarzutu – niezależnie od obowiązku wyjaśnienia zajętego stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – konieczne jest wskazanie, na czym polegało naruszenie konkretnego przepisu, oraz przedstawienie prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wersji wykładni lub zastosowania danego przepisu, a także określenie wpływu zarzucanego naruszenia na treść rozstrzygnięcia (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2024 r.; sygn. akt II GSK 666/24).Należy odnotować, że w ramach zarzutu ujętego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.W tym zakresie wymaga wyjaśnienia, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy o Policji. W rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawarto pełną regulację materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i procesową postępowania dyscyplinarnego. Jedynie przepis art. 135p ust. 1 powołanej ustawy zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Przepis ten stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. W powołanej ustawie o Policji brak jest natomiast przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 tego kodeksu. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest bowiem sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się więc przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2024 r.; sygn. akt III OSK 2419/23).W związku z powyższym zarzut dotyczący naruszenia przez organ przepisów k.p.a. w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy o Policji a limine nie zasługiwał na uwzględnienie pomijając nawet fakt, że zarzut ten został skierowany nie wobec organu, a Sądu pierwszej instancji, których przepisów wskazanych w warstwie opisowej tego zarzutu nie stosował.Oceniając zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że przepis art. 151 P.p.s.a., na podstawie którego Sąd pierwszej instancji wydał wyrok oddalający skargę, jest tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy i który bez powiązania z innymi przepisami nie może stanowić samodzielnie podstawy kasacyjnej (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 2383/14 oraz dnia 4 marca 2015 r.; sygn. akt II GSK 78/14). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Należy w związku z tym zauważyć, że błąd w postaci oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (zob. w tej materii H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Należy dodać, że do naruszenia art. 151 P.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednakże miejsca.W odniesieniu do zarzutów ujętych w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że oscylują one wokół kwestii doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego skarżącej. Skarżąca akcentowała, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone jej i jej obrońcy bez wymaganego prawem pouczenia. Organ stanął na stanowisku, że orzeczenie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2023 r. i ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był 4 kwietnia 2023 r.Zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji orzeczenia wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.Z powołanego przepisu wynika powinność współdziałania obwinionego i obrońcy w razie doręczenia każdemu z nich pisma w odmiennych terminach, a tym samym wzmacnia to pozycję procesową obwinionego, który jest bezpośrednio informowany o wydanych w jego sprawie rozstrzygnięciach. Podkreślić należy, że ustawowy termin do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy. Momentem tym jest dokonanie skutecznego doręczenia odpisu orzeczenia dyscyplinarnego, albo obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantowi, albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla oceny początku biegu terminu do wniesienia odwołania.Z kolei przepis art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji stanowi, że obligatoryjnym elementem orzeczenia dyscyplinarnego jest pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania.W postępowaniu dyscyplinarnym policjantów fakt reprezentowania strony przez obrońcę, w tym profesjonalnego pełnomocnika, nie ogranicza obowiązków informacyjnych organu. Pouczenie stanowi obligatoryjny element orzeczenia i jego skierowanie do osoby uprawnionej nie zależy do statusu tej osoby, w szczególności ustawodawca nie przyjął, że profesjonalni pełnomocnicy nie są pouczani o środkach zaskarżenia. Niewątpliwie adwokatom i radcom prawnym reprezentującym obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być znane przepisy ustawy o Policji, w tym regulacje odnoszące się do sposobu i terminu wnoszenia środków odwoławczych. W ustawie o Policji ustawodawca, przewidując obowiązek zawarcia w orzeczeniu dyscyplinarnym takich informacji, nie wprowadził jednak w tym zakresie żadnych wyjątków i ustanowienie przez obwinionego takiego obrońcy nie zwalnia organu z obowiązku prawidłowego wykonania nakazu, o jakim mowa w art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2024 r.; sygn. akt III OSK 2888/23).Na tle powyższego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji, realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2025 r.; sygn. akt III OSK 594/24, zasadnie stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne doręczone skarżącej było kompletne i doręczono je prawidłowo w dniu 28 marca 2023 r. Od tego też dnia należało liczyć termin do wniesienia odwołania. Ustalenia faktyczne organu co do gramatury przesyłek nie budzą wątpliwości. Wniesienie odwołania w dniu 18 kwietnia 2023 r. nastąpiło więc z uchybieniem ustawowego terminu, który upływał z dniem 4 kwietnia 2023 r. Trafne są wnioski Sądu pierwszej instancji, że argumentacja skarżącej zmierzająca do wykazania, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone zarówno obwinionej, jak i jej obrońcy bez wymaganego pouczenia o możliwości wniesienia odwołania stanowiła jedynie strategię procesową w sprawie.Nawiązując do obecnie podniesionej argumentacji podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy. Co ważne, przedmiotem niniejszego postępowania nie była kwestia stopnia zawinienia strony lub jego pełnomocnika w uchybieniu terminu, lecz stwierdzenie faktów związanych z niezachowaniem terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego.Należy także odnotować, że autor skargi kasacyjnej podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oparł swoje ustalenia o rzekomy dowód z przeprowadzonego ważenia przesyłek poleconych adresowanych do obwinionej i jej obrońcy. Podczas rzekomego eksperymentu procesowego nie był obecny nikt ze strony skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja ta odnosi się do kwestii, które zostały przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2025 r.; sygn. akt III OSK 594/24. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie bowiem wskazał, że Sąd dokona ponownej analizy materiału aktowego, biorąc pod uwagę także ustalenia faktyczne organu co do gramatury przesyłek. Należy również dodać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną zasadniczo pod względem zgodności z prawem. Są więc sądami prawa, a nie faktu, co sprawia, że orzekają na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) i nie prowadzą postępowania dowodowego oraz nie ustalają stanu faktycznego, a jedynie kontrolują proceduralną prawidłowość ustalenia przez organy administracji publicznej faktycznej podstawy podejmowanych przez nie rozstrzygnięć. Dlatego też chybione jest oczekiwanie, że sąd administracyjny, a już zwłaszcza sąd administracyjny drugiej instancji, będzie czynił ustalenia faktyczne i od rezultatu tych czynności uzależniał podejmowane rozstrzygnięcie sądowoadministracyjne (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 kwietnia 2021 r.; sygn. akt III FSK 2330/21 oraz z dnia 9 września 2025 r.; sygn. akt III OSK 1395/22).Konkludując, uzasadniona jest konstatacja Sądu pierwszej instancji, że Komendant Wojewódzki Policji w L. dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2023 r. Zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 135k ust.1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji uznać należało za bezzasadne.Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W realiach rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, o jej oddaleniu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., bowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, zaś organ nie zażądał jej przeprowadzenia.., bowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, zaś organ nie zażądał jej przeprowadzenia.