Wyrok - I OSK 789/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargi kasacyjne. Reforma rolna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Maria Wesołowska Protokolant: sekretarz sądowy Edyta Cichecka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Gminy [...] oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1749/23 w sprawie ze skarg Skarbu PańsOddalono skargi kasacyjne. Reforma rolna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Maria Wesołowska Protokolant: sekretarz sądowy Edyta Cichecka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Gminy [...] oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1749/23 w sprawie ze skarg Skarbu Pańs
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Wesołowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi kasacyjne
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skarg Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta [...] i Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: organ) z 26 czerwca 2023 r., nr DN.rn.625.20.2022, w przedmiocie reformy rolnej, wyrokiem z 29 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1749/23, oddalił skargi.Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca Gmina [...], zastępowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości.W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji:I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:1) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) w związku z art. 2 ust. 2 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3 poz. 13 ze zm.) zwany dalej Dekretem, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż nieruchomości wchodzące w skład majątku "[...]", stanowiące dawniej własność R.W., nie spełniały norm obszarowych wskazanych w tym przepisie, w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, iż na dzień 1 września 1939 r. ww. nieruchomość obejmowała powierzchnię ogólną 50,4534 ha (vide: strona 21 uzasadnienia do decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 czerwca 2023 r.), natomiast powierzchnia użytków rolnych, co do daty na którą zostały one ustalone tj. 13 września 1944 r. nie wypełnia dyspozycji art. 2 ust. 2 Dekretu;2) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż część przedmiotowej nieruchomości stanowiącej dawniej własność R.W. położona w B. przy ul. [...] nie wchodziła w skład nieruchomości ziemskiej podlegającej przepisom Dekretu z uwagi na jej miejski charakter i uregulowaniu w odrębnej księdze wieczystej, w sytuacji gdy pomiędzy ww. działką a pozostałą nieruchomością ziemską istniał związek funkcjonalny tego rodzaju, iż pozostała część nieruchomości ziemskiej nie mogła funkcjonować bez działki położonej przy ul. [...]; ponadto poprzez uznanie, iż odrębna księga wieczysta decyduje o niewchodzeniu danej nieruchomości w skład nieruchomości ziemskiej, pomimo iż stanowiła ona własność tej samej osoby, jak również okoliczność położenia nieruchomości na terenie miasta nie stanowi przesłanki negatywnej warunkującej przejęcie nieruchomości w trybie Dekretu;3) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na pominięciu przez Sąd i tym samym niezastosowaniu przepisu art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast (Dz.U. z 1936 r. Nr 10, poz. 107), który uwarunkował i tym samym uzależnił podział nieruchomości, położonych w granicach administracyjnych miast, od ustaleń planu podziału, zatwierdzonego przez zarząd miasta, a przed uzyskaniem jego zatwierdzenia nie mogą być dokonywane wpisy hipoteczne podziału nieruchomości, a umowy w sprawie odstąpienia części nieruchomości nie mają mocy prawnej, przyjmując, iż wszystkie wpisy przez zastrzeżenie dotyczyły sytuacji objętej dyspozycją art. 5 i 11 ustawy hipotecznej z 1818 r., a tym samym przyjmując, iż wszystkie tzw. wpisy przez zastrzeżenia wywołały ten sam skutek prawny.I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:1) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez błędną wykładnię pojęcia "nieruchomość ziemska", którą należy definiować w kontekście celów reformy rolnej wskazanych w art. 1 ust. 2 Dekretu oraz w oparciu o rolnicze wykorzystywanie tej nieruchomości;2) naruszenie art. 5 i art. 11 ustawy z dnia 18 kwietnia 1818 r. Prawo o ustaleniu własności dóbr nieruchomych, o przywilejach i hipotekach. (Dz. U. RP z 1928 r. Nr 53, poz. 510), zwana dalej ustawą hipoteczną z 1818 r., poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i przyjęcie, iż umowy sprzedaży, zawierane w latach 1928-1939 przez R.W., przenosiły na nabywców własność nieruchomości, nawet w sytuacji umów, które zostały ujawnione w księdze wieczystej poprzez zastrzeżenie, w sytuacji, gdy jest to sprzeczne z brzmieniem ówcześnie obowiązującego prawem i taka wykładnia ww. przepisów pozostaje działaniem contra legem; ponadto zarówno Sąd, jak i organ II instancji nie zbadał przyczyn wpisania ww. zastrzeżeń, tym samym oceniając jednakowo ich skutki (vide: zarzut opisany w pkt I ppkt 3);II. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:1) naruszenie przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie całokształtu sprawy tj.: poszczególnych sytuacji skutkujących tzw. wpisem przez zastrzeżenie, tj. czy dotyczyły one sytuacji faktycznych objętych dyspozycją art. 5 i 11 ustawy hipotecznej z 1818 r. czy też art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 o rozbudowie miast, w sytuacji gdy sytuacja prawna tzw. wpisów wynikała z odmiennych stanów prawnych, wywołujących różne skutki prawne;2) naruszenie przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z przepisem § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), zwany dalej rozporządzeniem wykonawczym, oraz w związku z art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu, w kontekście charakteru nieruchomości położonej przy ul. [...], poprzez przyjęcie, iż pomiędzy ww. nieruchomością a resztą majątku ziemskiego R.W. nie istniał związek funkcjonalny, w sytuacji gdy sposób wykorzystania tej nieruchomości oraz fakt zarządzania całym majątkiem ziemskim przez właściciela z tej nieruchomości przeczą ustaleniom organu II instancji oraz Sądu;3) naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie przez Sąd zarzutu naruszenia art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast, omówiony pkt I ppkt 3 petitum niniejszej skargi kasacyjnej.Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji organu. Wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej Gminy zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył również skarżący Skarb Państwa – Prezydent Miasta [...], zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości.W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji:I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:1) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) w związku z art. 2 ust. 2 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3 poz. 13 ze zm.) zwany dalej Dekretem, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż nieruchomości wchodzące w skład majątku "[...]", stanowiące dawniej własność R.W., nie spełniały norm obszarowych wskazanych w tym przepisie, w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, iż na dzień 1 września 1939 r. ww. nieruchomość obejmowała powierzchnię ogólną 50,4534 ha (vide: strona 21 uzasadnienia do decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 czerwca 2023 r.), natomiast powierzchnia użytków rolnych, co do daty na którą zostały one ustalone tj. 13 września 1944 r. nie wypełnia dyspozycji art. 2 ust. 2 Dekretu;2) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż część przedmiotowej nieruchomości stanowiącej dawniej własność R.W. położona w B. przy ul. [...] nie wchodziła w skład nieruchomości ziemskiej podlegającej przepisom Dekretu z uwagi na jej miejski charakter i uregulowaniu w odrębnej księdze wieczystej, w sytuacji gdy pomiędzy ww. działką, a pozostałą nieruchomością ziemską istniał związek funkcjonalny tego rodzaju, iż pozostała część nieruchomości ziemskiej nie mogła funkcjonować bez działki położonej przy ul. [...]; ponadto poprzez uznanie, iż odrębna księga wieczysta decyduje o niewchodzeniu danej nieruchomości w skład nieruchomości ziemskiej, pomimo iż stanowiła ona własność tej samej osoby, jak również okoliczność położenia nieruchomości na terenie miasta nie stanowi przesłanki negatywnej warunkującej przejęcie nieruchomości w trybie Dekretu;3) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na pominięciu przez Sąd i tym samym niezastosowanie przepisu art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast (Dz.U. z 1936 r. Nr 10, poz. 107), który uwarunkował i tym samym uzależnił podział nieruchomości, położonych w granicach administracyjnych miast, od ustaleń planu podziału, zatwierdzenia przez zarząd miasta, a przed uzyskaniem jego zatwierdzenia nie mogą być dokonywane wpisy hipoteczne podziału nieruchomości, a umowy w sprawie odstąpienia części nieruchomości nie mają mocy prawnej, przyjmując, iż wszystkie wpisy przez zastrzeżenie dotyczyły sytuacji objętej dyspozycją art. 5 i 11 ustawy hipotecznej z 1818 r., a tym samym przyjmując, iż wszystkie tzw. wpisy przez zastrzeżenia wywołały ten sam skutek prawny.II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:1) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez błędną wykładnię pojęcia "nieruchomość ziemska", którą należy definiować w kontekście celów reformy rolnej wskazanych w art. 1 ust. 2 Dekretu oraz w oparciu o rolnicze wykorzystywanie tej nieruchomości;2) naruszenie art. 5 i art. 11 ustawy z dnia 18 kwietnia 1818 r. Prawo o ustaleniu własności dóbr nieruchomych, o przywilejach i hipotekach. (Dz. U. RP z 1928 r. Nr 53, poz. 510), zwana dalej ustawą hipoteczną z 1818 r., poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i przyjęcie, iż umowy sprzedaży, zawierane w latach 1928-1939 przez R.W., przenosiły na nabywców własność nieruchomości, nawet w sytuacji umów, które zostały ujawnione w księdze wieczystej poprzez zastrzeżenie, w sytuacji, gdy jest to sprzeczne z brzmieniem ówcześnie obowiązującego prawem i taka wykładnia ww. przepisów pozostaje działaniem contra legem; ponadto zarówno Sąd, jak i organ II instancji nie zbadał przyczyn wpisania ww. zastrzeżeń, tym samym oceniając jednakowo ich skutki (vide: zarzut opisany w pkt I ppkt 3);III. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:1) naruszenie przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie całokształtu sprawy tj.: poszczególnych sytuacji skutkujących tzw. wpisem przez zastrzeżenie tj. czy dotyczyły one sytuacji faktycznych objętych dyspozycją art. 5 i 11 ustawy hipotecznej z 1818 r. czy też art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 o rozbudowie miast, w sytuacji gdy sytuacja prawna tzw. wpisów wynikała z odmiennych stanów prawnych, wywołujących różne skutki prawne;2) naruszenie przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z przepisem § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), zwany dalej rozporządzeniem wykonawczym, oraz w związku z art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu, w kontekście charakteru nieruchomości położonej przy ul. [...], poprzez przyjęcie, iż pomiędzy ww. nieruchomością a resztą majątku ziemskiego R.W. nie istniał związek funkcjonalny, w sytuacji gdy sposób wykorzystania tej nieruchomości oraz fakt zarządzania całym majątkiem ziemskim przez właściciela ze tej nieruchomości, przeczą ustaleniom organu II instancji oraz Sądu;3) naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie przez Sąd zarzutu naruszenia art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast, omówiony pkt I ppkt 3 petitum niniejszej skargi kasacyjnej.Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji organu. Wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestniczki postępowania M.K., K.Z. i M.P., zastępowane przez radcę prawnego i adwokata, wniosły o oddalenie skarg kasacyjnych w całości.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zarzuty sformułowane w obu skargach kasacyjnych oraz ich uzasadnienia są tożsame, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie.Biorąc pod uwagę, że w punkcie I petitum obu skarg kasacyjnych użyto zwrotu "w szczególności", konieczna jest uwaga, wynikająca z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, że zwrot taki jest semantycznie pusty. Naczelny Sąd Administracyjny bada podstawy skargi kasacyjnej jedynie w zakresie przepisów wyraźnie powołanych. Użycie tego zwrotu nie pozwala także na kontrolę kasacyjną szerszą, niż z punktu widzenia powołanego przepisu oraz wskazanego sposobu jego naruszenia (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2875/17). Ponadto sformułowanie w skardze kasacyjnej takiego zwrotu sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej powinien objąć swą analizą również inne kwestie poza wprost wskazanymi przez stronę skarżącą kasacyjnie. Jest to jednak niedopuszczalne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnieniem.Wskazać również należy, że Sąd Kasacyjny podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a., zasadniczo nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako zarzutu naruszenia przepisu prawa "przez jego niezastosowanie", czy "pominięcie" (por. wyroki NSA: z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, z 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; z 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; z 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; z 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; z 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Przy czym nie dyskwalifikuje zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdy strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazuje przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego nie spełnia zarzut sformułowany w puntach I.3 petitum skarg kasacyjnych.Ponadto należy stwierdzić, że w świetle art. 174 p.p.s.a. wskazanie szeregu przepisów prawnych, których naruszenia miał dopuścić się sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdego z nich, jest nieprawidłowe. Pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów. Takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane sądowi pierwszej instancji. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka norma prawa ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie poddaje się rozpoznaniu, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez Sąd Kasacyjny we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem.W ocenianych skargach kasacyjnych nie zrekonstruowano normy prawnej wynikającej z przepisów wskazanych w punktach I.1 oraz III.1-3 petitum skarg kasacyjnych.Zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, sformułowane w punktach I.1 oraz I.2 petitum skarg kasacyjnych opierają się na twierdzeniach o dokonaniu określonych ustaleń faktycznych. W związku z powyższym należy przypomnieć, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 18 maja 2022 r. sygn. II FSK 302/22, 30 października 2014 r., I GSK 186/13; 6 października 2016 r., II FSK 2724/14). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. nie czyni tego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, lecz w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są w tym stanie rzeczy zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; z 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; z 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).Nie jest możliwe uzupełnienie zarzutów skargi kasacyjnej po upływie terminu do jej wniesienia, a jedynie możliwe jest przytoczenie nowego uzasadnienia do podniesionych już podstaw kasacyjnych. Natomiast zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych dokonane po terminie wyznaczonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. skutkuje pozostawieniem ich poza zakresem merytorycznej kontroli. Tak więc po upływie terminu określonego w powyższym przepisie strona skarżąca kasacyjnie posiada prawo do uzupełnienia lub przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej. Z tego powodu Sąd Kasacyjny nie może uznać wypowiedzi pełnomocników stron skarżących kasacyjnie na rozprawie za stanowiące uzupełnienie zarzutów skarg kasacyjnych, a jedynie jako uzupełnienie argumentacji na poparcie zarzutów sformułowanych w skargach kasacyjnych.Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz ograniczenia wynikające z wadliwej konstrukcji ocenianych skarg kasacyjnych, należy stwierdzić, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw.Zarzutem najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie przez Sąd zarzutu naruszenia art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast.Powyższy zarzut nie został uzasadniony. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób – zdaniem kasatorów – Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. Należy odnotować w tym miejscu, że jak wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy uzasadnienie nie zawiera któregokolwiek z ww. elementów jego uzasadnienia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Tak więc na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a.Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc takie, które zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., ma pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia.Sąd Kasacyjny podziela stanowisko judykatury, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15).O naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń przepisów prawnych, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można podważać też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego.Z treści skarg kasacyjnych nie wynika, że kwestionowana jest kompletność elementów uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Kasatorzy nie twierdzą również, że Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy albo że nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Kasatorzy w istocie rzeczy kwestionują ocenę Sądu dotyczącą prawnego znaczenia podniesionego w skargach zarzutu naruszenia art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast. Mówiąc inaczej, w ocenie stron skarżących kasacyjnie zarzut naruszenia ww. przepisu rozporządzenia Prezydenta RP dotyczy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego Sąd I instancji powinien odnieść się do niego.Biorąc więc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej oraz w pełni odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Sądu Kasacyjnego przywołane w skargach kasacyjnych okoliczności, do których nie odniósł się Sąd I instancji, nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.Zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. należało zatem uznać za niezasadny.Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. należy zauważyć, że jest on powiązany z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. W obu skargach kasacyjnych zawarto następujące stwierdzenie mające uzasadnić powyższy zarzut: "Jak wiadomo, zdecydowana większość umów sprzedaży zawartych notarialnie przez R.W. przed 1 września 1939 r. nie doprowadziła do założenia odrębnych ksiąg hipotecznych, lecz jedynie do wpisów o zawieszeniu aktów, dokonywanych w księdze hip. 614. Prawdopodobnie przyczyną zawieszenia był art 30 (po tekście jednolitym z 1936 r. art. 20 ust 2 - Dz. U. z 1936 r. Nr 10, poz. 107) rozporządzenia Prezydenta RP z 1927 r. o rozbudowie miast (tekst pierwotny Dz. U. z 1927 r. Nr 47, poz. 372), który stanowił, że bez planu podziału zatwierdzonego przez zarząd miejski - nieruchomości ziemskie »nie mogą być dokonywane wpisy hipoteczne podziału nieruchomości, a umowy w sprawie odstąpienia części nieruchomości nie mają mocy prawnej«."W ocenie Sądu Kasacyjnego hipotetyczny charakter powyższego stwierdzenia wskazuje na czysto polemiczny charakter tego zarzutu. Należy przy tym odnotować zawarty w skargach kasacyjnych pogląd dotyczący sposobu stosowania obowiązującego w B. przed 1 września 1939 r. art. 1420 tomu X cz. 1 Zwodu Praw Cesarstwa Rosyjskiego, mający znaczenie dla oceny prawnej doniosłości wpisów hipotecznych. W skargach kasacyjnych wskazano: "Zgodnie z treścią niezmienionego dla B. i obowiązującego do końca II RP art. 1420: Akt kupna sporządza się trybem notarialnym i staje się aktem wieczystym wskutek zatwierdzenia go przez starszego notariusza. Interpretacja tego przepisu w Rosji carskiej nie pozostawiała wątpliwości: dopiero zatwierdzenie aktu sprzedaży przenosiło własność. Jednocześnie od 1919 r. obowiązywało na ziemiach wschodnich prawo hipoteczne z Królestwa Polskiego z lat 1818 i 1825. Skutkiem tej dwojakiej regulacji jeszcze w 1922 r. Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że »akty kupna nieruchomości niezatwierdzone nie nadają żadnych praw rzeczowych« (OSN 40/22, zob. teza 6 in fine do art. 1420 w zbiorze Rymowicza i Święcickiego). Stopniowo jednak orzecznictwo sądowe przyjęło, iż wobec obowiązywania na ziemiach wschodnich prawa hipotecznego z Królestwa Polskiego należy ujednolicić praktykę, przyjmując »kongresową«, tj. z Królestwa Polskiego, interpretację konstrukcji prawa własności (także niejednoznaczną) zawartą w tych prawach. Oznaczało to, że według nowej interpretacji własność nieruchomości miała przechodzić na nabywcę solo consensu, z chwilą sporządzenia aktu notarialnego. Nadal jednak dopiero dopełnienie wymagań i sporządzenie »wpisu czystego« zapewniało ochronę przed roszczeniami innych nabywców, powołujących się na rękojmię wiary publicznej ksiąg hipotecznych."Z powyższego wynika, że w przypadku umów, które zostały ujawnione w księdze hipotecznej poprzez zastrzeżenie, nie ma podstaw do kwestionowania przejścia własności nieruchomości na nabywcę, zaś sporządzenie "wpisu czystego" ma znaczenie jedynie w odniesieniu do kwestii rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Kasatorzy nie wyjaśniają przy tym relacji między ww. art. 1420 tomu X cz. 1 Zwodu Praw Cesarstwa Rosyjskiego a art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast. Nie wiadomo zatem, dlaczego zdaniem kasatorów pomimo dokonania wpisów z zastrzeżeniem nie można przyjmować, że doszło do przeniesienia własności.Wskazać również należy, że z uzasadnienia skarg kasacyjnych nie wynika, że niezbadanie poszczególnych sytuacji skutkujących tzw. wpisem przez zastrzeżenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać powyższy zarzut za niezasadny. Z powyższych rozważań wynika również, że nie są zasadne zarzut niezastosowania przepisu art. 20 zdanie drugie i trzecie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 kwietnia 1927 r. o rozbudowie miast oraz zarzut naruszenia art. 5 i art. 11 ustawy hipotecznej z 1818 r.Zarzut naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z przepisem § 5 i § 6 rozporządzenia wykonawczego oraz w związku z art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu (punkt III.2 petitum skarg kasacyjnych) jest skonstruowany w wadliwy sposób. Zarzut ten został określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, jednakże równolegle zostały sformułowane zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu jako przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (punkt II.1 petitum skarg kasacyjnych) oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie (punkty I.1 oraz I.2 petitum skarg kasacyjnych). Z uzasadnienia skarg kasacyjnych nie wynika treść normy prawa zawartej w ww. przepisach prawa materialnego i przepisach postępowania. Czyni to niemożliwym odniesienie się przez Sąd Kasacyjny do tego zarzutu.Przechodząc do sformułowanych w punktach I.1 oraz I.2 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu oraz naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e) w związku z art. 2 ust. 2 Dekretu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu na cele reformy rolnej przeznaczone będą nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 Dekretu rodzina podzielona co do praw majątkowych prawnie i fizycznie przed dniem 1 września 1939 r. nie będzie uważana za jednostkę w rozumieniu części 1 p. e niniejszego artykułu.Należy przypomnieć ustalenia organu, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że na dzień 1 września 1939 r. ww. nieruchomość obejmowała powierzchnię ogólną 50,4534 ha. Strony skarżące kasacyjnie zarzuciły, że działka położona w B. przy ul. [...] powinna być uznana za wchodzącą w skład nieruchomości ziemskiej podlegającej przepisom Dekretu z uwagi na istniejący pomiędzy nią a pozostałą częścią nieruchomości ziemskiej związek funkcjonalny tego rodzaju, że pozostała część nieruchomości ziemskiej nie mogła funkcjonować bez działki położonej przy ul. [...]. Wskazano, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, przez związek funkcjonalny należy rozumieć stan swoistej interakcji między poszczególnymi częściami majątku polegający na tym, że część poddana badaniu nie może prawidłowo funkcjonować bez części stricte rolniczej i na odwrót. Mimo, że majątki ziemskie stanowiły zazwyczaj jednolite kompleksy, na potrzeby postępowań związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej konieczne jest ustalenie, które z wchodzących w ich skład nieruchomości miały charakter rolniczy. Zdaniem skarżących kasacyjnie zebrany materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, że na działce położonej przy ul. [...] znajdowały się obiekty wykorzystywane do produkcji rolnej w gospodarstwie ziemskim R.W. oraz że R.W., który mieszkał na tej posesji, również z niej zarządzał pozostałym swoim majątkiem ziemskim o charakterze rolniczym.Sąd Kasacyjny przypomina, że nieruchomości stanowiące własność R.W. na dzień 1 września 1939 r. nie stanowiły zwartego kompleksu. Jak mianowicie przyjął organ i co zaakceptował Sąd I instancji, R.W. na dzień 1 września 1939 r. był właścicielem nieruchomości o łącznej powierzchni 50,4534 ha, na które składały się:• folwark "[...]" o pow. 21,7082 ha;• majątek "[...]" o pow. 28,2525 ha;• nieruchomość położona przy ul. [...] o pow. 0,4927 ha.Organ ustalił, że w dwudziestoleciu międzywojennym działka przy ul. [...] była zabudowana magazynami, położona przy torach, w granicach miasta B. Na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się dom mieszkalny oraz obiekty o charakterze przemysłowym. Ponadto na podstawie m.in. rejestru umów stwierdzono, że były zawierane przez R.W. z innymi podmiotami umowy dzierżawy tej nieruchomości, takie jak: zawarta przez R.W. i T.P., działającego w imieniu i na rzecz Zakładów [...] w S. umowa dotycząca dzierżawy "części nieruchomości oznaczonej hip. Nr [...]" na lat 15 od dnia 15 lipca 1923r. do dnia 15 lipca 1938r.; zawarta przez R.W. i S.F. umowa dzierżawy "nieruchomości znajdującej się w B. przy ul. [...] pod Nr [...]" pod olejarnię. Dowodami na wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości na działalność przemysłową są również wyrok Sądu Polubownego z 26 maja 1928 r. dotyczący sprawy umowy dzierżawy zawartej 16 lipca 1927 r. między R.W. i A.K. "części nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...] Nr [...], składającej z młynu, domu mieszkalnego i magazynu" oraz wyciąg z Informatora na [...] na rok 1932 wskazujący ul. [...] jako siedzibę [...].W ocenie organu, zaakceptowanej przez Sąd I instancji, działka przy ul. [...] w B. nie stanowiła użytku rolnego, gdyż ze względu na swoją lokalizację, powierzchnię i sposób wykorzystania nie mogła mieć żadnego rolniczego znaczenia i nie była funkcjonalnie powiązana z częścią rolniczą majątku należącego do R.W.Z kolei w ocenie stron skarżących kasacyjnie wskazane przez organ okoliczności nie uprawniają do konstatacji, iż działka ta nie miała żadnego rolniczego znaczenia i nie była powiązana z częścią rolniczą majątku należącego do R.W. Zabudowania na tej działce, tj. młyn oraz stajnia, fakt zamieszkania na tej nieruchomości R.W. (nie ma informacji ażeby R.W. w inny sposób niż z ww. nieruchomości zarządzał pozostałym majątkiem ziemskim), a nawet wskazane w decyzji organu inne funkcje, np. olejarnia, są ściśle związane z produkcją rolniczą. Również na ww. nieruchomości istniała roszamia (nie wiadomo, czy działająca cały czas, ale wymieniona w protokole przejęcia z 1959 r.), istniały magazyny, w których przechowywano między innymi produkty rolne. Nie bez znaczenia dla oceny charakteru tej działki odgrywa protokół przejęcia nieruchomości z 8 lipca 1959 r., z którego wynika, że nieruchomość ta w roku 1959 była wykorzystywana rolniczo, a więc mogła służyć celom reformy rolnej, o których mowa w art. 1 ust. 2 Dekretu.Należy w tym miejscu przypomnieć, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Chodzi zatem o ocenę sposobu subsumpcji, czyli podciągnięcia stanu faktycznego pod normę prawa.Należy zauważyć, że strony skarżące kasacyjnie nie kwestionują wykorzystywania działki przy ul. [...] na cele stricte przemysłowe. Akcentują natomiast fakt rolniczego wykorzystywania tej działki zarówno w okresie dwudziestolecia międzywojennego, jak i w latach 50-tych XX w., jak również funkcjonalny związek tej nieruchomości z innymi nieruchomościami ziemskimi stanowiącymi własność R.W. Fakt wykorzystywania przedmiotowej działki przez niektórych dzierżawców na cele produkcji rolniczej nie pozwala jednak na przyjęcie istnienia związku funkcjonalnego między tą działką a pozostałymi nieruchomościami ziemskimi stanowiącymi własność R.W. Ponadto prowadzenie działalności rolniczej na przedmiotowej działce w latach 50-tych XX w. nie jest dowodem na to, że taka działalność była na niej prowadzona także w latach 1939/1944. Za brakiem funkcjonalnego związku przedmiotowej działki z folwarkiem "[...]" i majątkiem "[...]" przemawia również fakt oddalenia tej działki od pozostałych nieruchomości o charakterze rolniczym. Odmienne stanowisko stron skarżących kasacyjnie, wskazujące na zamieszkiwanie R.W. na nieruchomości przy ul. [...] i wynikające stąd wykorzystywanie tej nieruchomości do zarządzania majątkiem ziemskim, nie jest oparte na racjonalnych przesłankach, podobnie jak twierdzenie, że młyn oraz stajnia znajdujące się na nieruchomości przy ul. [...] były wykorzystywane w działalności majątku ziemskiego.Konkludując należy stwierdzić, że jakkolwiek działka przy ul. [...] nie była wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkalno-przemysłowe, to w ustalonym stanie faktycznym istnieją podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła nieruchomości ziemskiej o charakterze rolniczym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu. Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie.Sąd Kasacyjny wskazuje również, że organ ustalił, że R.W. był właścicielem nieruchomości o łącznej powierzchni 50,4534 ha, a ponadto sporny majątek liczył jedynie 47,4933 ha użytków rolnych, to jest w folwarku "[...]" 20,2860 ha użytków rolnych, a w majątku "[...]" 27,2073 ha użytków rolnych. Powyższe oznacza, że łączna powierzchnia nieruchomości stanowiących własność R.W., nawet z uwzględnieniem powierzchni działki położonej przy ul. [...], nie przekraczała wskazanych w art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu zarówno minimalnej powierzchni ogólnej nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym, jak i minimalnej powierzchni użytków rolnych. Nie została zatem spełniona przesłanka obszarowa z art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu.Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne na podstawie art. 184 p.p.s.a.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.