Wyrok - VII SA/Wa 2384/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. C. i W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 5 czerwca 2025 r. nr SKO.4000-773/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2) zaUchylono decyzję I i II instancji. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. C. i W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 5 czerwca 2025 r. nr SKO.4000-773/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2) za
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Justyna Wtulich-Gruszczyńska.Michał Podsiadło
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.2. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach.2.1. 15 listopada 2024 r. M. C. i W. C. (dalej: inwestorzy, skarżący) wystąpili do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (chlewni na rusztach) o łącznej obsadzie do 59,6 JDP wraz z uzbrojeniem terenu i urządzeniami budowlanymi oraz dwóch silosów paszowych, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. , gm. Z. .2.2. Pismem z 26 listopada 2024 r. Wójt wezwał inwestorów do przedłożenia mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, mapy ewidencyjnej, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycji będzie oddziaływać, określenia sposobu gromadzenia sztuk padłych, określenia, czy w ramach prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego, jest już prowadzony chów lub hodowla zwierząt, a jeżeli tak to w jakiej liczbie DJP oraz określenie rzeczywistej liczby (szt.) tuczników, jaka jest przewidziana do chowu w ramach planowanego przedsięwzięcia. W związku z tym, inwestorzy przedłożyli 1 egz. mapy zasadniczej wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, określając sposób gromadzenia sztuk padłych i rzeczywistą liczbę tuczników przewidzianą do chowu oraz wskazując, że w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego prowadzona jest hodowla zwierząt w miejscowości T. o obsadzie [...] i w miejscowości K. o obsadzie [...] .2.2.1. Pismem z 18 grudnia 2024 r. Wójt wezwał inwestorów "do złożenia wyjaśnień do wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie przedłożenia prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującej zakres planowanego przedsięwzięcia zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112)." Inwestorzy odpowiedzieli na to wezwanie pismem z 15 stycznia 2025 r. wskazując, że nie zgadzają się z sugestią organu, jakoby zachodziła konieczność zbadania oddziaływania inwestycji na środowisko. Zasygnalizowali również brak jednoznacznego określenia przedmiotu wezwania.2.2.3. W zawiadomieniu z 10 marca 2025 r. organ poinformował strony w trybie art. 79a § 1 i 2 k.p.a. m.in. o tym, że do dnia jego wydania "inwestorzy nie usunęli braków wniosku o ustalenie warunków zabudowy (...) poprzez złożenie do akt sprawy ostatecznej (prawomocnej) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia". Wskazał również, że "inwestorzy w terminie 7 dni (...) mogą przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek poprawności i zupełności wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Niedopełnienie powyższego obowiązku do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie będzie skutkować wydaniem rozstrzygnięcia odmownego".2.3. Decyzją z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 52 ust. 2a w związku z art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z poz. 1130 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), Wójt Gminy Z. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego.2.3.1. Organ I instancji ustalił, że w ramach gospodarstwa rolnego skarżących prowadzona jest już hodowla zwierząt w miejscowości T. o obsadzie [...] i w miejscowości K. o [...] . Planowane przedsięwzięcie ma być realizowane w miejscowości T. (obsada [...] ). Planowane i realizowane już przez inwestorów przedsięwzięcia, położone są w bliskiej odległości wspólnie tworzą zorganizowaną całość ukierunkowaną na ten sam cel gospodarczy. Przedsięwzięcia realizują te same podmioty. W tym stanie rzeczy, Wójt ocenił, że przedsięwzięcia są powiązane technologicznie. Zdaniem organu I instancji oznacza to, że ustalenie warunków zabudowy wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu I instancji z uwagi na brak dołączenia przez skarżących do wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jak również nieprzedłożenie tej decyzji na wezwanie organu, zachodziła wystarczająca podstawa prawna do odmowy wydania decyzji zgodnej z żądaniem skarżących.2.4. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnieśli m.in., że w sprawie zachodziły wszelkie przesłanki umożliwiające wydanie decyzji pozytywnej. Wskazali, że realizowane przez nich przedsięwzięcia są zlokalizowane w znacznych odległościach od siebie, co wyklucza możliwość ich wzajemnego powiązania. Podkreślili, że przeciwko tezie o powiązaniu technologicznym przemawia charakter zamierzenia oraz jego cechy i rozwiązania technologiczne.2.5. Utrzymując w mocy ww. decyzję organu I instancji – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) przywołało następującą argumentację.2.5.1. W ocenie Kolegium, planowane przez inwestorów przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wiąże się z koniecznością przedłożenia wraz z wnioskiem decyzji ustalającej uwarunkowania środowiskowe. Podkreślono, że decyzja środowiskowa wydawana jest dla "przedsięwzięcia", przez które należy rozumieć nie tylko przedsięwzięcie objęte danym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ale również istniejące przedsięwzięcie powiązane technologicznie, kwalifikując je łącznie jako jedno, nawet wtedy, jeżeli są one prowadzone przez różne podmioty. SKO przypomniało, że zamiarem ustawodawcy był wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (oraz przeprowadzaną ewentualnie w jej ramach OOŚ) danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Kolegium wskazało ponadto, że powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami który powoduje że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Szerokie rozumienie pojęcia powiązania technologicznego ma znaczenie ze względu na zasadę prewencji oraz skuteczność zakazu dzielenia przedsięwzięć. Powyższa reguła znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jeżeli więc na obszarach z sobą sąsiadujących mają być realizowane tożsame pod względem rodzaju, a tym samym stosowanej technologii inwestycje, to obowiązkiem organu jest potraktowanie tych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. W tych okolicznościach skumulowane oddziaływanie na środowisko projektowanych w tym samym czasie inwestycji nie może być takie samo jak w przypadku każdego z przedsięwzięć z osobna.2.5.2. SKO podniosło, że inwestorzy prowadzą hodowlę zwierząt o obsadzie [...] w lokalizacji T. [...] i o obsadzie [...] w lokalizacji K. (działka nr [...] ). Tym samym należy uznać, iż wskazane wyżej przez wnioskodawców inwestycje dotyczące hodowli zwierząt, jako stanowiące elementy prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego, są powiązane gospodarczo oraz technologicznie z inwestycją objętą wnioskiem w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazano, iż jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o warunkach zabudowy wydanych dla inwestycji zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości K. , znajdująca się na tej nieruchomości ferma trzody chlewnej posada obsadę wynoszącą [...]. Z uwagi na to, że przedsięwzięcie pozostające przedmiotem kontroli stanowi część opisanego wyżej większego zamierzenia, konieczne jest jego potraktowane łącznie, biorąc pod uwagę stosunkowo bliskie położenie i podobieństwa oddziaływania.3. Inwestorzy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, zarzucając wydanie jej z naruszeniem:1) art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegającym na błędnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a tym samym dowolnej ocenie materiału dowodowego w postaci przedłożonej przez stronę skarżącą dokumentacji i wyjaśnień poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność kumulacji oddziaływań i powiązania technologicznego przedsięwzięcia objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z uwagi na fakt prowadzenia przez stronę skarżącą gospodarstwa w innej lokalizacji, podczas gdy znaczne odległości pomiędzy nimi oraz samodzielność i całkowita odrębność przedmiotowego przedsięwzięcia powinna prowadzić do wniosku o jego samodzielności i braku podstaw do dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym konieczności spełnienia wymogu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;2) art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać | na środowisko poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie niezbędne jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego przedmiotowym wnioskiem z uwagi na zachodzące powiązania, podczas gdy zdaniem strony skarżącej organ nie miał do tego podstaw;3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ odwoławczy winien był orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazać sprawo do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (bądź uchylić decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy).Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie również decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie – jednak z innych przyczyn, niż zarzucane w skardze.6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie podania skarżących o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (chlewni na rusztach) o łącznej obsadzie do [...] wraz z uzbrojeniem terenu i urządzeniami budowlanymi oraz dwóch silosów paszowych, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. , gm. Z. .6.1. Na podstawie wyjaśnień złożonych przez inwestorów, organy prawidłowo ustaliły, że w dacie rozpatrywania sprawy inwestorzy prowadzili hodowlę zwierząt o obsadzie [...] w lokalizacji T. [...] i o obsadzie [...] w lokalizacji K. (działka nr [...] ). W związku z tym uprawnionym był wniosek organów, że inwestycja, która była przedmiotem rozpatrywanego wniosku o ustalenie zabudowy miała stanowić trzecią lokalizację prowadzonego przez inwestorów gospodarstwa, w której będzie prowadzona hodowla zwierząt o obsadzie do [...] . Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było zatem przede wszystkim ustalenie, czy już istniejące lokalizacje hodowli zwierząt i ich obsada mają znaczenie dla możliwości uzyskania przez inwestorów spornych warunków zabudowy.6.2. Spór ten wynikał z potencjalnej konieczności uwzględnienia w sprawie art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który przewiduje, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z przytoczonego przepisu ww. ustawy środowiskowej wynika, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a (czyli również do wniosku o ustalenie warunków zabudowy – art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla oceny, czy sporne przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotne znaczenie miało brzmienie § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), który przewiduje, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż norki:a) w liczbie nie mniejszej niż [...] i mniejszej niż [...] - jeżeli ta działalność będzie prowadzona:– w odległości mniejszej niż 210 m od:▪ terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone,▪ zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż [...] ,– na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,b) w liczbie nie mniejszej niż [...] i mniejszej niż [...] - na obszarach innych niż wymienione w lit. a.6.3. Rozpatrzony przez organy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył budynku przeznaczonego na hodowlę zwierząt o łącznej obsadzie do [...] a zatem indywidualnie obiekt ten nie przekracza wartości z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia. Niemniej jednak trafnie organy zwróciły uwagę na to, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się nie tyle dla konkretnej inwestycji ile dla "przedsięwzięcia". Natomiast w świetle art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, ilekroć mowa jest o przedsięwzięciu, "rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Ponadto z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1. Dlatego też w sprawie istotna była ocena, czy sporną inwestycję należy traktować jako jedno przedsięwzięcia wraz z dotychczas prowadzonymi przez skarżących hodowlami zwierząt o obsadzie [...] w lokalizacji T. [...] i o obsadzie 84,36 [...] w lokalizacji K. . Łącznie bowiem we wszystkich tych lokalizacjach po zsumowaniu oddziaływań (obsady), hodowle te zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.6.4. Zdaniem Sądu, prawidłowe rozstrzygnięcie ww. sporu wymaga uwzględnienia motywów wprowadzenia wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy, wśród których kluczowym jest ograniczenie ingerencji w środowisko przedsięwzięć, które ze względu na swój charakter, czy rozmiary mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Stopień oddziaływania na środowisko zależy między innymi do rozmiarów i intensywności danego przedsięwzięcia (por. K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. IV, LEX/el. 2023, art. 71). Z tego też powodu, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy również przedsięwzięcia nieosiągającego progu określonego w ust. 1 tego paragrafu. Zsumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie będące przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, zapobiegając sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, służyć ma określeniu stopnia oddziaływania na środowisko (skumulowania skutków tego oddziaływania). Określenie to ma znaczenie pierwszoplanowe z perspektywy celu, w jakim wprowadzono do obowiązującego porządku prawnego wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a którym jest urzeczywistnianie fundamentalnych zasad prawa ochrony środowiska, jakimi są zasady prewencji i przezorności (zob. wyrok NSA z 13 września 2023 r. sygn. akt II OSK 1046/22). Wykładnia ww. przepisów, prowadząca do poddania wymogowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, znajduje swoje uzasadnienia w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1, dalej: "dyrektywa 2011"). W myśl art. 2 ust. 1 zd. 1 tejże dyrektywy: "Państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków na środowisko, przed udzieleniem zezwolenia." Ponadto, Europejski Trybunał Sprawiedliwości, odwołując się do art. 2 ust. 1 uchylonej dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U.UE.L.1985.175.40), którego treść została przeniesiona do art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011, uznał za konieczne uwzględnianie łącznego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć tego samego rodzaju z powodu ich bliskiego położenia w stosunku do siebie (wyrok TS z 25.07.2008 r., C-142/07, ECOLOGISTAS EN ACCIÓN-CODA v. AYUNTAMIENTO DE MADRID, ZOTSiS 2008, nr 7B, poz. I-6097).6.5. Dlatego też w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że oceniając wymóg przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy przeprowadzić kumulację oddziaływań spornej inwestycji oraz już prowadzonych przez skarżących hodowli. Wspomniane lokalizacje niewątpliwie zaliczają się do jednego gospodarstwa prowadzonego przez te same podmioty, choć w różnych lokalizacjach. Lokalizacje te nie są od siebie znacznie oddalone. Z informacji wynikających z Systemu Informacji Przestrzennych Gminy T. wynika, że odległość w linii prostej od działki nr [...] w T. (nr [...] ) do działki nr [...] w T. wynosi ok. 740 m, natomiast od działki nr [...] obr. K. do działki nr [...] w T. wynosi ok. 815 m. Odległości te nie są na tyle znaczne aby traktować wspomniane hodowle jako odrębne zakłady produkcyjne. Wszystkie są zlokalizowane na obszarze tej samej gminy, a przejazd między nimi zajmuje potencjalnie kilka minut. Przyjęcie, że stanowią one odrębne przedsięwzięcia uchybiałoby celowi przyświecającemu wprowadzeniu do porządku prawnego ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Słusznie zatem organy przyjęły, że sporna inwestycja oraz już istniejące lokalizacje hodowli wspólnie tworzą zorganizowaną całość ukierunkowaną na ten sam cel gospodarczy.6.6. Przeciwko kumulacji oddziaływań z tych trzech lokalizacji nie przemawiają również argumenty skarżących. Fakt, że hodowle te nie są prowadzone na wspólnym terenie nie pozbawia zasadności traktowania ich jako jedno przedsięwzięcie. Są bowiem elementem jednego gospodarstwa hodowlanego, realizują ten sam cel (hodowla zwierząt) i są zarządzane przez te same osoby. To, że każda z tych lokalizacji posiada indywidualne zaplecze infrastrukturalne i gospodarze (przyłącza, sposób urządzenia obiektu) również nie pozbawia zasadności zastosowania kumulacji oddziaływań. Powiązanie technologiczne uzasadniające kumulację oddziaływań nie może być ograniczone do technicznego przyłączenia instalacji lub infrastruktury. Gdyby przyjąć taką argumentację, to z uwagi na trwający postęp naukowy, każda nowa inwestycja musiałaby być traktowana odrębnie z uwagi na wykorzystanie innych materiałów. Tymczasem powiązanie technologiczne odnosi się do całokształtu zamierzenia inwestycyjnego, a w tym zakresie rozstrzygającym jest charakter inwestycji, nieznaczna odległość między tymi lokalizacjami, zaliczenie ich do tego samego gospodarstwa realizującego wspólny cel gospodarczy. Konkludując, ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środkowych uwarunkowaniach z przyczyn wykazanych przez orzekające w sprawie organy. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.6.7. Orzekające w sprawie organy naruszyły jednak art. 50 § 1 k.p.a. w zw. art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w toku całego, dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, nie wezwały inwestorów do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji, wezwanie takie nie nastąpiło pismem z 18 grudnia 2024 r. W wezwaniu tym, Wójt wezwał inwestorów do "złożenia wyjaśnień do wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie przedłożenia prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Wezwanie to dotyczyło zatem złożenia wyjaśnień, których skarżący udzielili w piśmie z 15 stycznia 2025 r. Ani wtedy ani na żadnym kolejnym etapie, organy nie wezwały w sposób precyzyjny skarżących inwestorów, aby w zakreślonym terminie przedłożyli ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wezwania takiego nie sposób doszukać się również w zawiadomieniu z 10 marca 2024 r., w którym organ jedynie poinformował strony o nieusunięciu braków wniosku poprzez złożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz poinformował ich, że mogą przedłożyć kolejne dowody. W tym zakresie jednak wskazał, że powinno to nastąpić "w terminie 7 (siedmiu) dni", kilka wierszy później informując o konieczności dopełnienia tego "obowiązku do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie". Nie było zatem jasne, o jaki "obowiązek" chodzi, skoro w tym samym akapicie organ informował jedynie o "możliwości", jak również o jakie konkretnie dodatkowe dowody chodzi. SKO w sposób nieprawidłowy zaakceptowało takie działanie organu I instancji. Jeżeli podmiot wnioskujący o ustalenie warunków zabudowy nie przedkłada wymaganej przepisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to obowiązkiem organu jest precyzyjne wezwanie wnioskodawcy do przedłożenia takiej decyzji w zakreślonym terminie. Wezwanie to powinno być sformułowane zrozumiałym językiem, tak aby poszukiwanie rzeczywistej intencji autora wezwania nie wymagało przeprowadzania zaawansowanych operacji językowych. Ponownie rozpoznając sprawę, organy wykonają zatem ten obowiązek przed wydaniem ponownej decyzji. Z uwagi na twierdzenia skarżących o planowanym zamknięciu pozostałych lokalizacji hodowli zwierząt, dokonają również weryfikacji czy stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie.7. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz decyzję Wójta z 3 kwietnia 2025 r., o czym orzekł na zasadzie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a..