Wyrok - I OSK 1206/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ewidencja gruntów, Ewidencja gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Jolanta Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 494/23 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w LublinieOddalono skargę kasacyjną. Ewidencja gruntów, Ewidencja gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Jolanta Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 494/23 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna nieprocesowa - podział majątku wspólnego
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
dział spadku
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
spadkodawca
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jolanta Górska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 494/23, oddalił skargę H.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:W dniu 1 lutego 2023 r. do Starostwa Powiatowego w Radzyniu Podlaskim wpłynął wniosek skarżącego o dokonanie aktualizacji informacji w rejestrze gruntów w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy w Puławach I Wydział Cywilny postanowienia z 23 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 593/15 w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po J.S. przez skarżącego oraz J.S. Wniosek dotyczył działek nr: [...], [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...] w jednostce ewidencyjnej [...]. Do wniosku załączono odpis postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Wnioskodawca wskazał, że z rejestru gruntów wynika, że J.S. była współposiadaczką samoistną działki nr [...] z przypadającym jej udziałem [...], natomiast co do działek nr [...] i [...] była współużytkowniczką z udziałem [...].W związku ze złożonym wnioskiem, Starosta Radzyński wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień i wskazania dowodów potwierdzających faktyczny stan posiadania oraz użytkowania gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jako działki ewidencyjne o nr: [...], [...] i [...], jak również wskazania adresu J.S. Organ wyjaśnił w wezwaniu, że przedłożone postanowienie w sprawie nabycia spadku nie wskazuje na faktyczne użytkowanie lub władanie przez zstępnych J.S. wymienionymi działkami. Na powyższe wezwanie wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi.Natomiast w toku prowadzonego postępowania, organ I instancji uzyskał informację o śmierci J.S., jak również poświadczenie dziedziczenia z 29 maja 2020 r., potwierdzające, że spadek po J.S. nabył w całości H.S.Decyzją z [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], organ I instancji odmówił dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podstawą ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków władającego nie może być wyłącznie fakt dziedziczenia, lecz potwierdzone faktyczne władanie gruntem. Przedłożone przez wnioskodawcę postanowienie nie potwierdza, że władającymi gruntem są J.S. i skarżący. Potwierdza jedynie bezspornie fakt zaprzestania władania (jako czynności faktycznej) przez J.S. Organ I instancji podkreślił, że wpisy w ewidencji gruntów mają charakter informacyjny, a organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków może ujawnić tylko takie prawo do nieruchomości, które w sposób niebudzący wątpliwości wynika z dokumentów prawnych, służących jako podstawa aktualizacji wpisów w ewidencji gruntów i budynków.Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. wskazał, że stosownie do treści art. 24 ust. 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji i wskazał podstawy dokonywania zmian w ewidencji.Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek nie może być uwzględniony z kilku powodów. Po pierwsze, w postępowaniu wszczynanym na żądanie strony treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Zakres żądania wiąże organ. Organ administracji publicznej nie może zmieniać przedmiotu postępowania. Z akt sprawy wynika zaś, że w momencie składania wniosku J.S. nie żył. Nie było więc możliwe wprowadzenie nieaktualnych danych w sytuacji, gdy organ ewidencyjny posiadał taką wiedzę oraz gdy dysponował dokumentem stwierdzające inny stan prawny niż ten, którego wprowadzenia żądano we wniosku.Po drugie, w zakresie podmiotowym regułą jest ujawnianie w ewidencji gruntów i budynków właścicieli nieruchomości. Wyjątek stanowią nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, gdyż tylko w przypadku nieruchomości, dla których nie można ustalić właściciela ze względu na brak odpowiednich dokumentów (m.in. księgi wieczystej czy zbioru dokumentów), ujawnia się osoby lub inne podmioty władające tym gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Przy czym, wykazanie w ewidencji gruntów i budynków tych podmiotów może nastąpić w wyniku przeprowadzenia modernizacji tej ewidencji lub w ramach bieżącej jej aktualizacji przeprowadzonej w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił w dalszej kolejności, że pojęcie "samoistne posiadanie" nie zostało zdefiniowane w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dlatego w ramach wykładni systemowej należy posłużyć się jego definicją zawartą w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Posiadaczem samoistnym jest posiadacz, który włada rzeczą jak właściciel. Posiadanie zostało zdefiniowane za pomocą pojęcia "władanie".Wykazanie w ewidencji gruntów i budynków władającego na zasadach samoistnego posiadania wiąże się zatem z koniecznością ustalenia przez organ czy władający jest posiadaczem i czy władanie to odbywa się na zasadach samoistnego posiadania. Starosta zobowiązany jest zatem do ustalenia, czy dany podmiot włada gruntem jak właściciel. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji podjął próbę ustalenia powyższych zależności, jednakże na wezwanie organu I instancji skarżący nie zareagował. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie sposób było uznać, że J.S., w dacie złożenia wniosku był posiadaczem samoistnym i należało go ujawnić wraz ze skarżącym w ewidencji gruntów zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku. Skarżący nie przedstawił również dowodów świadczących, że on sam, jak właściciel włada przedmiotowym gruntem.Po trzecie organ wskazał, że nawet gdyby istniała możliwość ujawnienia władającego na zasadach samoistnego posiadania, tj. np. gdyby grunt nie stanowił własności osób fizycznych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie tytułu prawnego, lub posiadał nieuregulowany stan prawny w całości, to nie ma możliwości ujawnienia władającego jedynie do części działki.Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że w odniesieniu do działek objętych wnioskiem widnieje w aktualnej ewidencji gruntów i budynków wpis: J.S.— władanie samoistne udział [...] do działki nr [...] oraz J.S.– użytkowanie, udział [...] do działek nr [...] i [...]. Z wpisów tych wynika, że J.S. nie posiadała tytułu własności do wyżej wymienionych działek. Organ odwoławczy podkreślił, że żaden przepis prawa nie przewiduje ujawnienia samoistnego posiadania w udziale. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe działki mają częściowo uregulowane tytuły własności w udziałach na rzecz innych osób fizycznych, poprzez wydane akty własności ziemi, natomiast do udziału J.S. brak jest tytułu własności.Ponadto organ wskazał, że starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, nie rozstrzyga roszczeń dotyczących praw do nieruchomości ani żadnych kwestii spornych związanych z ustaleniem tytułu własności. Natomiast wszelkie spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach, a nie w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego.Organ stwierdził także, że w ewidencji gruntów i budynków, w przypadku, gdy istnieje właściciel, nie wpisuje się użytkowników. Możliwość taka istnieje jedynie w odniesieniu do gruntów państwowych lub samorządowych. Żądanie zmiany wpisu widniejącego w ewidencji gruntów do działek nr [...] i [...], w którym J.S. figuruje jako użytkownik w częściach ułamkowych nie może być uwzględnione, ponieważ działki te mają w całości uregulowany stan prawny. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie można dokonać wpisu nowych osób w miejsce wykazanego już użytkownika, gdyż zarówno obecny wpis, jak i ewentualna zmiana zgodna z żądaniem skarżącego doprowadziłby do kontynuowania istnienia wpisu niezgodnego z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego, obecny wpis w tym zakresie jest błędny i należy go wyeliminować poprzez wykreślenie użytkowników, co organ I instancji może dokonać z urzędu w myśl art. 24 ust. 2a pkt 1 lit a lub d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.Organ odwoławczy nie zgodził się z poglądem skarżącego o braku konieczności wykazywania swojego posiadania z uwagi na fakt, że spadkobierca wstępuje we wszystkie prawa spadkodawcy - w tym przypadku J.S. Nie kwestionując spadkobrania po J.S., organ podkreślił, że w art. 23 wskazane zostały rodzaje dokumentów, stanowiących podstawę aktualizacji ewidencji gruntów w zakresie podmiotowym, jednakże odnoszą się jedynie do własności nieruchomości lub jej części.Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., podzielając stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów.Skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając:a) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, uznanie decyzji obu instancji za prawidłowe i nieodniesienie się w żaden sposób do podniesionych zarzutów w tym zakresie, pomimo że decyzje organów administracji zostały wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej na skutek: nieprzeprowadzenia przez organy właściwego postępowania dowodowego mającego na celu pełne i wszechstronne wyjaśnienie sprawy, niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także na skutek przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia ich dowolnej oceny w wyniku braku rozpatrzenia całości materiału dowodowego;b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2c w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 23 ust. 7 w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 1b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm.) poprzez błędną jego wykładnię, zgodnie z którą organ uznał, że niedokonanie przez Starostę wpisu, o którym mowa w art. 23 ust. 7 Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie z wnioskiem pomimo przekazania przez stronę odpisu prawomocnego orzeczenia sądu w przedmiocie nabycia praw do spadku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1a Prawo geodezyjne i kartograficzne odpowiada prawu.Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu;2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Jednocześnie skarżący oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, mających istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. W ustalonych natomiast prawidłowo okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Orzekające w sprawie organy prawidłowo bowiem zastosowały przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, odmawiając dokonania aktualizacji ewidencji zgodnie z wnioskiem skarżącego.W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trzeba przypomnieć, że w świetle norm zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.) istotą ewidencji gruntów i budynków jest rejestrowanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. Ewidencja gruntów jest zbiorem informacji o gruntach, nie rozstrzyga natomiast sporów o prawo. Wpisy mają charakter deklaratoryjny. Deklaratoryjny charakter wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że nie kształtuje ona nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny stwierdzony dokumentami (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1718/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Zatem, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, aktualizacja ewidencji gruntów i budynków polega na wprowadzeniu nowych informacji, wynikających z dokumentów źródłowych. Aktualizacja ewidencji ma na celu zastąpienie danych nieaktualnych nowymi danymi, przedstawiającymi stan aktualny. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na wniosek strony można wprowadzać do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany danych już nieaktualnych, gdy konieczność wprowadzenia zmian wynika z nowych zdarzeń prawnych. Nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie aktualizacji zmian, które odnosiłyby się do stanu już nieaktualnego.Tym samym, zasadnie Sąd I instancji jak i orzekające w sprawie organy administracji stwierdziły, że żądanie skarżącego nie może być uwzględnione, bowiem domagał się on wprowadzenia zmian w ewidencji poprzez wpisanie w miejsce J.S. jej następców prawnych: skarżącego i J.S. Jest poza sporem, że dane dotyczące J.S stały się nieaktualne, ponieważ J.S. zmarła w 2011 r. Należy jednak zauważyć, że w dacie składania wniosku nie żył już także jeden ze spadkobierców J.S. – J.S.. Jak wynika z akt sprawy, J.S. zmarł 2 grudnia 2019 r., natomiast wniosek został złożony 1 lutego 2023 r. Żądanie dotyczyło zatem stanu nieaktualnego.Zarzut skarżącego, że J.S. jest następcą prawnym J.S., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Puławach z 23 października 2015 r., sygn. akt I Ns 519/15, o stwierdzeniu nabycia spadku po J.S. i na tej podstawie powinien być wpisany w ewidencji gruntów, jest nieuzasadniony. Wprawdzie śmierć podmiotu wpisanego w ewidencji gruntów jest niewątpliwie zdarzeniem, które spowodowało, że ewidencja przestała być w tym zakresie aktualna, jednak sam fakt stwierdzenia nabycia spadku na rzecz J.S. i przedstawienie dokumentu w postaci postanowienia sądu nie daje podstaw do dokonania zmian w ewidencji gruntów, skoro w dacie składania wniosku J.S. nie żył. Skarżący pomija, że ewidencja jako zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami, z istoty swej zawierać powinna dane aktualne, a aktualizacja ewidencji polega na zastąpieniu danych nieaktualnych danymi aktualnymi. Skarżący miał świadomość, że dane zawarte we wniosku nie są aktualne z uwagi na śmierć J.S., mimo tego podtrzymywał żądanie wpisania J.S. w ewidencji gruntów.Należy w związku z tym wyjaśnić, że organ jest związany treścią wniosku, co oznacza, że nie ma uprawnienia do samodzielnej modyfikacji wniosku. Żądanie zawarte we wniosku wyznacza przedmiot postępowania. Rozpoznając wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów organ ewidencyjny bada, czy na podstawie dostępnych dokumentów uzasadnione jest dokonanie zmian wpisów zawartych w ewidencji zgodnie z żądaniem. Z zebranego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że J.S. zmarł 2 grudnia 2019 r., a spadek po nim nabył w całości skarżący (odpis skrócony aktu zgonu – k. 15 akt adm. organu I instancji, kopia aktu poświadczenia dziedziczenia – k. 9 - 10 akt adm. organu I instancji).Dysponując tymi dokumentami, nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wpisanie w ewidencji gruntów J.S. w miejsce J.S., jako że wniosek zawierał nieaktualne dane, które nie mogłyby zostać ujawnione w ewidencji gruntów w trybie przepisów o aktualizacji ewidencji.Niewątpliwe, zgodnie z treścią art. 24 ust. 2a pkt 1b Prawa geodezyjnego i kartograficznego informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 tej ustawy. W szczególności zaś, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1a dokumentami takimi są odpisy prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - odpisy orzeczeń sądu, w sprawach o własność nieruchomości lub jej części, w szczególności dotyczących: stwierdzenia nabycia prawa własności do nieruchomości przez zasiedzenie, nabycia praw do spadku, działu spadku, zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego, potwierdzenia nabycia prawa własności w wyniku uwłaszczenia. Niewątpliwe także zgodnie z treścią art. 23 ust. 7 starosta niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 1-3, wpisuje dane z nich wynikające do ewidencji gruntów i budynków oraz do rejestru cen i wartości nieruchomości w zakresie wynikającym z tej ewidencji lub rejestru. Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy wydawaniu w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej i przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji. Wskazać bowiem nalezy, że przepisy te dotyczą ujawnienia właścicieli nieruchomości w ewidencji gruntów. Tymczasem, skarżący domagał się dokonania aktualizacji w ewidencji na skutek dziedziczenia, w oparciu o postanowienie stwierdzające nabycie spadku, w zakresie dotyczącym posiadania i użytkowania, co do których to form niewątpliwie wykazana była w ewidencji jego poprzedniczka prawna.Uszło jednakże uwadze skarżącego, że w tym zakresie, jak stwierdził Sąd I instancji, brak było podstaw do wpisu na rzecz następców prawnych J.S. czy to posiadania samoistnego, czy to użytkowania z uwagi na treść art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, co do którego to przepisu w skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnych zarzutów. Nadto, Sąd I instancji stwierdził, że ujawnienie w ewidencji posiadania samoistnego wymaga wykazania, że dany podmiot włada nieruchomością jak właściciel, czego nie uczynił skarżący w toku postępowania administracyjnego, mimo wezwania organu, poprzestając na wskazaniu wyłącznie na fakt dziedziczenia.Odnosząc się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej, wyjaśnić należy, że obowiązek ustalenia stanu faktycznego władania gruntami obejmuje także sytuacje dotyczące spadków po osobach dotychczas ujawnionych w ewidencji gruntów jako władający na zasadach samoistnego posiadania. W odróżnieniu od postępowania cywilnego podstawą ujawnienia w takich przypadkach w ewidencji gruntów i budynków osób władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania nie jest sam fakt dziedziczenia po władającym nieruchomością, lecz faktyczne wykonywanie tego prawa potwierdzone zebranym materiałem dowodowym (zob. Felcenloben Dariusz, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Opublikowano: WKP 2024, LEX).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiony i uwzględniony przez orzekające w sprawie organy materiał dowodowy świadczy o tym, że podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto, w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy. Skarżący kasacyjnie nie przywołał przy tym dowodów nieuwzględnionych przez organ a mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.Jednocześnie, uzasadnienia faktyczne wydanych w prawie decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.W konsekwencji, zrealizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola, w następstwie wniesionego środka odwoławczego, wykazała, że nie miały miejsca naruszenia przepisów prawa wskazywanych przez skarżącego. Należy zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd I instancji nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, dotyczącej rzetelnie zrealizowanej przez Sąd I instancji kontroli w następstwie wniesienia skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna okazała się nieusprawiedliwiona, co – na mocy art. 184 p.p.s.a. – prowadziło do jej oddalenia.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.., ponieważ skarżący zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.