sygn. I OSK 768/23 27 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 768/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Scalenie oraz podział nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 543/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium OdwoławczegoOddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Scalenie oraz podział nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 543/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
budownictwo mieszkaniowe planowanie przestrzenne samorząd terytorialny uchwała rady gminy
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa wykonawca dzieła odwołujący Skarb Państwa apelujący / skarżący
Data orzeczenia 27 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Aleksandra Łaskarzewska
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 543/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 24 listopada 2022 r. I SA/Po 543/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (Kolegium) z [...] kwietnia 2022 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości.Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu :I. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. :1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. art. 93 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 3 pkt 1. i art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 września 2022 r. i w zw. z art. 6 k.p.a oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwałą Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że dokonanie podziału działki nr [...] między innymi na działkę nr [...], która miała stanowić działkę niezbędną do wybudowania ulicy R. stanowi realizację celu publicznego, gdy tymczasem z treści artykułu 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że celem publicznym jest wydzielenie gruntu pod drogi publiczne i przepis ten nie wskazuje na wydzielenie drogi pod budowę ulic lokalnych a dodatkowo z treści w/w planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem KL (ulice lokalne), co ma znaczenie, ponieważ w ustawie o drogach publicznych w brzmieniu sprzed 21 września 2022 r. w definicji drogi publicznej nie zostało wskazane, że ulicę lokalną należy zaliczyć do drogi publicznej co finalnie oznacza, że podział działki nr [...] nie stanowi celu niezbędnego do realizacji celu publicznego poprzez budowę ulicy R. a to prowadzi do uznania, że decyzja Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa co powinno doprowadzić do stwierdzenia jej nieważności,2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 4 i 5, art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 września 2022 r. i w zw. z art. 6 k.p.a oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, że podział działki nr [...] na działkę [...] i na działkę [...] zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...] jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem, mimo iż nie ma możliwości prawidłowego faktycznego zagospodarowania wydzielonej działki nr [...] w związku z jej przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności zgodnie z art. 93 ust. 2 ugn, jest warunkiem wystarczającym do uznania przez Sąd I instancji, że decyzja Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. została wydana bez rażącego naruszenia prawa, co miało wpływ na wynik sprawy - w sytuacji, gdy art. 93 ust. 2 ugn wskazuje, że zgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, przy uwzględnieniu treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym jego części graficznej, zwłaszcza części działki przeznaczonej po wydzielaniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN, gdzie na części tej działki należącej do skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje ograniczenia polegające na zakazie zabudowy tej działki.3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a w zw. z art. 32 ust.1 prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu oraz w zw. z art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 u.g.n. poprzez błędną wykładnię, i przyjęcie że decyzja Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...] wraz z jej graficznym załącznikiem nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa mimo, iż zawiera nieprawidłową powierzchnię działek wydzielonych z działki nr [...] o powierzchni 0,4213 ha na działkę nr [...] o powierzchni 0.0720 ha i działki [...] o powierzchni 0,3573 ha, która to powierzchnia wydzielonych działek nie pokrywa się z powierzchnią działki nr [...] (powierzchnia wydzielonych działek jest większa) a mimo to błędny podział działki nr [...] został zatwierdzony w/w decyzją Burmistrza Miasta Koła oraz, że nie jest to podstawą do stwierdzenia, że decyzja to jest niewykonalna, co powinno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności.W przypadku niepodzielania przez Sąd zarzutu wskazanego w punkcie I ppkt 1, Sądowi I instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego to jest :4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 4 i 5 , art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 września 2022 r. i w zw. z art. 6 k.p.a oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem poprzez błędną wykładnie i uznanie przez Sąd I instancji, że dokonanie podziału działki nr [...] między innymi na działkę nr [...], która miała stanowić działkę niezbędną do wybudowania ulicy R. stanowi realizację celu publicznego, gdy tymczasem z treści artykułu 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że celem publicznym jest wydzielenie gruntu pod drogi publiczne i przepis ten nie wskazuje na wydzielenie drogi pod budowę ulic lokalnych a dodatkowo z treści w/w planu zagospodarowania przestrzennego wynika, ze działka nr [...] oznaczona jest symbolem KL (ulice lokalne), co ma znaczenie, ponieważ w ustawie o drogach publicznych w brzmieniu przed 21 września 2022 r. w definicji drogi publicznej nie zostało wskazane, że ulicę lokalną należy zaliczyć do drogi publicznej co finalnie oznacza, że podział działki nr [...] nie stanowi celu niezbędnego do realizacji celu publicznego poprzez budowę ulicy R. a to prowadzi do uznania, że decyzja Burmistrza Miasta Koła z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa co powinno doprowadzić do stwierdzenia jej nieważności.II. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy wyrażonych w:1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. w art. 7 k.p.a., oraz art. 77 k.p.a. polegające na niepełnej analizie przez Sąd I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. między innymi treści § 1 ust.3 pkt c w zw. z § 8 ust. 2 pkt od 1 do pkt 2, uchwały Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem, które to przepisy określają warunki prawidłowego zagospodarowania i ograniczenia w zabudowie nieruchomości oznaczonej w tym planie symbolem MN (między innymi część działki [...] oznaczona tym symbolem) i sprawdzenia przez Sąd czy podział działki [...] zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...] odpowiada warunkom zawartym w planie zagospodarowanie przestrzennego w zakresie możliwości realizacji zagospodarowania i zabudowy nowopowstałych działek, nie tylko w zakresie oznaczenia symbolu działki (tj. jakie jest jego przeznaczenie), ale także w zakresie innych jego elementów tym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania czy nieprzekraczalne linie zabudowy, które powodują, że zabudowa o funkcji podstawowej nie może być na przedmiotowym terenie realizowana - podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia a polegające na odpowiedzi na pytanie czy po dokonaniu podziału działki nr [...] nowopowstała działka oznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN, przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną będzie możliwa do zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem w w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz czy na nowopowstałej działce będzie możliwa budowa obiektów i budynków służących do powstania zabudowy jednorodzinnej wraz z jej całą infrastrukturą, bowiem w przypadku gdy taka możliwość nie występuje nie jest możliwe wyodrębnienie działki pod zabudowę w sytuacji, kiedy ograniczenia takie wynikają z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa co powinno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności.2. art. 144 § 4 p.p.s.a polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, poprzez uznanie, że Skarżąca 9 lutego 2016 r. na spotkaniu Urzędzie Miasta w sprawie dokonania podziału działki [...] wyraziła zgodę na podział w/w działki zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...].3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi Skarżącej i uznie, że decyzja Burmistrza Miasta Koła z [...] listopada 2017 r. znak: [...] odpowiada prawu i nie została wydane z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem decyzja Burmistrza Miasta Koła z dnia [...] listopada 2017r. zatwierdzająca podział działki nr [...] została wydana niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz podział działki i jej przeznaczenie pod budowę ulicy R. stanowiącej ulicę lokalną co oznacza, że budowa ulicy lokalnej nie stanowi celu publicznego, co oznacza, że w/w decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności.Stawiając powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego.Decyzją z [...] listopada 2017 r. Burmistrz Miasta Koło (Burmistrz), wydaną po wszczęciu postępowania z urzędu, zatwierdził podział działki [...] o powierzchni 0,4213 ha na działkę [...] (o powierzchni 0,0720 ha i znajdującą się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności) i działkę [...] (o powierzchni 0,3573 ha i przeznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod ulice lokalne).Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, Kolegium decyzją z [...] lutego 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.Pismem z [...] lutego 2022 r. (data wpływu do organu) Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza.Kolegium decyzją z [...] kwietnia 2022 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza uznając, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Stanowisko organu podzielił Sąd Wojewódzki oddalając skargę.W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Istota sporu sprowadza się jednak do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Burmistrza została wydana z rażącym naruszenie prawa oraz czy jest ona niewykonalna. W konsekwencji, w pierwszej kolejności rozpoznane zostaną zarzuty naruszenia prawa materialnego.Sąd kasacyjny wskazuje, że z uwagi na sposób sformułowania i argumentację przytoczoną na ich poparcie zasadne jest łączne rozpoznanie zarzutów objętych punktem I.1 i I.4 petitum skargi kasacyjnej.W zarzutach tych Skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. art. 93 ust. 1, ust. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 97 ust. 3 pkt 1. i art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 września 2022 r. i w zw. z art. 6 k.p.a oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwałą Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic: Włocławskiej, Jana Pawła II, Sienkiewicza, Nagórnej wraz z jej graficznym załącznikiem.Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżąca wskazuje, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość będąca przedmiotem podziału położona jest częściowo na obszarze oznaczonym symbolem MN a częściowo symbolem KL, co oznacza tereny przeznaczone pod ulice lokalne a nie pod drogi publiczne. W ocenie Skarżącej oznacza to, że błędnie Kolegium oraz Sąd Wojewódzki przyjmują, że w rozpoznawanej sprawie ma miejsce wydzielenie działki pod realizację celu publicznego, jakim jest budowa ulicy R.Analizując powyższy zarzut wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd kasacyjny dotyczy kontroli zgodności z prawem decyzji Kolegium wydanej w ramach postępowania nadzwyczajnego, to jest postępowania wywołanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza. Zatem badając prawidłowość decyzji Kolegium odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza rozważyć należy, czy podnoszone przez Skarżącą naruszenia prawa uznać można za naruszenia o charakterze rażącym.Jak wskazał Sąd Wojewódzki, a stanowiska tego nie zakwestionowała Skarżąca, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Brak któregoś z wymienionych powyżej elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawaSąd kasacyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela przedstawioną powyżej wykładnię pojęcia rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wykładnia ta nie była również kwestionowana przez Skarżącą.Zwrócić należy również uwagę, że Skarżąca wskazując wzorce kontroli w zarzutach objętych punktem I.1 i I.4 petitum skargi kasacyjnej przywołała wyłącznie art. 156 § 1 k.p.a. Przepis ten składa się zaś z siedmiu jednostek redakcyjnych wymieniających różne wady, których zaistnienie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Zarówno formułując powyższe zarzuty jak i uzasadniając je Skarżąca odwoływała się do pojęcia rażącego naruszenia prawa. W zarzucie objętym punktem I.3. petitum skargi kasacyjnej Skarżąca wskazała, że w jej ocenie wyrok Sądu pierwszej instancji narusza art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Sąd kasacyjny dokona zatem oceny również pozostałych podniesionych zarzutów podniesionych przez Skarżącą uwzględniając, że w świetle sprecyzowanego przez nią w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej zarzutu, w jej ocenie Sąd Wojewódzki naruszył art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a.Objęta postępowaniem nadzorczym decyzja Burmistrza wydana została w ramach postępowania wszczętego przez organ z urzędu w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania wynikający z Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., dalej "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych.Skarżąca nie wskazywała w toku postępowania nadzorczego, że nieważności decyzji Burmistrza upatruje w fakcie, iż podział nieruchomości prowadził do wydzielenia działki położonej na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KL, który Skarżąca uznaje obecnie za nieodpowiadający oznaczeniu terenu przeznaczonego pod drogi publiczne. Przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji nie podnosiła również na etapie postępowania przed Sądem Wojewódzkim.Odnotować jednak należy, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji nadzorczej zwróciło uwagę, że art. 6 ust. 1 u.g.n. określa, iż celem publicznym jest, między innymi, wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, a sieć dróg publicznych jest kształtowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru zaznaczył, że wynika to wprost z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm. dalej "u.p.z.p."). W ocenie organu nadzoru, konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie, w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako obowiązkowego elementu każdego planu miejscowego, określenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, oraz brzmienie art. 15 ust. 3 pkt 4a u.p.z.p. zgodnie z którym w planie miejscowym w zależności od potrzeb umieszcza się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Wytyczenie dróg w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nadanie im w treści planu parametrów technicznych właściwych do zakwalifikowania ich do dróg publicznych jest, w ocenie organu nadzoru, wystarczające do uznawania późniejszej czynności wydzielenia gruntów pod te drogi za realizację celu publicznego. Kolegium wskazało, że jeśli plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi jest niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego określających przebieg drogi publicznej i wydzielenie gruntów pod te drogi. Wyjaśniło również, że z części graficznej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr [...], ark. mapy [...], o pow. 0,4213 ha, położona w K. przy ul. N., została oznaczona w przeważającej mierze symbolem KL (zgodnie z § 8 części tekstowej ww. planu - z przeznaczeniem na ulice lokalne, klasy L).Istota zarzutu Skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że wskazania w miejscowym planie jako oznaczenia określonego terenu symbolu KL – ulica lokalna nie można utożsamiać z wskazaniem, że teren ten przeznaczony jest na cele publiczne w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. – w tym przypadku pod drogi publiczne.Sąd kasacyjny wyjaśnia zatem, że w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest 30 listopada 2004 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia wskazane zostały podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Zgodnie z tymi oznaczeniami, tereny dróg publicznych winny być oznaczane symbolem KD i kolorem białym, zaś tereny dróg wewnętrznych symbolem KDW i kolorem kolor jasnoszarym.W rozpoznawanej sprawie nie ma sporu co do tego, że działka [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KL, to jest symbolem niewskazanym w rozporządzeniu z 26 sierpnia 2003r.Zwrócić należy jednak uwagę, że w uchwale z 30 listopada 2004 r. jako podstawę prawną jej podjęcia wskazano m.in. art. 85 ust. 2 u.p.z.p, zgodnie z którym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przywołane wyżej rozporządzenie wykonawcze z 2 sierpnia 2003 r. wydane zostało na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. i znajdowało zastosowanie do planów sporządzanych na podstawie tejże ustawy. Na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, to jest ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., dalej : "u.z.p.") wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 z późn. zm.). Rozporządzenie to wskazywało jedynie, że na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamieszcza się objaśnienia oznaczeń i symboli literowych i cyfrowych użytych stosownie do przedmiotu planu (§ 8 pkt 3). Przewidywało również, że w czarno-białej wersji rysunku planu ujmuje się wszystkie oznaczenia literowe, cyfrowe i graficzne, umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu z ustaleniami, o których mowa w ust. 4. Oznaczenia barwne na kopiach rysunku planu mają wyłącznie na celu uczytelnienie rysunku planu i nie wnoszą do niego dodatkowych informacji (§ 8 pkt 5).W konsekwencji w celu ustalenia, czy decyzja Burmistrza wydana w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. i zatwierdzająca podział działki stanowiącej własność Skarżącej narusza rażąco prawo poprzez błędne przyjęcie, że działka ta położona jest na obszarze przeznaczonym na cel publiczny - realizację drogi publicznej odwołać się należy wprost do zapisów planuW § 3 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w punktach 1-4 wskazana została szerokość projektowanych ulic w liniach rozgraniczających :1. ulice lokalne KL ze ścieżką rowerową i zielenią izolacyjną - 20 m,2. ulice dojazdowe KD ze ścieżką rowerową - min. 14 m,3. ulice dojazdowe KD bez ścieżki rowerowej – min. 12 m,4. ciągi pieszo-jezdne KX – min, 10 m5. ulice wewnętrzne (dojazdy) nie będące drogami publicznymi – 4-8m.W ocenie Sądu kasacyjnego powyższy zapis oznacza, że prawodawca lokalny rozróżnił wskazane w punkcie 5 cytowanego przepisu ulice wewnętrzne (dojazdy) niebędące drogami publicznymi od wymienionych w punktach 1-4 ulic lokalnych, dojazdowych oraz ciągów pieszo-rowerowych. Pozwala to na przyjęcie, że w ocenie prawodawcy lokalnego tereny określone jako KL stanowiły tereny przeznaczone pod drogi publiczne.Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowane ulice lokalne (KL) ze ścieżką rowerową i zielenią izolacyjną mają mieć szerokość 20m, to jest szerokość większą niż wymagana dla dróg lokalnych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr. 3 poz. 430).W konsekwencji, uznać należy, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Burmistrza nie narusza rażąco art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g,n. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. W świetle zapisu § 3 ust. 2 uchwały z 30 listopada 2004 r. dopuszczalna jest wykładnia w świetle której prawodawca lokalny pod pojęciem terenu oznaczonego symbolem KL rozumiał tereny dróg publicznych.Odnosząc się do argumentacji wywodzonej z art. 1 i art. 2 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm.) i orzecznictwa sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego konieczności zaliczenia drogi do określonej kategorii dróg publicznych Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że możliwość zaliczenia drogi do określonej kategorii dróg publicznych powstaje dopiero po zrealizowaniu drogi jako budowli. Jak bowiem wynika z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych "użyte w ustawie określenia oznaczają (...) droga - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Zatem zawarta w art. 1 ustawy o drogach publicznych definicja drogi publicznej jako drogi zaliczonej na podstawie przepisów ustawy do jednej z kategorii dróg dotyczy wyłącznie dróg już powstałych. Wskazanie zaś w art. 6 ust. 1 u.g.n., że celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji dotyczy terenów, na których owe drogi publiczne dopiero zostaną zrealizowane. O tym zaś, czy dany teren przeznaczony jest na cel publiczny decydują zaś zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowej (art. 112 ust. 1 u.g.n.).Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 3 lutego 2012 r. I OSK 272/11 zgodnie z którym nie jest trafne stanowisko, że nie jest możliwe prowadzenie z urzędu postpowania o podział nieruchomości, jeżeli wymagana planem zagospodarowania przestrzennego drga nie została jeszcze zaliczona do dróg publicznych, jeśli ten plan taką drogę przewiduje. Nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej.Zarzuty naruszenia art. 93 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.g.n. nie zostały uzasadnione, co zwalnia Sąd kasacyjny od obowiązku ustosunkowywania się do nich.Sąd kasacyjny wskazuje końcowo, że jak wynika z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 grudnia 2019 r. IV SA/Po 733/19 Skarżąca kwestionowała uchwałę Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r., nr XXX/203/2004 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Przywołanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.W uzasadnieniu wyjaśnił, że "pomimo wejścia w życie, w toku procedury planistycznej, ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do procedowanego Planu powinny znaleźć zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (zarówno procesowe, jak i materialne)." Następnie "[p]rzechodząc do analizy zarzutów skargi odnoszących się do treści Planu – przede wszystkim wiążących się z zaprojektowaniem na nieruchomości Skarżącej przebiegu drogi gminnej klasy L (oznaczonej na rysunku Planu symbolem KL) – Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia przez Radę konstytucyjnych gwarancji lub zasad ochrony prawa własności (zob. pkt 1 wyliczenia zarzutów skargi), innych zasad konstytucyjnych (zwłaszcza równości i proporcjonalności), ani przekroczenia granic władztwa planistycznego."Oznacza to, że w wyroku z 5 grudnia 2019 r. Sąd Wojewódzki uznał, że w świetle zapisów planu, przez nieruchomość Skarżącej przebiegać miała droga gminna – czyli droga publiczna.Podsumowując, zarzuty objęte punktem I.1 i 4 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.Sposób sformułowania i uzasadnienia zarzutów objętych punktem I.2 i II.1 petitum skargi kasacyjnej uzasadnia łączne ich rozpoznania. Objęte tymi punktami zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 w związku z art. 93 ust. 4 i ust. 5, art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 6 pkt 1 u.g.n. w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skarżąca uzasadnia brakiem możliwości zagospodarowania powstałej w wyniku podziału działki nr [...] na cele wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (punkt I.2. petitum skargi kasacyjnej). Z zarzutem tym łączy Skarżąca zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art.7, art. 77 k.p.a. poprzez niepełną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to jest treści § 1 ust. 3 pkt c w związku z § 8 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca wskazywała, że na części działki nr [...], która jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona symbolem MN miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (część graficzna) przewiduje zakaz zabudowy w odległości od linii wyznaczającej drogę aż do linii podziału wyznaczonej w części graficznej planu ( § 1 ust.3 pkt c uchwały Nr XXX/203/2004 Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego oraz wyznacza nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Taki stan rzeczy powoduje, w ocenie Skarżącej, że po podziale działki nr [...] i powstaniu samodzielnej działki przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną, to jest działki [...] działka ta nie będzie mogła być wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, jaki wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że podział działki nr [...] nie spełnia warunku zgodności z planem miejscowym, ponieważ w wyniku tego podziału powstała działka oznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, bez możliwości przyszłego zagospodarowania działki zgodnie z celem i przeznaczeniem w planie miejscowym.Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd kasacyjny wskazuje w pierwszej kolejności, że nieuwzględnienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ, niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji nie może być traktowane jako niedostrzeżenie naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego i wydanie decyzji niezgodnej z jego zapisami stanowi naruszenie prawa materialnego, nie zaś naruszenie przepisów postępowania.Odnosząc się do istoty podnoszonego przez Skarżącą zarzutu sprowadzającego się do stwierdzenia, że powstała w wyniku podziału działka [...] nie nadaje się do zagospodarowania zgodnie z przepisami planu Sąd kasacyjny przypomina, że w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organu, w świetle którego, w sytuacji podziału nieruchomości niezbędnego do realizacji celów publicznych, ocena w zakresie zgodności z planem miejscowym musi być dokonywana na podstawie art. 93 ust. 2 w zw. z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., a więc w ścisłym powiązaniu z celem takiego podziału. Ocena taka ogranicza się więc do kontroli, czy projektowane granice geodezyjne działki o funkcji publicznej pokrywają się z granicami terenu publicznego wyznaczonymi w planie miejscowym. Kwestia zaś możliwości zagospodarowania pozostałej (niepublicznej) części nieruchomości nie ma istotnego znaczenia dla oceny zgodności takiego podziału z planem. Cel podziału dokonywanego na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. jest bowiem inny, a tym samym inny jest zakres podziału, co jednocześnie musi wpłynąć na zakres jego oceny. Prowadząc z urzędu postępowanie w celu wydzielenia terenu o funkcji publicznej, organ podziałowy jest uprawniony do wydzielenia wyłącznie części nieruchomości przeznaczonej na cele publiczne i to w warunkach bezwzględnego związania linią rozgraniczającą teren publiczny, przeprowadzoną na rysunku planu miejscowego. Organ nie może natomiast projektować działek w tej części nieruchomości, która nie ma funkcji publicznej, przez co ocena możliwości zagospodarowania nieruchomości w tym zakresie nie może mieć znaczenia dla kwestii zgodności podziału z planem miejscowym (str. 23 decyzji).Przedstawiona przez organ i przyjęta przez Sąd Wojewódzki wykładnia wskazuje, że w ich ocenie przy dokonywaniu podziału z urzędu celem wydzielenia działki niezbędnej dla realizacji celu publicznego brak jest podstaw do uwzględniania okoliczności takich jak ewentualna możliwość wykorzystania pozostałej części nieruchomości na cele zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.Stanowisko to Sąd kasacyjny w pełni podziela. Przeprowadzenie podziału w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. wymaga uwzględnienia zapisów planu w zakresie wyznaczającym obszar przeznaczony na cele publiczne. Jak wskazuje się w doktrynie, [p]rzy podziale nieruchomości dla wydzielenia działki gruntu niezbędne dla zrealizowania na niej celu publicznego przedmiotem oceny jest zgodność wydzielanej konfiguracji działki gruntu na cel publiczny z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozostały obszar nieruchomości nie podlega ocenie w kontekście jego zgodności z planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ nie jest on celem oddziału nawet w przypadku, gdyby obszar ten nie nadawał się do dalszego samodzielnego zagospodarowania. (...) Niemożliwość zagospodarowania obszaru nieruchomości pozostałego poza działką gruntu wydzieloną na cel publiczny nie wynika bowiem z podziału tej nieruchomości lecz z dokumentu planistycznego określającego przeznaczenie lub warunki zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Brak możliwe zagospodarowania pozostałego obszaru dzielonej nieruchomości nie może natomiast niweczyć dopuszczalności dokonywania podziału tej nieruchomości dla wydzielenia tylko takiej jej części, które jest niezbędna dla zrealizowania celu publicznego. Do oceny pozostanie oczywiście poprawność określenia przeznaczenia na cel publiczny tylko części nieruchomości, jeżeli pozostała część nie będzie nadawała się do dalszego – zgodnego z prawem – zagospodarowania. Oceny tej nie można jednak dokonywać w postępowaniu podziałowym, w którym granice wydzielenia działki gruntu na cel publiczny muszą być zgodne z takim granicami określonymi w planie miejscowym lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (W. Wolanin, w J, Jaworski, A. Prusarczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, wydanie 8, Warszawa 2023, str. 492-493).Sąd kasacyjny wskazuje, że uznanie przedstawionej przez Skarżącą argumentacji co do braku możliwości wykorzystania powstałej w wyniku podziału działki [...] zgodnie z jej przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w konsekwencji uznanie, że decyzja podziałowa winna podlegać wyeliminowaniu z obrotu poprzez stwierdzenie jej nieważności prowadziłoby w istocie do zakwestionowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Na okoliczność tę zwrócił uwagę zarówno organ nadzoru jak i Sąd Wojewódzki podkreślając, że na etapie postępowania podziałowego nie jest możliwe dokonywanie oceny dopuszczalności zawarcia w planie zagospodarowania przestrzennego konkretnych zapisów zarówno w zakresie jego zawartości jak i jakości unormowań.Jak już wyżej wskazano, wyrokiem z 5 grudnia 2019 r. IV SA/Po 733/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wniesioną przez Skarżącą na uchwałę z Rady Miejskiej w Kole z dnia 30 listopada 2004 r., nr XXX/203/2004 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyroku tym Sąd Wojewódzki za niezasadną uznał argumentację Skarżącej dotyczącej tego, czy po wydzieleniu działki drogowej z danej nieruchomości pozostaną, czy nie, jakieś "resztówki" terenu.Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z art. 36 u.p.p. jeżeli, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy:1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo2) wykupienia nieruchomości lub jej części, albo3) zamiany nieruchomości na inną.Również obecnie obowiązujący art. 36 u.p.z.p. przewiduje, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 371 ust. 1, żądać od gminy albo od władającego terenem zamkniętym, jeżeli uchwalenie planu lub jego zmiana spowodowane były potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa:1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo2) wykupienia nieruchomości lub jej części.Stosownie natomiast do z art. 113 ust. 3 u.g.n. wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie.Oznacza to, że ustawodawca przywidział zarówno w obecnie obowiązujących przepisach u.p.z.p. jak i przepisach ustawy z 9 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym możliwość zaistnienia sytuacji, w których na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób stanie się znacznie ograniczone lub wyłączone, co skutkuje możliwością wystąpienia przez właściciela nieruchomości z roszczeniem, o którym mowa w art. 36 obu cytowanych aktów. Ustawodawca przewidział również w art. 113 ust. 3 u.g.n., że mogą zaistnieć sytuacje, w których na skutek dokonanego wywłaszczenia pozostała część nieruchomości nie będzie się nadawała do wykorzystania na dotychczasowe cele, co skutkuje powstaniem po stronie właściciela roszczenia o charakterze cywilnoprawnym które może być dochodzone w stosunku do beneficjenta wywłaszczenia.Uwzględniając powyższe uregulowania uznać należy, że decyzja zatwierdzająca podział dokonany w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. w sposób uwzględniający wydzielenie nieruchomości przeznaczonej na cel publiczny w warunkach związania liniami rozgraniczającymi teren publiczny, nawet w sytuacji, w której pozostała część nieruchomości nie spełnia warunków zagospodarowania wynikających z owego planu nie może być uznana za naruszają rażąco art. 93 ust. 2 u.g.n. Przepisy obowiązującego prawa zawierają bowiem uregulowania mające na celu zagwarantowanie realizacji uprawnień właściciela do uzyskania stosownego odszkodowania.W konsekwencji, również zarzut objęty punktem I.2 i powiązany z nim zarzut objęty punktem II.1 petitum skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny.W zarzucie objętym punktem I.3. petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzucie naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a w zw. z art. 32 ust.1 prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu oraz w zw. z art. art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 u.g.n. Skarżąca zmierza do wykazania, że decyzja Burmistrza jest niewykonalna oraz rażąco narusza prawo.Sąd kasacyjny wyjaśnia na wstępie, że powyższe zarzuty są oczywiście niezasadne w zakresie w jakim Skarżąca odwołuje się do przepisów § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu. Rozporządzenie to nie obowiązywało ani w dacie wydania decyzji podziałowej ani w dacie sporządzania dokumentacji podziałowej. Zostało ono uchylone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U: nr 268, poz. 2663). Zatem przywoływana przez Skarżącą na poparcie tego zarzutu argumentacja dotycząca ustalenia granic nieruchomości wbrew istniejącemu stanowi prawnemu nie mogła skutkować uznaniem, że wyrok Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie narusza przywołane przez Skarżącą przepisy.Przywołany przez Skarżącą art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.) stanowi, że wezwanie do stawienia się na gruncie doręcza się stronom za zwrotnym poświadczeniem odbioru, nie później niż 7 dni przed wyznaczonym terminem. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniła, na czym polegać miało naruszenie tego przepisu przez Sąd Wojewódzki, odwołując się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyłącznie do faktu niepodpisania przez siebie protokołu granicznego.Przywołany przez Skarżącą art. 93 ust. 1 u.g.n. dotyczy konieczności dokonywania podziału nieruchomości zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu, że Skarżąca ani na etapie postępowania nadzorczego ani na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie kwestionowała zgodności podziału działki z liniami rozgraniczającymi teren przeznaczony na cele publiczne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.Zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 u.g.n. również jest oczywiście niezasadny. Zgodnie z tym przepisem podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. W analizowanej sprawie decyzja zatwierdzająca podział wydana została przez Burmistrza.Zatem zarzut objęty punktem I.3 petitum skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym niedostrzeżenia przez Sąd Wojewódzki, że decyzja podlegająca podziałowi rażąco narusza prawo uznać należy za oczywiście niezasadny.Zarzut niewykonalności decyzji podziałowej Skarżąca uzasadniała rozbieżnością pomiędzy powierzchnią działki przed podziałem a powierzchnią działek po podziale. Zwracała również uwagę że operat techniczny zawierający dokumentację podziału nieruchomości zatwierdzonego decyzją Burmistrza nie został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zgodnie z treścią uzasadnienia wydanej decyzji podziałowej pod nr [...]. Podkreślała, że mapa podziału nieruchomości stanowiąca integralną część decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] zatwierdzającej podział nieruchomości, została opatrzona stosowną klauzulą urzędową o treści: "Poświadcza się, że niniejszy dokument został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego S. K.- identyfikator ewidencyjny materiału zasobu-operatu technicznego o nr P [...]". Decyzja podziałowa nie ma wobec powyższego, w ocenie Skarżącej, powiązania z załączoną do niej mapą podziału nieruchomości, ponieważ zamieszczona na mapie podziału klauzula urzędowa nie posiada identyfikatora ewidencyjnego materiału zasobu - operatu technicznego zgodnego z treścią decyzji podziałowej.Odnosząc się do tak uzasadnionego zarzutu Sąd kasacyjny wskazuje, że Skarżąca nie kwestionuje, iż opisana przez nią mapa stanowi załącznik do decyzji Burmistrza.Przywołany w decyzji Burmistrza numer przyjęcia dokumentacji geodezyjnej do zasobu ([...]) jest tożsamy z numerem powoływanym przez geodetę w toku prowadzonych przez niego prac geodezyjnych mających na celu podział działki [...]. Potwierdza to treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności przyjęcia granic nieruchomości.Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit e ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, wykonawca prac zgłasza właściwemu staroście prace, których celem lub zakładanym wynikiem tych prac jest dokumentacja geodezyjna w postaci map, rejestrów lub wykazów na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych, dotyczących w szczególności: granic nieruchomości, praw do nieruchomości, zmiany struktury własności nieruchomości, pozwoleń na budowę, zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części oraz sposobu zagospodarowania nieruchomości.Stosownie do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1183), na treść rejestru zgłoszeń składają się m.in. identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych lub kartograficznych, o którym mowa w art. 12 ustawy, zwanego dalej "zgłoszeniem prac" oraz data, którą jest sygnowane zgłoszenie prac (§ 8 pkt 1).Stosownie natomiast do postanowień § 13 ust. 1 cytowanego rozporządzenia materiały zasobu wpisuje się do ewidencji materiałów zasobu niezwłocznie po ich pozyskaniu przez właściwy organ, a w przypadku dokumentacji objętej rejestrem zgłoszeń - niezwłocznie po odnotowaniu pozytywnego wyniku kontroli tej dokumentacji.Identyfikator ewidencyjny materiału zasobu składa się, stosownie do § 15 cytowanego rozporządzenia, z 4 członów oddzielonych kropkami, z których1) pierwszy jest literą:a) C - w przypadku centralnej części zasobu,b) W - w przypadku wojewódzkiej części zasobu,c) P - w przypadku powiatowej części zasobu;2) drugi jest identyfikatorem TERYT obszaru podziału terytorialnego kraju (województwa, powiatu lub gminy), który należy do właściwości miejscowej organu prowadzącego ewidencję materiałów zasobu;3) trzeci jest czterocyfrową liczbą oznaczającą rok, w którym nastąpiło przyjęcie materiału do zasobu;4) czwarty jest kolejną liczbą naturalną, wyróżniającą materiał zasobu w ewidencji materiałów zasobu w danym roku kalendarzowym.W ocenie Sądu kasacyjnego, oznacza to, że należy odróżnić datę i numer zgłoszenia materiałów do zasobu od identyfikatora ewidencyjnego materiału zasobu. Okoliczność, że w decyzji podziałowej organ odwoływał się do wskazywanego przez geodetę numeru prowadzonych prac nie może oznaczać niewykonalności decyzji z uwagi na brak jej powiązania z mapą stanowiącą załącznik do niej.Numer figurujący na mapie to identyfikator ewidencyjny materiału zasobu potwierdzający, że mapa stanowi materiał wchodzący w skład zasobu geodezyjnego. Składa się on z litery P- oznaczającej powiatową część zasobu, identyfikatora TERYT podziału terytorialnego kraju (3009), czterocyfrowej liczby oznaczającej rok przyjęcia materiału do zasobu (2016) oraz kolejnej liczny naturalnej, wyróżniającej materiał zasobu w ewidencji materiału zasobu w danym roku kalendarzowym (1743).Przyjęcie wykonanych przez geodetę prac do zasobu oznacza również, że przeprowadzona została weryfikacja tychże prac stosownie do postanowień art. 12b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W konsekwencji, dla podważenia prawidłowości prac geodezyjnych przyjętych do zasobu nie są wystarczające same twierdzenie Skarżącej dotyczące ich rzekomej wadliwości. Zatem podkreślana przez Skarżącą rozbieżność pomiędzy powierzchnią działki przed podziałem a sumą powierzchni działek powstałych w wyniku podziału nie może stanowić podstawy dla uznania, że decyzja jest niewykonalna. Przyjęcie operatu do zasobu oznacza bowiem, że została przeprowadzona stosowna weryfikacja przez organy geodezyjne a rozbieżność w powierzchni wynikać może, jak przyjął organ nadzoru i Sąd Wojewódzki, z przeprowadzonych czynności geodezyjnych.Zatem zarzut objęty punktem I.3 petitum skargi kasacyjnej również okazał się niezasadny.W zarzucie objętym punktem II. 2 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuca Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia 144 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym co polegać miało na uznaniu, że na spotkaniu 9 lutego 2016 r. wyraziła zgodę na podział działki zgodnie z decyzją Burmistrza z [...] listopada 2017 r.Odnosząc się do tak sformułowanego i uzasadnionego zarzutu Sąd kasacyjny wskazuje, że przepis art. 144 p.p.s.a. nie zawiera czterech jednostek redakcyjnych. Co również istotne, Skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy, to jest na oddalenie skargi na decyzję nadzorczą mogło mieć nieprawidłowe – w jej ocenie – uznanie przez Sąd Wojewódzki, że na spotkaniu 9 lutego 2016 r. wyraziła zgodę na podział działki dokonany decyzją z [...] listopada 2017 r. Kwestionowana przez Skarżącą decyzja podziałowa wydana została w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. co oznacza, że zgoda Skarżącej nie była wymagana ani na etapie wszczęcia postępowania ani też dla wydania decyzji.Podsumowując niezasadny był również zarzut objęty punktem II. 3 petitum skargi kasacyjnej. Zaskarżona do Sądu Wojewódzkiego decyzja nadzorcza odpowiadała prawu, w konsekwencji Sąd nie naruszył art. 151 p.p.s.a oddalając skargę.Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.