Wyrok - II SAB/Łd 7/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu AdmOddalono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Adm
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
apelacja
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Marcin Olejniczak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z 22 grudnia 2025 r. A.P. , reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic.W uzasadnianiu skargi wyjaśnił, że 5 marca 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "wnoszę o udzielenie mi informacji dotyczących ul. [...] i mojej nieruchomości, tj. kiedy M.W. rozpoczął pierwsze działania dotyczące ulicy [...] i mojej nieruchomości; jakie to były działania; czy widział mapy geodezyjne dotyczące ulicy [...] i mojej nieruchomości oraz czy widział inne dokumenty geodezyjne dotyczące ulicy [...] i mojej nieruchomości?".Prezydent Miasta Pabianic pomimo upływu ponad 9 miesięcy, w żadnym z kierowanych do skarżącego pism, nie udostępnił informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na ww. pytania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący nie przyjmuje do wiadomości, że pismem z 27 marca 2025 r. udzielił odpowiedzi na wniosek informując, że M.W. zapoznał się z dokumentami dotyczącymi tematów ulicy [...] w szczególności z: postanowieniem Sądu Rejonowego w Pabianicach z 08.02.2016 r., sygn. Akt [...] wraz z jego obszernym i obrazowym uzasadnieniem; postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi Wydział III Cywilny Odwoławczy z 03.08.2016 r., sygn. akt [...] oddalającym apelację skarżącego od postanowienia I instancji; wyrokiem w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej Sądu Rejonowego w Pabianicach I Wydziału Cywilnego z 19.09.2017 r., sygn. akt [...]o uzgodnieniu treści księgi wieczystej nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym; wyrokiem w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej Sądu Okręgowego w Łodzi Wydział III Cywilny Odwoławczy z 16.04.2018 r., sygn. akt [...]oddalającym apelację skarżącego od wyroku I instancji.Następnie organ nadmienił, że skarżący nie przyjmuje do wiadomości, że przedmiotem umowy z firmą G. było wykonanie wznowienia punktów granicznych ul. [...] w P. wraz z ich trwałą stabilizacją. Prace zostały wykonane prawidłowo, a protokół wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych poprzednio w ewidencji gruntów i budynków został przyjęty do państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego za nr P. 1008.2019.223 z 09.07.2019 r. Informację o mapach i punktach granicznych skarżący może uzyskać z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Wydziale Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w P.. Dla ul. [...] urządzona jest KW nr [...] w której zgromadzone są dokumenty związane z tytułem własności Gminy Miejskiej P. w tym zakresie. Organ nie widzi podstaw i potrzeby występowania o wnioskowane dokumenty. Sądy powszechne i administracyjne orzekały co do zapisów w ww. księdze wieczystej i przebiegu ul. [...], o czym skarżący jako uczestnik postępowań miał wiedzę.W piśmie z 20 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego poparł wywiedzioną skargę wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, według norm przepisanych.W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wielokrotnie ponawiał swój wniosek, a pomimo upływu 9 miesięcy od dnia jego złożenia, nie udzielono odpowiedzi. Treść informacji, których udzielenia domagał się skarżący, dotyczy sfery faktów związanych z działalnością organu władzy publicznej. Treść wniosku skupia się na działaniach pracownika UM w Pabianicach. Nawet w przypadku uznania, że do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej właściwa jest inna jednostka organizacyjna gminy, wniosek o udzielenie informacji publicznej winien ulec przekazaniu, a nie zwlekaniem z udzieleniem odpowiedzi lub unikania odpowiedzi na to pytanie. W rezultacie należy przyjąć, że treść wnioskowanej informacji mieści się w zakresie pojęcia "informacja publiczna", zaś organ winien udzielić jej zgodnie z wnioskiem.Pełnomocnik nadmienił, że kolejne pisma składane przez skarżącego po wniosku inicjującym postępowanie, nazwane "skargami" należy potraktować jako ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. W rezultacie należy przyjąć, że skarżący wyczerpał środki zaskarżenia przed wywiedzeniem skargi, zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 52 § 1 p.p.s.a.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 18 lutego 2026 r.Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne.Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4).Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w przedmiocie udostępnienia informacji polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z 5 marca 2025 r. dotyczący działań podjętych przez M.W. , pracownika Urzędu Miejskiego w P., dotyczących ul. [...] w P. oraz nieruchomości należącej do skarżącego.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie czy adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji, a żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną.W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W związku z tym załatwienie wniosku skarżącego należało do obowiązków Prezydenta Miasta Pabianic.Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (pkt 3 lit. c), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. e), danych publicznych (pkt 4), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (pkt 5). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).W ocenie Sądu żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość o sprawach publicznych, rozumianych jako zadania i działania organów władzy, czyli o tym co dotyczy funkcjonowania państwa, samorządów oraz innych instytucji wykonujących zadania publiczne. Tymczasem wniosek skarżącego koncentruje się wokół prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego towarzyszącego indywidualnej sytuacji prawnej nieruchomości należącej do wnioskodawcy oraz konkretnych, technicznych czynności podejmowanych przez urzędnika w ramach tego postępowania. W ocenie Sądu sfera faktów i okoliczności wnioskowanych przez skarżącego, w szczególności dotyczących tego, jakie konkretnie dokumenty przeglądał urzędnik w danej sprawie, dokładny moment przystąpienia do działań oraz ich wyliczenie stanowią element tzw. czynności wewnętrznych o charakterze technicznym. Informacje te nie stanowią informacji o sprawach publicznych, lecz są informacją o sposobie procedowania w jednostkowej sprawie.Niewątpliwie postępowanie administracyjne o którego aspekty pyta skarżący, stanowi przejaw aktywności organu w sferze publicznej, jednakże samo osadzenie zapytania w kontekście procedury administracyjnej nie nadaje automatycznie wnioskowanym informacjom waloru informacji publicznej. Wniosek skarżącego nie odnosi się bowiem do wyniku postępowania, treści wydanych decyzji czy ogólnego założenia inwestycji, lecz o szczegółowy i zindywidualizowany przebieg pracy konkretnego urzędnika. Pytania o to, jakie dokładnie czynności podejmował wskazany z imienia i nazwiska pracownik oraz czy zapoznał się on z określonymi dokumentami w danym momencie, przenoszą ciężar zainteresowania ze "sprawy publicznej" na "sposób procedowania" w konkretnym, jednostkowym przypadku. Informacją publiczną jest natomiast treść dokumentów urzędowych lub rozstrzygnięć, a nie chronologia procesów myślowych i technicznych pracownika organu. Tak sformułowany wniosek stanowi w istocie próbę poddania drobiazgowej kontroli indywidualnego toku pracy urzędnika, co wykracza poza ratio legis u.d.i.p. Wnioskowane dane mogą mieć znaczenie wyłącznie dla oceny prawidłowości procedowania urzędnika w tej konkretnej sprawie, a nie dla istoty sprawy publicznej nad funkcjonowaniem organu jako całości, wobec czego ich udostępnienie w trybie u.d.i.p. nie może mieć miejsca.Konkludując, fakt, że żądane informacje osadzone są w kontekście postępowania administracyjnego, nie zmienia oceny, że mają one charakter techniczno-operacyjny. Pytania sformułowane we wniosku z 5 marca 2025 r. nie stanowią pytania o sprawę publiczną, lecz o detale proceduralne, które nie mogą być weryfikowane w trybie dostępu do informacji publicznej. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.Tym samym brak wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w wymienionym wyżej zakresie nie stanowi naruszenia prawa, a pisemne wyjaśnienia stanowiska organu pozostają wystarczające. Dodatkowo należy zauważyć, że organ w piśmie z 27 marca 2025 r. wskazał, że pracownik zapoznał się z dokumentami dotyczącymi tematów ul. [...], wymieniając część z nich.Odnosząc się natomiast do argumentacji pełnomocnika skarżącego w przedmiocie rzekomego wyczerpania drogi administracyjnej poprzez złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., godzi się wyjaśnić, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący nie ma obowiązku wyczerpania jakichkolwiek środków zaskarżenia na drodze administracyjnej przed wniesieniem skargi do sądu. Skarga taka może być wniesiona w każdym czasie od momentu bezskutecznego upływu terminu na udostępnienie informacji, bez konieczności uprzedniego wnoszenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W związku z powyższym, podnoszona przez pełnomocnika okoliczność, jakoby droga ta została wyczerpana, pozostaje bez wpływu na dopuszczalność skargi.Z wszystkich tych przyczyn Sąd przyjął, że Prezydent Miasta Pabianic nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 5 marca 2025 r., wobec czego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.W zakresie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz. 87).IB. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz. 87).IB