Wyrok - II SA/Kr 304/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 r. sprzeciwu M. W. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 lutego 2026 r., znak: SKO.ZP/415/516/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz M. W. 100 zł (sto złotUchylono zaskarżone postanowienie. Zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 r. sprzeciwu M. W. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 lutego 2026 r., znak: SKO.ZP/415/516/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz M. W. 100 zł (sto złot
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Magda Froncisz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 r., znak: AU-02-5.6730.2.47.2025.SDU, zawiesił na okres 18 miesięcy od daty złożenia wniosku - wszczęte na wniosek M. N., złożony dnia 6 listopada 2025 r. - postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130), dalej "u.p.z.p" oraz art. 123 § 1 i art. 124 § 1 k.p.a.W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji przywołał zastosowane w sprawie przepisy prawne i zauważył, iż teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru, dla którego Rada Miasta Krakowa uchwałą Nr LV/1124/16 z dnia 26 października 2016 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Uchwała ta została zmieniona przez Radę Miasta Krakowa uchwałą nr CVIII/2844/18 z dnia 29 sierpnia 2018 r. poprzez podzielenie obszaru na etapy A, B, C, zaś do etapu B podzielonego na 16 podetapów (B1-B16) zaliczono m.in. obszar obejmujący teren inwestycji. Za Wydziałem Planowania Przestrzennego UMK zwrócono uwagę, że zgodnie z projektem planu miejscowego dla etapu B, podetapu B5, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w terenie rolniczym o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne o symbolu 134.R.3.5 z zakazem lokalizacji budynków, minimalnym wskaźnikiem terenu biologicznie czynnego 90% i maksymalną wysokością zabudowy 5m.Zdaniem organu planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami projektu planu w zakresie przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Wskazując więc na art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz potrzebę uwzględnienia w sprawie interesu publicznego, przejawiającego się przede wszystkim w ustaleniu przeznaczenia terenu i warunków jego zabudowy w drodze planu miejscowego, którego zakres i kompleksowość jest w stanie w większym stopniu zapewnić spełnienie wymagań z art. 1 u.p.z.p. organ uznał, że uzasadnione w tej sprawie jest skorzystanie z prawnej możliwości wstrzymania prowadzonego postępowania.Dodano, że już samo podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego daje podstawy do zawieszenia postępowania zgodnie z przywołanym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 02.12.2012 r., sygn. akt: II SA/Wr 493/14 i podkreślono przy tym, że zawieszenie postępowania jest zasadne również z uwagi na zachowanie pewności obrotu prawnego. Nadto stwierdzono, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę do fakultatywnego zawieszenia postępowania, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia i wskazano na prymat planów miejscowych jako podstawowego instrumentu celowego i racjonalnego kształtowania przestrzeni.Zażalenie na ww. postanowienie złożył M. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego merytorycznego rozpoznania. Zdaniem żalącego postanowienie organu prowadzi do nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia prawa do zagospodarowania nieruchomości. Żalący podniósł długotrwałość procedury sporządzenia planu miejscowego dla przedmiotowego obszary, która trwa od 2016 r., a brak jest realnych i wiążących terminów uchwalenia planu, co w praktyce skutkuje bezterminowym wstrzymaniem możliwości realizacji inwestycji. Podniesiono ukształtowany charakter zabudowy sąsiedniej (mieszkaniowej jednorodzinnej), wskazując na zrealizowaną w ostatnich latach zabudowę na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Zwrócono uwagę na wydane pozwolenie na budowę na dz. nr [...] i realizowaną tam zabudowę oraz pozwolenia na budowę dla dz. nr [...], [...] i [...]. Jedyną działką niezabudowaną w bezpośrednim sąsiedztwie pozostaje działka nr [...], posiadająca status analogiczny do działki nr [...], dla której właścicielka również podjęła działania zmierzające do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Żalący zauważył, że dz. nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej i możliwość zapewnienia uzbrojenia w podstawowe media, czego dowodzą uzyskane warunki techniczne.Zdaniem żalącego, planowana inwestycja wpisuje się w istniejący charakter zagospodarowania terenu i nie narusza interesu publicznego ani ładu przestrzennego. Zawieszenie zaś postępowania powinno być stosowane wyłącznie w sytuacjach rzeczywiście uzasadnionych, czego w niniejszej sprawie nie wykazano. Zwrócono uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym samo prowadzenie procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić wystarczającej podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 6 lutego 2026 r., znak SKO.ZP/415/516/2025, po rozpatrzeniu zażalenia M. N., działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130), dalej też jako "u.p.z.p." oraz art. 138 § 2 w związku z art. 17 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), dalej też jako "k.p.a." - uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Z kolei przepisy art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 144 i art. 17 § 1 k.p.a. stanowią, że organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu jednostki samorządu terytorialnego jest organ administracji publicznej wyższego stopnia czyli samorządowe kolegium odwoławcze, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W świetle powołanych przepisów wniesienie zażalenia skutkuje przesunięciem sprawy do organu wyższej instancji i zobowiązuje organ odwoławczy do rozpatrzenia całej sprawy administracyjnej po raz drugi oraz do ponownego zastosowania normy prawa materialnego.Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi samoistną przesłankę dla organu administracji publicznej dla fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wedle brzmienia tego przepisu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje natomiast to postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli rada gminy, w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego bądź też w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.Zawieszenie postępowania w oparciu o przywołany powyżej przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zależy zatem od uznania organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Celem wskazanej powyżej regulacji jest umożliwienie organom gminy ustalenia przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Jeśli więc organ dochodzi do wniosku, iż lepiej ustalić przeznaczenie danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to może skorzystać z instrumentu prawnego w postaci zawieszenia - na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku - postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.Przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Tym samym wystarczającą okolicznością do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Natomiast kwestia ustaleń co do zaawansowania procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ewentualnego prawdopodobieństwa sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego została przez ustawodawcę pozostawiona ocenie organów administracyjnych.W przedmiotowej sprawie uchwałą Nr LV/1124/16 z dnia 26.10.2016 r. Rada Miasta Krakowa przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Uchwała ta została zmieniona przez Radę Miasta Krakowa uchwałą nr CVIII/2844/18 z dnia 29.08.2018 r. poprzez podzielenie obszaru na etapy A, B, C, zaś do etapu B podzielonego na 16 podetapów (B1-B16) zaliczono m.in. obszar obejmujący teren inwestycji.W związku z tym - co do samej zasady - istniała możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki stanowiącej teren planowanej inwestycji, na podstawie cyt. powyżej art. 62 ust. 1 u.p.zp. (wyrok NSA z dnia 28.07.2015 r., sygn. akt II OSK 3098/13; z dnia 11.06.2014 r., sygn. akt II OSK 98/13; z dnia 22.09.2011 r., sygn. akt II OSK 1355/10; z dnia 31.08.2011 r., sygn. akt II OSK 1266/10; z dnia 02.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1287/06).Należy jednak mieć na uwadze to, że wskazany przepis przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w odróżnieniu do sytuacji opisanej w art. 62 ust. 2 cyt. u.p.z.p., przewidującym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy wniosek dotyczy terenu (np. obszaru górniczego), dla którego istnieje obowiązek uchwalenia planu.Takie uregulowanie kwestii zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza, że w przypadku skorzystania przez organ administracji z możliwości przewidzianej przez art. 62 ust. 1 u.p.z.p., rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego, a to z kolei oznacza, iż nie jest wystarczającym samo powołanie się na art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz uchwałę rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. To, że określony przepis poddaje rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, nie oznacza jednocześnie całkowitej dowolności w podjęciu decyzji. Niezbędnym jest wszak wskazanie jasnych i konkretnych przyczyn, dla których organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uznał za celowe i uzasadnione jego zawieszenie. W przeciwnym wypadku podjęte rozstrzygnięcie jest obarczone wadą dowolności.Zdaniem Kolegium pogląd organu I instancji o konieczności zawieszania niniejszego postępowania na obecnym etapie nie został w żaden sposób wykazany, co słusznie podniesiono w zażaleniu. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż sporządzanie planu miejscowego obszaru "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" od października 2021 r. do chwili obecnej znajduje się na tym samym etapie procesu planistycznego, co trafnie wyeksponował żalący. Faktem jest, że jest to etap zaawansowany, bowiem z informacji umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa wynika, że projekt tego planu miejscowego został skierowany do uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa (poprzedniej kadencji) zarządzeniem Nr 3049/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 października 2021 r. Z informacji umieszczonej w BIP Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa wynika również, że wcześniej nastąpiło rozpatrzenie wniosków złożonych do planu (zarządzenie Nr 429/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16.01.2018 r.), przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych (22.02.2018 r.), ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (03.04.2018 r.), wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (od 11.04. do 11.05.2018 r.), rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu (zarządzenie Nr 1472/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11.06.2018 r.).Powyższe oznacza, że prace nad tym planem miejscowym są bardzo zaawansowane. Niemniej jednak nie można stracić z pola widzenia faktu, że pomimo przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu etap B, podetap B5 (zarządzenie Nr 3050/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29.10.2021 r.), a więc upływu 4 lat i 3 miesięcy, do jego uchwalenia dotychczas nie doszło. W aktach sprawy nie ma projektu planu i nie ma żadnych wyjaśnień w przedmiocie przyczyn powstrzymania się od uchwalenia tego planu przez organ stanowiący gminy. Z akt sprawy nie wynika, czy podjęcie uchwały w sprawie ww. projektu planu jest uwzględnione w harmonogramie prac Rady Miasta Krakowa na kolejne lata, a jeżeli tak to w jakim terminie. Nie wiadomo, czy uchwalenie ww. planu zostało przewidziane w planie pracy Rady Miasta Krakowa na rok 2026.Wobec powyższego brak jest możliwości poczynienia wiarygodnych ustaleń co do tego, czy w okresie zawieszenia postępowania możliwe jest uchwalenie planu miejscowego dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji.Kolegium nie kwestionuje tego, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu i zasadami zagospodarowania określonym w projekcie planu, jednak nie ma pewności, czy pozostają one aktualne, skoro przez ponad 4 lata Rada Miasta Krakowa nie uchwaliła tego planu miejscowego.Podkreślenia wymaga, że z uwagi na znaczny dystans czasowy od sporządzenia projektu planu i poddania do procedurze uzgodnień, opiniowania do chwili obecnej nie można wykluczyć potrzeby podjęcia w ramach procedury planistycznej szeregu czynności celem ustalenia, czy ustalenia projektu planu są aktualne i relewantne do stanu zagospodarowania i zabudowy obszaru nim objętego.W tych realiach Kolegium podziela stanowisko żalącego, że organ I instancji nie wykazał, że zakończenie prac nad planem miejscowym dla obszaru, w którym zlokalizowany jest teren inwestycji niewątpliwie nie nastąpi w okresie zawieszenia przedmiotowego postępowania.Tymczasem stopień zaawansowania prac planistycznych i realność uchwalenia planu w okresie zawieszenia postępowania jest jedną z dwóch okoliczności, które winny być badane przez organy w ramach stosowanego przy fakultatywnym zawieszeniu postępowania uznania administracyjnego. Oprócz niej ocenie podlega kwestia zgodności projektowanego przedsięwzięcia z projektem planu miejscowego.W realiach przedmiotowej sprawy choć zgodności takiej nie można stwierdzić, nie można też przyjąć, że ustalenia projektu planu zachowały aktualność i nie ulegną zmianie przed uchwaleniem. Zatem konieczność zawieszenia postępowania nie została przez organ I instancji wykazana i obecnie, wobec zaniechania wyjaśnienia ww. okoliczności, pozostaje przedwczesna.Kolegium zwraca też uwagę na okoliczność, iż w procesie stosowania prawa administracyjnego nie można pomijać słusznego interesu obywateli (w tym przede wszystkim strony - inwestora), o czym stanowi art. 7 k.p.a. formułujący zasadę prawdy obiektywnej. Należy wyważyć zarówno słuszny interes strony, jak również interes publiczny, w przeciwnym bowiem wypadku, uznaniowość administracyjna przekroczy granicę dowolności, czy też arbitralności.Zdaniem Kolegium w niniejszym konkretnym przypadku nie można ustalić, że do dnia 6 maja 2027 r. (18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy), nastąpi uchwalenie przedmiotowego planu, a w związku z tym wydawanie rozstrzygnięcia zawieszającego postępowanie mogłoby stanowić naruszenie zasady wyrażonej w art. 12 k.p.a. Prezentując takie stanowisko Kolegium bierze pod uwagę, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje prymat planom zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji administracyjnej, czego przejawem m.in. jest możliwość zawieszania postępowań administracyjnych kolidujących z treścią przyszłych planów - jednak musi zachodzić choć potencjalna szansa na ich uchwalenie w okresie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W takim bowiem przypadku kompleksowa regulacja zagospodarowania przestrzeni przy pomocy planu miejscowego, która co do zasady zyskuje pierwszeństwo przed kształtowaniem niewielkiego fragmentu przestrzeni za pomocą decyzji o warunkach zabudowy, w pełnym i rzeczywistym wymiarze chroni interes publiczny - jednocześnie nie naruszając w sposób niecelowy i nieuprawniony wysłowionej w przepisie art. 6 ust. 1 u.p.z.p. zasady wolności wykonywania prawa własności. Działanie takie bowiem stanowi wyraz prawidłowo zastosowanej instytucji uznania administracyjnego poprzez wyważenie przez organ administracyjny interesu publicznego i słusznego interesu strony, który w każdym postępowaniu powinien być uwzględniony.Wskazane przez organ I instancji przyczyny zawieszenia mogłyby zostać ewentualnie uznane za zasadne, ale w sytuacji, gdy po wyjaśnieniu wyżej opisanych okoliczności okazało się, że stwierdzona zostałaby ewidentna sprzeczność rodzaju planowanej inwestycji z zapisami projektu planu i jednocześnie termin ostatecznego uchwalenia planu byłby na tyle bliski, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby bezprzedmiotowe w tym sensie, że i tak podlegałaby ona z urzędu stwierdzeniu jej wygaśnięcia, w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika jednak, że taka jednak sytuacja nie została wykazana w przedmiotowej sprawie.Słuszne więc okazały się wszystkie zarzuty zażalenia i zasadne jest uchylenie zaskarżonego postanowienia celem przekazania organowi I instancji do ponownego rozpoznania sprawy zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.Mając na uwadze powyższe Kolegium orzekło, jak w sentencji postanowienia. Wskazało, że postanowienie jest ostateczne.Kolegium pouczyło strony, że na postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą (wraz z odpisami dla stron) wnosi się za pośrednictwem Kolegium, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.M. W., będący stroną postępowania administracyjnego, wniósł - zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu SKO - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo, zatytułowane "skarga" na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 6 lutego 2026 r., znak SKO.ZP/415/516/2025. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia SKO w całości i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 grudnia 2025 r., znak: AU-02-5.6730.2.47.2025.SDU.Skarżący zarzucił postanowieniu SKO naruszenie:1) art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że brak pewności co do daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zawieszenia postępowania, mimo że: procedura planistyczna została formalnie wszczęta, sporządzono projekt planu, projekt planu przewiduje przeznaczenie terenu jako zielonego / rolnego bez możliwości zabudowy, dalsze prace planistyczne i analizy urzędnicze zaplanowane są na styczeń, a więc w terminie ok. dwóch miesięcy;2) art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne ważenie interesów stron, polegające na przyznaniu nieuzasadnionego pierwszeństwa interesowi prywatnemu inwestora kosztem interesu publicznego w postaci ochrony ładu przestrzennego, praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, zasady zaufania obywateli do stabilności działań planistycznych gminy;3) zasady ochrony ładu przestrzennego poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana "na ostatnią chwilę", jeszcze przed uchwaleniem planu miejscowego, mimo że plan ten zmierza do trwałego wyłączenia terenu spod zabudowy.W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte i omówione. Podkreślono, że inwestor świadomie nabył nieruchomość niedawno w czasie obowiązywania uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, podejmując ryzyko inwestycyjne. Nieruchomość była wielokrotnie zbywana, a jej rynkowa atrakcyjność była ograniczona brakiem możliwości zabudowy i utrwalonym charakterem ternu jako zielonego.Zdaniem skarżącego, już w styczniu przewidziane są dalsze analizy urzędnicze, kolejne etapy procedowania planu, więc zawieszenie na 18 miesięcy spełnia swój cel, zaś uchylenie postanowienia organu I instancji o zawieszeniu prowadzi do ryzyka wydania decyzji o warunkach zabudowy wywołującej nieodwracalne skutki przestrzenne i niweczącej wieloletnią procedurę planistyczną.W skardze przywołano orzecznictwo sądowo - administracyjne dla poparcia argumentów skargi.W odpowiedzi na ww. skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wskazując jednocześnie, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa zawieszając postępowanie o ustalenie warunków zabudowy powołał się na toczącą się procedurę w sprawie sporządzenia planu miejscowego obszaru "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Tym niemniej sam ten fakt - bez rozważenia ww. kwestii - nie jest wystarczający dla zawieszenia postępowania, jak błędnie twierdzi skarżący. Gdyby ustawodawca chciał, by w każdym przypadku podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i przez cały okres jego sporządzania postępowanie o ustalenie warunków zabudowy pozostawało zawieszone - wprowadziłby obligatoryjne zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu, tak jak w przypadku, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje podzielany przez Kolegium i zastosowany w przedmiotowej sprawie pogląd, że "Korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.(...) Innymi słowy, skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania." (tak np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 09.07.2025 r., sygn. akt: II SA/Kr 643/25, LEX nr 3913998).W zaskarżonym postanowieniu - wbrew zarzutom skargi - Kolegium wzięło pod uwagę zarówno interes społeczny, jak i interes inwestora, zaś po ich rozważeniu doszło do wniosku, że koniecznym jest szczegółowe wyjaśnienie kwestii zamiarów planistycznych Gminy Kraków w zakresie władczego ustalenia przeznaczenia terenu, na którym znajduje się teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków jego zabudowy.W celu zaś wyjaśnienia tej kwestii Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Kolegium, choć niesporny jest zaawansowany etap prac planistycznych, to fakt, że pomimo upływu prawie 4 lat od dnia przekazania Radzie Miasta Krakowa do uchwalenia projektu tego planu, do jego uchwalenia dotychczas nie doszło i nie wiadomo, czy podjęcie uchwały w sprawie ww. projektu planu jest uwzględnione w harmonogramie prac Rady Miasta Krakowa na kolejne lata, a jeżeli tak to w jakim terminie - nie pozwala na realne i obiektywne ustalenie, że w okresie zawieszenia postępowania możliwe jest uchwalenie planu miejscowego dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji. Nie jest więc tak, że Kolegium przyznało prymat interesom inwestora przed interesem publicznym - Kolegium zaleciło jedynie ustalenie i rozważenie istotnych okoliczności faktycznych nie przesądzając wyniku tych rozważań. Skarżący zdaje się nie dostrzegać całego rozstrzygnięcia Kolegium, a jedynie jego pierwszą część uchylającą postanowienie organu I instancji.Kolegium podkreśliło, że nie przesądziło o braku podstaw do zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji - jak zdaje się sugerować skarżący, lecz wskazało na konieczność wyjaśnienia, czy z uwagi na 4 letni okres bierności gminy, aktualne pozostaje określone w projekcie ww. planu zagospodarowanie ww. terenu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z obowiązującym od 13 lipca 2025 r. art. 64f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a.", od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio.Zatem wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo M. W., zatytułowane "skarga", stanowi w istocie sprzeciw od kasatoryjnego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 6 lutego 2026 r., znak SKO.ZP/415/516/2025. Pouczenie SKO zawarte w zaskarżonym postanowieniu było nieprawidłowe. Sprzeciw należy uznać za wniesiony w terminie wskazanym w pouczeniu organu.Sąd, rozpoznając sprzeciw od postanowienia kasatoryjnego, ocenia co do zasady jedynie zachowanie przesłanek wydania tego rodzaju aktu (art. 64e P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.). Zatem wszelkie kwestie wykraczające poza ww. zakres nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.Stosownie do art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.Powyższą regulację Sąd stosuje odpowiednio do postanowienia kasatoryjnego.Należy wyjaśnić, że w myśl art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (odpowiednio także postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wtedy i tylko wtedy, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2846/12 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).W przypadku, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie mógł wydać decyzji merytorycznej, chociażby korzystając z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 1086/14).Sąd wskazuje również, że decyzja organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. może być wydana również w sytuacji, w której organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania tak, że sprawa nie została wyjaśniona. Dodatkowo, jak słusznie wskazywał organ odwoławczy, decyzja wydawana przez organ II instancji nie może naruszyć ustanowionej w art. 15 K.p.a., mającej konstytucyjne umocowanie (art. 176 Konstytucji RP) zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zgodnie z tą zasadą orzekać po raz pierwszy, tj. orzekać w kwestiach merytorycznych, od których uzależnione jest wydanie decyzji danego typu, co do których nie wypowiedział się organ I instancji.Reguły te stosuje się odpowiednio do postanowień kasatoryjnych.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem sprzeciwu było kasatoryjne postanowienie SKO, którym organ odwoławczy uchylił w całości opisane na wstępie postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 grudnia 2025 r. zawieszające na okres 18 miesięcy od daty złożenia wniosku M. N. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." i przekazał sprawę zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.Zdaniem Sądu zaskarżone sprzeciwem ww. postanowienie SKO narusza art. 138 § 2 K.p.a. i z tego względu podlegało uchyleniu.Podstawę do wydania postanowienia organu I i II instancji stanowił art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1130 ze zm.) – dalej jako "u.p.z.p.", zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.Jak wskazuje się w orzecznictwie konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Powyższe stanowisko uzasadniane jest faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, a także uzasadnienia do wyroków: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 131/17, WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 127/24, WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1079/17, WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1149/22, WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Po 6/18).Poglądy te w pełni podziela Sąd w niniejszej sprawie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 ustawy. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Zaakcentować należy, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie przewiduje – poza procedowaniem planu miejscowego dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji – żadnych dodatkowych przesłanek, zaś samo rozstrzygnięcie organu w tym zakresie pozostawiono uznaniu organu administracyjnego ("postępowanie można zawiesić").Z powyższych względów, w ocenie Sądu, organ I instancji miał przesłanki ku temu, aby zawiesić postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Nie budzi wątpliwości, że działka inwestycyjna znajduje się w obszarze objętym pracami planistycznymi. Podkreślić przy tym trzeba, że stopień zaawansowania prac planistycznych, czy też przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu, nie stanowi prawnie relewantnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została już podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy.Kolegium argumentowało, że zawieszenie postępowania, choć pozostawione zostało uznaniu organu, to nie może mieć charakteru dowolnego. Powyższe stwierdzenie jest jak najbardziej prawidłowe, rzecz jednak w tym, że w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji Sąd nie dopatrzył się dowolności.Przede wszystkim dopuszczenie możliwości zawieszenia postępowania jeszcze przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu zwalnia, zdaniem Sądu, organ z obowiązku wykazywania czy nawet rozważania sprzeczności procedowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z zapisami uchwalonego w przyszłości planu. O dowolności natomiast w możliwości zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy świadczy zaprezentowana przez Kolegium argumentacja, która odwołuje do okoliczności, które nie mają oparcia w przepisach prawa.Co istotne w niniejszej sprawie, z punktu widzenia powyższych rozważań, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji, stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została już podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy.Już z powyższych względów złożony sprzeciw jest zasadny i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa raz jeszcze, że ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia postępowania jeszcze na etapie przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu co przesądza, że organ nie musi badać ani wykazywać sprzeczności procedowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z zapisami uchwalonego w przyszłości planu. W orzecznictwie jest co prawda prezentowany pogląd, zgodnie z którym organ zawieszając postępowanie działa w granicach uznania administracyjnego, a przesłanką do zawieszenia postępowania będzie sytuacja, kiedy projektowane zamierzenie objęte decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w przyszłym planie miejscowym. Jest to pogląd o tyle kontrowersyjny, że niekiedy wymagałby od organu administracji zdolności przewidzenia zapisów, które jeszcze nie istnieją, a których ostateczny kształt uzależniony jest od wielu czynników, między innymi rozpatrzenia uwag, jakie do projektów planu są zgłaszane. Jednak nawet przyjmując, że pogląd ten jest uprawniony, to i tak w niniejszej sprawie nie stanowi skutecznego podważenia zastosowanej podstawy zawieszenia. W uzasadnieniu postanowienia organu I instancji wyraźnie wskazano, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z założeniami projektu planu w zakresie warunków zagospodarowania terenu, a przede wszystkim funkcji podstawowej. Wobec tego organ I instancji stwierdził, iż uzasadnione w przedmiotowej sprawie jest (wobec istniejących sprzeczności) skorzystanie z prawnej możliwości wstrzymania postępowania.Parametry zamierzenia inwestycyjnego przy uwzględnieniu, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, pozwala na konkluzję, że wbrew poglądom organu II instancji naruszenia zasady uznaniowości w rozważanej sprawie nie można się w tej sytuacji dopatrzyć.Podsumowując, zdaniem Sądu, SKO naruszyło art. 138 § 2 w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy zawieszenia postępowania administracyjnego do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo iż organ I instancji prawidłowo zawiesił postępowanie o ustalenie warunków zabudowy.Jest to uchybienie organu odwoławczego skutkujące koniecznością uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia kasatoryjnego SKO.Sąd, po zbadaniu ww. zagadnienia wskazuje, że organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie uzasadnił przekonująco istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W związku z powyższym wywód organu odwoławczego, zawarty w zaskarżonym postanowieniu, nie mógł uzyskać aprobaty Sądu.Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ II instancji zaniechał czynności ukierunkowanych na ponowne rozpoznanie kwestii zawieszenia postępowania i na merytoryczne rozstrzygnięcie tej kwestii przez organ odwoławczy, co powinien uczynić prowadząc ponownie postępowanie zażaleniowe. Organ II instancji naruszył również art. 15 K.p.a., unikając powtórnego merytorycznego rozpatrzenia kwestii zawieszenia i wydania stosownego orzeczenia.Organ odwoławczy bezpodstawnie i z wadliwym uzasadnieniem orzekł na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., naruszając ten przepis, uchylając się od merytorycznego, powtórnego rozpoznania przedstawionej mu sprawy, wywołanej zażaleniem M. N..Zatem wynik przeprowadzonej według wskazanych wyżej reguł kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w zakresie wykazania przez SKO zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. jest negatywny, a wniesiony przez skarżącego sprzeciw jest zasadny.Na koniec należy wskazać, że na mocy art. 64e P.p.s.a., ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, z woli ustawodawcy, który tak ukształtował instytucję sprzeciwu, podlegało wyłącznie zastosowanie przez SKO normy art. 138 § 2 K.p.a., a Sąd nie był uprawniony do badania meritum całej sprawy administracyjnej, niemniej - w odniesieniu do zaskarżonego sprzeciwem postanowienia dotyczącego wpadkowej kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego - organ winien wziąć pod uwagę rozważania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu.Sąd ubocznie zwraca uwagę na wyroki WSA w Krakowie w sprawach o sygn. II SA/Kr 46/26; II SA/Kr 63/26, także dotyczących kwestii zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.Biorąc powyższe pod uwagę, wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ II instancji normy art. 138 § 2 K.p.a., należało uwzględnić sprzeciw i uchylić zaskarżone postanowienie w całości, na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64f P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64f P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz wnoszącego sprzeciw kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (uiszczony wpis od sprzeciwu).., zasądzając od organu na rzecz wnoszącego sprzeciw kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (uiszczony wpis od sprzeciwu).