Postanowienie - I SA/Ol 84/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie w przedmiocie bezprawnego prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ", "organ egzekucyjny", "Naczelnik") 17.03.2025 r. wydOdrzucono skargę. egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie w przedmiocie bezprawnego prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ", "organ egzekucyjny", "Naczelnik") 17.03.2025 r. wyd
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Anna Janowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ", "organ egzekucyjny", "Naczelnik") 17.03.2025 r. wydał wobec W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej jako: "skarżąca", "Spółka") decyzję w której: określił zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za: marzec, sierpień, listopad i grudzień 2021 r., Iuty, kwiecień, maj, czerwiec i sierpień 2022 r., określił w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za: wrzesień i październik 2021 r., w całości do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, marzec i lipiec 2022 r. w całości do zwrotu na rachunek bankowy, ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za: marzec, sierpień, listopad i grudzień 2021 r., luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2022 r. oraz na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: "O.p.") umorzył postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2021 r.Decyzja została doręczona Spółce 1.04.2025 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął 15.04.2025 r., a po tym terminie, w związku z brakiem wpływu odwołania, Naczelnik 18.04.2025 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (dalej jako: "tytuł wykonawczy z 18.04.2025 r."), a następnie 21.04.2025 r. wszczął egzekucję na podstawie ww. tytułu wykonawczego, doręczając dłużnikowi zajętej wierzytelności Bank A. S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce 22.04.2025 r.Skarżąca 22.04.2025 r. wniosła pismo zatytułowane: "wezwanie do niezwłocznego wycofania zajęcia rachunku bankowego i prowadzenia egzekucji. W uzasadnieniu wskazała, że 10.04.2025 r., przed upływem terminu do wniesienia odwołania, nadała odwołanie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Pismem z 9.05.2025 r. Spółka przedłożyła kopię reklamacji skierowanej do Poczty Polskiej w związku z niedoręczeniem przesyłki zawierającej odwołanie z 10.04.2025 r.Naczelnik 9.05.2025 r. wystawił tytuły wykonawcze: nr [...] obejmujący należności z tytułu nienależnie zwróconego skarżącej podatku od towarów i usług za listopad 2021 r. oraz za marzec, kwiecień i lipiec 2022 r., nr [...] obejmujący dodatkowe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, sierpień, listopad, grudzień 2021 r. oraz za luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2022 r. (dalej jako: "tytuły wykonawcze z 9.05.2025 r."). Organ egzekucyjny 9.05.2025 r. wszczął egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych z 9.05.2025 r., doręczając dłużnikowi zajętej wierzytelności Bank A. S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Skarżącej 12.05.2025 r.W dniu 13.05.2025 r. skarżąca wniosła pismo zatytułowane: "wezwanie do niezwłocznego wycofania zajęcia rachunku bankowego i prowadzenia egzekucji z dnia 09.05.2025". W uzasadnieniu Spółka zawnioskowała o natychmiastowe wycofanie egzekucji, ponieważ w jej ocenie toczy się ona niezgodnie z prawem.Po rozpoznaniu zarzutów zgłoszonych pismem z 22.04.2025 r. Naczelnik postanowieniem z 20.05.2025 r. oddalił na podstawie art. 17 § 1, art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c, art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 268 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.") zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a., egzekwowanego w oparciu o tytuł wykonawczy z 18.04.2025 r. Wskazano, że podstawą prawną egzekucji jest decyzja z 17.03.2025 r., która została doręczona 1.04.2025 r. Termin do wniesienia odwołania wynosił 14 dni od doręczenia decyzji, a zatem upłynął 15.04.2025 r. Do momentu wydania postanowienia do organu nie wpłynęło odwołanie Spółki od decyzji z 17.03.2025 r., którego rozpoznanie mogłoby doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Oznacza to, że podnoszone przez Spółkę okoliczności dotyczące wszczęcia egzekucji na podstawie wadliwie przyjętych ustaleń nie mogą zostać wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast w związku z istnieniem w obrocie prawnym decyzji z 17.03.2025 r. i doręczeniem jej 1.04.2025 r., nieprawidłowości dotyczącej nieistnienia obowiązku nie stwierdzono.Postanowienie w sprawie zarzutów z 20.05.2025 r. zostało doręczone Spółce 22.05.2025 r. Spółka nie wniosła zażalenia na to postanowienie, w związku z czym stało się ono ostateczne 30.05.2025 r. W konsekwencji, organ egzekucyjny postanowieniem z 4.06.2025 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 18.04.2025 r.Po rozpoznaniu zarzutów zgłoszonych pismem z 13.05.2025 r. Naczelnik postanowieniem z 9.06.2025 r. oddalił na podstawie art. 17 § 1, art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c, art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a. w odniesieniu do obowiązków egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 9.05.2025 r. Z uwagi na tożsamość argumentów zgłoszonych przez Spółkę w poprzednim postępowaniu w sprawie zarzutów, zasadnicze motywy rozstrzygnięcia były zbieżne z uzasadnieniem postanowienia z 20.05.2025 r. Spółka nie wniosła zażalenia na postanowienie z 9.06.2025 r., w związku z czym stało się ono ostateczne 18.06.2025 r. W konsekwencji, organ postanowieniem z 24.06.2025 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 9.05.2025 r.Pismem z 30.05.2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z 17.03.2025 r. i wraz z wnioskiem przedłożył odwołanie od tej decyzji datowane na 10.04.2025 r., pismo Poczty Polskiej z 20.05.2025 r. oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej.Po wznowieniu postępowania Naczelnik decyzją z 18.11.2025 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 17.03.2025 oceniając, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.Decyzją z 4.02.2026 r. Dyrektor uchylił w całości decyzję z 18.11.2025 r. odmawiającą uchylenia decyzji z 17.03.2025 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że decyzja z 17.03.2025 r. jest nieostateczna, ponieważ złożone przez skarżącą odwołanie, z przyczyn niezależnych od niej oraz organu podatkowego, nie zostało rozpoznane.Postanowieniem z 18.02.2026 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z 18.04.2025 r. oraz z 9.05.2025 r., z uwagi na fakt, że decyzja z 17.03.2025 r. nie ma przymiotu ostateczności. Postanowienie zostało doręczone skarżącej 19.02.2026 r. Jednocześnie organ egzekucyjny uchylił zastosowane środki egzekucyjne oraz skierował do Sądu Rejonowego w O. Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wniosek o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym w zakresie zaległości poprzez zgłoszenie zakończenia prowadzenia egzekucji wobec Spółki.Postanowieniem z 4.03.2026 r. Naczelnik odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z 17.03.2025 r., uznając, że decyzja z 17.03.2025 r. jest nieostateczna i nie podlega wykonaniu.Skarżąca 6.02.2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezprawne prowadzenie egzekucji administracyjnej, czynności egzekucyjne dokonane na podstawie decyzji nieostatecznej, naruszenie art. 239f O.p. oraz bezczynność/niewykonanie poleceń organu odwoławczego przez organ I instancji. Ponadto na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej cyt. jako: "p.p.s.a.") wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika z 17 marca 2025 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego, wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych, w tym: zajęć rachunków bankowych, egzekucji administracyjnej, czynności skutkujących wpisami zaległości do KRS, oraz o zobowiązanie organu egzekucyjnego do niezwłocznego uchylenia zajęć rachunków bankowych skarżącej.W uzasadnieniu strona podniosła, że skargę wniesiono w oparciu o art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1 oraz art. 52 i nast. p.p.s.a. z uwagi na naruszenie przez organ:- art. 239f O.p. poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie decyzji nieostatecznej,- art. 12 § 6 pkt 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie skutecznie wniesionego odwołania z powodu zaginięcia przesyłki z winy operatora pocztowego,- art. 121 § 1 O.p. (zasada budzenia zaufania do organów podatkowych),- art. 64 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności.W odpowiedzi na skargę Naczelnik wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że prowadzenie egzekucji administracyjnej znajdowało oparcie w stanie faktycznym, który nie uzasadniał przyjęcia, że decyzja z 17.03.2025 r. jest nieostateczna. Okoliczność prawidłowego wszczęcia i prowadzenia egzekucji była przedmiotem analizy w postępowaniach w sprawie zarzutów w egzekucji administracyjnej, zakończonych wydaniem postanowień z 20.05.2025 r. oraz z 9.06.2025 r. Skarżąca miała możliwość kwestionowania tych rozstrzygnięć, ale z tego prawa nie skorzystała. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie skargi dotyczącej okoliczności rozstrzygniętej w postanowieniach w sprawie zarzutów, które uprzednio nie zostały przez stronę poddane kontroli instancyjnej. Tym samym skarga została wniesiona bez zachowania właściwego trybu.Dodatkowo w zakresie naruszenia art. 239f O.p. Naczelnik wyjaśnił, że postanowieniem z 4.03.2026 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z 17.03.2025 r., wskazując, że jest ona nieostateczna, a przez to nie podlega wykonaniu. W postanowieniu zawarto pouczenie odnośnie możliwości złożenia na nie zażalenia. Skarżąca ma zatem prawo do kwestionowania rozstrzygnięcia w toku instancyjnym, a następnie w ramach skargi do sądu administracyjnego. Na tym jednak etapie skarga skarżącej w zakresie naruszenia art. 239f O.p. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.Odnośnie zarzutu bezczynności/niewykonywania poleceń organu odwoławczego Naczelnik zauważył, że skoro skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia (nie wniosła ponaglenia), a tym samym nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi, to okoliczność ta również uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.Zdaniem organu, powyższe okoliczności wskazują, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, wskutek czego podlega ona odrzuceniu.Nadto, ustosunkowując się do wniosku skarżącej o udzielenie zabezpieczenia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji z 17.03.2025 r., Naczelnik podał, że do tej kwestii odniósł się w postanowieniu z 4.03.2026 r., stwierdzając, że decyzja jest nieostateczna i nie podlega wykonaniu. W zakresie pozostałych wniosków dotyczących wstrzymania czynności egzekucyjnych oraz uchylenia zajęć wskazał, że 18.02.2026 r. organ egzekucyjny uchylił zajęcia egzekucyjne, a wnioskiem z 20.02.2026 r. wniósł o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym w zakresie zaległości wynikających z decyzji z 17.03.2025 r. poprzez zgłoszenie zakończenia prowadzenia egzekucji wobec majątku Spółki.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Zgodnie zaś z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.Z przywołanych regulacji wywieść należy, że skargą do sądu administracyjnego mogą zostać objęte akty i czynności podejmowane w ramach postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy administracji publicznej, stan bezczynności organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga przysługuje również na wydawane przez organy administracji publicznej akty normatywne i akty nadzoru.Mając na uwadze przedmiot skargi, należy podnieść, że treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że przepis ten stanowi podstawę zaskarżania do sądu administracyjnego jedynie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (i to tylko takich, na które służy zażalenie). Art. 3 § 2 p.p.s.a. przewiduje też możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności, określone w art. 3 § 2 pkt 4, tj. inne akty i czynności z zakresu działania organów (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 30).Nie budzi wątpliwości, że przedmiot złożonej w niniejszej sprawie skargi dotyczy postępowania egzekucyjnego, które to postępowanie jest postępowaniem sformalizowanym, szczegółowo uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 268), dalej: "u.p.e.a". Skarga do sądu administracyjnego nie służy jednak na sam fakt prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym także na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Strona postępowania egzekucyjnego może oczywiście domagać się ochrony swych praw przed sądem administracyjnym w związku z toczącą się egzekucją, niemniej jednak swoje uprawnienie może zrealizować dopiero w odniesieniu do wydanego w tym postępowaniu aktu lub podjętej czynności egzekucyjnej.Sąd wskazuje, że na podstawie przepisów u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a., bądź też prawo do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Strona uznająca, że prowadzenie egzekucji jest niezgodne z prawem, może zatem skorzystać z tych środków zaskarżenia. W następstwie rozpoznania wniesionych przez zobowiązanego zarzutów lub wniesionych skarg na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny wydaje akt administracyjny, który może podlegać kontroli sądu administracyjnego, o ile z zachowaniem wymogów prawa od takiego aktu zostanie wniesiona skarga. W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego wobec spółki zostały wydane postanowienia w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, jednakże strona nie skorzystała z prawa do zaskarżenia tych postanowień w toku kontroli instancyjnej, a następnie kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny rozpoznać skargę strony, która nie odnosi się do żadnego aktu konkretnego wydanego w ramach postępowania egzekucyjnego, lecz jest wyrazem nieaprobowania przez stronę samego faktu prowadzenia wobec niej egzekucji administracyjnej.Analiza treści wniesionej skargi prowadzi do wniosku, że przedmiotem zaskarżenia nie jest konkretny akt administracyjny lub czynność, ale samo prowadzenie egzekucji wobec skarżącej spółki. Taka sytuacja obliguje Sąd do odrzucenia skargi, albowiem jak zostało to już wcześniej wskazane, sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na prowadzenie egzekucji administracyjnej, lecz na wydane w jej trakcie rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych.Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a. Badaniu sądu podlega więc na wstępie istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Ustalenie natomiast przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi, tj. ewentualnego faktu wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia - wymogu przewidzianego w art. 52 § 1, czy też w art. 53 § 2b p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 136/21, 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1751/19; 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1752/19; wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19).W odniesieniu zaś do zawartych w skardze wniosków wskazania wymaga, że dopiero po zbadaniu, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, Sąd mógłby przystąpić do rozpoznania innych wniosków, w tym dotyczących wstrzymania wykonania decyzji podatkowej. Zasadą jest, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, kierowany do Sądu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wywołuje skutek i podlega rozpatrzeniu dopiero wówczas, gdy skarga jest skutecznie wniesiona, tj. nie podlega odrzuceniu z przyczyn podanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II OZ 901/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec orzeczenia o odrzuceniu skargi brak było zatem podstaw do rozpoznania wniosku skarżącej złożonego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.. Sąd orzekł jak w postanowieniu.