Wyrok - I OSK 1773/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Bezrobocie, Zasiłek dla bezrobotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 367/25 w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 stycznia 2025 r. nr WP-VII.8641.168.2024 w przOddalono skargę kasacyjną. Bezrobocie, Zasiłek dla bezrobotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 367/25 w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 stycznia 2025 r. nr WP-VII.8641.168.2024 w prz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Wesołowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.C. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej: organ) z 10 stycznia 2025 r., nr WP-VII.8641.168.2024, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wyrokiem z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 367/25, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył organ, zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości.W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 475 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przy ocenie spełnienia przesłanek dotyczących ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych pominięcie znaczenia długości trwania postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia wspierającego oraz skutków wynikających z czasu trwania tego postępowania jest nieprawidłowe, podczas gdy prawidłowa interpretacja cytowanych przepisów wskazuje na brak podstaw do przyjęcia takiej wykładni ww. przepisów przez Sąd I instancji.Podnosząc powyższy zarzut, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wniesiono również o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że wprawdzie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, jednakże zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Wojewody Małopolskiego z 10 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu Nowotarskiego z 2 grudnia 2024 r. w części odmawiającej przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 29 listopada 2024 r. Według organu dla ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych istotne znaczenie ma data rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, od której liczony jest 18-miesięczny okres podlegający ocenie pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku. W tym okresie osoba rejestrująca się powinna wykazać co najmniej 365 dni zatrudnienia lub okresów równoważnych (np. pobierania zasiłku dla opiekuna lub świadczenia pielęgnacyjnego). Skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna 29 listopada 2024 r., zatem badany okres obejmuje czas od 28 maja 2023 r. do 28 listopada 2024 r. W dniu rejestracji skarżący przedłożył m.in. zaświadczenie Wójta Gminy z 27 listopada 2024 r., z którego wynika, że w tym okresie pobierał zasiłek dla opiekuna od 28 maja 2023 r. do 18 marca 2024 r. (296 dni), przy czym wypłata świadczenia ustała z powodu przyznania od 19 marca 2024 r. świadczenia wspierającego osobie wymagającej opieki. Okres ten podlega zaliczeniu, jednak jest niewystarczający do przyznania zasiłku (296 zamiast wymaganych 365 dni).Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd I instancji uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Jak podkreślił, skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne na matkę od 1 listopada 2010 r. do 30 czerwca 2013 r., a następnie – od 1 sierpnia 2013 r. do 18 marca 2024 r. – zasiłek dla opiekuna, przy czym przez cały ten okres odprowadzane były składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe. 18 marca 2024 r. złożono wniosek o przyznanie matce skarżącego świadczenia wspierającego, które decyzją z 30 września 2024 r. przyznano za okres od 19 marca 2024 r. do 31 marca 2031 r. Decyzję doręczono matce skarżącego 21 października 2024 r., a zaraz po jej otrzymaniu i zgromadzeniu wymaganej dokumentacji skarżący wystąpił do Urzędu Pracy o uznanie go za bezrobotnego oraz przyznanie prawa do zasiłku. Natomiast pobrany zasiłek dla opiekuna za okres od 19 marca 2024 r. do 31 października 2024 r. w łącznej kwocie 4.600 złotych został uznany przez organ za świadczenie nienależnie pobrane.Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie uzyskania świadczenia wspierającego jest postępowaniem dwuetapowym. Najpierw należy uzyskać decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, a dopiero po uzyskaniu tej decyzji istnieje możliwość złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego. Jak wynika z przepisu art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm., dalej jako: "u.ś.w."), złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia powoduje, że prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie tej pierwszej decyzji tj. decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Matce skarżącego przyznano świadczenie wspierające z datą wsteczną tj. od 19 marca 2024 r., wobec czego oczywistym jest, że skarżący nie mógł złożyć wniosku o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy z datą wsteczną. Składając przedmiotowy wniosek 29 listopada 2024 r. uczynił to w ocenie Sądu bez nadmiernej zwłoki.Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd meriti stwierdził, że nie do przyjęcia jest taka interpretacja przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.; dalej jako: "ustawa"), która pomija długość trwania postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia wspierającego, jak również skutków tak długiego postępowania, a w konsekwencji sytuacji, w której spełnienie przesłanki pobierania zasiłku dla opiekuna przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, może być w ogóle niemożliwe i to nie z przyczyn leżących po stronie bezrobotnego. Sąd meriti dostrzegł zatem lukę prawną wynikającą z dodania w art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy dodatkowej przesłanki utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (przyznanie świadczenia wspierającego), bez uwzględnienia, że stwierdzenie jej ziszczenia następuje z mocą wsteczną, po przeprowadzeniu postępowań mogących trwać wiele miesięcy. Długość tych postępowań wpływa na możliwość wykazania 365 dni w 18-miesięcznym okresie poprzedzającym rejestrację, a w konsekwencji może prowadzić do faktycznego pozbawienia prawa do zasiłku. Luka prawna polega więc na braku regulacji sposobu liczenia okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, skorelowanej ze zmianą art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy wprowadzoną 1 stycznia 2024 r. przez u.ś.w.Na tej podstawie Sąd I instancji uznał, że choć okres od 19 marca 2024 r. do 31 października 2024 r. nie podlega zaliczeniu jako okres pobierania zasiłku dla opiekuna, to nie może zostać pominięty przy ocenie spełnienia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Okres ten powinien skutkować odpowiednim wydłużeniem 18-miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji, w którym skarżący winien wykazać wymagane 365 dni. Mając to na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.Kontestując powyższe stanowisko, skarżący kasacyjnie organ twierdzi, że ustawodawca nie przewidział możliwości wydłużania okresu 18 miesięcy o okresy, w których toczyło się postępowanie o przyznanie świadczenia wspierającego. Istota zarzutu kasacyjnego sprowadza się zatem do oceny, czy skutki czasowe postępowania o świadczenie wspierające mają znaczenie dla oceny spełnienia przesłanek prawa do zasiłku dla bezrobotnych.Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.Z kolei w myśl art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. poz. 1429 i 2760).Mając na uwadze brzmienie przywołanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji w zakresie przyjętej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje luka prawna uzasadniająca zastosowanie wykładni korygującej, polegającej na konstruowaniu mechanizmu wydłużania 18-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten w sposób jednoznaczny określa, że ocena spełnienia przesłanki legitymowania się okresami zatrudnienia, o których mowa w tym przepisie oraz okresami równorzędnymi z art. 71 ust. 2 ustawy, w wymiarze co najmniej 365 dni, następuje w ramach 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jednocześnie nie przewidując jakichkolwiek wyjątków ani mechanizmów wydłużania tego okresu.W tym kontekście podkreślić należy, że według utrwalonych w orzecznictwie zasad interpretacji prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, a dopiero gdy ta zawodzi, można sięgać do wykładni systemowej czy funkcjonalnej, celowościowej. Nie zachodzi zatem konieczność sięgania do innych rodzajów wykładni, gdy literalne brzmienie przepisu jest jednoznaczne. Ponadto w drodze wykładni nie można uzupełniać wypowiedzi ustawodawcy, a podstawy do ustalania zarówno praw, jak i obowiązków, powinny wynikać wprost z ustawy (por. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., I OSK 3147/18). Sądowa wykładnia przepisów prawa nie może więc prowadzić do ich uzupełniania o rozwiązania normatywne, których ustawodawca nie przewidział, nawet jeśli przemawiałyby za tym względy słusznościowe lub funkcjonalne.Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił w art. 71 ustawy przesłanki wymagane do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie pozostawiając organom administracji uprawnienia do uznaniowego rozstrzygania w zakresie tego, jakie okresy i w jakich okolicznościach należy doliczać do okresu 365 dni w sztywno zakreślonym przedziale 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację jako osoba bezrobotna. Tym samym ewentualne negatywne konsekwencje wynikające z czasu trwania postępowań administracyjnych, w tym postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia wspierającego, nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od jednoznacznej treści przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy ani do konstruowania pozaustawowych wyjątków od określonych w nim reguł.Nie sposób zatem przyjąć, aby samo wprowadzenie do art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy nowej przesłanki utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna (przyznanie świadczenia wspierającego obok dotychczas istniejącej, tj. śmierci osoby, nad którą opieka była sprawowana) implikowało konieczność odpowiedniej modyfikacji sposobu liczenia 18-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. W ustawie – po nowelizacji art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy dokonanej 1 stycznia 2024 r. na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym – nie wprowadzono bowiem żadnych zmian w zakresie konstrukcji okresu referencyjnego, co wskazuje na zamiar ustawodawcy, aby obowiązujący dotychczas sposób ustalania prawa do zasiłku pozostał niezmieniony.W tym miejscu należy ponadto wskazać, że zarówno organy obu instancji, jak i Sąd meriti zdają się nie uwzględniać pełnego brzmienia przepisu art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy, czego skutkiem było błędne przyjęcie przez Sąd I instancji istnienia wyżej wskazanej luki prawnej.Z treści art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy jasno wynika, że do okresu 365 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, zalicza się także okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna, jeżeli utrata prawa do tych świadczeń była spowodowana przyznaniem prawa do świadczenia wspierającego. Przepis ten nie uzależnia zaliczenia wskazanych okresów od tego, czy świadczenie lub zasiłek były pobierane należnie w znaczeniu materialnoprawnym, lecz od samego faktu ich pobierania oraz przyczyny utraty prawa do tych świadczeń (przyznanie prawa do świadczenia wspierającego). W konsekwencji okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna przypadający po dacie przyznania prawa do świadczenia wspierającego – nawet jeśli świadczenia te zostały następnie uznane za nienależnie pobrane – powinien być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.Innymi słowy – gdyby wolą ustawodawcy było zaliczanie jedynie okresów pobierania świadczeń należnych, zastrzeżenie dotyczące przyczyny utraty prawa do tych świadczeń byłoby zbędne i pozbawione praktycznego znaczenia.Tym samym to właśnie przyjęcie przez Sąd I instancji odmiennej wykładni, ograniczającej zastosowanie art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy wyłącznie do okresów pobierania świadczeń należnych i w sposób nieuprawniony eliminującej znaczenie ustawowego zastrzeżenia odnoszącego się do przyczyny utraty prawa do świadczenia lub zasiłku, w praktyce uniemożliwia spełnienie ustawowej przesłanki legitymowania się okresami uprawniającymi do zasiłku w wymiarze co najmniej 365 dni w 18-miesięcznym okresie referencyjnym w sytuacjach, gdy prawo do świadczenia wspierającego ustalane jest w wyniku długotrwałego postępowania administracyjnego. Wykładnia ta jest jednakże nieprawidłowa, gdyż pozostaje sprzeczna z ratio legis wskazanego przepisu.W świetle powyższego należy przyjąć, że okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla opiekuna przypadający po dacie przyznania matce skarżącego prawa do świadczenia wspierającego, tj. okres od 19 marca 2024 r. do 31 października 2024 r., podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, niezależnie od kwalifikacji świadczenia jako nienależnie pobrane.Reasumując, z przedstawionych względów zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy poprzez błędną wykładnię był zasadny. Sąd I instancji nieprawidłowo bowiem uznał, że 18-miesięczny okres referencyjny może ulec odpowiedniemu wydłużeniu z uwagi na przedłużające się postępowanie w sprawie przyznania świadczenia wspierającego.Nie oznacza to jednak, że zaskarżony wyrok narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Trafnie bowiem – choć z odmiennych przyczyn – przyjęto, że w sprawie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organy bezpodstawnie odmówiły skarżącemu uwzględnienia na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy okresu pobierania zasiłku dla opiekuna od 19 marca 2024 r. do 31 października 2024 r. do okresów równorzędnych z okresami zatrudnienia.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i ustalą, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, tj. czy przy uwzględnieniu spornego okresu legitymuje się okresami zatrudnienia i okresami równorzędnymi w wymiarze co najmniej 365 dni w 18-miesięcznym okresie poprzedzającym dzień zarejestrowania się jako osoba bezrobotna (od 28 maja 2023 r. do 28 listopada 2024 r.).W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.. oddalił skargę kasacyjną.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.