Wyrok - I SA/Lu 625/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Podatkowe postępowanie, podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. H. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr SKO.41/1538/P/2025 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę. UZAOddalono skargę. Podatkowe postępowanie, podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. H. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr SKO.41/1538/P/2025 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę. UZA
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Andrzej Niezgoda
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez F. spółkę z o.o. z siedzibą w R. (stronę, spółkę, skarżącą) odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 kwietnia 2018 r. nr FN.3120.103.25.2018 w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r.Jak wynika z akt sprawy i treści zaskarżonego postanowienia, Burmistrz Miasta [...] określił spółce decyzją z dnia 27 kwietnia 2018 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. kwocie 5.240 zł. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 22 maja 2018 r. W dniu 4 czerwca 2018r. strona złożyła wniosek o rektyfikację decyzji w zakresie pouczenia o prawie do wniesienia odwołania przez oznaczenie adresu organu, za pośrednictwem którego może zostać wniesione odwołanie oraz o uzupełnienie rozstrzygnięcia przez dookreślenie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Organ odmówił uzupełnienia decyzji postanowieniem z dnia 8 czerwca 2018 r., doręczonym skarżącej w dniu 2 lipca 2018 r.W dniu 26 lipca 2018 r. złożono zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. Zażalenie to zostało skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu, które w dniu 19 lipca 2018 r. przekazało je do organu właściwego.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowieniem z dnia 28 listopada 2018 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.Po ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie wniosku o uzupełnienie decyzji, Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia 28 grudnia 2018 r. ponownie odmówił uzupełnienia. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 25 stycznia 2019r. Spółka wniosła zażalenie na to rozstrzygnięcie (kierując je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie). Ostatecznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia 28 grudnia 2018 r.W dniu 31 marca 2025 r. strona złożyła odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 kwietnia 2018 r., które uprzednio - w dniu 4 lipca 2019 r. – zostało skierowane przez spółkę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. Do odwołania dołączono pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 8 lipca 2019 r., skierowane do prezesa zarządu spółki, z którego wynika, że SKO dokonało zwrotu niepodpisanego odwołania w związku z niewłaściwością miejscową organu.Strona podnosiła, że złożyła odwołanie w dniu 4 lipca 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży, które nie nadało sprawie właściwego biegu, w szczególności nie przekazało sprawy do organu właściwego.Organ odwoławczy stwierdził jednak, że decyzja podatkowa została doręczona skarżącej w dniu 22 maja 2018 r. Zawierała ona pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Z uwagi na fakt, że spółka wniosła o uzupełnienie decyzji, termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia doręczenia ostatecznego postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, tj. od 27 czerwca 2019 r. i upłynął w dniu 11 lipca 2019 r. Tym samym złożone w dniu 31 marca 2025 r. jest odwołaniem spóźnionym (złożonym z uchybieniem ustawowego terminu).Organ zwrócił też uwagę, że odwołanie zostało złożone przez spółkę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży jako organu niewłaściwego, nie z uwagi na nieznajomość struktury organów, lekkomyślność czy pomyłkę, ale świadomie w celu wydłużenia postępowania i pozostawania organów w nieświadomości co do złożonego środka zaskarżenia. Takie działanie ma charakter powtarzalny. Spółka w ten sposób paraliżuje pracę administracji państwowej, a także generuje koszty postępowania przez składanie kolejnych pism do organów w Polsce, bez respektowania ich właściwości miejscowej, działając z pełną świadomością i umyślnie. Narusza zasady współdziałania uczestników postępowania z organem (art. 121 §1 O.p.) oraz szybkości i prostoty postępowania (art. 125 O.p.). Tym samym przepis, mający chronić podatników (art. 170 O.p.), jest wykorzystywany do uniknięcia opodatkowania, co nie może spotkać się z akceptacją.Organ zaznaczył także, we wniosku o uzupełnienie decyzji spółka wskazała, że pouczenie o prawie do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie nie zawiera adresu organu pierwszej instancji. Była zatem w pełni świadoma, do jakiego organu winno się złożyć środek odwoławczy.Z akt sprawy wynika, że po wadliwym zwrocie odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, strona przez kilka lat nie ujawniała tej sytuacji właściwym organom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży nie zrealizowało dyspozycji art. 170 § 1 O.p., tj. nie przekazało odwołania do organu właściwego, natomiast zwróciło spółce niepodpisane odwołanie. Jednak okoliczność ta nie może przynosić spółce korzyści w postaci uniknięcia opodatkowania. Skarżąca przez szereg lat dokonywała symbolicznych wpłat zaliczanych na zobowiązanie za 2018 r. Okoliczność złożenia odwołania od decyzji została ujawniona dopiero po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie doszło do nadużycia prawa do wniesienia odwołania. Tak należy bowiem ocenić działania spółki, która składając celowo odwołanie do niewłaściwego organu podatkowego, nie oczekuje załatwienia sprawy co do istoty (w sposób merytoryczny) celem ochrony swych praw, inicjuje szereg postępowań rektyfikacyjnych i zażaleniowych tylko po to, aby maksymalnie wydłużyć czas ich prowadzenia, celem uniknięcia opodatkowania na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego.W konsekwencji uznano, że odwołanie złożone w dniu 31 marca 2025 r. uchybia terminowi do jego wniesienia i nie może zostać merytorycznie rozpatrzone. Bezzasadne w tych okolicznościach było wzywanie strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania.W skardze na powyższe postanowienie F. spółka z o.o. w R. wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Skarżąca zarzuciła naruszenie art.170 § 2 w zw. z art. 235 O.p. przez błędne przyjęcie, że odwołanie wniesiono w dniu 31 marca 2025 r., podczas gdy w istocie miało to miejsce w dniu 4 lipca 2019 r. Nadto, w ocenie strony, w postanowieniu błędnie przyjęto, że braki formalne odwołania świadczą o niemożności nadania biegu sprawie, czym naruszono art.169 § 1 w zw. z art. 235 O.p.W skardze zawarty został wniosek o dopuszczenie dowodu z odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 października 2025r. sygn. akt I SAB/Bk 1/25, na okoliczność uznania, że wniesienie odwołania do organu niewłaściwego nie stanowiło nadużycia prawa oraz odpowiedzi na skargę w tej sprawie na okoliczność działania skarżącej zgodnie z intencją organu niewłaściwego.W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że stwierdzenie niewłaściwości miejscowej przez organ nie może być utożsamiane z bezprzedmiotowością postępowania, gdyż konsekwencją stwierdzenia niewłaściwości miejscowej przez organ jest oczywisty obowiązek przekazania sprawy organowi właściwemu miejscowo. W niniejszej sprawie należało zastosować art. 170 O.p., ponieważ nie było trudności z ustaleniem organu właściwego, a obarczanie strony konsekwencjami nieznajomości przepisów przez inny organ jest wadliwe. W przywołanym unormowaniu brak zastrzeżenia, że obowiązek przekazania dotyczy tylko przypadków omyłkowego wniesienia pisma do niewłaściwego organu. Skarżąca dodała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w dołączonym do skargi wyroku negatywnie zweryfikował zarzut nadużycia prawa. Nadto, w skardze podniesiono, że odwołanie zostało zwrócone stronie właśnie po to, by mogło zostać przesłane organowi właściwemu, wobec czego nie można spółce zarzucać, że zastosowała się do wskazań prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.Kontroli sądowej zostało poddane postanowienie o charakterze formalnym, stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.Zgodnie z treścią art. 223 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.).Zgodnie z art. 170 § 1 O.p., jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Dotyczy to również środków odwoławczych, zgodnie z art. 235 O.p. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (art. 170 § 2 O.p.).Jednakże, jak wynika z art. 213 § 4 O.p., w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na który służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio (art. 213 § 5 O.p.).Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sytuacjach dostrzeżenia, że do takiego uchybienia doszło. Norma zawarta w powołanym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem z jej dyspozycji wynika, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu, obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wykładnia językowa przywołanego przepisu wskazuje także na to, że na etapie wstępnego badania odwołania organ obowiązany jest ustalić datę doręczenia decyzji, przy czym badaniu podlega również prawidłowość jej doręczenia oraz data wniesienia odwołania. Ustawa nie nakazuje organowi badać natomiast innych jeszcze okoliczności związanych z uchybieniem terminowi, w tym np. przyczyn tego uchybienia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2009r., sygn. akt I FSK 854/08, z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/10, z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15, z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 575/16, z 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z 29 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3297/16, z 10 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1420/19, z 26 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1811/20).Wniesienie skargi na tego rodzaju postanowienie powoduje, że jedynie ono staje się przedmiotem kontroli; takie postanowienie nie ma bowiem charakteru oceny merytorycznej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie czy zażalenie nie może zostać rozpatrzone (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2076/17, z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1043/18 oraz z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2438/14).Uwaga ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem spółka w skardze podnosi nie fakt, że składając odwołanie w dniu 31 marca 2025 r. pozostawała w terminie ustawowym do jego wniesienia, ale fakt, że odwołanie to złożyła z opóźnieniem nie z własnej winy. Odwołanie zostało bowiem złożone pierwotnie (z zachowaniem ustawowego terminu) do organu niewłaściwego, który – pomimo obowiązku wynikającego z art. 170 O.p. – nie przekazał go zgodnie z właściwością, ale zwrócił stronie, która w tej okoliczności poczuła się zobowiązana do jego ponownego złożenia do organu właściwego. Równocześnie jednak skarżąca złożyła do akt sprawy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 października 2025 r. Sygn. akt I SAB/Bk 1/25, w którym m.in. stwierdzono bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązano je do przekazania odwołania F. spółki z o.o. w R. z dnia 4 lipca 2019 r. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 kwietnia 2018 r. do organu właściwego – w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy z odpisem prawomocnego wyroku. Jak ustalono, wyrok ten jest prawomocny.Ta okoliczność nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem uchybienie terminu ma charakter obiektywny – nie zależy od zawinienia strony lub jego braku. Równocześnie nie sposób uznać, jak chce tego skarżąca, że złożone przez nią w dniu 31 marca 2025 r. odwołanie jest tym samym środkiem odwoławczym, co odwołanie złożone bezpodstawnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. Odwołanie złożone do organu niewłaściwego nie zostało wprawdzie przekazane zgodnie z art. 170 O.p. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, ale w sposób wadliwy odesłano je stronie, jednak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku nałożono na SKO w Łomży takie zobowiązanie. To zaś oznacza, że organ ten w wykonaniu wyroku Sądu będzie zobowiązany do przekazania zgodnie z właściwością odwołania od decyzji wymiarowej, organ właściwy natomiast będzie zobowiązany do podjęcia na tej podstawie właściwych czynności zmierzających do wstępnej oceny tego środka odwoławczego (pod względem terminowości wniesienia oraz ewentualnych braków formalnych) i nadania mu właściwego biegu.Odmienne od kontrolowanego rozstrzygnięcie powodowałoby, że w obiegu prawnym byłyby dwa środki odwoławcze złożone przez ten sam podmiot od tego samego rozstrzygnięcia. Z tego względu nie można uznać za zasadne uznania, że to sama strona dokonała niejako przekazania (zamiast organu) odwołania, któremu uprzednio nie nadano (z winy organu) właściwego biegu. Czynności te nałożone zostały na organ i to w jego gestii leży obecnie wypełnienie zobowiązania zawartego w prawomocnym wyroku.Istotą sprawy było natomiast rozstrzygnięcie czy złożone przez skarżącą w dniu 31 marca 2025 r. odwołanie spełniało wymogi terminowości, zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p.Z akt sprawy wynika, że wydana wobec skarżącej decyzja organu pierwszej instancji w podatku od nieruchomości za 2018 r. została doręczona 22 maja 2018 r. W terminie do zaskarżenia tej decyzji ( w dniu 4 czerwca 2018 r.) strona złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji. Wniosek ten został ostatecznie rozstrzygnięty postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 czerwca 2019 r. (doręczono je 27 czerwca 2019 r.) Od tego też dnia rozpoczął bieg 14-dniowy termin do zaskarżenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 kwietnia 2018 r. Upłynął on z dniem 11 czerwca 2019 r.Powyższe oznacza, że odwołanie złożone przez skarżącą 31 marca 2025 r. jest spóźnione, tj., że 14 – dniowy ustawowy termin liczony od daty skwitowania odbioru opisanej przesyłki nie został dotrzymany. To zaś skutkować musiało stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p.Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostają natomiast uwagi organu dotyczące nadużycia prawa przez skarżącą, związane z przyjętą praktyką celowego (jak wskazuje organ) składania podań do organów niewłaściwych. Jak już wskazano, organ niewłaściwy – niezależnie od przyczyn działania strony – jest zobowiązany w takiej okoliczności przekazać podanie według właściwości. Niedopełnienie tego obowiązku nie może wywierać negatywnych skutków dla wnoszącego podatnie, w tym wypadku odwołanie od decyzji wymiarowej. Stwierdzono to dostatecznie w prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.