Wyrok - II SA/Łd 948/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 16 października 2025 roku nr 163/2025 znak: WOP.7722.160.2025.ID w przedmiocie stwierdzenia uchybieniaOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 16 października 2025 roku nr 163/2025 znak: WOP.7722.160.2025.ID w przedmiocie stwierdzenia uchybienia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Marcin Olejniczak
Podstawa prawna
art. 141
kpa
art. 57
kpa
art. 134
kpa
art. 80
kpa
art. 77
kpa
art. 156
kpa
art. 144
kpa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, postanowieniem z 16 października 2025 r., nr 163/2025, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) stwierdził, że zażalenie, które wniósł M. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie nr 16/2025 z 2 lipca 2025 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a.Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie ww. postanowieniem z 2 lipca 2025 r., sprostowanym postanowieniem z 17 lipca 2025 r., wstrzymał inwestorom M. M. i Z. M. budowę obiektu budowlanego - placu składowo-postojowego wybudowanego w wyniku zrealizowanych samowolnie robót budowlanych w latach 2004-2015, polegających na utwardzeniu powierzchni części gruntu o szerokości 18,80 m i długości 49,50 m, wykonanego z kostki betonowej, na działce nr [...], w miejscowości S., gminie D., przylegającego bezpośrednio do jezdni drogi, przeznaczonego do składowania między innymi kontenerów stalowych, części pojazdów mechanicznych, opon czy zbiorników, a także do postoju ciągników siodłowych z naczepą oraz samochodów osobowych, oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej.Jak wynika ze znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru owego postanowienia, doręczone zostało M. M. 9 lipca 2025 r., wobec tego termin do wniesienia zażalenia, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., upłynął 16 lipca 2025 r. Tymczasem zażalenie zostało złożone osobiście przez żalącego się w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie 17 lipca 2025 r.W skardze M. M. zarzucił naruszenie:- art. 134 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia zażalenia, co skutkowało brakiem rozpoznania merytorycznie sprawy i wydaniem skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy zażalenie zostało złożone w terminie, a co znajduje potwierdzenie w piśmie z PINB z 25 lipca 2025 r.;- art. 141 § 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, w sytuacji, gdy złożone zażalenie zostało złożone bezpośrednio w PINB w terminie, a co znajduje potwierdzenie w ww. piśmie;- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. ze 107 § 3 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, błędne jego ustalenie oraz błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego w postaci potwierdzenia złożenia zażalenia w terminie oraz podważenie zasady pogłębionego zaufania do organów państwa poprzez bezzasadne uznania, iż strona skarżąca złożyła zażalenie z uchybieniem terminu, w sytuacji gdy sam organ potwierdził jego przyjęcie w terminie oraz stwierdził brak podstaw do zastosowania przepisów 132 k.p.a., a co skutkowało przekazaniem zażalenia do rozpoznania organowi wyższego szczebla, bez rozpoznania merytorycznych zarzutów w nim zawartych;- art. 6, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do dokonania przez organ błędów w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż strona skarżąca nie wniosła zażalenia w terminie;- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku zebrania i wyczerpującego zbadania materiału dowodowego w sprawie, w sposób pozwalający na formułowanie wniosków, co do merytorycznej prawidłowości decyzji, prawidłowego ustalenia stron postępowania i adresata postanowienia, bowiem odnosi się ono do inwestora a którym nie jest strona skarżąca.Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi wskazał, że zażalenie zostało złożone w terminie, co znajduje potwierdzenie w PINB z 25 lipca 2025 r., w którym wprost potwierdzono wniesienie dwóch zażaleń w terminie. Przedmiotowe zażalenia w imieniu skarżącego złożyła osobiście jego żona Z. M. w poniedziałek 14 lipca 2025 r. jednak skarżący nie posiada potwierdzenia tej okoliczności bowiem jego małżonka nie pobrała potwierdzenia, działając w pełnym zaufaniu do organu.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.W uzasadnieniu podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, wskazując, że jak wynika z akt sprawy zażalenie na postanowienie nr 16/2025 z 2 lipca 2025 r.,zostało złożone osobiście przez żalących w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie 17 lipca 2025 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono reguł postępowania administracyjnego, ewentualnie czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.W wyniku kontroli sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienia uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); stwierdza nieważność aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.Przedmiotowa skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 134, w zw. z art. 141 § 2 k.p.a.Zgodnie z brzmieniem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Po myśli art. 141 § 1 i 2 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.).Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, iż zażalenie zostało w niniejszej sprawie wniesione po liczonym w powyższy sposób terminie. Niekwestionowana jest okoliczność, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie z 2 lipca 2025 r., doręczone zostało M. M. 9 lipca 2025 r. wobec tego termin do wniesienia zażalenia, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., upłynął 16 lipca 2025 r.Tymczasem zażalenie zostało złożone osobiście przez żalącego się w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie 17 lipca 2025 r., co potwierdza prezentata. Prawidłowo zatem Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził w zaskarżonym postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, na podstawie art. 134 k.p.a.Zaznaczyć należy, że dokonanie oceny w zakresie uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia odwołania (zażalenia) jest proste i ogranicza się jedynie do kwestii proceduralnej. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (zob. wyrok NSA w Łodzi z 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95), przy czym stwierdzenie uchybienia terminowi wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (zob. wyrok NSA w Katowicach z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94). Nawet nieznaczne przekroczenie terminu wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia temu terminowi (wyrok NSA w Łodzi z 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95). Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ administracji nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Organ nie może bowiem w takiej sytuacji przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z 27 marca 2024 r., I OSK 318/23). Sąd poglądy te podziela.W ocenie sądu powyższego nie zmienia wskazywana przez stronę skarżącą okoliczność, iż zażalenie zostało w istocie złożone nie 14 lipca 2025 r., a to z tego względu, iż twierdzenie to jest gołosłowne. Nie poważono bowiem żadnym, mogącym podlegać weryfikacji dowodem, że w sprawie doszło, odmiennie niż przyjął to organ odwoławczy w oparciu o posiadane dowody, do wniesienia odwołania w innej dacie niż przyjęte w zaskarżonym postanowieniu. Z prezentaty zamieszczonej na zażaleniu jednoznacznie wynika, że zostało ono złożone w siedzibie organu 17 lipca 2025 r., a strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że zażalenie nie zostało złożone w tym dniu. Taką okolicznością nie jest także treść pisma PINB z 25 lipca 2025 r., która wbrew twierdzeniu strony skarżącej nie przesądza o tym , iż przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w terminie.Reasumując, w ocenie sądu, postępowanie przed organem drugiej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia.Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.dsds