Wyrok - II SA/Kr 1650/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 2 października 2025 r. znak: SKO-ZP-415-229/25 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt GmiOddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 2 października 2025 r. znak: SKO-ZP-415-229/25 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gmi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
opłata za szczególne korzystanie z wód
kontrola decyzji administracyjnej
odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wójt Gminy B. T. decyzją z 29.05.2025r. nr BUA.6733.1.8.2023, ustalił na wniosek Gminy B. T. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji dotyczącej obiektów infrastruktury technicznej, polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami kanalizacyjnymi oraz infrastrukturą towarzyszącą przy ul. W. O. i ul. W. B. w B. T. w ramach rozbudowy istniejącej sieci kanalizacyjnej.Od decyzji odwołanie wnieśli M. R. i R. R., którzy zarzucili naruszenie:1. art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U z 2024, poz. 1130, dalej jako "u.p.z.p.") poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, tj z art 7 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2024, 1465, t.j. - dalej u.s.g.), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. 757, t.j. - dalej u.z.z.w) oraz art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2024, 399, t.j.);2. art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.zp. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez Organ l instancji analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji i w konsekwencji nieuprawnione wyłączenie z zakresu zaskarżonej decyzji nieruchomości należących do skarżących oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] obręb [...] B. T. , co stanowi jednocześnie naruszenie istoty celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2024, 1 145, t.j.);3. art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.zp. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez Organ l instancji analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji prowadzące do nieprawidłowego określenia warunków inwestycji celu publicznego w zakresie obsługi komunikacyjnej;4. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez dołączenie do zaskarżonej decyzji jako integralnego załącznika nieprawidłowej oraz nieczytelnej mapy nieuwzględniającej aktualnego stanu ewidencyjnego obszaru objętego zamierzeniemZarzucili również naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:1. art. 19 K.p.a. w związku z art. 24 § 3 w zw. z art. 26 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji przez Organ, co do którego zaistniały podstawy do wyłączenia, co stanowi kalikowaną wadę prawną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., która uniemożliwia pozostawienie decyzji nieostatecznej dotkniętej tego rodzaju uchybieniem w obrocie prawnym;2. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 30 § 4 K.p.a. i art. 40 K.p.a. poprzez podjęcie przez Organ I instancji czynności zmierzających do doręczenia decyzji osobom nieżyjącym z pominięciem ustalenia następców prawnych tych osób,3. art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału następcom prawnym w postępowaniu przed Organem 1 instancji,4. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych i w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czego konsekwencją było naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego,5. art. 8 K.p.a. formułującego zasadę pogłębiania zaufania oraz zasadę równości wobec prawa,6. art. 11 K.p.a. formułującego przekonywania stron,7. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętego rozstrzygnięcia.Decyzją z dnia 2.10.2025r. nr SKO-ZP-415-229/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu na podstawie art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 54 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu podano, iż decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym określenie rodzaju inwestycji, określenie terenu inwestycji - zawierające wskazanie wszystkich działek objętych inwestycją, określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych - w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładuprzestrzennego, w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody, krajobrazu, zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunków w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych - z uwzględnieniem uzgodnień dokonanych z organami współdziałającymi. Określono warunki w zakresie komunikacji oraz infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.Odnosząc się do podstawowego zarzutu odwołań, który dotyczy nieuwzględnienia nieruchomości skarżących w projektowanej inwestycji celu publicznego, Kolegium wyjaśniło, że zakres inwestycji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zakres inwestycji określa bowiem inwestor, przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest to zatem proces decyzyjny samego inwestora, a nie organu administracji. W toku postępowania organ administracji jest związany wnioskiem Inwestora i brak jest możliwości w trybie administracyjnym ingerencji w zakres wniosku, w tym także w zakres nieruchomości objętych inwestycją. Kolegium wyjaśniło, że obowiązek gminy, którym jest wybudowanie sieci kanalizacji sanitarnej w taki sposób aby istniała realna możliwość przyłączenia do niej poszczególnych nieruchomości nie jest analizowany w toku niniejszego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium, jako organ administracji wyższego stopnia może kontrolować wyłącznie prawidłowość wydanej decyzji lokalizacyjnej, nie zaś przebieg wnioskowanej inwestycji pod względem realizacji zadań własnych gminy określonych w ustawie określającej zadania gminy w zakresie np. zapewnienia odprowadzenia ścieków, czy zaopatrzenia w wodę. Natomiast wszystkie argumenty podniesione w odwołaniu de facto sprowadzały się do pominięcia nieruchomości odwołujących i mają na celu wykazanie z tej przyczyny wadliwości decyzji. Kolegium już w poprzedniej decyzji wyjaśniło, że nie stanowi to przedmiotu rozważań organów wydających decyzje w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, niezależnie od tego w jaki sposób skarżący będą starali się uzasadnić swoje racje. Także zarzuty nieprawidłowości w zakresie obsługi komunikacyjnej są bezpodstawne, albowiem warunki w tym zakresie zostały jednoznacznie określone w decyzji.Odwołujący złożyli na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę.Zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności:- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie, pomimo że nie zachodziły podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji;- art. 15 K.p.a. - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na nierozpoznaniu większości zarzutów podniesionych w odwołaniu lub co najwyżej lakoniczne stwierdzenie, że zarzuty nie zasługują na uwzględnienie;- art. 19 K.p.a. w związku z art. 24 § 3 w zw. z art. 26 K.p.a. - poprzez zupełne nieustosunkowanie się do zarzutu wydania decyzji I instancji przez Organ, co do którego zaistniały podstawy do wyłączenia, co stanowi kwalifikowaną wadę prawną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., która uniemożliwia pozostawienie decyzji Organu I instancji dotkniętej tego rodzaju uchybieniem w obrocie prawnym;- art. 28 K.p.a. w zw. z art. 30 § 4 K.p.a. i art. 40 K.p.a. poprzez podjęcie przez Organy obydwu instancji czynności zmierzających do doręczenia decyzji osobom nieżyjącym z pominięciem ustalenia następców prawnych tych osób,- art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału następcom prawnym w postępowaniu przed Organami obydwu instancji;- art. 7 K.p.a w zw. z art. 77 K.p.a. określających zasadę prawdy obiektywnej poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych i w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czego konsekwencją było naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego;- art. 8 K.p.a. formułującego zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz zasadę równości wobec prawa;- art. 11 K.p.a. formułującego zasadę przekonywania stron;- art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - poprzez brak prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętego rozstrzygnięcia.Zarzucili również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.1. art. 56 u.p.z.p.) - poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, tj. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.), art. 3 ust. 1 u.z.z.w) oraz art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2024,399, tj.);2. art. 53 ust. 3 pkt 2 dalej u.p.z.p, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji i w konsekwencji nieuprawnione wyłączenie z zakresu zaskarżonej decyzji nieruchomości należących do Stron skarżących oznaczonych jako dz. nr [...], [...] obręb [...] B. T. , co stanowi jednocześnie naruszenie istoty celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2024, 1145,tj.);3. art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji prowadzące do nieprawidłowego określenia warunków inwestycji celu publicznego w zakresie obsługi komunikacyjnej;4. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez dołączenie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jako integralnego załącznika nieprawidłowej oraz nieczytelnej mapy nieuwzględniającej aktualnego stanu ewidencyjnego obszaru objętego zamierzeniem.W uzasadnieniu podkreślono, iż organ odwoławczy - wbrew spoczywających na nim obowiązkom - dokonał jedynie powierzchownej analizy sprawy, pomijając w istocie większość zarzutów - zarówno tych w zakresie wad materialnoprawnych, jak również proceduralnych. Skarżący pomimo wielokrotnych interwencji kierowanych do Wójta Gminy B. T., za każdym razem otrzymywali negatywne stanowisko sprowadzające się do krótkiego komunikatu, że teren obejmujący należące do nich działki nr ewid. [...], [...] i [...] obr. [...] B. T. zostanie wyłączony z zakresu przebiegu sieci kanalizacyjnej we względu na trwający spór sądowy w sprawie własności (z Gminą B. T.). Działanie Wójta Gminy B. T. odzwierciedlone w toku samego postępowania, ale także w treści decyzji I instancji z dnia 29 maja 2025 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w Nowym Sączu z dnia 2 października 2025 r. stanowi ewidentne naruszenie przepisów określających ustawowe obowiązki Gminy. Należy mieć na uwadze, że władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy. Obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych należy do jednych z podstawowych zadań własnych gminy stosownie do art. 7 ust. 1 pkt u.s.g.). Pojęcie zadania własnego gminy określono w świetle art. 7 u.s.g. jako zadanie polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty - wspólnoty samorządowej, tworzonej, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.g., przez mieszkańców gminy. Z kolei art. 3 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków powtarza za ustawą o samorządzie gminnym, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Obowiązki gminy wyrażone w art. 3 ust. 1 u.z.z.w. rozumiane są w orzecznictwie jako zadania obligatoryjne, za których zrealizowanie gmina ponosi odpowiedzialność (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2012 r., IV SA/Wr 715/11). Jak wynika z przytoczonych regulacji, zaopatrzenie w wodę, budowa i utrzymanie urządzeń wodociągowo - kanalizacyjnych jest zadaniem własnym gminy, która może w jego realizacji posłużyć się przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym. Realizacja sieci kanalizacyjnej należy do obowiązków gminy i to gmina ma stworzyć warunki do podłączenia danej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Obowiązkiem gminy jest wybudowanie sieci kanalizacji sanitarnej w taki sposób, aby istniała realna możliwość przyłączenia do niej poszczególnych nieruchomości. Wskazane wyżej działki nie stanowią przedmiotu sporu z Gminą B. T., który w jakikolwiek sposób mógłby uzasadniać ich wykluczenie z zakresu inwestycji liniowej. Pierwszy spór cywilny - jaki się toczył - zaistniał (z powództwa Gminy) przede wszystkim na tle budowy ogrodzenia, a sprawa zakończyła się prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w N. S. Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt [...], w którym oddalono apelację Gminy B. T. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. akt [...] oddalającego powództwo Gminy B. T. o ochronę posiadania dotyczącego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] oraz nr [...] i [...]. Z kolei drugi spór z Gminą B. T. zaistniał w związku z wnioskiem Gminy o zasiedzenie prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną przylegającą do działek [...], [...] i [...], których Skarżący są właścicielami. W sprawie tej skarżący są jednymi z wielu uczestników, którym Sąd Rejonowy w Z. przyznał taki status. Znamiennym jest, że obydwa te spory nie pozostają w związku z planowaną realizacja sieci kanalizacyjnej, a ich rozstrzygnięcie nie stanowi zagadnienia= warunkującego możliwość włączenia działek nr [...]. [...] i [...] obręb [...] B. T. do zakresu przedsięwzięcia. Powoływanie się zatem przez Wójta Gminy B. T. na trwający spór sądowy jako podstawę wyłączenia działek jest zupełnie bezzasadne i nieuprawnione. Niezależnie od braku jakiegokolwiek związku pomiędzy sporem cywilnym a planowaną inwestycją, u.p.z.g nie wymaga dla uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego tytułu prawnego do nieruchomości.Co do naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. podano nieprawidłowe przeprowadzenie przez Organ I instancji analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji i w konsekwencji nieuprawnione wyłączenie z zakresu zaskarżonej decyzji działek skarżących, co stanowi jednocześnie naruszenie istoty celu publicznego w rozumieniu art 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jako wykluczeni przez Gminę właściciele nieruchomości są pozbawieni prawa podmiotowego do zadania objęcia nieruchomości siecią kanalizacyjną realizowaną ze środków publicznych w ramach zadania własnego Gminy. Z procesowego punktu widzenia nieuprawnione wyłączenie z zakresu zaskarżonej decyzji działek Skarżących stanowi jednocześnie ewidentne naruszenie słusznego interesu stron, czyli kluczowej przesłanki kształtującej podstawową zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasadę praworządności (art. 7 K.p.a ). Skarżący posiadają słuszny interes w objęciu działek ww. inwestycją w szczególności z uwagi na zlokalizowany na działce [...] budynek mieszkalny. Tymczasem inne bezpośrednio sąsiadujące ze spornymi nieruchomościami działki (m.in. nr [...] i nr [...]) zostały objęte zakresem zaskarżonej inwestycji, pomimo, że również toczą się wobec nich postępowania sądowe, administracyjne, sądowo-administracyjne (prowadzone przez PINB w Zakopanem i WINB w Krakowie). Ponadto znajdują się na nich parterowe domki rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m2, przeznaczone do okresowego wypoczynku, a nie do stałego zamieszkania jak wskazują przepisy prawa budowlanego, dla których przedmiotowa inwestycja infrastrukturalna jest mniej istotna, aniżeli dla zaspokajania potrzeb budynku mieszkalnego Skarżących. Świadczy to o naruszeniu dwóch kluczowych zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady równego traktowania stron, o czym będzie jeszcze mowa w części dotyczącej zarzutów procesowych. W ocenie Skarżących - również Organ odwoławczy nie powinien bezkrytycznie powoływać się na argumentację. że za zakres zamierzenia odpowiada Inwestor, a obowiązkiem Organu jest jedynie orzekanie w sprawie bez możliwości ingerowania w ten zakres. Wskazano także na brak prawnego dostępu przepompowni - stanowiącej istotny element infrastrukturalny przedmiotowej inwestycji - do drogi publicznej. W tym zakresie naruszono art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe określenie warunków inwestycji w zakresie komunikacji, jak również art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez Organ I instancji analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji w odniesieniu do obsługi komunikacyjnej. Planowana droga dojazdowa do przepompowni realizowanej w ramach zaskarżonej inwestycji celu publicznego przebiegać ma m in. przez działki nr [...], [...], [...], [...], bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomościami skarżących stanowiące własność prywatną, które są objęte toczącym się postępowaniem przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dotyczącym budowy drogi bez wymaganego pozwolenia na budowę na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...] w miejscowości B. T.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanowieniem nr 29/22 z dnia 14 stycznia 2022 r. wobec stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wstrzymał prowadzenie powyższych robót budowlanych. Postanowieniem nr 772/2022 znak: WOB.7723.302022.KJAS/KMLY z dnia 30 września 2022 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu I instancji. Wyrokiem z dnia 23 marca 2023 sygn. akt II SA/Kr 1336/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę inwestora podzielając stanowisko Organów nadzoru budowlanego. Ostatecznie sprawę zakończył Naczelny Sąd Administracyjny dnia 28 sierpnia 2024 roku odrzucając skargę kasacyjną inwestorów syg. akt II OSK 1886/23 i potwierdzając postanowienie PINB w Zakopanem. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem decyzją z dnia 28 maja 2025 r. nakazał Inwestorowi oraz Współwłaścicielom działek rozbiórkę drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] obr. [...] w miejscowości B. T.. Pomimo toczącego się postępowania przed Organami nadzoru budowlanego w dniu 25 mąja 2022 r. Rada Gminy B. T. Uchwalą nr XLII/349/2922 wyraziła zgodę na zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży (nieruchomości gruntowej niezabudowanej o powierzchni 0,0030 hastanowiącej część działki ewid. nr [...]) i ustanowienia służebności gruntowej przechodu, przejazdu, prowadzenia wszelkich mediów naziemnych i przyziemnych pasem o szerokości 3,5 m biegnącym wzdłuż północnej granicy działek [...], [...], [...] i [...] (czyli nielegalnie wybudowaną w/w drogę dojazdową). W konsekwencji tego w dniu 3 czerwca 2022 r. zawarta została przedwstępna umowa sprzedaży dz. nr [...] i ustanowienia służebności gruntowej j.w. na rzecz Gminy. Przedstawiciel Inwestora (Gminy B. T. ) przez cały miał świadomość, że droga jest nielegalna (będąc stroną we wszystkich w/w postępowaniach), a pomimo to zdecydowano właśnie w ten sposób prowadzić planowaną inwestycję (na działkach o nieuregulowanym stanie prawnym). Powyższe pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 54 ust. 1 pkt 2 pkt c) u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Niewątpliwie naruszony został jednocześnie przepis art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez Organ I instancji analizy faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji w odniesieniu do obsługi komunikac3gnej. Powyższy stan rzeczy sankcjonuje wskazana decyzja z dnia 28 maja 2025 r. o rozbiórce drogi dojazdowej na działkach nr [...] i [...] obr[...]. W odniesieniu do tych nieruchomości inwestycja niewątpliwie nie ma zapewnionego dostępu do przepompowni stanowiącej istotny element całej inwestycji.Dodatkowo podano, iż organ wyższej instancji w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. do wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego dołącza się mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Pomimo jasno określonych wytycznych tym zakresie. Wójt Gminy B. T. nadal posługuje się nieprawidłowym załącznikiem graficznym na potrzeby prowadzonego postępowania na potrzeby integralnego elementu decyzji. Załączona do decyzji mapa ewidencyjna nie spełnia wymagań powyższego przepisu, ponieważ mapa ta przede wszystkim zawiera nieczytelne dane, nieuwzględniające aktualnego stanu ewidencyjnego obszaru objętego zamierzeniem, a także dane niepozwalające na weryfikację działek ewidencyjnych objętych zamierzeniem inwestycyjnym. Nie ulega wątpliwości, że dopiero mapa odpowiadająca przepisom ustawy może stanowić podstawę podjęcia dalszych czynności postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym opracowania projektu decyzji, wykonania analizy czy ustalenia stron postępowania. Co więcej, jedynie prawidłowa mapa może stanowić załącznik graficzny decyzji. Powyższa kwestia nadal wymaga ponownej weryfikacji przez Organ I instancjiPonadto wskazano, że w toku prowadzonego przez Organ I instancji postępowania zmarły strony postępowania, na co zwracano uwagę w treści odwołania. Już wówczas Organ I instancji podjął czynności zmierzające do doręczenia decyzji osobom nieżyjącym z pominięciem ustalenia następców prawnych tych osób, co narusza art. 28 K.p.a. w zw. z art. 30 § 4 K.p.a. oraz art. 40 K.p.a. poprzez podjęcie czynności zmierzających do doręczenia decyzji osobom nieżyjącym oraz jednocześnie narusza art. 10 K.p.a. poprzez pominięcie udziału następców prawnych nieżyjących osób w postępowaniu jako stron i poprzez niezapewnienie czynnego udziału następcom prawnym osób zmarłych w postępowaniu przed Organem I instancji, a ponadto uprzednio nie zawiesił postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlega oddaleniu z uwagi na brak po stronie skarżących interesu prawnego do jej wniesienia.Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwaną dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.W myśl poglądów wyrażanych w doktrynie, o interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. Zdaniem T. Wosia interes prawny we wniesieniu skargi, na którym została oparta legitymacja skargowa, stanowi nową kategorię interesu prawnego w prawie administracyjnym (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122-123). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś, tamże). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. J. Zimmermann także uważa, że komentowany przepis wprowadza nową, oddzielną kategorię interesu prawnego, jakim jest "interes we wniesieniu skargi" (J. Zimmermann, glosa do postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r., OZ 340/04, OSP 2005, z. 4, poz. 51, s. 21). Podobne stanowisko autor ten sformułował na gruncie art. 33 ust. 1 ustawy o NSA (J. Zimmermann, Polskie sądownictwo administracyjne. Uwagi o projekcie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, KSP 1993/1994, z. 26-27, s. 45). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku." (Andrzej Kabat, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).W przedmiotowym wypadku skarga dotyczy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami i infrastrukturą towarzyszącą, przy czym co najistotniejsze na płaszczyźnie oceny interesu prawnego skarżących, inwestycja ta wbrew ich woli nie obejmuje swoim zasięgiem nieruchomości, których są współwłaścicielami.Interes prawny określonego podmiotu do brania udziału w takim jak w/w postępowaniu administracyjnym, oceniany powinien być na płaszczyźnie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Co do interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., to mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.Przechodząc do okoliczności sprawy należy przypomnieć, że skarżący upatrują interesu prawnego dającego im prawo udziału w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym jako stron oraz prawo do wniesienia skargi przede wszystkim w tym, że działanie Wójta Gminy B. T. stanowi naruszenie przepisów określających ustawowe obowiązki gminy albowiem obowiązki z tym związane, obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy. Obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych należy stosownie do art. 7 ust. 1 pkt u.s.g., do jednych z podstawowych zadań własnych gminy , a pojęcie zadania własnego gminy polega na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty - wspólnoty samorządowej, tworzonej, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.g., przez mieszkańców gminy. Z kolei art. 3 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków powtarza za ustawą o samorządzie gminnym, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Obowiązki gminy wyrażone w art. 3 ust. 1 u.z.z.w. rozumiane są w orzecznictwie jako zadania obligatoryjne, za których zrealizowanie gmina ponosi odpowiedzialność. Tak więc zaopatrzenie w wodę, budowa i utrzymanie urządzeń wodociągowo - kanalizacyjnych jest zadaniem własnym gminy, należy do obowiązków gminy i gmina ma stworzyć warunki do podłączenia danej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Obowiązkiem gminy jest zatem wybudowanie sieci kanalizacji sanitarnej w taki sposób, aby istniała realna możliwość przyłączenia do niej poszczególnych nieruchomości.Ponadto skarżący upatrują interesu prawnego w tym, że byli stronami kontrolowanego postępowania administracyjnego, a w szczególności, że organ odwoławczy tj. SKO w Nowym Sączu dwukrotnie uznał ich za stronę, merytorycznie rozpoznając ich odwołania.Odnosząc się do pierwszego argumentu podkreślić należy, że skarżącym nie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, przez które przebiegać ma inwestycja. Brak jest też jakiejkolwiek normy prawa materialnego, czy procesowego, które dawałyby im uprawnienie do żądania od organu konkretnego zachowania się, w przedmiotowym wypadku objęcia ich nieruchomości zakresem planowanej inwestycji. Takie uprawnienie nie wynika także z przepisów przywołanych przez skarżących, które to przepisy mają charakter norm ogólnych. I tak jak przepisy te nie statuują po stronie mieszkańców gminy prawa do artykułowania prawnie skutecznych żądań o zrealizowanie przez właściwe organy gminy określonej inwestycji jako takiej - czyli w ogóle wybudowania sieci kanalizacyjnej - tak też w przypadku realizowania takiej inwestycji, nie dają mieszkańcom gminy uprawnienia do żądania, aby przebieg planowanej inwestycji odpowiadał ich potrzebom. Dlatego należy wyrazić pogląd, że skarżący posiadają jedynie interes faktyczny, a nie prawny w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że nie posiadają oni interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję, która nie odpowiada ich woli i ich potrzebom. Ujmując to nieco inaczej, podmiot zainteresowany objęciem jego nieruchomości zamierzeniem inwestycyjnym, będącym inwestycją celu publicznego, nie może tego żądania dochodzić, poprzez domaganie się uchylenia decyzji wydanej w tym przedmiocie, która wbrew jego woli, swoim zakresem jego nieruchomości nie obejmuje.Co się natomiast tyczy uznania skarżących za stronę przez organy, to ta okoliczność i fakt doręczenia im decyzji nie czyni ich stroną (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2015 r., II SA/Ol 1212/14, LEX nr 1649888). W literaturze i orzecznictwie wyrażany jest bowiem pogląd, że doręczenie decyzji osobie, która formalnie stroną nie jest, daje jej prawo do wniesienia skargi ale dotyczy to decyzji, które dają takiej osobie uprawnienia lub nakładają na nią obowiązki. Dotyczy to głównie decyzji podatkowych (np. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 stycznia 2004 r., III SA 1617/02, OSP 2005, z. 11, poz. 128, czy też NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 roku, II OSK 2050/10,LEX nr 1113775). Podkreślenia natomiast wymaga, że stan faktyczny w przywołanych powyżej sprawach był diametralnie inny niż w przedmiotowym wypadku, gdyż w niniejszej sprawie skarżący wskutek wydania zaskarżonej decyzji nie nabyli żadnych uprawnień, ani też decyzja ta nie nakłada na nich żadnych obowiązków.Zaznaczyć też należy, że przeciwny pogląd, tj. dający zawsze prawo do wniesienia skargi podmiotowi, którego organ błędnie uznał za stronę, prowadziłby do sytuacji, kiedy sąd administracyjny - który stosownie do art. 3 "p.p.s.a.", powołany jest do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej - zamiast kontrolować organ administracyjny, byłby błędem organu związany. Konkludując tę część rozważań należy zatem wskazać, że tak jak posiada interes prawny do wniesienia skargi podmiot, który wskutek błędu organu został pominięty w postępowaniu administracyjnym jako strona, tak nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi podmiot, którego wskutek błędu organ uznał za stronę i któremu doręczył decyzję, z której nie wynikają dla niego żadne uprawnienia, czy obowiązki.Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a..